Te wyliczenia (pobieżne, bo do tego CV można dorzucić jeszcze sporo punktów) są o tyle istotne, że na albumie Nomad słychać muzyczny eklektyzm, różnorodność i techniczną biegłość – ta zaś wynika z lat doświadczeń i scenicznego oraz studyjnego obycia. W tekstach przewijają się różne osobiste doświadczenia, a Richie dzieli się tymi refleksjami ze szczerością. Jednocześnie z różnych elementów udaje się zbudować bardzo spójny album. Jest tu i hard rockowa siła (Cheap Shot, On the Table), przebojowość i soulowe zacięcie (These Doors), pasja, techniczny popis i rytmiczny luz muzyki fusion, blues rockowa autentyczność, a nawet folkowa ballada zaśpiewana tylko z gitarą we własnych dłoniach (This Is a Test). Richie nie miesza jednak wszystkich swych inspiracji w każdej piosence, pozwala słuchaczowi na emocjonalną zmianę intensywności muzycznych doznań. Czasem jest tak, że artyści próbują różnych rzeczy, by przypodobać się jak największej liczbie słuchaczy. Tutaj mamy do czynienia z naturalnym ekstraktem własnych przemyśleń. Płyta jest krótka (niespełna 35 minut), ale dzięki temu dostajemy esencję twórczych możliwości Kotzena – nie ma na Nomad ani jednego numeru, który byłby wypełniaczem. A uwieść może tutaj każda piosenka, w zależności od naszego nastroju i preferencji, choć najbardziej usatysfakcjonowani będą miłośnicy tradycji.

Biorąc pod uwagę, że Richie sam zaśpiewał i zagrał na wszystkich instrumentach (z drobną pomocą zaproszonych gości), skomponował materiał, napisał teksty i wyprodukował te piosenki, efekt jest naprawdę dobry. Zwłaszcza, że słychać biegłość w każdej zagranej partii. Bardzo chciałbym, żeby takiej muzyki więcej znajdowało się w radio – przebojowość i chwytliwość idzie tu bowiem w parze z jakością. Owszem, nic nowego, nic zaskakującego, ale jednak ze znanych, różnorodnych elementów Kotzen ulepił jedną z tych płyt, na które warto zwrócić w tym roku uwagę. Świetna muzyczna podróż, w której przewodnikiem jest szorstki, zadziorny, ale zmysłowy głos Richie’ego oraz dobre muzyczne pomysły, wykonane z feelingiem.

Artykuł RICHIE KOTZEN – „Nomad” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

W poniższym artykule chcielibyśmy Was poinformować, co znajdziecie w najnowszym czasopiśmie dla maniaków muzyki metalowej. Na okładkę trafiła Odraza, która nie tak dawno wydała świetny album Rzeczom (recenzja). W nowej gazecie przeczytacie masę ciekawych treści w postaci wywiadów oraz recenzji najnowszych wydawnictw muzycznych.

Wywiady: Krypta Nicestwa, Dead Dog’s Howl, Eternal Rot, Wędrowcy Tułacze Zbiegi, Ahret Dev, Kult Mogił, Koniec Pola, Biesy, Nomad, Old Leshy, ADAM NERGAL DARSKI, Deathepoch, Dante, Sanity Control, Odraza, Wilczyca, Unborn Suffer, OLS, Kły, Throneum, Zinoteka (rozmowa z Sebastianem Czerniakiem, posiadaczem potężnej kolekcji fanzinów), Straight Hate.

Recenzje: Kult Mogił, Kły, Odraza, Throneum, Above Aurora, Angst 78, Antiflesh, Ascendency, Axe Crazy, Biesy, Black Altar/Kirkebrann, Black Funeral, Cultus Profano, Czort, Dkharmakhaoz, Dola, Deathepoch, Eternal Rot, Faceless Burial, Gallower, Hell Trepanner, Heresiarch/Antediluvian, Iku-Turso, In The Court Of a Broken Flesh, Jassa, Khtoniik Cerviiks, Inverted Mind, Koniec Pola, Lagowski, Ljosazabojstwa, Machinefabriek, Mordhell, Morok, Natt, Nnhmn, North, Old Leshy, Old Skull, Pandrador, Pas Musique & Rapoon, Perunwit/Kraina Ziemi, Rapoon, Rites Of Daath, Rope Sect, Sandbreaker, Sanity Control, Shodan, Solium, Sparagmos, Svetovid/Vrildom, Tav, Temple Nightside, Terrestrial Hospice, The Path of Memory, Thurthul, Trupi Swąd, Unborn Suffer, Uerberos, Whalesong, Vader, Vassafor, Vengeance Sorcery, Voin Grim, Yfel 1710, Ryk Bestii – dekady metalu.

