Narbo Dacal

Sautrus

fot. Natalia Krymska

Artykuł Sunnata, Narbo Dacal, Sautrus – Gdańsk (15.12.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

28.11.2024 – Wrocław, Łącznik (wydarzenie)
29.11.2024 – Katowice, Piąty Dom (wydarzenie)
30.11.2024 – Rzeszów, Rzeszowskie Piwnice (wydarzenie)
12.12.2024 – Łódź, UV (wydarzenie)
13.12.2024 – Warszawa, Hydrozagadka (wydarzenie)
14.12.2024 – Olsztyn, Scena Zgrzyt (wydarzenie)
15.12.2024 – Gdańsk, Drizzly Grizzly (wydarzenie)

Na koncertach grupa Sunnata będzie promować album Chasing Shadows, zaś Narbo Dacal – Elysium Now. Zespoły, które zagrają w roli supportów poznamy wkrótce. Bilety można zakupić na:

– soulstonegathering.pl

Artykuł SUNNATA oraz NARBO DACAL na wspólnej trasie koncertowej po Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

12-14.07.2024 – Pleszew (wydarzenie)

Podczas imprezy wystąpią:

Insect Ark, Red Scalp, Endless Joy, High Sanity, Daffodil Pill, Dirty Nips, Zone Six, Causa Sui, Weedcraft, Atom Juice, Kissa, Maruntuka, Upupayāma, Mother’s Cake, Perilymph, Kanaan, Acid Rooster, Narbo Dacal, Earth Tongue, Domkraft, Coogans Bluff

Organizatorzy Red Smoke Festival 2024 udostępnili rozpiskę na dni.

Artykuł RED SMOKE FESTIVAL 2024: rozpiska dniowa imprezy pochodzi z serwisu KVLT.

12-14.07.2024 – Pleszew (wydarzenie)

Organizatorzy Red Smoke Festival 2024 poinformowali, że zespół Tuskar odwołał swój występ na imprezie. W zastępstwie do składu dołącza:

Insect Ark

Wcześniej potwierdzono udział:

Red Scalp, Endless Joy, High Sanity, Daffodil Pill, Dirty Nips, Zone Six, Causa Sui, Weedcraft, Atom Juice, Kissa, Maruntuka, Upupayāma, Mother’s Cake, Perilymph, Kanaan, Acid Rooster, Narbo Dacal, Earth Tongue, Domkraft, Coogans Bluff

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Zmiana w składzie RED SMOKE FESTIVAL 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

15.06.2024 – Chojnice, Stadion Kolejarz 1926 (wydarzenie)

Podczas InterTony Festival 2024 zagrają:

Super Potwór, Hostia, Praïm Faya, Tortured Spirit, Peter Ullrich (PU’S Jam Band), Tyran, Massive Assault, Narbo Dacal, Agnostic Front

Bilety można zakupić tutaj.

Artykuł Pełny line-up INTERTONY FESTIVAL 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

15.06.2024 – Chojnice, Stadion Kolejarz 1926 (wydarzenie)

Organizatorzy InterTony Festival 2024 ogłosili nowego artystę, który zagra na imprezie. Do składu dołącza:

Peter Ullrich (PU’S Jam Band)

Wcześniej potwierdzono udział:

Tyran
Massive Assault 
Narbo Dacal
Agnostic Front

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Niemiecki artysta na INTERTONY FESTIVAL 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

Kolejne spotkanie z autorami Mòr Fhuar i Polskiego Party nie miało szans być już tak odkrywcze, jak wspomniana wyżej jesienna sztuka (odpadał naturalnie efekt pozytywnego zaskoczenia, któremu uległem podczas pierwszego koncertu), skłamałbym mówiąc, że występ podobał mi się przez to w choć odrobinę mniejszym stopniu. Kurcze, mają ci goście swój film, jakiś bezpretensjonalny wdzięk i pomysł, dzięki któremu muzyka, image i zachowanie sceniczne dobrze się ze sobą zazębiają i harmonijnie współgrają. Mieszanka starego heavy, punka, pierwszej fali blacku i thrashu (ba, były i elementy ogniskowej piosenki harcerskiej!), brzmi w wykonaniu zespołu bardzo przekonująco i nawet wykrzykiwane z powagą (ryzykowane, biorąc pod uwagę wiek muzyków) hasła o niszczeniu modern metalu ładnie się w obranej konwencji odnajdywały, nie tracąc swojego uroku. Na marginesie wspomnę, że cichym bohaterem występu był dla mnie Łukasz Półtorak, którego popisowe partie basu (szczególnie te odegrane bez użycia kostki) były prawdziwą ozdobą koncertu i stanowiły w dużej mierze jego najciekawszy element. Będą z tych gości ludzie, moc jest w nich wyjątkowo silna.

