Wcześniej kapela zaprezentowała klipy do numerów The Funeral i Until The End.

Tracklista:
01. The Funeral
02. Until the End
03. Breathing Near the Roar
04. Les Enfants du Soleil
05. Still the Dawn Will Come
06. The Clown
07. Soul of My Soul
08. Edge of the Night
09. Echoes of the Fallen
10. Through the Seasons

Knock Out Productions zaprasza wszystkich na koncerty formacji Myrath. Zespół zagra:

09.04.2026 – Warszawa, Hydrozagadka (wydarzenie)
10.04.2026 – Kraków, Hype Park (wydarzenie)

Obok grupy wystąpi Roses Of Thieves.

Bilety można zakupić na:

knockoutmusicstore.pl, Ebilet.pl

Artykuł Nowy teledysk grupy MYRATH pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. The Funeral
02. Until the End
03. Breathing Near the Roar
04. Les Enfants du Soleil
05. Still the Dawn Will Come
06. The Clown
07. Soul of My Soul
08. Edge of the Night
09. Echoes of the Fallen
10. Through the Seasons

Knock Out Productions zaprasza wszystkich na koncerty formacji Myrath. Zespół zagra:

09.04.2026 – Warszawa, Hydrozagadka (wydarzenie)
10.04.2026 – Kraków, Hype Park (wydarzenie)

Bilety można zakupić na:

knockoutmusicstore.pl, Ebilet.pl

Artykuł MYRATH: teledysk do utworu Until The End pochodzi z serwisu KVLT.

01-03.08.2024 – Czaplinek-Broczyno

Organizatorzy Pol’And’Rock Festival 2024 ogłosili kolejne formacje, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

The Bill, Mr Zoob, Adrian Sherwood

Wcześniej potwierdzono udział:

Rotting Christ, Transgresja, Sokołowski, Coma, Zenek Kupatasa, Mery Spolsky, Paktofonika Live Band, Orkiestra Dorosłych Dzieci, Meute, Modestep, Enej, T.Love, Flogging Molly, Flapjack, Guano Apes, Sick Of It All, Clawfinger, Less Than Jake, The Warning, Myrath, Kasia Kowalska, Celkilt, Electric Callboy, Motionless In White

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Nowe formacje zasilają POL’AND’ROCK FESTIVAL 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

01-03.08.2024 – Czaplinek-Broczyno

Organizatorzy Pol’And’Rock Festival 2024 ogłosili kolejne zespoły, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Rotting Christ, Transgresja, Sokołowski

Wcześniej potwierdzono udział:

Coma, Zenek Kupatasa, Mery Spolsky, Paktofonika Live Band, Orkiestra Dorosłych Dzieci, Meute, Modestep, Enej, T.Love, Flogging Molly, Flapjack, Guano Apes, Sick Of It All, Clawfinger, Less Than Jake, The Warning, Myrath, Kasia Kowalska, Celkilt, Electric Callboy, Motionless In White

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Nowy zespoły zasilają POL’AND’ROCK FESTIVAL 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

01-03.08.2024 – Czaplinek-Broczyno

Organizatorzy Pol’And’Rock Festival 2024 ogłosili kolejne grupy, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Sick Of It All 
Clawfinger 

Wcześniej potwierdzono udział:

Less Than Jake
The Warning
Myrath
Kasia Kowalska
Celkilt
Electric Callboy
Motionless In White

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Nowe grupy na POL’AND’ROCK FESTIVAL 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

ASKING ALEXANDRIA

BEAST IN BLACK

BLACK FLAG

MYRATH

RIVERSIDE

PORCUPINE TREE

PUSCIFER

STRAY FROM THE PATH

MONSTER MAGNET

fot. Justi Szadkowska

Artykuł Hellfest – Clisson, France (17.06.2023) – dzień 3 pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł MYRATH: lyric video do utworu Heroes pochodzi z serwisu KVLT.

06.04.2023 – Warszawa, Progresja (wydarzenie)

Obok grupy zagrają tunezyjski Myrath, szwedzki Eleine oraz niemiecki League Of Distortion.

Knock Out Productions o zespołach:

Kamelot (prog metal, melodic power metal):

Przy okazji premiery “Karmy” z 2001 roku fani i dziennikarze narzekali, że Kamelot nie jest w Polsce popularny, ale teraz, po ponad dwóch dekadach, sytuacja wygląda inaczej. Konsekwencja i pracowitość amerykańskiej ekipy budzi podziw – zwłaszcza, gdy chodzi o tak napakowaną detalami i szczegółami muzykę. Grupa z Tampy nie traci pomysłów ani rezonu, dlatego z płyty na płytę (z naciskiem na ostatnie “The Shadow Theory”) ich progresywny power metal robi coraz większe wrażenie. Są tu smaczki orkiestrowe, przepych form, zawrotne tempa, okazjonalnie ciężar thrashu oraz wysmakowane ballady wtedy, gdy trzeba. Formuła sprawdzona – nie starzeje się i nie rdzewieje.

