Jakiś czas temu zespół udostępnił na swoim profilu utwór Warszawska 107, nie wiemy czy finalnie znajdzie się na premierowym materiale.

Źródło: Malignant Voices

Artykuł Yfel 1710 – nowy band Klimorha, członka Non Opus Dei pochodzi z serwisu KVLT.

DORO

Królowa heavy metalu, Doro, a właściwie Dorothee Pesch, jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet w muzyce metalowej. Ta pochodząca z Niemiec szalenie utalentowana i piękna wokalistka stawiała swoje pierwsze kroki w heavy metalowym zespole Warlock, później rozwinęła skrzydła w solowej karierze. Jej wkład w muzykę ciężką zainspirował wiele innych kobiet. Posłuchaj Doro tutaj.

LITA FORD

Lita Rossana Ford to jedna z lepszych heavy metalowych wokalistek. Piękna, charyzmatyczna, utalentowana gitarzystka i wokalistka rozpoczęła swoją karierę w wieku 16 lat w hard rockowym zespole The Runaways. Po jego rozpadzie rozpoczęła solową karierę. W 1985 roku została nominowana do nagrody Grammy dla najlepszej rockowej wokalistki. Dzięki pomocy Sharon Osbourne, jej ówczesnej menadżerki, udało jej się zyskać rozpoznawalność i uznanie. Posłuchaj Lity Ford tutaj.

NANCY WILSON

Nancy Lamoureaux Wilson jest uważana za jedną z najlepszych żeńskich gitarzystek wszech czasów. Uzdolniona artystka – wokalistka, autorka tekstów, kompozytorka i producentka wraz ze swoją siostrą Ann Wilson założyły rockowy zespół Heart, który odniósł ogromny sukces w latach 70. Posłuchaj Heart tutaj.

ANGELA GOSSOW

Angela to kobieta, która łamie wszelkie stereotypy. Ta niemieckiego pochodzenia, obdarzona niesamowitym głosem i urodą wokalistka znana jest przede wszystkim ze swoich występów w szwedzkim zespole death metalowym Arch Enemy, a wcześniej udzielała się w niemieckich formacjach Asmodina i Mistress. Choć większości fanów kojarzy się z potężnym death growlem, potrafi również śpiewać pięknym mezzosopranem. Pomimo iż obecnie nie zajmuje się już śpiewaniem, Angela nadal inspiruje inne wokalistki. Posłuchaj Angeli tutaj.

TARJA TURUNEN

Tarja Soile Susanna Turunen-Cabuli skradła serca słuchaczom swoim wyjątkowym głosem. Pochodząca z mroźnej Finlandii wokalistka według Wikipedii obdarzona jest sięgającym ponad trzech oktaw sopranem lirycznym. Znana przede wszystkim ze swoich występów w Nightwish, udzielała się również jako solistka w operach oraz baletach. Od 2005 roku skupiła się na karierze solowej i wydała kilka albumów. Tarja jest pionierką symfonicznego metalu. Jej postać zainspirowała wiele wokalistek i zespołów, ponoć to dzięki niej Simone Simons podjęła decyzję o rozpoczęciu lekcji śpiewu klasycznego i dołączyła później do formacji Epica. Posłuchaj Tarji tutaj.

CADAVERIA

Pierwsza kobieta, która wkroczyła na black metalową i ekstremalną metalową scenę, obdarzona niesamowitym głosem i nietypową gotycką urodą, Cadaveria. Od 1992 roku związana z symfonicznym black metalowym zespołem Opera IX, gdzie udzielała się jako wokalistka i klawiszowiec. W 2001 roku wraz z perkusistą Marçelo Santosem założyli formację CADAVERIA, w której do dziś jest wokalistką. Niedawno wraz z zespołem uchyliła rąbka tajemnicy i zapowiedziała powrót do studia celem nagrania nowego materiału. Posłuchaj CADAVERIA tutaj.