Stałe rubryki: Krótkie cięcie (Straight Hate/Nuclear Holocaust, Fiasko, Paimon, Icon of Evil, Heritage, Mental Casket, Coffinwood, Grób, Clairvoyance), fragment książki Ryk Bestii, Na południe od nieba (Moans Music), Ludzie cienia (Manslaughter, Dark Opera, Schismatic, Deadly Vision, Funeral Cult).

I całość na 104 stronach.

Kwartalnik jest dostępny w sprzedaży w cenie 18 zł i nabyć go można w salonach Empik lub zamówić w sklepie Musick Magazine.

źródło: Musick Magazine

Artykuł Musick Magazine #31 poświęcony polskiej scenie pochodzi z serwisu KVLT.

Zapraszamy do Spowiedzi gitarzysty jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich zespołów na świecie.

1) Twój ulubiony kolor, potrawa i alkohol to….
Lubię kolor zielony. Zjem prawie wszystko, lubię urozmaicać dietę dlatego nie mam jakiś ulubionych konkretnych potraw. Z alkoholem podobnie w zależności od sytuacji i ochoty.

2) Jakie miejsce na świecie chciałbyś odwiedzić?
Ciężko powiedzieć, kilka miejsc już w sumie zwiedziłem może Turkmenistan?

3) Gdybyś miał do wyboru zamieszkać na bezludnej wyspie lub w zatłoczonym mieście, wybrałbyś…
Chciałbym powiedzieć, że na bezludnej wyspie, ponieważ po powrocie z trasy nie za bardzo mam ochotę na jakieś tzw. życie towarzyskie. Z drugiej strony chyba zanudziłbym się na śmierć z dala od cywilizacji.

4) Gdybyś nie został muzykiem, to zająłbyś się….
Pewnie prowadziłbym jakąś niedużą knajpkę z małym cateringiem i serwował smaczne driny…

5) Która negatywna cecha u człowieka jest najbardziej parszywa?
Zawiść, Wredność, Zazdrość.

6) Jaka była Twoja pierwsza kaseta lub płyta CD, którą kupiłeś za własne pieniądze?
Nie pamiętam dokładnie, ale na pewno jedną z pierwszych kaset była Iron Maiden “Somewhere in Time”. CD kupowałem o wiele później, bo były za drogie. Mógłbym Ci wymienić listę płyt cd wypalonych, jakie miałem (śmiech).

7) Wymień 3 najbardziej wpływowe płyty na rozwój metalowej muzyki.
Mercyful Fate “Don’t Break The Oath”, Slayer “Seasons in the Abyss”, Deicide “Legion”.

8) Sport oglądasz w TV czy uprawiasz, jaki?
Lubię oglądać boks i inne sporty walki czasami. Trochę biegam i ćwiczę na mojej balkonowej siłowni.

9) Sytuacja podczas trasy koncertowej, którą najczęściej wspominasz, to…
Pamiętam jak graliśmy Mayhem Festiwal w USA u boku Marylina Mansona i Slayera. Był początek trasy, dzień w którym odbywały się próby wszystkich zespołów. Pamiętam, że poszliśmy z naszym dźwiękowcem, Maltą, obejrzeć próbę Slayera. Chłopaki zaczęli grać “Black Magic”, po czym Lombardo się “wysypał” i zagrał coś za długo. Jako że wypiliśmy już po parę piwek i byliśmy w dobrym humorze, zaczęliśmy się z tego głośno śmiać, szydząc ze Slayera. W tym samym momencie przestali grać, a w powietrzu pozostał tylko nasz szyderczy śmiech, a zaraz potem spojrzenie całego zespołu w naszym kierunku. Szybko czmychnęliśmy stamtąd, bo mogło to skutkować nawet wywaleniem nas z trasy (śmiech).

