Trzecia pieśń Na cmentarzu mieszkać będę kończy tryptyk Pieśni spoza czasu, prezentujący trzy pieśni żałobne, trzy obrazy inspirowane słowiańszczyzną i secesją oraz trzy teledyski.
Ostatni teledysk powstał dzięki wsparciu pracowni Absynt – Anna Mieszkowska (strój aktorki) oraz Aleksandrze „Kruczej” Burskiej (zdjęcia na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie.
Zakończenie tryptyku Pieśni spoza czasu to jednocześnie okazja by oficjalnie ogłosić, że w przyszłym roku z pewnością Wilczełyko będzie pracować nad nowym muzycznym materiałem. To, czy będzie to kolejny tryptyk, czy może większy zbiór pieśni, dopiero się okaże.

W projekcie Wilczełyko udział biorą:

Błażej Grygiel – pomysłodawca, producent muzyczny i autor aranżacji. Na scenie alternatywnej obecny od dwudziestu lat, w zespołach takich jak Exlibris, Joy Machine i Hellectricity. Obecnie w szeregach Crystal Viper regularnie koncertuje na terenie całej Europy.
Anna Osmakowicz – wokalistka i trenerka wokalna, która oprócz nieskończonych pokładów entuzjazmu i ciepła wniosła do projektu ponad 30 lat doświadczenia na scenach Polski, Francji, Niemiec, Szwajcarii, Rosji, Azerbejdżanu, Japonii, Chin, Grecji, Węgier, Brazylii i Izraela.
Marta Różańska – śpiewa utwory popowe i ludowe, gra na gitarze. Uczestniczy w zajęciach Uniwersytetu Trzeciego Wieku działającego przy Sokołowskim Ośrodku Kultury.
Kuba Lachowski – zafascynowany ludową muzyką Polski i Rosji. Jego talent doceniono między innymi na scenach Warszawy, Sankt Petersburga, Kaliningradu i Moskwy.

Oprawę graficzną przygotowała Iwona „Evil Yvonne” Koźlarzewska, artystka tatuażu znana w całej Europie z wyjątkowego łączenia stylu neotradycyjnego z wpływami estetyki słowiańskiej.

Artykuł Wilczełyko: ostatnia pieśń z tryptyku Pieśni spoza czasu pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwsza zapowiedź w formie teaser’a video jest już dostępna poniżej.

źródło: Błażej Grygiel

Artykuł Wilczełyko zapowiada drugą pieśń i teledysk pochodzi z serwisu KVLT.

Wilczełyko to zapis muzycznego spotkania świata tradycyjnej ludowej pieśni pogrzebowej z gitarową ekstremą muzyki metalowej. Wczoraj ukazał się pierwszy singiel wraz z teledyskiem: Oto jak rychło…. Czas premiery nie jest przypadkowy, muzyka pojawia się wraz z nadejściem wiosny. Kolejne utwory będą publikowane w okolicach Nocy Świętojańskiej oraz Dziadów. Stworzą razem wyjątkowy tryptyk muzyki, teledysków i obrazów.

W projekcie Wilczełyko udział biorą:

Błażej Grygiel – pomysłodawca, producent muzyczny i autor aranżacji. Na scenie alternatywnej obecny od dwudziestu lat, w zespołach takich jak Exlibris, Joy Machine i Hellectricity. Obecnie w szeregach Crystal Viper regularnie koncertuje na terenie całej Europy.

Anna Osmakowicz – wokalistka i trenerka wokalna, która oprócz nieskończonych pokładów entuzjazmu i ciepła wniosła do projektu ponad 30 lat doświadczenia na scenach Polski, Francji, Niemiec, Szwajcarii, Rosji, Azerbejdżanu, Japonii, Chin, Grecji, Węgier, Brazylii i Izraela.

Marta Różańska – śpiewa utwory popowe i ludowe, gra na gitarze. Uczestniczy w zajęciach Uniwersytetu Trzeciego Wieku działającego przy Sokołowskim Ośrodku Kultury.

Kuba Lachowski – zafascynowany ludową muzyką Polski i Rosji. Jego talent doceniono między innymi na scenach Warszawy, Sankt Petersburga, Kaliningradu i Moskwy.