ANNEKE VAN GIERSBERGEN

Anneke van Giersbergen zaczęła rozwijać swój warsztat wokalny w młodym wieku. Gdy miała 12 lat dołączyła do szkolnego chóru, a wkrótce do swojej pierwszej rockowej kapeli. Współpracowała z wieloma grupami, ale to dzięki występom w The Gathering, jednym z pionierów i prekursorów gothic metalu, zyskała sławę i stała się rozpoznawalna. Pomimo iż Anneke nie współpracuje już z The Gathering, nadal rozwija swoją karierę i jest muzą dla wielu wokalistek. Posłuchaj The Gathering tutaj.

SHIRLEY MANSON

Shirley, od 1994 roku związana jest z zespołem Garbage grającym alternatywną odmianę rocka. Jej wyjątkowy i niekonwencjonalny styl bycia oraz niesztampowe teksty piosenek przyniosły jej popularność na całym świecie. Posłuchaj Garbage tutaj.

L7

Buntowniczki i feministki z L7 przetarły szlaki dla wielu późniejszych wokalistek, gitarzystek i perkusistek. Ich śmiałe, punkowe i szokujące niegdyś utwory zwróciły uwagę nie tylko kobiet, ale też męskiej części słuchaczy. Panie na pewno zostawiły ślad po sobie, a ich rewolucyjny styl bycia można uznać za symbol kobiecego sprzeciwu. Posłuchaj L7 tutaj.

PATTI SMITH

Patricia Lee 'Patti’ Smith jest ikoną i żywą legendą, uważaną za jedną z najważniejszych kobiet w historii rocka. Jej poetycki punkt widzenia wniósł powiew świeżości do muzyki punkowej i rockowej. Zyskała sławę, wydając swój debiutancki album Horses, a jej najpopularniejszy utwór Because The Night do dziś jest hitem. Wkład Patti w muzykę rockową został doceniony na różne sposoby, m.in. w 2007 roku została nominowana do Rock and Roll Hall of Fame. Posłuchaj Patti Smith tutaj.

JANIS JOPLIN

Jej charakterystyczny i wszędzie rozpoznawalny głos oraz ogromny wkład w szeroko pojętą muzykę rockową i bluesową jest wciąż komentowany. Mimo iż kariera Janis Joplin nie trwała długo, przeszła do legendy jako jedna z najbardziej wpływowych kobiet współczesnej kultury. W 2004 roku magazyn Rolling Stone umieścił ją na swojej liście Największych Artystów Wszech Czasów. Posłuchaj Janis Joplin tutaj.

BURNING WITCHES

Piękne i utalentowane panie z Burning Witches także udowodniły, że w niczym nie ustępują męskim kapelom. Ich wydany 6 marca br. album Dance with the Devil już stał się bardzo popularny i dobrze przyjęty przez fanów heavy metalu. Jeanine, Lala, Romana, Sonia i Laura urzekną każdego słuchacza i na pewno będą natchnieniem dla innych artystek. O Burning Witches pisaliśmy tutaj. Posłuchaj Burning Witches tutaj.

TATIANA SHMAILYUK

Charyzmatyczna a przy tym skromna, utalentowana i piękna Tatiana Shmailyuk, wokalistka formacji Jinjer, podbija scenę metalową od 2009 roku. Na swoim ostatnim albumie Macro udowadnia, że ma w zanadrzu jeszcze wiele do pokazania i zapewne na tym się nie skończy. O Jinjer pisaliśmy tutaj. Posłuchaj Jinjer tutaj.

AMALIE BRUUN

Równie piękna, co utalentowana, Amalie, choć znana jest przede wszystkim z występów w swoim jednoosobowym projekcie Myrkur założonym w 2013 roku, zajmowała się muzyką już dużo wcześniej. Swój pierwszy debiutancki album wydała w 2006 roku. Współpracowała z wieloma muzykami i projektami, a jej talent i pasja do muzyki przyciągnęły słuchaczy z całego świata. O Myrkur pisaliśmy tutaj. Posłuchaj Myrkur tutaj.