10) Co byś zrobił, gdybyś wygrał na loterii 5 milionów Euro?
Rzuciłbym to wszystko w cholerę i gdzieś wyjechał.

11) Co chciałbyś jeszcze osiągnąć w muzyce?
Nagrać jakąś fajną płytę w dziwnym projekcie.

12) Płyta, której nigdy byś nie wrzucił do odtwarzacza CD?
Disco polo!!!!

13) Kim chciałeś zostać, będąc dzieckiem?
Piłkarzem, karateką, pilotem.

14) Co miałeś (nie)przyjemność zjeść, kiedy nie mogłeś odmówić?
Nie wiem, czy coś takiego było, nie pamiętam.

15) Najdziwniejszy prezent, który otrzymałeś od fana to…
Dostałem gdzieś w Ameryce Południowej wystruganą przez fana z drewienka miniaturkę mojej gitary Esp explorer z moimi inicjałami. Średnio dziwne, ale to jedna z takich innych rzeczy, zazwyczaj są to kubki, portrety, figurki, itd.

16) Wymień najsłabszą płytę swojego ulubionego zespołu.
Ciężko teraz powiedzieć, ale jakby to był mój ulubiony zespół, to zawsze znalazł bym coś fajnego i pozytywnego w płycie, która powszechnie została uznana za średnią.

17) Co Cię najbardziej denerwuje na świecie?
Nie zastanawiałem się zbytnio, może czasami pogoda (śmiech).

18) Utwory/Płyty/Zespoły, których fenomenu nigdy nie zrozumiesz mimo legendarnego statusu, to…
Kiedyś rzeczywiście nie rozumiejąc, zastanawiałem się nad niektórymi zespołami, w jaki sposób i dlaczego osiągnęły popularność. Dlaczego takim a nie innym pitoleniem zdobyły rzesze fanów. Teraz po kilku latach mam inne spojrzenie, że jednak coś w tych zespołach jest i nic nie bierze się znikąd.

19) Jaki jest najlepszy serial, który oglądałeś?
Ostatnio duże wrażenie zrobił na mnie “Czarnobyl” . W pięknym stylu pokazany katastroficzny obraz.

20) Najgłupsza rzecz, jaką zrobiłeś w życiu?
Kiedyś po wypiciu „czekoladówki” zasnąłem na fotelu. Po dwóch godzinach przebudziłem się i w półśnie wstałem i wyskoczyłem z okna, na szczęcie na parterze. Do tej pory nie mam pojęcia czemu to zrobiłem (śmiech).

Artykuł Spowiedź artysty: Patryk „Seth” Sztyber (Behemoth, Nomad) pochodzi z serwisu KVLT.

W sesji nagraniowej do nowego albumu udział wzięli muzycy zespołu Behemoth: Orion (bas) i Inferno (perkusja). Materiał zarejestrowano:
– perkusja w Sound Division Studio
– gitara elektryczna w MDK Opoczno
– gitara basowa w Heinrich House Studio.

Miksami zajął się Arkadiusz 'Malta’ Malczewski w Sound Division Studio. Za mastering odpowiadają bracia Wiesławscy w Hertz Studio. Za okładkę i całokształt oprawy graficznej odpowiada Michał 'Xaay’ Loranc.

Dzisiaj mamy przyjemność podzielenia się z fanami przedpremierowym streamingiem nowego wydawnictwa.

Tracklista:
1. A Wanderer Without a Shadow
2. In the Hands of Progression
3. Clouds of Hills
4. Nomadeus
5. Pantocrator
6. The Graceful Abyss
7. Inconsolable Longing

Źródło: Nomad, Witching Hour Productions

Artykuł Nomad: przedpremierowy streaming płyty Transmogrification (Partus) pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwsze, o czym należy wspomnieć odnośnie zawartości krążka to fakt, że płyta została nagrana w tym samym czasie co Epka, zatem jest jej logicznym rozwinięciem, bogatym w środki muzyczne i jak to w przypadku Nomad bywa – jest oryginalna. Pierwsze słuchanie nie przebiegło u mnie nazbyt pozytywnie. To muzyka trudna, ale nie niemożliwa do poznania.