Sprawdzana do tej pory dość pobieżnie studyjna twórczość Narbo Dacal nie zdołała przyciągnąć mnie do tej kapeli na dłużej, nie miałem więc do występu krakowskiej grupy jakichś konkretnych oczekiwań (powiedziałbym raczej, że karta wymagań była całkowicie czysta). W tym może tkwić po części sekret tego, jak duże wrażenie zdołała zrobić na mnie muzyka zespołu zaprezentowana na żywo. Ciężko w zasadzie sprecyzować gatunek, w którym kapela się porusza, bo numery zagrane na deskach NRD brzmiały.. nie wiem, jak The Gathering usadowione na post/sludge metalowej szynie, spięte dodatkowo black metalowymi pasami. Brzmi jak szaleństwo, prawda? Taka właśnie jest ta muzyka – z jednej strony mało oczywista, nieprzebojowa i wymagająca uwagi, z drugiej nabierająca na żywo niezwykłego kolorytu. Spora w tym zasługa ekspresji scenicznej małopolskiego trio, która w połączeniu z imponującymi warunkami głosowymi Elizy Ratusznik (będącej jednocześnie basistką grupy) okazała się mieszanką prawdziwie wybuchową. Wokalistka Narbo Dacal (co ciekawe nieco onieśmielona między utworami) w trakcie numerów w ogóle kradła show, zarówno swoim zachowaniem, jak i popisowym wykonywaniem niełatwych partii wokalnych. Nie mam pewności, czy podobne emocje uda mi się ostatecznie odnaleźć na płytach, na pewno jednak chętnie skorzystam z najbliższej sposobności ponownego spotkania zespołu w warunkach koncertowych.

Przyszedł i czas na danie główne niedzielnego wieczoru, czyli zdobywającego coraz większą popularność w naszym kraju Wija. Tu zabawa była już całkowicie beztroska, a prowadzony przez Tuję Szmaragd przyspieszony kurs tańca wyWIJańca bardzo radosny i angażujący. Zgromadzeni dość licznie pod toruńską sceną fani dzielnie (co dowodzi zaskarbionego sobie już przez zespół uznania) śpiewali/ryczeli teksty z debiutanckiego Dziwidła, Przeklętych wód, czy wspominanego Przestworu. Były wszelkiej rasy stworzenia magiczne (Panzerfury, Dziwidła, Żmije, Bazyliszki i Porońce), były fantastyczne opowieści o Lucyferynie i Brek Zarith, były w końcu antykościelne protest songi i zawierane przymierza z Diabłem. Wszystko w roześmianej, pełnej entuzjazmu i pozytywnej energii atmosferze. Dużą zasługę w jej wykreowaniu miał rzecz jasna kameralny klub, w którym rock’n’rollowy puls wyczuwalny był dużo wyraźniej, niż np. na scenie festiwalowej (vide widziany przeze mnie koncert zespołu podczas SDL 2022). I choć wciąż będę się upierał, że druga gitara byłaby w przypadku Wija bardzo pożądana, nie da się ukryć, że bawiłem się podczas koncertu naprawdę znakomicie.

Każdy z występujących w niedzielę bandów zasłużył na uznanie na swój sposób – Wielki Mrok ugruntował moją sympatię, Narbo Dacal całkowicie mnie zaskoczył, Wij pozwolił solidnie się wybawić. Mecz zakończył się więc wynikiem 3:0 i sporą frajdą, że wszystko zagrało jak trzeba.

Fotorelacje:
Wielki Mrok, Narbo Dacal – M.Chabowska Fotografia / Radio Sfera UMK.
Wij – Julia Marszewska Fotografie.

Artykuł Wij, Narbo Dacal, Wielki Mrok – Toruń (03.03.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

15.06.2024 – Chojnice, Stadion Kolejarz 1926 (wydarzenie)

Organizatorzy InterTony Festival 2024 ogłosili nową formację, która zagra na imprezie. Do składu dołącza:

Massive Assault 

Wcześniej potwierdzono udział:

Narbo Dacal
Agnostic Front

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Nowa formacja na INTERTONY FESTIVAL 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

12-14.07.2024 – Pleszew (wydarzenie)

Organizatorzy Red Smoke Festival 2024 ogłosili nowe formacje, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Maruntuka, Upupayāma, Mother’s Cake

Wcześniej potwierdzono udział:

Tuskar, Perilymph, Kanaan, Acid Rooster, Narbo Dacal, Earth Tongue, Domkraft, Coogans Bluff

Wkrótce więcej informacji.

