Jeśli zeszłoroczny minialbum zaznaczał obecność Noise River na krajowej scenie, to Songs of Joy & Black Magic winduje zespół do rodzimej stonerowej topki – przynajmniej jeśli chodzi o poziom, choć wydaje mi się, że popularność w tych kręgach również nadejdzie, i to raczej prędzej niż później. Mankament dostrzegłem tylko jeden – za mało na nim zwięzłych i tryskających energią kompozycji takich jak Pussy oraz Generic Stoner Highway Song, mogły one również być nieco lepiej rozlokowane na trackliście. Panowie zdecydowanie potrafią szybko, radośnie i stonerowo grać, więc chciałoby się usłyszeć tego trochę więcej niż dwa kawałki oraz druga połowa Tihs Eht Taeb. Pozostała część krążka płynie raczej niespiesznie, pozwalając w pełni zatopić kły w pustynnym piachu, który po odsłuchu wciąż czuje się między zębami, oraz zagłębić się i odlecieć przy bardziej psychodelicznych dźwiękach, których na Songs of Joy & Black Magic również nie brakuje (chociażby w instrumentalnym, nieco jazzującym Sex on the Desert). Mało tego, słyszymy też nieco „soundgardenowy” riff w The Rise and Fall of Barabash Kowalski oraz uderzenie w bardziej doomowe tony, na przykład na końcu Secret of the Monk: Long Trip to Asqelon. W numerze tym pojawia się też damski wokal, który słychać również w You Got Me Waiting i Tihs Eht Tæb.  

Wspominałem już, że słucha się tego wszystkiego znakomicie? Jeśli nie, to robię to teraz – mnóstwo nośnych melodii sprawia, że odsłuch nowego wydawnictwa Noise River jest nie tylko bardzo przyjemny, ale również chce się do tego krążka wracać. Kompozycje mimo swojej długości (jedynie wspomniane Pussy i Generic Stoner Highway Song nie przekraczają siedmiu minut) ani przez moment nie nużą i nawet odrobinę odstający od reszty instrumental mogę z czystym sumieniem określić jako dobry, choć wrzucenie w jego miejsce jakiegoś szybkiego ciosu byłoby według mnie nieco lepszym posunięciem.  

Co tu dużo mówić? Kwartet wykonał świetną robotę i udowodnił, że niezwykle udana EP-ka nie była ani dziełem przypadku, ani szczęściem debiutantów. Cieszy mnie to bardzo, bo świetnych stonerowych kapel nigdy za wiele. Za sprawą Songs of Joy & Black Magic panowie mają już wystarczająco dużo materiału, aby w przyszłym roku z powodzeniem odwiedzić jakieś większe stonerowe festy. Mam nadzieję, że do tego dojdzie, gdyż na każdej takiej imprezie będą stanowić wartość dodaną, no i oczywiście bardzo liczę na to, że w 2024 roku będzie mi dane uczestniczyć w ich koncercie. Póki co wciskam przycisk „replay” i ponownie wybieram się z nimi na pustynię.

Artykuł NOISE RIVER – „Songs of Joy & Black Magic” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Metraż jest więc całkiem długi, jednak Wrocławianie grają wystarczająco dobrze, aby nie okazał się on zbyt długi i zabójczo-nudny. Na debiutanckim minialbumie Panowie mieszają stoner z rockiem psychodelicznym, a nawet momentami space rockiem, nie bojąc się wplatać w to od czasu do czasu doomowych wręcz riffów. Każda kompozycja na krążku (za wyjątkiem stanowiącego pomost między nową EPką a starymi singlami Soil Heritage) ma w sobie jakieś udane fragmenty – najczęściej są to całe numery (bo formacja potrafi bawić się w ten rodzaj muzyki), czasami jedynie mniejsze lub większe ich części (druga połowa Heartless Voices i Heat of Summer). Narzekać nie sposób również na zróżnicowanie w obrębie formy przekazu – w podstawowej części EPki oprócz trzech klasycznych utworów znajdziemy znakomity, dziesięciominutowy, niemalże pozbawiony wokalu Shamanic Rites and Preacher’s Lament. Wspomnianą różnorodność jeszcze bardziej docenią posiadacze wydania fizycznego, a to dlatego, że wśród bonusowych singli można znaleźć też ledwie trzyminutowy, bardzo energiczny Wizard czy ponad dwudziestominutową improwizację instrumentalną (Trip to Nebula C16), podczas której nietrudno o prawdziwy odlot.

Czy wewnątrz tej kopalni nośnych, a przy tym nie pozbawionych ciężaru stonerowych riffów znalazło się miejsce na jakieś mankamenty? W zasadzie nie. Wprawdzie można dosłyszeć lekki rozjazd brzmieniowy pomiędzy podstawową częścią Noise River a bonusowymi singlami, jednak z racji tego, że część z nich była nagrywana w innych miejscach i miksowana przez różne osoby, uważam te różnice za naturalne i raczej nie do uniknięcia. Zresztą single to bonusy i nie fair byłoby czepianie się tego faktu i obniżanie z tego powodu oceny końcowej. Dodam jeszcze, że początkowo nie byłem do końca przekonany do wokalu Jacka Węgrzyna, jednak z każdym kolejnym odsłuchem EPki ścieżki wokalne wchodziły mi coraz bardziej, aż w końcu weszły bez popitki.

Nie da się ukryć, że Noise River zaliczają mocne wejście w polski stoner. Dotychczasowy dorobek formacji posiada spory potencjał koncertowy i wprost nie mogę doczekać się jakiejś okazji do zobaczenia kwartetu na żywo. Z zaciekawieniem będę również wypatrywał kolejnych nowości ze strony Wrocławiaków i mam nadzieję na pełniaka w niedalekiej przyszłości.

Artykuł NOISE RIVER – „Noise River” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.