Proces nagraniowy płyty trwał od 2014 roku, aż do ostatecznego masteringu w Hertz Studio w 2018, zatem bez dwóch zdań mamy do czynienia z materiałem dopracowanym i pozbawionym jakichkolwiek przypadkowych czy nieprzemyślanych ruchów. Złożone i nietypowe kompozycje to nadal ulubiony konik głównego kompozytora materiału Patryka Setha Sztybera, który – jak każdy wie – jest czwartym członkiem Behemoth, którego nigdy nie ma na zdjęciach, a na żywo jest go na scenie najwięcej. Obiecywałem sobie próbę nie naciągania muzyki Nomad do porównań z Behe i nie muszę jakoś mocno się starać, by tego postanowienia utrzymać, aczkolwiek sporo partii dałoby się pokazać jako zbieżne z kapelą Nergala (choćby w utworze The Graceful Abyss). Różnic jednak jest więcej. Na uwagę na pewno zasługuje osoba frontmana Bleyzabela, będącego jednym z bardziej charyzmatycznych i charakterystycznych wokalistów naszej sceny. Jego głębokie, mroczne liryki ubrane w growle aranżowane są gęsto, w dosyć zawiły sposób i przy użyciu dużej ilości nakładek, przez co wokal wydaje się górować nad resztą instrumentów i prowadzić słuchacza przez album. Zresztą sposób aranżu wokali w dużej mierze jest wymuszony także przez chaotyczne, połamane struktury kompozycji. Blasty, które charakteryzują brutalną sztukę, są tu ozdobnikiem, a typowo death metalowych wałków jest jak na lekarstwo. Za to mamy do czynienia z bardzo podniosłymi partiami, rozmytymi blackowymi riffami i schizofrenicznymi harmoniami, dzięki czemu album jest naprawdę wymagającym zawodnikiem. Znalezienie na tej płycie hitu jest w moim uznaniu niemożliwe, jeżeli słuchać – to tylko w całości i z zaangażowaniem, wtedy Transmogrification (Partus) nabiera sensu.

Kilka słów o kwestiach wydawniczych. Jak ostatnimi czasy przyzwyczaił nas label Withching Hour, tak i tym razem mamy do czynienia z kilkoma wersjami wydawnictwa. Mamy wersję podstawową, wypasioną z bonusem w postaci Ep Tetramorph II i winyl. Osobiście mam okazję obcować z wersją drugą i muszę przyznać, że wykonana jest w atrakcyjny sposób, i mimo iż wybieram z reguły jewelcase, to gruby digipack oceniam bardzo pozytywnie. Dwa dyski, które nie są wsuwane w karton digi co jest bardzo ważne, dwie książeczki i bogata grafika. Value for money jak najbardziej spełniony.

W sztuce Nomad od zawsze rządzi chaos, uporządkowany na ich własny sposób, z najnowszym dziełem nie jest inaczej. Transmogrification (Partus) pochłania czas, ale ostatecznie wynagradza to poświęcenie. Polecam wymagającym słuchaczom.

Nomad na Facebook’u.

Artykuł NOMAD – „Transmogrification (Partus)” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

– perkusja w Sound Division Studio
– gitara elektryczna w MDK Opoczno
– gitara basowa w Heinrich House Studio

Miksami zajął się Arkadiusz 'Malta’ Malczewski w Sound Division Studio. Za mastering odpowiadają bracia Wiesławscy w Hertz Studio. Za okładkę i całokształt oprawy graficznej odpowiada Michał 'Xaay’ Loranc. Wydawnictwo ukaże się w następujących formatach:

– jewelcase CD, 2CD digipack zawierający EPkę Tetramorph z nowym mixem – 27.03.2020
– limitowany do 350 sztuk podwójny winyl z EPką Tetramorph – 15.04.2020.

Wcześniej kapela udostępniła singiel In The Hands Of Progression.

Tracklista:
1. A Wanderer Without a Shadow
2. In the Hands of Progression
3. Clouds of Hills
4. Nomadeus
5. Pantocrator
6. The Graceful Abyss
7. Inconsolable Longing

Źródło: Nomad, Witching Hour Productions

Artykuł Nowy teledysk zespołu Nomad pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy album zatytułowany Transmogrification (Partus) ukaże się pod skrzydłami Witching Hour Productions (pre-order) wiosną bieżącego roku, a dokładniej:
– jewelcase CD, 2CD digipack zawierający EPkę Tetramorph z nowym mixem – 27.03.2020
– limitowany do 350 sztuk podwójny winyl z EPką Tetramorph – 15.04.2020.

