Zespół Sijjin tworzą:

Malte Gericke (ex-Blood Horns, ex-Necros Christos, ex-Nox Intempesta, ex-The New Aeon, ex-Vale of Siddim, ex-Silentium, Ra Al Dee Experience, ex-Arathorn, ex-Drowned) – basista, wokalista
Iván Hernández (Extinction, Legen Beltza, ex-Necros Christos, ex-The Clockwork) – perkusista
Ekaitz Garmendia (Extinction, Legen Beltza, The Great Wound, ex-Angelus Apatrida (live), ex-The Clockwork) – gitarzysta

Tracklista:
01. Daemon Blessex
02. Dagger of a Thousand Deaths
03. Those Who Wait to Enter
04. Sumerian Promises
05. Angel of the Eastern Gate
06. Hunting the Lizard
07. Unchain the Ghost
08. Darkness on Saqqara
09. White Mantras Bleed from Black Magic
10. Outer Chambers of Entity
11. Condemned by Primal Contact

Artykuł Odsłuch nowej płyty death/thrash metalowej formacji Sijjin pochodzi z serwisu KVLT.

W tym roku byłem świadkiem około 40 koncertów w mniejszym lub większym wymiarze czasowym, więc w niniejszej relacji postanowiłem skupić się tylko na tych zespołach, których występy zapisały się w mojej pamięci najlepiej. Mimo że z początku wydawało się, że na papierze tegoroczny line-up wypada gorzej niż ten sprzed roku, opuściłem Jaroměř równie rozżalony, że festiwal dobiegł końca. Przejdźmy więc do rejestru pamięci mojego mózgu, który podczas tegorocznego BA zarejestrował wydarzenia, które pozostaną w jego szufladach na długie lata.

Moja lekko opóźniona przygoda rozpoczęła się w środę koncertem kanadyjskiej grupy Voivod, której najnowsza płyta (The Wake) sprawiła, że na nowo zacząłem słuchać tego zespołu. Ciekawy koncert, którego repertuar niestety mnie nie powalił mnie na łopatki, ale i tak cieszę się, że po raz kolejny mogłem zobaczyć mistrzów kosmicznego thrash metalu w akcji. Po ich koncercie, będąc nieco przytłoczony ogromnym tłumem ludzi, w który wpakowałem się zaraz po przekroczeniu festiwalowych bramek, zacząłem zwiedzać teren twierdzy. Na pierwszy rzut oka nie dostrzegłem żadnych drastycznych zmian w ulokowaniu stoisk i miejscówek oferujących wszelakie udogodnienia. W tym roku rozlokowano więcej miejsc, w których można było doładować swoje konto w systemie Cashless, co w ostatecznym rozrachunku okazało się być zbawienne dla zaoszczędzenia czasu, którego – jak to bywa na festiwalach masowych – ostatecznie zawsze jest za mało, by sprawdzić wszystkie upragnione punkty programu. Premierowy rekonesans wykonany, czas na muzykę!

Po przystawce, którą zaserwowali Panowie z Voivod, nadszedł czas na nieco bardziej energiczne rytmy w wykonaniu Soilwork. Szwedzi zaprezentowali się całkiem nieźle. To właśnie ich występ uznaję za pierwszy „właściwy” koncert, jaki miałem przyjemność oglądać na tegorocznej edycji BA. Może było trochę zbyt statycznie, jak na frontmana i lidera metalowej grupy, ale Björn Strid zdołał już nas do tego przyzwyczaić. Na szczęście jego umiejętności wokalne utrzymują się na bardzo wysokim poziomie, przez co zawsze chętnie obserwuję poczynania tej melodeathowej ekipy. Incantation po raz kolejny udowodnili, że są jedną z najlepszych death metalowych grup. Grupa Johna McEntee zagrała praktycznie same utwory z pierwszych trzech albumów, z dodatkiem nowszego Carrion Prophecy. Świetny koncert. Z wielkim żalem opuściłem koncert moich ulubieńców z Eyehategod ze względu na problemy z polem namiotowym, ale wierzę, że w przyszłości nadrobię tę zaległość z nawiązką. Środa zakończyła się z przytupem, bowiem występy Cult of Luna, Hypocrisy, a także The Ocean pozostawiły mnie w emocjonalnej ruinie. Ci pierwsi zmiażdżyli mój układ nerwowy bardzo ciężkim setem, w którym znalazły się dwa utwory z nadchodzącego albumu The Silent Man i Nightwalkers, a także takie monolity jak Finland, Ghost Trail czy katartyczny In Awe Of, który rozdarł moją duszę na strzępy. To nie był koncert, to był transcendentalny rytuał przeprowadzony w sprzyjających gęstej atmosferze opadach deszczu. Hypocrisy dołożyli niesamowicie energiczny set, który sprawił, że awansowali w moim melo-deathowym zestawieniu do ścisłej czołówki. Przejście z The Final Chapter w kultowy Roswell 47 było imponujące, a siła i intensywność wokalu Petera Tägtgrena jest wprost nie do uwierzenia. Całości zniszczenia dopełnił niemiecki The Ocean. Po ich koncercie nie było już czego zbierać.