Myrath (middle eastern folk, prog metal):

Myrath to pierwszy – i wciąż jeden z niewielu – tunezyjski zespół, któremu udało się podpisać kontrakt z zagraniczną wytwórnią. To splendor jak najbardziej zasłużony, ponieważ nie dość, że ciężko pracowali na swoją pozycję, to w dodatku wyróżnia ich niepodrabialna estetyka. Ich orientalny prog metal wciąż szokuje i zachwyca tak samo jak przy premierze “Hope”. Ciężar i rytmiczne połamańce z całą dosadnością akcentują metalowy trzon grupy oraz jej techniczny sztafaż, a cała bateria wpływów bliskowschodniego folku tylko dodaje utworom niepokoju i niepewności, co dalej. Przyznacie, że brzmi to jak przejażdżka pełna emocji.

Eleine (symphonic metal):

Już w bandcampowej stopce dowiadujemy się o Eleine wszystkiego, czego potrzebujemy. To ciężki metal, zapierające dech w piersiach symfonie i zniewalające koncerty. Pewność siebie szwedzkiego składu absolutnie nie jest tu na wyrost. Trio przewodzone przez charakterystyczną Madeleine Liljestam już od debiutanckiego albumu wie, co robi. W tej muzyce króluje potrzeba hitów, które to hity mogą zostać uzyskane na różne sposoby. Raz kapela osuwa się w balladowe rejony, w innych przypadkach urządza wyścig zbrojeń i nie krępuje się ani z metalem ciężkim jak głaz, ani z mocą orkiestrowych aranżacji. To nowoczesny metal godny naszych czasów.

League Of Distortion (symphonic metal):

Co prawda League of Distortion zadebiutowało ledwie parę tygodni temu, ale to nie są losowi amatorzy z losowego garażu. Grupa rusza na podbój scen, a ich młodzieńczo-krewkie podejście świetnie zespala się z metalem, który uprawiają, czyli metalem wściekłym, agresywnym i rozbujanym. Dodatkowo ten gniew wcale nie znalazł się na pokaz. Pewna swego Anna Bruner nie potrzebuje pozwolenia ani cudzej aprobaty, bo jest w poprzek wszystkiemu, a tytułu rzędu “Do You Really Think I Fuckin’ Care” mówią więcej niż tysiąc słów. Dajcie się temu zmieść z powierzchni, bo metal wciąż ma się dobrze dzięki takim grupom.

Bilety można zakupić na https://knockoutmusicstore.pl/

Artykuł KAMELOT na koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Od momentu, kiedy w ramach czeskiego festiwalu Ostrava v plamenech pierwszy raz zobaczyłem na żywo tunezyjski Myrath, stałem się nie tylko fanem ich twórczości, ale również całego uprawianego przez nich stylu, otagowanego wdzięczną etykietą oriental metalu. W dużym telegraficznym skrócie: Myrath to naprawdę solidny technicznie progresywny metal, bezkompromisowo łączony z typowymi dla arabskiego folku aranżacjami klawiszowymi i wokalnymi, za które odpowiadają przede wszystkim wokalista Zaher Zorgati oraz keyboardzista Elyes Bouchoucha. Za techniczną doskonałość nie sposób zaś nie docenić gitarzysty Maleka Ben Arbia. Tunezyjczycy rozpoczęli swój występ, przenosząc mnie w świat Orientu trzema utworami z ostatniego krążka o tytule „Legacy” (notabene, oznaczającego dokładnie to samo, co arabskie słowo „Myrath” – dziedzictwo): Believer, Get Your Freedom Back oraz Nobody’s Lives. Zaraz po nich i krótkim monologu Zahera nadeszły dwa starsze numery: Merciless Times i Beyond the Stars, po czym… Panowie opuścili scenę. Dobrych wrażeń, będących pokłosiem tego, co usłyszałem, było we mnie mniej więcej tyleż, co niedosytu ze zbyt małej otrzymanej porcji. Po cichu liczę, że Myrath powróci wkrótce do Polski z pełnowymiarowym setem – jeśli tak, tego wydarzenia na pewno nie przegapię.

Trochę więcej przestrzeni na scenie otrzymał kolejny zespół – Vuur. Póki co, mało komu znana marka, to kolejny z projektów ex-wokalistki The Gathering, Anneke van Giersbergen, która po popowym intermezzo w swojej karierze w ostatnich latach postanowiła powrócić do mocniejszego progresywnego grania. Ogień na scenie (z niderlandzkiego: vuur – ogień) pomagali jej rozpalać muzycy, z którymi współpracowała już wcześniej przy projekcie The GentleStorm, m.in. perkusista Ed Warby, basista Johan van Stratum oraz gitarzysta FerryDuijsens. W sumie usłyszeć można było pięć nowych i niedawno ujętych w formie płytowego wydawnictwa (In This Moment We Are Free – Cities) utworów: Sail Away – Santiago, My Champion – Berlin, Days Go By – London, Save Me – Istanbul oraz Your Glorious Light Will Shine – Helsinki. Przyznam się bez bicia, że podobnie jak nie udało im się przekonać mnie do siebie po „domowym” odsłuchaniu, tak nie udało im się to teraz. Numery oraz ich wykonania były poprawne, wymagające, niebanalne – a i owszem. Brakowało im jednak pewnego polotu i chwytliwości, zawierającego wyraźny przekaz „wróć do mnie”. Siłą rzeczy, choć uznaję się za fana Anneke, po tym co pokazał Myrath, czułem się z lekka wynudzony. Impresji tej nie zmieniło już nawet zamykające występ wykonanie klasyku Strange Machines z repertuaru The Gathering. Jeśli mam być szczery, żałowałem, że kolejność supportów nie była odwrotna.