W sesji nagraniowej do nowego albumu udział wzięli muzycy zespołu Behemoth: Orion (bas) i Inferno (perkusja). Materiał zarejestrowano:
– perkusja w Sound Division Studio
– gitara elektryczna w MDK Opoczno
– gitara basowa w Heinrich House Studio.
Miksami zajął się Arkadiusz „Malta” Malczewski w Sound Division Studio, a nad masteringiem pracowali bracia Wiesławscy w Hertz Studio. Za okładkę i całokształt oprawy graficznej odpowiada Michał „Xaay” Loranc.

Poniżej możecie posłuchać utworu promującego nowe wydawnictwo – In the Hands of Progression.

Tracklista:
1. A Wanderer Without a Shadow
2. In the Hands of Progression
3. Clouds of Hills
4. Nomadeus
5. Pantocrator
6. The Graceful Abyss
7. Inconsolable Longing

źródło: Witching Hour Productions

Artykuł Nomad: singiel z nowej płyty Transmogrification (Partus) pochodzi z serwisu KVLT.

1) Twój ulubiony kolor, potrawa i alkohol to?
Kolor, to czarny, czerwony i niebieski. Potrawa? Zjem prawie wszystko prócz smoły i lepiku. Alkohol? No cóż, kiedyś postanowiłem, że spróbuję wszystkich alkoholi świata, ale wiem, że to niewykonalne. 😉 Tak, że prawdopodobnie lubię chyba wszystkie procentowe trunki. No, prócz denaturatu.

2) Jakie miejsce na świecie chciałbyś odwiedzić?
Czasem chciałbym zobaczyć wszystko, co najpiękniejsze. Na pewno piramidy we wszystkich krajach, gdzie się tylko znajdują. Jest tyle tego, że wymienienie wszystkich zajęłoby dużo miejsca. Z drugiej strony marzenia, to tylko marzenia, bo jestem z natury domatorem. Lubię spokój i komfort psychiczny.

3) Gdybyś miał do wyboru zamieszkać na bezludnej wyspie lub ruchliwym mieście, wybrałbyś?
Bezludną wyspę, ale pod warunkiem, że będę miał dostęp do wszystkich mediów.

4) Co chciałbyś robić gdybyś nie grał w zespole?
Pisać książki.

5) Jaka jedna negatywna cecha u człowieka jest najbardziej parszywa?
Fałsz.

6) Jaka była Twoja pierwsza kaseta lub płyta CD którą kupiłeś?
Kaseta – King Diamond, oczywiście za własne pieniądze zarobione za czasów małolata. Bo ogólnie dostałem pierwszą kasetę od chrzestnego. Był to Kreator „Flag of Hate”, którą wymieniłem na Mercyful Fate i King Diamond. To był dobry interes.

7) Wymień 3 najbardziej wpływowe płyty na rozwój metalowej muzyki.
Wszystko, co powstało w muzyce klasycznej. Ale ogólnie pierwsze, co usłyszałem w metalu, to były płyty „The Number of The Beast”, „Don’t Break the Oath” i „Keeper of the Seven Keys”. Z polskich na pewno Kat „666”, Kreon „Thrash Demo Live” i Turbo „Kawaleria Szatana”.

8) Sport oglądasz w TV czy uprawiasz, jaki?
Najczęściej piłkę nożną i przeważnie polską reprezentację. Wiadomo, że Widzew rządzi, ale jestem raczej biernym kibicem. Sportu nie uprawiam systematycznie, czasem rower, bieganie czy ciężarki.

9) Sytuacja podczas trasy koncertowej, którą najczęściej wspominasz to…
Wyjście na scenę przed Sweet Noise w „Stodole” i koncert w Mińsku na Białorusi. To było coś zagrać przed tak dużą publicznością.