Czwartek był przeze mnie dniem najbardziej wyczekiwanym ze względu na koncert grupy Daughters, którą czczę i wielbię, i nie ma w tym ani kropli przesady. Koncert amerykańskiej ekipy – choć dosyć krótki – był moim zdaniem najlepszym występem, jaki zaobserwowałem na tegorocznym BA. Chwilę po wyjściu na scenę wokalista Alexis Marshall surfował już na rękach fanów, którzy razem z nim wykrzykiwali słowa kolejnych utworów. Grupa zaprezentowała 8 strzałów, a wszystkie z nich pochodziły z wydanej rok wcześniej monumentalnej płyty You Won’t Get What You Want. Satan in the Wait, Less Sex czy zamykający gig Ocean Song elektryzowały publikę, która jeszcze długo po tym koncercie nie mogła przestać zachwycać się tym, co właśnie się wydarzyło na scenie. Koncert Deicide został odwołany, ponieważ zespół nie zdołał pojawić się na czas na lotnisku. Cóż, byłem tym faktem mocno zawiedziony, gdyż chciałem zobaczyć ekipę Glena Bentona już od dłuższego czasu. Niemniej jednak, czwartek był kolejnym solidnym dniem. Brawa za świetne koncerty Decapitated, Meshuggah i Sick of It All. Pechowo dla mnie, występ fińskiego Vargrav zazębił się z rytuałem Daughters, a opuszczenie koncertu Amerykanów nie wchodziło w grę. Występ thrasherów z Anthrax jakimś cudem nie zrobił na mnie specjalnego wrażenia, pomimo faktu, iż naprawdę lubię ich muzykę. Byłem już w tym momencie naprawdę zmęczony, a po odegraniu kultowych Caught in a Mosh i Madhouse uznałem, że czas na przerwę. W secie Amerykanów dość rażąco brakowało utworu Be All, End All, którego gorliwie domagała się publiczność, jednak na ich niedoczekanie. Dzień zakończyłem z legendarnym Discharge, co okazało się wyborem trafnym. Niezwykle energiczny koncert na sam koniec dnia – woda na młyn dla spragnionego ekstremalnych wrażeń fana ciężkich brzmień.

Piątek to przede wszystkim kapitalne występy absolutnej death metalowej czołówki, czyli Aborted oraz Immolation. Elektryzujący gig crust punkowców z Wolfbrigade to jedno z najbardziej pozytywnych zaskoczeń tegorocznego festiwalu – świetnie się bawiłem przy takich kawałkach jak Outlaw Vagabond czy War on Rules. Nieco nudnawy i pozbawiony polotu występ Anathemy nie popsuł wspaniałego wieczoru, który zwieńczony został dźwiękami fantastycznej trójki, którą tego dnia tworzyli Electric Wizard, Emperor, a także Primordial. Pierwsi z nich na nowo rozpalili moją miłość do swojej muzyki. Ależ to był ciężar! Satanic Rites of Drugula, Witchcult Today i końcowy Funeralopolis dosłownie miażdżyły bębenki. Perfekcyjne nagłośnienie i brzmienie gitar – po prostu gig idealny. Emperor można widzieć na żywo naście razy i wciąż chce się więcej. To jeden z tych zespołów, który przyciąga jak magnes. I choć po raz kolejny dane mi było usłyszeć Anthems to the Welkin at Dusk w całości, kończący wersję studyjną płyty With Strength I Burn wzbudza masę emocji tak samo lub mocniej. Prawdziwa esencja black metalu. Koncert Irlandczyków z Primordial – choć naznaczony problemami sprzętowymi – był piękny w swojej dramaturgii, a końcowe The Coffin Ships i sztandarowy Empire Falls urzekły publiczność. Szkoda tylko, że A.A. Nemtheanga trochę po macoszemu podchodził do growlu, ale za to jego czysty wokal to wciąż okaz najwyższej jakości. Słowa uznania dla chińskiego ansamblu Zuriaake za zaprezentowanie atmosferycznego obrzędu na deskach sceny Octagon, jednak w tym w tym samym czasie odbywało się misterium grupy Heilung, które – mimo że stanowiło bardzo fajną odskocznię dla potrzebującego chwili wytchnienia fana ekstremalnego metalu – nie wywarło na mnie chyba tak mocnego wrażenia, jak na reszcie publiczności.

