Autorem jest Robert Moczydłowski.

Artykuł GENETIC TRANSMISSION – „Kapuke/ Music For Vienna Aktionists” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Jeśli ktoś woli So Slow w nieco mocniejszej odsłonie, w bardziej post-metalowej postaci, to znajdzie tu mniej podobnych rozwiązań. Nie powinien być to jednak powód do smutku, ponieważ emocji i nastrojów na W otwarte dłonie powietrze sypie gruz przedświtu. Co prawda we W nieśmiało jeszcze kapela zaprasza nas do Krainy Czarów, ale już kompozycja otwarte dłonie po ambientowym, mrocznym powitaniu wciąga od razu w transowy świat, napędzany jednostajnym rytmem, obudowanym przez nawiedzone odgłosy i serwującym odlot w chmury, kiedy gitara leniwie wypuszcza dźwięki, a elektronika otwiera przestrzeń – i tak na zmianę. Potem w powietrzu jest nieco zgrzytliwie, industrialnie, niepokojąco, ale przewodni, prosty, niemniej kuszący motyw, w tle którego rozbrzmiewa szept Michała Głowackiego, znowu przykuwa uwagę.

Niepokoi przestrzenią i znowu lekko złowieszczym motywem sypie, ubranym w szumy i odgłosy z innych światów, z którego wypływa bardziej zrytmizowana, halucynogenna część (z noir jazzowym solo na trąbce zagranym przez Wojciecha Jachnę). Nad wyraz „żwawo”, synkopująco zaczyna się gruz przedświtu, lekko jazzując, trochę „post-rockując”, przede wszystkim znowu prowadząc słuchacza po nieco nawiedzonym muzycznym świecie, gdzie bas pulsuje, gitara czaruje, perkusista dwoi się i troi, a odgłosy w drugim planie i elektronika dodaje psychodelicznego sznytu całości, podobnie jak głuchy, tantryczny wokal.

Najnowszy album So Slow to podróż – polecam słuchać wyłącznie jako całość, bo bez sensu czytać rozdziały magicznej księgi w oderwaniu od pozostałych. Jak już łykać niedozwolone środki – to hurtem. Oszczędne są tu teksty (choć zawarte w nich metafory starczą za tony makulatury: każde ziarno piasku, to góra, której się nie udało), ale taka jest ta płyta – nie zniewala nadmiarem, a słownym i muzycznym niedopowiedzeniem, detalem, drobnostką, dowodząc, że parę nut wystarczy czasem za cały muzyczny świat.

Michał Głowacki, Daniel Kryj, Adam Stępień i Arek Lerch wraz z zaproszonymi gośćmi (oprócz wymienionego wcześniej Jachny swoje trzy grosze dołożył tutaj na gitarze basowej Łukasz Lembas) stworzyli rzecz niezwykle udaną. Ale też to ten typ muzyki, który wymaga akceptacji pewnej mantrycznej formy, braku oczywistej przebojowości, czy jakichś bardzo mocnych akcentów. Jestem w stanie sobie wyobrazić, że ktoś nie podda się tym emocjom, nie da się wciągnąć. A może i nawet się znudzi? Nikomu nie bronię. Ale doskonale, że powstają takie płyty jak W otwarte dłonie powietrze sypie gruz przedświtu – muzyki nie powinno nagrywać się dla wszystkich.

Okiem red. Joanny

So Slow jest bliskie mojej duszy właściwie od początku ich działalności, bowiem poziom dziwności i zgrzytliwych, brudnych dźwięków wypełnianych tu i ówdzie różnego rodzaju dodatkami przekracza pojęcie klasycznego ujęcia muzyki w jakiekolwiek ramy, i jest to najlepsze, co temu zespołowi udaje się kolejny raz. Bez dwóch zdań. Sztukę warszawskiego kwartetu znów odbieram jako romans z różnymi rodzajami muzyki akurat pasującymi do ich psychodelicznych transowych fundamentów kompozycji. A to jazz, a to ambienty, a i space rock, czemu nie. I to wszystko zgrabnie kręci się od początku do końca albumu, przy okazji ani początku, ani końca nie obiecując.