10) Co byś zrobił gdybyś wygrał na loterii 5 milionów euro?
Oddałbym na Kościół i część na PIS, bo to tak prawdopodobne jak ta wygrana. Ale jak już hipotetycznie do tego podchodzimy, to pewnie wybudowałbym dom, spełnił swoje zachcianki i wykupiłbym ziemię obok stodoły (mam tu na myśli kościół, który mierzi mnie napierdalaniem w „dzwon” i nie tylko tym) i postawiłbym ogromny budynek z mnóstwem atrakcji dla wszystkich potrzebujących. Ot, taki tam dom rozkoszy dla „zbłąkanych dusz”. Oczywiście, za „free”.

11) Co chciałbyś jeszcze osiągnąć na muzycznej płaszczyźnie?
Wydać naszą nową płytę „Transmogrification”.

12) Płyta, której nigdy byś nie wrzucił do odtwarzacza CD?
Każda hip-hopowa.

13) Kim chciałeś zostać będąc dzieckiem?
Piłkarzem.

14) Co miałeś (nie)przyjemność zjeść kiedy to nie mogłeś odmówić?
Flaki. Miałem do nich awersję, ale zjadłem, bo zostałem poczęstowany i głupio było odmówić. Zwłaszcza, że byłem wtedy u przyjaciela i mojego gitarzysty, Patryka. Od tamtej pory jem je przy każdej okazji.

15) Najdziwniejszy prezent, który otrzymałeś od fana to…
Nic nigdy, kurwa, nie dostałem.

16) Wymień najsłabszą płytę Slayera.
Nie znam takiej.

17) Co Cię najbardziej wkurwia?
Szczekanie psa i płacz dziecka.

18) Utwory/Płyty/Zespoły, których fenomenu nigdy nie zrozumiesz mimo legendarnego statutu.
Metallica.

19) Jaki jest najlepszy serial który widziałeś?
Ogólnie, jestem maniakiem filmów i seriali. Co rok pojawiają się nowe, więc i zmienia się nastawienie. I tak, z fantasty – „Gra o Tron”, komediowy – „Californication”, obyczajowy – „House of Cards”.

20) Najgłupsza rzecz jaką zrobiłeś w życiu?
Ożeniłem się z nieodpowiednią kobietą.

Artykuł Spowiedź artysty: Bleyzabel Balberith (Nomad) pochodzi z serwisu KVLT.

Jeśli zdarzyło Wam się czytać moje recenzje tu i ówdzie zapewne zauważyliście, że najbardziej moją uwagę przyciągają zespoły, które lubią rytmicznie kombinować i nie tłuką w instrumenty dla samego tłuczenia. Żebym na dłużej zatrzymał się przy produkcji death bądź black metalowej musi jej towarzyszyć coś wyrazistego i po prostu pomysłowego. „Tetramorph” spełnia moje wymagania już od pierwszych dźwięków otwierającego „Tetrawind” sunącego zamaszyście i wściekle, ale nie na oślep. Dobry otwieracz to podstawa każdego krążka nawet małego, w przypadku Nomad można wyłapać inspiracje chociażby starym, dobrym Morbid Angel,  Immolation czy Nile, a te zespoły zasłynęły z bardzo indywidualnego podejścia do deathowej materii. Jednocześnie śmiało mogę stwierdzić, że panowie przez tych ponad 20 lat łupania wypracowali sobie swój własny styl: jest niepokojący klimacik, są ciekawe niebanalne melodie w tle, które nietrudno wyłuskać spod sypiącego się na nas gruzu, jest wokal, który nokautuje w kilka sekund swoją bezkompromisowością i wkurwieniem. A do tego nie stronią muzykanci od specyficznej nośności, „Tetrawater” to wręcz death metalowy hicior, który będzie wywalać z kapci na koncertach. Jeśli to ma być przystawka do dania głównego, to nastawiam się na bardzo syty krążek, który ma szansę zdominować głośniki maniaków dm na długie, długie miesiące. Trzymajcie się tego kursu panowie, bo to było bardzo smaczne. Pogrzebcie w swoich kiesach i wysupłajcie co nieco na ten bardzo ładnie wydany materiał. A jak mi nie wierzycie na słowo to posłuchajcie wcześniej wspomnianego „Tetrawater„. Death metal zmajstrowany z głowią, to lubię!

Artykuł NOMAD – „Tetramorph” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.