Sobota rozpoczęła się niespotykanym występem czeskiej goregrindowej grupy Gutalax, podczas którego toi-toi noszony był na fali crowdsurfingu. Ubrani w białe kombinezony muzycy stworzyli niezapomniane show, o którym długo jeszcze będzie się mówić. Kolejnym zespołem z dużej sceny, którego występ zrobił na mnie nie lada wrażenie byli Niemieccy psotnicy z Cytotoxin. Nie ukrywam, że jest to jedna z moich ulubionych death metalowych kapel młodego pokolenia. Fantastycznie odegrane zostały Radiophobia, Frontier of Perception czy też końcowe Chernopolis. Wokalista Sebastian „Grimo” Grihm świetnie bawił się z publicznością, raz po raz skacząc z i uderzając w rekwizyty wzorowane na katastrofie z Czarnobyla. Na sam koniec dodał, że nigdy nie wolno zapomnieć nam o tym dniu, by w przyszłości nie popełnić podobnego błędu. Kapitalny występ niedocenianego death metalowego kolosa Necros Christos zachęcił mnie do uważniejszego prześledzenia dyskografii niemieckiej kapeli. Świetny gig brazylijskiej thrash metalowej machiny o nazwie Violator przypomniał mi, jak świetny jest to zespół. Przemowy lidera grupy Pedro Arcanjo były ciekawe, a anarchistyczny i zarazem naturalny styl zespołu naprawdę mi się podobał. Po Violatorze nadszedł czas na weteranów z Demolition Hammer, których brutalny styl udzielił się moshującej publiczności. Umiejscowienie tych dwóch zespołów jeden po drugim to był strzał w dziesiątkę! Nieco rozczarował mnie koncert Ved Buens Ende, na który bardzo czekałem. Nie potrafiłem wczuć się w aurę tak starannie kreowaną przez muzyków norweskiego projektu. Chyba lepiej doświadcza mi się ich twórczości na słuchawkach w zaciszu domowym. Koncert Greków z Rotting Christ również nie dostaje ode mnie wysokiej noty; najnowsze dokonania tej ekipy nie robią na mnie najmniejszego wrażenia, a to właśnie na nich opierała się koncertowa setlista. Pozytywnym akcentem było odegranie klasycznego King of a Stellar War, lecz nie mogę uznać całego występu za specjalnie udany. Bardzo entuzjastycznie przywitani na scenie zostali muzycy Mgły. W ich secie, poza absolutnymi klasykami z With Hearts Toward None i Exercises in Futility, znalazło się miejsce dla dwóch nowych utworów z nadchodzącej płyty Age of Excuse. Na koniec festiwalu dwa bardzo mocne strzały w postaci Napalm Death i Anaal Nathrakh, czyli moje dwa ulubione grindcore’owe (jeżeli w ogóle wypada tak nazywać twórczość AN) zespoły, których absolutnie nie mogłem przegapić. Świetny gig Napalmu. Wreszcie dane mi było usłyszeć kawałki Narcoleptic, Greed Killing, a także kończący set Persona Non Grata przechodzący w Smear Campaign. Po raczej średnim koncercie na zeszłorocznej Metalmanii, Brytyjczycy kupili mnie ponownie. To kolejny z zespołów, na których koncerty będę chodzić chyba aż do końca moich dni. W nieustającym wirze koncertowych emocji kompletnie zapomniałem o bardzo gorliwie wyczekiwanym przeze mnie występie grupy Midnight, czego nie mogę sobie wybaczyć. Cóż, taki urok festiwali – jeden koncert umyka uwadze, a inny – często nie figurujący w planach – wypada wprost wspaniale. Po solidnym, przekrojowym gigu Carcass, który oglądałem spod sceny obok, nadszedł czas na Anaal Nathrakh. Ze względu na spóźniony przyjazd do twierdzy Josefov, ekipa Dave’a Hunta i Michaela Kenneya zaczęła grać dopiero kilkanaście minut po godzinie pierwszej nad ranem. Utrudnienia logistyczne nie przeszkodziły jednak Anglikom, którzy zagrali krótki acz bardzo treściwy i przepełniony energią koncert. Świetny Forward! z najnowszego A New Kind of Horror został poprzedzony przemową Hunta dotyczącą brexitu, w której porównał decyzje polityków do współczesnej formy faszyzmu. I tak jak rok temu ostatnim zespołem festiwalu był nieziemsko ciężki Esoteric (fun fact: zespół podobnie jak AN pochodzi z angielskiego miasta Birmingham), tak tym razem opuściłem 24. edycję festiwalu przy dźwiękach armagedonu uderzającego z prędkością błyskawicy. Forging Towards the Sunset i More of Fire Than Blood dopełniły formalności i dopiero po przygaśnięciu ostatniej gitarowej nuty tego drugiego udałem się na ostatni w tym roku spoczynek na czeskiej ziemi.