Artykuł Nowe formacje na RED SMOKE FESTIVAL 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

Widownię rozgrzał Narbo Dacal, którego materiał znakomicie wprowadził w klimat wieczoru. Passion Flower z najnowszego albumu grupy wydawało się wprost stworzone na koncertowy otwieracz, a pomimo doom metalowego klimatu, jaki przeważał w ich brzmieniu, nie zabrakło wpływów sludge i progowych wtrętów oraz rockowej siły. To połączenie potrafiło uderzyć do głowy niczym diabelska mikstura i chwała artystom za to. Wokal basistki Elizy wypadł na żywo równie fenomenalnie, co na albumie, ponadto pełna profeska na perkusji w wykonaniu Bartka (Owls Woods Graves, Inkwizycja) trzęsła klubem w posadach (cytując klasyka: tak było, nie zmyślam, gdyż nieduża scena Music Hub chwilami drżała), z kolei gitarzysta Drut zadbał o wyraziste riffy i melodykę.
Następne numery w wykonaniu trio z Krakowa, choć dynamiczne, były również dość mroczne, jak Roses z najnowszego wydawnictwa Elysium Now, czy pochodzące z debiutanckiej EPki Ice Pick. Eklektyczne Devil’s Snare (jak sugeruje tytuł) nabrało już znacznie cięższego, wprost piekielnego brzmienia, a przy tak mocnej setliście entuzjastyczna reakcja widowni na Narbo Dacal była w pełni zrozumiała. Nagłośnienie również wypadło jak należy, więc naprawdę ciężko było na cokolwiek narzekać.

Wij przejął scenę punktualnie, zgodnie z rozpiską eventu. Na pierwszy ogień poszło nośne Jutra Nie Ma, a ich koncert aż kipiał od zaraźliwej energii, która dosłownie rozsadzała piwniczny klub.
Widownia błyskawicznie podchwyciła rockową dynamikę utworu, a jeśli o samych występujących chodzi, to chyba nigdy bym nie powiedziała, że mieli za sobą dwa koncerty w ten sam weekend. Pełna profeska, fantastyczna energia i czysta frajda, jaką mieli z wykonywanych utworów – tego nie da się podrobić.

W dodatku zespół utrzymywał narzucone na początku tempo i konsekwentnie przedstawiał widowni banger za bangerem, przerywany od czasu do czasu konferansjerką Tui Szmaragd wyjaśniającej znaczenie poszczególnych utworów. Tym sposobem klub zawojowała Panzerfura, jeden z cięższych numerów w ich repertuarze, po której Dziwidło zapewniło wydarzeniu stonerowo-doomową aurę. Najlepsze miało jednak nadejść na koniec. Nieprawdopodobnie wprost chwytliwe Oko, singlowy Poroniec o heavy/doom metalowym charakterze czy odśpiewany częściowo z pomocą widowni W Przymierzu z Diabłem (będący oczywiście coverem klasyka Venom) dodatkowo rozruszały publikę, która domagała się więcej. Na bisy zagrano Brek Zarith, którego orientalny vibe i tekst inspirowany komiksowym uniwersum Thorgala ukontentowały chyba każdego i naprawdę ciężko było odczuwać niedosyt.
Chociaż miało być o muzyce, słowem wtrącenia muszę tutaj wspomnieć również o tekstach Wija, które są chyba jednymi z najbardziej oryginalnych i pomysłowych w polskiej scenie alternatywnej. Gry słowne, odniesienia do popkultury (zwłaszcza komiksów i estetyki oldschoolowych horrorów), folkloru, licznych mitologii i historii bądź stworzeń tak osobliwych, że czasem ciężko w nie uwierzyć – majstersztyk. Nie mówiąc już o tym, że refren jednego z ostatnich numerów („Klecho, z raju won!”) stanowił wprost idealne słowo na niedzielę.

Wieczór cechowała przy okazji świetna atmosfera, na wpół kameralna, na wpół luzacka. Dlaczego o tym wspominam? Bo aż roi się od pozornie drobnych rzeczy, które uświetniły katowicki przystanek trasy. Publika bawiła się wspaniale już na supportującym Narbo Dacal, członkowie obu zespołów nawzajem oglądali swoje koncerty wmieszani w publikę, po występie można było zrobić sobie na stoisku z merchem wspólną fotkę z artystami, bądź poprosić o autograf – idealne zakończenie wieczoru po swawolach pod sceną i jednocześnie miły, bardzo „ludzki” akcent.

Do końca trasy pozostały jeszcze cztery przystanki (między innymi w Gdańsku i Poznaniu), więc jeśli tylko macie po drodze któryś z nich, koniecznie weźcie go pod uwagę. Wij i Narbo Dacal potrafią urządzić znakomite show, a patrząc na rosnącą popularność tych pierwszych, w zasadzie to tylko kwestia czasu, aż znaczną zapełniać większe kluby.

Setlista Wija:
Jutra nie ma
Panzerfura
Dziwidło
Niezatapialny
Lucyferyna
Żmij
Narwal
Skrzypłocz
Oko
Poroniec
W Przymierzu z Diabłem
Z raju won
Brek Zarith

Artykuł Wij, Narbo Dacal – Katowice (18.02.2024) pochodzi z serwisu KVLT.