Oprawę graficzną przygotowała Iwona „Evil Yvonne” Koźlarzewska, artystka tatuażu znana w całej Europie z wyjątkowego łączenia stylu neotradycyjnego z wpływami estetyki słowiańskiej.

źródło: Błażej Grygiel

Artykuł Pieśń pogrzebowa projektu Wilczełyko pochodzi z serwisu KVLT.

Przyjemnie Sheezoo dorzuca do rockowego pieca w takich kawałkach, jak Cradle The Dead, Living Dead Strangers czy To You, nie zapominając jednocześnie o chwytliwości. Ważny jest na tej płycie także klimat, który pomagają podkreślić choćby instrumentalne wstępy w kawałku tytułowym, albo wieńczącym dzieło The Key. Balladowa piosenka Mirror przyciąga uwagę akustyczne preludium i umiejętnym budowaniem dramaturgii, co zresztą w metalowej balladzie jest kluczowe. W No Way Back mamy pozornie spokojniejszy riff, ale wyczuwa się tu pewną złowieszczość.

Zespół potrafi zabrzmieć bardziej popowo (najlepszym przykładem Crimson Rain), co może wydawać się nieco miałkie, ale z drugiej strony mieści się doskonale w obranej konwencji. Jedyną być może próbą zboczenia z utartego szlaku – zresztą przynoszącą intrygujące odświeżenie – jest kawałek His Heart Is Metal, gdzie pojawia się niepokojący, industrialny wstęp. A że płyta została okraszone pełnymi energii i retro stylu gitarowymi solówkami Michy (Losing Control czy Cradle The Dead) jest tu wszystko, za co hard rockowe lata 80. można kochać lub nienawidzić.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł SHEZOO – „Agony Of Doubt” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Fabio La Manna, współpracując z różnymi zespołami, para się takimi gatunkami jak rock progresywny, ambient i post rock. Nieobce jest mu także wykorzystywanie muzyki w celach terapeutycznych. Na albumie EBE Włoch zaprasza słuchaczy w podróż w nieznane, łącząc różne inspiracje i doświadczenia. To propozycja dla tych, którzy szukają ukojenia i ucieczki od codziennego zgiełku. Z zawartą na płycie muzyką wiąże się także pewien koncept, odsyłający nas do tematyki UFO i duchowych konotacji związanych z tym fenomenem. Fani tematyki New Age powinni być zadowoleni.

Muzyk najlepiej odnajduje się w budowaniu spokojnych muzycznych pejzaży, stawiających na pewien minimalizm. Podniosły, tajemniczy ambientowy wstęp w Beings of Light przenosi nas potem gładko w gitarowo-klawiszowe pejzaże. Przyjemnie kołysze utwór In Love and Silence albo utrzymany w podobnym, minimalistycznym tonie The Little People. Naprawdę mogą podobać się też proste, ale nośne gitarowe motywy w wieńczących dzieło Starchild i Luna 2. Podobnie jak gitara akustyczna w The Vanishing of Enoch i progresywny charakter całości tej kompozycji, która przyjemnie się rozwija (trudno jednak wytłumaczyć niepotrzebną zupełnie partię „podrasowanych” bębnów pod koniec, jakby były z „innej bajki”).

Ta muzyka lepiej sprawdza się, gdy Fabio błądzi wraz ze swą gitarą po krainach łagodności. Co prawda mocniejszy i surowy, przypominający nieco Toola Elohim Song jest dowodem, że gitarzysta odnajduje się też w cięższych brzmieniach, ale to wyjątek. Pojawiający się w tytułowej kompozycji EBE riff (połączony z mocną perkusją) brzmi jak wprawka jakiegoś początkującego, garażowego zespołu. Podobnie w Closer – tam gdzie słychać przester i mocniejsze dźwięki, efekt wydaje się nieprzekonujący, w odróżnieniu od spokojnych, „łkających” partii gitary, które zwracają na siebie uwagę. Mimo tych słabości, całość materiału się broni. Fabio La Manna zaciekawi miłośników „gilmourowskich” dźwięków, którzy szukają odrobiny łagodnego, muzycznego oddechu od metalowej młócki.

Oficjalna strona na Facebooku

Artykuł FABIO LA MANNA – „EBE” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.