Tak moi drodzy, kolejna edycja Brutal Assault to już historia, a za rok czeka nas jubileuszowa, 25. rocznica festu, podczas której – miejmy nadzieję – włodarze zaskoczą fanów metalu czymś naprawdę imponującym. Na koniec pragnę dodać, że Brutal to wspaniały festiwal, ale obawiam się, że w przyszłości forteca Josefov może „nie wytrzymać” jeszcze większego napływu ludzi. Różnica w komforcie przemieszczania się spod sceny do punktów sprzedaży napojów była nieporównywalna; ciężko było swobodnie poruszać się po terenie festiwalu bez odbijania się od innych ludzi, nie wspominając już o wąziutkich tunelach wewnątrz fortecy, gdzie czasem od momentu zakończenia koncertu trzeba było czekać paręnaście minut, by przedostać się pod usytuowaną w ślepym punkcie scenę Octagon, gdzie w razie wybuchu paniki prawdopodobieństwo wystąpienia tragedii byłoby naprawdę wysokie. Niemniej jednak, kolejny raz jestem usatysfakcjonowany ze swojego pobytu w Czechach i mam nadzieję, że za rok znów dane mi będzie się tam pojawić. Ode mnie to już wszystko, dzięki za cierpliwość i do zobaczenia w przyszłym roku gdzieś wewnątrz twierdzy!

Autorem zdjęć jest Przemek Cholewiński

Artykuł Brutal Assault 2019 – Jaroměř (07-10.08.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Dla zwolenników black metalu, którzy po tegorocznych letnich festiwalach wciąż czuli niedosyt, znakomitą alternatywą było norweskie Beyond the Gates. Ósma edycja festiwalu została jednocześnie pierwszą, podczas której impreza została wydłużona do czterech dni, od środy do soboty obiecując fanom gatunku rozrywkę i doświadczenia najwyższej klasy.

Beyond the Gates festival report in English version

Do najciekawszych festiwalowych przeżyć należały koncerty w Hulen – jaskini służącej dawniej za bunkier, a od lat 60. pełniącej funkcję wyjątkowej sali koncertowej. Wieczór w niecodziennej lokalizacji rozpoczął się od występu Imha Tarikat, niemiecko-tureckiego duetu, który dość prostymi, ale efektownymi kompozycjami zdobył sympatię tłumu.