Najnowsza propozycja zespołu pt. W otwarte dłonie powietrze sypie gruz przedświtu to w dalszym ciągu gitarowy i perkusyjny kręgosłup w różnym tempie, okraszony stonowaną tym razem elektroniką i wokalem, który ma z założenia nieść treść – i tu się zatrzymam. Liryki w kompozycjach i ich koncepty są dla mnie zwykle istotne i nierozerwalne z opracowaniem wydawnictwa, natomiast w przypadku najnowszej płyty So Slow tak zwany dodatek głosowy stanowi dla mnie element jako kolejny instrument doskonale skondensowany i dobrany do reszty. Melorecytacje, niewysokie zaśpiewy, oczywiście szepty, pogłos, jednak zero szarżowania, nic ponad, nic poniżej. Dopiero po kilkukrotnym przesłuchaniu płyty dotarły do mnie słowa i ich wydźwięk, który dla każdego zdaje się będzie znaczył co innego. Mantry? Może, choć bez przesady. Zresztą każdy, kto zna choć ułamek dokonań So Slow powinien raczej wiedzieć, z jakim anturażem będzie miał do czynienia. Dużo tu niepokoju, zimna, przedziwnych melodii, raz przeplatających się przez całość jednostajnie (powietrze), innym razem rozwijających się powoli na szkielecie fantastycznej sekcji rytmicznej (gruz przedświtu). Nie ma ani chwytliwości, ani przebojowości, ale całość – bo tylko w całości należy słuchać albumu! – trzyma się konwencji psychodelicznych, zadymionych pejzaży. Niekoniecznie łatwo strawić tę płytę na raz. To jest paradoks – z jednej strony wszystko się ze sobą zgadza, transowość i niemal narkotyczny klimat działają, wcześniej blokowiska i ostatnie piętra, teraz piwnice i speluny. Z drugiej wyciszenia czy broń-boże odprężenia nie przewiduję i ciężko mi pogodzić się z tą propozycją ot tak, słuchając dla przyjemności. Utwory są rozciągnięte, gdzieś brakuje pewnej kropki nad „i”, wyjścia z tunelu, rozwiania tych duszności chociaż w puencie. Nie, tu nie ma puenty. Na pewno na płytę W otwarte dłonie… trzeba mieć czas i nastrój, mniej ją analizować, wejść i wyjść bez obaw o powrót, ale z ostrzeżeniem, że ten z każdym kolejnym razem będzie znów bez drogowskazu, bo dość trudno zapamiętać choć jeden motyw kompozycji. 

Na koniec gwoli podsumowania podkreślam, że So Slow pozostaje w świecie alternatywy i tam w kącie, gdzieś na ostrych krawędziach rozpościera tę swoją dziwaczną, ciemną przestrzeń, do której zaprasza nielicznych – tych ciekawych inności i szukających niekonwencjonalnych rozwiązań. Może poprzednie wydawnictwo, choć totalnie inaczej złożone i z innym zamysłem, trafiło do mnie z większą siłą, jednak konsekwencja So Slow w pozostaniu eksperymentalnym składem w eksperymentalnym założeniu wciąż intryguje, i cóż – pochłania.

Artykuł SO SLOW – „W otwarte dłonie powietrze sypie gruz przedświtu” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Saksofon Rafała wydaje się tu elementem wyróżniającym, a już na pewno ogniskuje się na nim uwaga przy pierwszym przesłuchaniu, zwłaszcza że dodaje propozycji NVC nieprzewidywalności, pewnego wolnościowego ducha. Czy to jazz? Z klasycznych quizowych odpowiedzi, które moglibyśmy wskazać (tak, nie, nie wiem), wszystkie wydają się prawidłowe, a wybór którejkolwiek nie zdradza ignorancji. Zaraz jednak wpadamy w wir rytmicznych wygibasów podawanych przez Arka i Łukasza, dajemy się ogarnąć mrocznej aurze elektronicznych pejzaży Michała, by zrozumieć (a raczej poczuć), że wszystkie elementy łączą się tutaj w konstrukt spójny, a każda składowa tkanka jest istotna i niezbędna dla tego organizmu.

Wypada po prostu nie rozkładać na czynniki pierwsze tej propozycji muzycznej, ale potraktować jako pulsującą, eklektyczną całość, na którą składają się elementy ambientowe, eksperymentalne, post rockowe, noir jazzowe, transowe. Albo wchodzimy w ten świat i poświęcamy mu uwagę, albo pozostajemy obojętni. Tak jak Marcus Miller z Milesem Davisem, łącząc elektronikę z żywym instrumentem dętym, prowadzili nas w swojej Sjeście po sennych, nagrzanych krajobrazach, tak NVC również zabiera nas w podróż, choć raczej po bardziej mrocznych, industrialnych zaułkach miasta, a może w przestrzeń snów, albo raczej bezsenności, tyleż inspirującej, co groźnej, niknącej w zawiesinie papierosowego dymu i wywołującej wizje. Ot, dobra ścieżka dźwiękowa dla przygód Harry’ego Angela.

Do opierających się definicjom muzycznych spotkań dochodzi na Obserwacjach podobnie jak w twórczości BadBadNotGood albo Collina Stetsona, gdzie jazz nie jest traktowany ortodoksyjnie, a pewna wolność twórcza jest naturalna, podobnie jak łączenie gatunków. Właściwie, podkreślam, najlepiej nie szukać szufladek dla twórczości NVC. Czterech długich kompozycji słucha się z zainteresowaniem od początku do końca i wierzę, że udany początek tego kolektywu będzie przyczynkiem do kolejnych eskapad, może jeszcze bardziej sugestywnych i szalonych.

Artykuł NON VIOLENT COMMUNICATION (NVC) – „Obserwacje” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.