Napisałem „nowy” Myrkvid, ale muszę się przyznać, że Demons are Inside to pierwsze dzieło tej kapeli, jakie trafiło na moją półkę. A że francuskich Myrkvidów są trzy sztuki, to chwilę mi zajęło odszyfrowanie, z kim ja w ogóle mam do czynienia.

EPka jest całkiem słuszna, gdyż składa się z sześciu numerów trwających łącznie ponad dwadzieścia pięć minut. A przede wszystkim jest bardzo różnorodna, żeby nie powiedzieć, że nierówna. Utwór otwierający album oraz kawałek zamykający nie siadły mi w ogóle. O ile jeszcze Wish you were Here (nie, to nie jest cover Pink Floyd) jest dla mnie zbyt prostacki i zbyt punkowy, ale w sumie to okej, o tyle kawałek ostatni brzmi jak gniot wyciągnięty z najgłębszej i najbardziej zakurzonej szuflady. Nieco inaczej prezentują się pozostałe utwory. Serpent’s Tongue to black ostry i jadowity, ale niepozbawiony sensu i motywu przewodniego. Utwór kolejny sensu i motywu przewodniego ma jeszcze więcej i jest chyba najlepszym kawałkiem na płycie. Może i nie jest demonem prędkości, ale dzięki ostremu i soczystemu wokalowi ora przesterowanym gitarom stanowi esencję black metalu. Bardzo podobny do niego jest Deathmarch, i gdyby nie piękne fragmenty blastowe można byłoby te dwa utwory pomylić. Tytułowy Demons are Inside zaczyna się niezbyt efektownie i jest utworem wyłącznie instrumentalnym, ale nie można mu zarzucić płytkości czy nudy. Tylko te krzyki i jęki na początku… No ja Was proszę, nie jesteśmy już dziećmi.

Demons are Inside to równa (z małą gwiazdką, którą opisałem powyżej) i dobra płyta, ale nie ma w sobie absolutnie nic, co chwyciłoby za serce czy trzewia. Polecić ją mogę ze spokojem, ale żebym miał się o nią zabijać – to z pewnością nie.

Artykuł MYRKVID – „Demons are Inside” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Nie wiem czy jest sens rozpisywać się na temat muzyki Francuzów, gdyż okładka zdradza tak naprawdę wszystko. To z czym przyszło mi obcować to raczej prosty, surowy (albo raczej sauté) black metal nagrany niechlujnie i bez większej atencji co do kształtu brzmienia. Jest czytelnie ale bez głębi. Nie ma tu większej przestrzeni niż w puzonie. Jest płasko i brzęcząco. Do takiego nagrywania wystarczy piwnica lub garaż bez kanału… Panowie z Myrkvid zdecydowali się na RockBox(red) Studio, które wspomnę tu tylko z dziennikarskiego obowiązku i nie będe dalej zgłębiał tego tematu. Kompozycje są przewidywalne i nawet gdy obiecują coś więcej (np. Abies czy Four Spikes… and Die! (sic!)) to na konieci i tak przychodzi rozczarowanie, że gdzieś to już słyszeliśmy. Że to wszystko gdzieś już było. Nie wiem jak sobie chłopaki radzą na żywo, ale to co prezentują na tej płycie nadaje się co najwyżej do małej speluny. Ale też raczej takich knajp by nie zawojowali gdyż brakuje tu żywiołowości. Nawet w średnich tempach można pokazać coś interesującego i ekscytującego. Tutaj jest nudnawo i średniawo bez wielkich rokowań na przyszłość.

Jeśli lubicie Besatt i tego typu granie to Myrkvid powinno wam się spodobać. Jeśli nie to raczej poszukajcie sobie czegoś innego. We Francji znajdziecie dziesiątki innych bandów jak np. Peste Noire, które wywołają u was prawdziwe emocje. Tutaj ich nie znajdziecie.

Artykuł MYRKVID – „Pleasures of Hell” (2013) pochodzi z serwisu KVLT.