Ritual Death okazali się festiwalowym odkryciem i porządną rozrywką przed Watain.
Grany przez kapelę z Trondheim black metal bezlitośnie gnał naprzód, nie biorąc żadnych jeńców. Ponadto w tak złowrogim, ciężkim materiale zespołu wywarło na mnie wrażenie, z jaką łatwością wpleciono w muzykę Ritual Death dyskretne klawisze.
Artyści zadbali też o wizualny aspekt występu – wokalista spędził cały koncert z twarzą i szyją zasłoniętą czarną chustą, zakładając na wierzch maskę wykonaną ponoć z ludzkiej czaszki – czy autentycznej, czy z odlewu, pozostawiono domysłom widowni. Zgromadzonym fanom pozostało już jedynie czekać na pandemonium, jakie Watain mieli rozpętać na scenie.

Płonące tuż pod odwróconym krzyżem dziesiątki świec, ochlapane krwią zwierzęce głowy i sztandary z wizerunkiem wilka – nie było wątpliwości, że szwedzka wataha przygotowała coś wyjątkowego na koncert w dawnym bunkrze. Potwierdził to wybór utworu Legions of the Black Light jako pierwszego na wieczornej setliście. Na pierwszy ogień (gra słów zamierzona) poszła właśnie ośmiominutowa kompozycja dedykowana Jonowi Nödtveidtowi – i to nie bez powodu, gdyż w tym roku mija 13 lat od samobójstwa muzyka Dissection.

Wśród koncertowego repertuaru znalazły się również starsze dokonania zespołu i z mroków przeszłości przywołano Walls of Life Ruptured, My Fists Are Him oraz niezastąpione On Horns Impaled. Muzyka rodem z zaświatów porwała zgromadzony tłum i nie wypuściła ze swoich szponów aż do finałowego, monumentalnego niczym demoniczna katedra Casus Luciferi, przy którym naprawdę można było poczuć niesamowitą moc bijącą od granych przez hordę z Uppsali utworów.
Watain opuścili scenę, pozostawiając po sobie zgliszcza w klubie i płomień w sercach zagorzałych fanów.

Czwartek, 22.8

Festiwal wymagał od uczestników dobrej organizacji i pogodzenia wędrówek po mieście z koncertami. Bergen ma wiele do zaoferowania, w tym będące wizytówką miasta nadbrzeże Bryggen (wraz z założoną przez Gaahla galerią Fjalar), górę Fløyen z poprowadzoną na szczyt kolejkę czy ikonę podpaleń kościołów w Norwegii, znany Fantoft. Wielu festiwalowiczów z pewnością udało się również na Lille Markeveien 5 i Ibsensgate 45 (adresy domów, w których przebywał Varg Vikernes) i oczywiście do Grieghallen, gdzie Eirik „Pytten” Hundvin czuwał nad produkcją albumów między innymi Mayhem, Burzum, Gorgoroth oraz Emperora.

W związku z moimi wędrówkami na występ Norwegów z Obliteration przyszłam nieco spóźniona. Chociaż ominęły mnie pierwsze grane przez death metalową kapelę kawałki, załapałam się na takie koncertowe niszczyciele jak Goat Skull Crown i zaciekle galopujące naprzód Detestation Rite.

Islandzka horda Svartidauði doskonale sobie poradziła z promowaniem nowego wydawnictwa Revelations of the Red Sword. Padająca na scenę krwistoczerwona poświata w połączeniu z tnącymi głośniki riffami i udręczonym growlem nadała wyjątkowego klimatu ich najnowszym kompozycjom. Wcześniejszy materiał Svartidauði również znakomicie się sprawdził, czego dowodem było istne trzęsienie ziemi w postaci The Perpetual Nothing.

Jako następny scenę przejął Behexen – a w zasadzie opętał, urzekając widownię swoją hipnotyczną muzyką. Wokalista Hoath Torog z autentycznym przejęciem wyrzucał z siebie teksty utworów, omiatając publikę półprzytomnym wzrokiem osoby bez reszty oddanej swojej pasji.

Po ciekawostce, jaką dla wielu był oszczędnie koncertujący Behexen, na deski festiwalowej sceny wkroczyli weterani z Marduk. Artyści mający na koncie imponującą ilość zagranych koncertów i tym razem zagrali z iście bojowym duchem i właściwą ich repertuarowi wściekłością. Mortuus zachęcał fanów do skandowania, wykrzykiwania tekstów utworów, wznoszenia pięści, słowem – do uczestniczenia w koncercie i wyniesienia z tego przeżycia najwięcej. Kolejny triumf dywizji znanej jako Marduk.

