Nie jest to proste zadanie, by ożenić moc ciężkich dźwięków z melodyką i klimatem. To znaczy wielu próbuje, ale rzadko kiedy wychodzi z podobnej konfrontacji obronną ręką. Oczywiście zostawiam Wam ostateczne rozstrzygnięcie, czy tutaj udało się to w pełni, niemniej jednak ja zostałem zaintrygowany magiczną formułą, czerpiącą z wierzeń naszych przodków. Zdaję sobie sprawę, że powroty na słowiańskie, rodzime łono bywają modne, ale dla Mystherium to nie pierwszyzna (pomijam doświadczenie muzyków wyniesione z legendarnych kapel), a przy okazji jakby naturalny habitat, więc nie ma mowy o żadnym koniunkturalizmie.

Cenię dźwięczne, kobiece głosy, które wychodząc od szeptu potrafią przerodzić się w złowieszczy growling i przynieść słuchaczowi różne emocje. Aleksandra Łopato doskonale sobie radzi za mikrofonem, stając się raz zwodniczą kuszącą rusałką, innym razem snującą straszne opowieści wiedźmą (Kikimora). Wszystko to przy wtórze głosów na modłę zaśpiewów naszych przodków, ich legend, strachów, marzeń. Przegryzają się zatem na Zemście natury głosy niby wymarłych, a jednak wciąż żywych opowieści, z solidnymi, mrocznymi, ale nie ekstremalnymi riffami, klawiszowymi pejzażami, czasem dźwiękiem fortepianu (W kręgu ognia), albo skrzypiec (gościnny udział Adrianny Zborowskiej w Krukach i Wronach). Przede wszystkim nie brak tu interesujących muzycznych tematów, które kroczą gdzieś na pograniczu black, gothic, doom metalu w starym stylu, jednocześnie będąc tworem autorskim, bo słychać, że zespół zalazł własny pomysł i formułę na granie.

Trochę na Zemście natury klimatów bliskich Gehennie, Limbonic Art, Summoning, Lake of Tears, Bethlehem albo starego Tiamatu, ale bardziej w umiejętności budowania specyficznej atmosfery niźli konkretnych nawiązań. Pewnie będziecie mieć i inne skojarzenia. Jedno jest pewne – warto sprawdzić. Sporą szansę na zauroczenie zaklęciami szeptanymi i wykrzyczanymi przez Mystherium mają ci, którzy lubią słowiańskie, mistyczne, ale przyprawione nutką grozy klimaty, jak również słuchacze łaknący interesujących połączeń na styku mocnego metalu i nastroju.

Mystherium oferuje bardzo ciekawy koncept, każdy z zawartych tu utworów jest inny, a jednak tworzą zgrabną całość. I aż trudno uwierzyć, że to niespełna 20 minut grania – udało się bowiem uchylić bramy do innego świata. I nawet w napływie podobnych liryczno-muzycznych nawiązań EP zielonogórzan po prostu się broni. Ja z pewnością do Zemsty Natury będę wracał i nadrobię wkrótce zaległości w dyskografii grupy.

Artykuł MYSTHERIUM – „Zemsta natury” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Album rozpoczyna utwór Odchodzi Milcząc Beznamiętnie, który wolnym pompującym riffem atakuje słuchacza. I już pierwsze zaskoczenie – na początek otrzymujemy damski growlujący wokal, co w rodzimym metalu bądź co bądź jest dalej rzadkością. Drugi numer to już bardziej blackowa jazda. Dwie stopy, riff grany w tremolo, gdzie przechodzi płynnie w szybkostrzelne blasty, aby na zwrotce zwolnić w halftime, gdzie męskiemu growlowi wtórują damskie czyste zaśpiewy. Nie powiem, robi się tu agresywniej, ale zarazem klimatycznie przez klawisze, które tworzą atmosferę grozy. Nawia Już Czeka to najdłuższy, ponad siedmiominutowy utwór. Ponownie mamy bardzo wyeksponowaną pracę bębnów, gdzie uwagę zwracają fajne patenty na kotłach, a także blasty i znów powraca damski skrzekliwy głos. Utwór tytułowy za to prezentuje ciekawe prace gitar, gdzie riffy na zwrotkach oparte na dysonansach wprowadzają trochę zamętu w głowie słuchacza. Generalnie jest tu szybka jazda, lecz niczym nie zaskakuje poza zakończeniem, gdzie z kolei uwagę przykuwa ładna partia skrzypcowa z damskim wokalem. Pieśni Pochwalne to walec, który wgniata ciężarem i powoduje, że głowa sama chodzi w rytm muzyki. Numer trochę przyspiesza w późniejszych partiach, ale konstrukcja kompozycji jest jednak podobna do poprzednich. Zgliszcza to ponownie powtórka z rozrywki, gdzie wolne partie przeplatają się z szybkimi. Są tu momenty dobrego riffowania z blastami, które dodają demonicznej atmosfery, lecz za mało tu się dzieje, aby zatrzymać się dłużej przy tym utworze. Płytę wieńczy Wędrowiec, który otwiera połamany riff, by przejść płynnie w szybką zwrotkę z kobiecymi skrzekami. Kolejno otrzymujemy black metalowy wątek najwyższej jakości. Gdzieś w środku znów jest łamanie rytmu dla urozmaicenia i można powiedzieć, że Mystherium na sam koniec zdecydowanie pokazał klasę. Całość wieńczy partia klawiszy z melorecytacjami, co tworzy niepowtarzalną atmosferę.

Zagłada to poprawny album, na którym zespół krąży w okolicach black metalu o zabarwieniu gotyku. Problem jest w tym, że mamy tu dużo schematyczności i w większości przypadków po przesłuchaniu połowy utworu mamy prawie pewność co usłyszymy dalej. Nie ma tu zbyt wielu elementów zaskoczenia, co powoduje, że najnormalniej w świecie czułem zmęczenie. Na pochwałę zasługują dobre partie wokali zarówno Aleksandry Łopato, jak i Dariusza Rauera, bo czuć, że chcą wachlować emocjami słuchacza. Same kompozycje, które są autorstwa Mirosława Rosińskiego odpowiedzialnego za klawisze, mają przebłyski, jak Wędrowiec, ale na dłuższą metę dużo tu wtórności. Płyta jak najbardziej dobrze zrealizowana, lecz dla mnie to za mało pomysłów i magii, która przyciągnęłaby do siebie na dłużej.

Artykuł MYSTHERIUM – „Zagłada” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.