Z brytyjskim zespołem miałem już kiedyś styczność, choć nie na tyle przyjemną, by po zapoznaniu się z Whitewashed szukać kolejnych albumów. Tak się jednak złożyło, że ze strony Rip Roaring Shit Storm Records przyszła promówka z tą między innymi płytą na pokładzie. Nie wypada więc zignorować, prawda?

Mówiąc najogólniej, Atomck gra grindcore, niemniej etykietka ta zupełnie nie oddaje sprawiedliwości ich muzyce. Zamiast regularnej polki, prostych motywów i kompozycji niewymagających lewej półkuli mózgu, dostajemy niekontrolowany chaos, powykrzywiane rytmy i rozwiązania, których nikt poczytalny nie zaprzągłby do działania. Zespół nie boi się czerpać z innych gatunków, tak więc tu i ówdzie znajdą się elementy sludge’u, mathcore’u, stonera, noise’u i innych niespecjalnie zbieżnych nisz. Wielkim plusem grindcore’u jako rodzaju muzyki jest wielka elastyczność i możliwość łączenia go praktycznie ze wszystkim, a jednak tutaj to nie trybi. Albo może to ja jestem za głupi, by w pełni docenić kunszt artystów. Zdarzają się fragmenty ciekawe, nieszablonowe oraz jednocześnie dobrze brzmiące, niemniej dużo więcej jest tu wariackich dziwactw, które nawet niespecjalnie dają się opisać. Dominują one szczególnie w drugiej części płyty, po No Sleep Til Trutnov. Jest ona trudna w odsłuchu i nie oferuje dużo za wysiłek. Choć, ponownie, może oferuje, tylko ja jestem zbyt cienki Bolek na takie jazdy?

Gdyby jeszcze tego było mało, forma także jest co najmniej nieprzystępna. O ile gitara i perkusja brzmią dobrze, o tyle wokal budzi we mnie jednocześnie podziw (trzeba przyznać, trzeba mieć naprawdę duże umiejętności by tak krzyczeć), jak i niesłychaną irytację. Ktokolwiek wmówił chłopakom z Atomck, że odgłosy gwiżdżącego czajnika są brutalne, był okropnym człowiekiem.

Wniosek jest prosty. O ile nie gustujesz w maksymalnie pogiętych projektach, lepiej się do Never Work nie zbliżaj. Ani część właściwa, ani bonusowa koncertówka (czyli to samo, tylko w gorszej jakości), nie należą do niczego łatwego ani przyjemnego. Ja sam mam już dość szukania w nich czegoś wartościowego. Nie warto jednak sugerować się oceną numeryczną, gdyż w żaden sposób nie odda płycie sprawiedliwości.

Artykuł ATOMCK – „Never Work” (2013) pochodzi z serwisu KVLT.