Na wielki finał pozostawiono Mayhem, którzy zaanonsowali swój występ jako „Demon anthology”.
Nie ukrywam, że brzmiało to intrygująco po trasach poświęconych kultowemu De Mysteriis Dom Sathanas, podczas których artyści niekoniecznie zarażali fanów energią sceniczną, a klasyczne utwory odgrywali, przeważnie stojąc w miejscu z posępnym wyrazem twarzy.
Beyond the Gates było jednak szansą na zobaczenie zespołu z całkowicie innej strony.
Jeśli uczestnicy festiwalu nie zostali kupieni już na The Vortex Void of Inhumanity i Ancient Skin, znakomite To Daimonion pulsujące złowieszczą energią pochłonęło publikę bez reszty. Efekt był miażdżący, a Mayhem serwowali muzyczny cios za ciosem – zarówno na nieco nowszym materiale z wydawnictw Chimera czy Wolf’s Lair Abyss, jak i nieśmiertelnych klasykach z De Mysteriis Dom Sathanas.
Przetaczający się przez widownię szum nie pozostawiał wątpliwości, że Mayhem śmiało można zaliczyć do najlepszych koncertów na Beyond the Gates. Jeśli ich nadchodzący album Daemon ma emanować podobną zaciekłością, to chyba czas zacząć odliczać dni do ukazania się wydawnictwa!

Piątek, 23.8

Chociaż środa i czwartek rozpoczęły się od występów stanowiących świetną rozgrzewkę przed headlinerami, festiwalowy piątek nie został otwarty z podobnym przytupem, a prezentowany przez zespoły materiał nie okazał się dla mnie muzycznym objawieniem. Niewątpliwym plusem było jednak rozruszanie tłumu przez Varathron, którzy „południowym” i melodyjnym brzmieniem helleńskiego black metalu wzbudzili żywą i entuzjastyczną reakcję publiki.

Z kolei Horisont stanowili swoistą odskocznię od black metalowego klimatu ze swoim repertuarem inspirowanym rockiem z lat 70., ale nie zapisali się w pamięci niczym szczególnym. Ich materiał, lżejszy i pogodniejszy niż repertuar jakiegokolwiek innej festiwalowej kapeli, lepiej sprawdziłby się na wczesnym występie w czwartek zamiast piątku, gdy zniecierpliwienie tłumu oczekującego Emperora oraz Primordial niemal sięgało zenitu.

Następny w kolejce był Arcturus, który zapowiedział set składający się z najstarszych kawałków zespołu. Atmosferyczny metal był więc przesiąknięty symfonicznymi wpływami, a zaciekła perkusja przeplatała się z melodyjnymi partiami klawiszy. Instrumentalistom nie można było niczego zarzucić, jednak ICS Vortex spisał się nieco gorzej. Wokaliście zabrakło scenicznej charyzmy, gdy przykładowo podczas dłuższych instrumentalnych pasaży jedynie stał na scenie, patrząc przed siebie i sprawiając wrażenie trochę zagubionego. Ponadto głos ICS Vortexa niestety nie był w najlepszej formie, łamał się i często zwyczajnie nie wyrabiał. Choć tak symfoniczna wariacja na temat ciężkiej muzyki do mnie nie przemawia, to wielu fanów nie mogło spokojnie ustać i po prostu dobrze się bawiło.

Władcą wieczoru został, słusznie zresztą, legendarny Emperor. Zespół zaprezentował set oparty na ich drugim albumie, Anthems to the Welkin at Dusk, który od ponad dwóch lat grany w całości na żywo wciąż zachowuje nieodparty urok i przyciąga rzesze fanów. Wkrótce na scenę skąpaną w zielonym świetle wkroczyli artyści, aby uraczyć widownię ostatnimi dźwiękami Al Svartr (The Oath) płynnie przechodzącym w Ye Entrancemperium. Nie zabrakło przepełnionego entuzjazmem skandowania i śpiewającego tłumu, któremu Ihsahn wielokrotnie dziękował.
Wysłuchanie monumentalnego Anthems… na żywo było niesamowitym przeżyciem, a niezmordowani muzycy po odegraniu „zielonego albumu” w całości dodatkowo zachwycili widownię bisami w postaci Curse You All Men! oraz pochodzącymi z ich debiutu The Majesty of the Nightsky, I am the Black Wizards i Inno a Satana. Doskonały set, którym Emperor po raz kolejny pokazał klasę.