O godzinie 20:15, przy dźwiękach instrumentalnego intro Eidola, otwierającego również album The Holographic Principle, na scenie pojawiła się główna gwiazda wieczoru. Podobnie jak w wydaniu albumowym, preludium gładko przeszło w otwieracz Edge of the Blade, podczas którego fani zgotowali zespołowi przywitanie w postaci dziesiątek purpurowych balonów, które na parę minut pokryły przednie szeregi widzów. W podstawowym secie Epica wykonała dziesięć utworów o bardzo zróżnicowanej fakturze, począwszy od dynamicznych, opartych na szybkich riffach Fight Your Demons (bonus do najnowszego krążka), The Essence of Silence, czy Victims Of Contingency, przez chwytliwe Universal Death Squad i Unchain Utopia, taneczny Dancing in a Hurricane, mroczny i fatalistyczny Anscension – Dream State Armageddon, po starsze, bardziej nastrojowe i umiarkowane w tempie Sensorium oraz Cry for the Moon. Po krótkim wywoływaniu przez fanów i zabawie z publiką, którą ufundowali klawiszowiec Coen Janssen i gitarzysta Isaac Delahaye, zespół powrócił na scenę z trzema bisami: świetnym Sancta Terra, kolejnym utworem z najnowszej płyty, Beyond the Matrix, podczas którego fani otrzymali porządną lekcję „epica-fitness” oraz wieńczącym dzieło, blisko ponad dziesięciominutowym Consign to Oblivion, który ma w sobie wszystko co czyni Epicę wyjątkową: wciągający klimat, przekaz tekstu, chóry, anielski wokal i zapadające w pamięć instrumentalne aranżacje. Występ podsumować mogę w samych superlatywach. Do Studia przyjść było warto już dla samej Simone Simons. Abstrahując już od typowo męskich przesłanek natury estetycznej, jejnieskazitelny sopran jest niezaprzeczalnie jednym z najlepszych żeńskich głosów na obecnej scenie metalowej.Pod względem instrumentalnego warsztatu, ale również choreografii, w której główną rolę odgrywa gra świateł i kolorów, koncert Epica to również dopracowany do perfekcji majstersztyk. Widz niesamowicie wkręca się w przedstawienie, również dzięki postawie muzyków, którzy zauważalnie dobrze bawią się swoim występem. Luźna atmosfera, wiecznie uśmiechnięty (jeśli nie growlujący) gitarzysta Mark Jansen, serduszka z palców przesyłane publiczności, wygłupy Coena Janssena, jeżdżącego ze swoimi klawiszami po całym podeście sceny, a nawet rzucającego się w tłum fanów… Widać, że Epica to nie tylko muzyczna marka, ale również zgrana paczka przyjaciół, którzy naprawdę czerpią dużo satysfakcji ze wspólnego grania (swoją drogą, skład zespołu nie zmienił się od pięciu lat). Na taki entuzjazm na scenie równie entuzjastycznie reagowała publika, organizując kolejne młyny, pogo czy ścianę śmierci. Naprawdę miło jest też posłuchać mądrych tekstów, w które wkręcam się na koncertach w sumie nieczęsto, a w przypadku Epica – prawie zawsze. Wyróżnić też muszę naprawdę świetne brzmienie – na iluż to koncertach muzyki symfonicznej przekonałem się, jak nietrudno „skaszanić” cały jej odbiór przez wołające o pomstę do nieba nagłośnienie. Tego dnia w Studio wszystko brzmiało jednak jak brzmieć powinno, za co należy się głęboki ukłon sztabowi od gałek i potencjometrów. Szkoda jedynie, że zespół nie raczy występować z prawdziwym chórem, bo jednak czasem raziły mnie chóralne partie odtwarzane z głośników. Ale na taki niuans mogę przymknąć oko: prawdę mówiąc, logistycznie byłoby to niełatwe przedsięwzięcie. Suma sumarum, bawiłem się świetnie – z podekscytowaniem oczekiwać będę, czym jeszcze zaskoczy Epica w najbliższym czasie.

Autorem zdjęć jest Dariusz Ptaszyński.

Artykuł Epica, Vuur, Myrath – Kraków (09.11.2017) pochodzi z serwisu KVLT.