Majestatyczny, przesycony norweskim mrokiem występ Emperora poprzedzał Irlandczyków z Primordial. Po ekipie z Alanem „Nemtheanga” Averillem na czele można się było spodziewać autentycznych emocji przełożonych na muzykę oraz przejmującego lamentu nad burzliwymi losami Irlandii. Tak więc przejętej widowni dane było usłyszeć ulubieńca tłumów Where Greater Men Have Fallen czy pełne tragizmu As Rome Burns ze starannie skomponowanym pejzażem dźwięku. Nie obeszło się oczywiście bez The Coffin Ships, niemal dziesięciominutowego molocha poruszającego między innymi tematykę klęski głodu w dziewiętnastowiecznej Irlandii.

Sobota, 24.8

Po mocnym zakończeniu piątkowego wieczoru organizator zadbał o rozpoczęcie festiwalowej soboty równie uderzającą dźwiękową nawałnicą.
Necros Christos rozpętali na scenie death metalowe piekło, a przy okazji udowodnili, że wściekłość, w jaką opiewa ich muzyczny dorobek, nie musi być równoznaczna z monotonną młócką. Było konkretnie i brutalnie, a kiedy tempo momentami zwalniało, muzycy po mistrzowsku budowali napięcie i wracali do bezkompromisowego grania.

Serię black- i death metalowych występów przerwał koncert Lucifer, wprawiający w zachwyt już na początku. Stoner rock/doom (lub jak określiła to wokalistka – satanic rock) w ich wykonaniu nieźle namieszał w składzie festiwalu przepełnionego ekstremalnymi odmianami metalu. Namieszał w jak najbardziej pozytywnym znaczeniu tego słowa i zbudował hipnotyzującą, wciągającą bez reszty atmosferę.
Wokal fenomenalnej Johanny Sadonis sprawdzał się zarówno w melancholijnych, podszytych mistycyzmem kompozycjach, tutaj za przykład niech posłuży Faux Pharaoh, jak i w tych bardziej dynamicznych, jak chociażby Anubis. Fantastyczny występ, po którym pozostaje jedynie czekać na występ Lucifer podczas tegorocznego Summer Dying Loud!

Jedynym zespołem, który na Beyond the Gates przybył aż zza Atlantyku był Midnight.
Ich nieokiełznany, dziki black’n’roll od razu podchwyciła publika – czy to headbangując podczas wykrzykiwania tekstów, czy rzucając się w szalejący pod sceną kocioł.

Kontrastem dla szaleńczej nawalanki serwowanej przez amerykańską grupę byli Candlemass wraz z ich epickim doom metalem. W festiwalowym składzie należeli do zespołów z najdłuższym stażem, ale bez trudu wykrzesali z siebie energię, jakiej nie powstydziłyby się młodsze kapele. The Well of Souls już na wstępie wciągało niczym studnia bez dna, przenosząc publikę w muzyczną przeszłość. Bardziej wyraziste oblicze doom metalu zawitało na deski klubu wraz z Mirror Mirror, a jako utwór ze swego najnowszego materiału Szwedzi zagrali klimatyczne i ciężkie niczym tytułowa bestia Astorolus – The Great Octopus. Solitude przyćmiło jednak grane wcześniej doomowe hymny. Kompozycja stanowiła tak wspaniałe zakończenie koncertu, że na samo wspomnienie wciąż mam ciarki.

Niestety zdecydowanie mniej wspaniałe było uświadomienie sobie, że po Candlemass zagra już tylko jeden zespół. Jaki ostatni występował Abbath, a Calm in Ire (of Hurricane), czyli ścieżka rozpoczynająca album Outstrider, została również „otwieraczem” ich koncertu. Akustyczne intro wprowadzało w dźwiękową zamieć, jaka wkrótce miała miejsce na scenie. Charakterystyczny zimny klimat, wyraziste riffy i oczywiście sceniczne popisy Abbath, zachęcającego publikę do skandowania i klaskania, zdecydowanie przypadły do gustu przybyłym na koncert fanom.
Show (i moje czarne serce) skradła jednak Mia Wallace, basistka występująca z zespołem na żywo – czysta energia, jaka towarzyszyła jej na scenie, była wprost zaraźliwa. Konkluzja jest jedna – słuchacze, którym przypadł do gustu najnowszy album wydany pod szyldem Abbath, na pewno nie będą zawiedzeni nadchodzącą trasą Olve i spółki – zwłaszcza że na tych koncertach dołączą do nich 1349 oraz Vltimas.

Beyond the Gates nie przestaje pozytywnie zaskakiwać. Wydarzenie to nie tylko koncerty, ale też panele dyskusyjne, listening sessions, wystawy – wszystko sprawia, że festiwal ma własną, ożywioną atmosferę. Ponadto połączenie zasłużonych w scenie metalowych formacji z zespołami czekającymi na rozgłos jest mistrzowskie, bo z jednej strony zapewnia występy z najwyższej półki, z drugiej daje możliwość na dokonanie wielu muzycznych odkryć. Podobnymi koncertowymi objawieniami dla wielu uczestników były lokalne zespoły, które poza rodzimą Norwegią występują rzadko albo w ogóle.
Po tak znakomitym składzie z ręką na sercu przyznam, że ciężko byłoby zebrać lepsze zespoły na kolejną edycję. Z drugiej strony, jeśli jakikolwiek festiwal jest w stanie zebrać równie mocny skład, z pewnością będzie to Beyond the Gates w roku 2020.

Artykuł Beyond the Gates – Bergen, Norwegia (21 – 24.08.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Gutalax

Artykuł Brutal Assault 24 – Jaromer, Czechy (10.08.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

07-10.08.2019 – Czechy, Jaromer (wydarzenie)

Organizatorzy Brutal Assault 2019 ogłosili kolejne formacje, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:

Azusa, Caspian, Combichrist, Déluge, Frog Leap, Hexis, Nordjevel, Parkway Drive, Violent Magic Orchestra

Wcześniej potwierdzono udział:

Soilwork, Voivod, Violator, Dr Living Dead, Slapshot, Ensiferum, Decapitated, Gorod, Animals As Leaders, Car Bomb, Letters From The Colony, Zuriaake, Aborted, Alien Weaponry, Carcass, Electric Wizard, Metal Church, Toska, Taake, Anathema, Tankard, Ocean Of Slumber, Hypocrisy, Woe Unto Me, Immolation, Vargrav, Destruction, Ektomorf, Shape Of Despair, Counting Hours, Krisiun, Jungle Rot, Cyototoxin, Agnostic Fronts, Rotting Christ, Heilung, Saor, Perfecitizen, Raised Fist, Wolfbrigade, Unfathomable Ruination, Meshuggah, A Pale Horse Named Death, Anaal Nathrakh, Gutalax, Napalm Death, Testament, Deicide, Lionheart, Mgła, Diablo Swing Orchestra, Midnight, Of Mice & Men, Myrkur, Necros Christos, Windhand, Emperor, Batushka, Godflesh, Anthrax, Sacred Reich, Iron Reagan, Prong, Carpenter Brut, Antaeus, Venom Prison, Annotations of an Autopsy, Thy Art Is Murder, Crystal Lake, Get The Shot, Daughters, Cult of Luna, The Ocean, After The Burial, Manes, Slaegt, Taphos, Vuur, The Obsessed, Sodom, Sick Of It All, Nola, Eyehategod, Therion, Wormed, Vulvodynia, Gost

Artykuł Kolejne formacje dołączają do Brutal Assault 2019 pochodzi z serwisu KVLT.

Carcass

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”509″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Dying Fetus

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”510″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Exodus

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”511″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”18″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]GoatWhore

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”512″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Grave

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”513″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”75″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”8″ number_of_columns=”8″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Graveyard

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”514″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Gruesome

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”515″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]II

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”516″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Immolation

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”517″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Katalepsy

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”518″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Necros Christos

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”519″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Nifelheim

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”520″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Sodom

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”521″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”12″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Taake

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”522″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”12″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Tribulation

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”523″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”12″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″][ngg_images source=”galleries” container_ids=”524″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”7″ number_of_columns=”7″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Party.San Metal Open Air 2016 pochodzi z serwisu KVLT.