DANIELLE EVANS

Ta niepozorna na pierwszy rzut oka dziewczyna niejednego fana black metalu zaskoczy swoim warsztatem wokalnym. Danielle związana jest z zespołem Automb, gdzie odpowiada za wokal, bas i instrumenty klawiszowe. Już niedługo, bo 27 marca br., zespół wydaje swoją drugą płytę Chaosophy. Więcej na ten temat znajdziecie tutaj. Posłuchaj Automb tutaj.

DAGNY SUSANNE

Dagny, liderka jednoosobowego projektu muzycznego Nachtlieder, jest kolejną kobietą, która udowadnia, że black metal nie jest tylko i wyłącznie męską domeną. Utalentowana artystka o niecodziennej urodzie zaprezentowała 29 lutego br. swoje ostatnie wydanie zatytułowane Views from the North vol. I. Więcej na ten temat przeczytacie tutaj. Posłuchaj Nachtlieder tutaj.

ANJA ORTHODOX

Znana przede wszystkim z występów w zespole Closterkeller, Anja Orthodox swego czasu została okrzyknięta „pierwszą damą polskiego metalu i gotyku”. Jej charakterystyczny wokal, gotycka uroda oraz ogromna charyzma przyniosły jej sławę i uznanie. Postać Anji nadal inspiruje kobiety. Posłuchaj Closterkeller tutaj.

MEDEAH

Gotycka kapela Artrosis może pochwalić się jedną z najbardziej utalentowanych wokalistek na polskiej scenie metalowej. Jest nią oczywiście Magdalena Stupkiewicz, szerzej znana jako Medeah, związana z zespołem od początku jego istnienia. Artrosis można będzie zobaczyć w tym roku na Castle Party, o czym pisaliśmy tutaj. Posłuchaj Artrosis tutaj.

NERA

Nera, a właściwie Agnieszka Górecka, zastąpiła Kate na wokalach w 2003 roku w polskiej kapeli Darzamat grającej symfoniczny black metal, nadając tym samym nowy kierunek formacji. Zespół odniósł sukces swoim krążkiem zatytułowanym Transkarpatia w 2005 roku i stał się jednym z lepiej rozpoznawalnych w polskiej muzyce black metalowej. Nera prowadzi również swój projekt o nazwie NaraNature. O wokalistce pisaliśmy tutaj. Posłuchaj Darzamat tutaj.

HEKTE ZAREN

Ta „soniczna terrorystka”, jak sama siebie określa, związana jest z black metalową formacją Adaestuo. Swojego wokalnego szaleństwa użyczyła również w wielu innych projektach, m.in. Hoarfrost, Crever, Karma-Sutra, Corona Barathri, Norss, Hexenwolf, Sinful Eternity, a ostatnio wcieliła się w rolę Śmierci na albumie Non Opus Dei Głód. Jako Hekte Zaren publikuje także swoje solowe utwory.O Adaestuo pisaliśmy tutaj. Posłuchaj Hekte Zaren tutaj.

WERA

Weronika 'Wera’ Zbieg zasłynęła swoimi występami w metalcore’owej formacji Totem, z którą związana jest od 2002 roku. Nie jeden słuchacz zaskoczony był siłą ekspresji jej potężnego głosu. Wokalistka udzielała się również w Sceptic, Hedfirst, Doctrine X i Huge CCM. Wera poza działalnością muzyczną interesuje się również robotyką, którą studiowała na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie i kontynuowała naukę w ICAM w Nantes, otrzymując tytuł magistra. Zdecydowanie łamie stereotypy wątłej kobiety i inspiruje, by sięgać po więcej.

MARTA GABRIEL

Marta jest wokalistką polskiej formacji heavy metalowej Crystal Viper, założonej w 2003 roku w Katowicach. Swój debiutancki album wydali w 2007 roku. Ta utalentowana i śliczna wokalistka pokazała, że polskie dziewczyny mają sporo do powiedzenia w muzyce ciężkiej. O Crystal Viper poczytacie m.in. tutaj i tutaj. Posłuchaj Crystal Viper tutaj.

Źródła zdjęć: Doro, Lita Ford, Angela Gossow, Closterkeller, Anneke Van Giersbergen, Automb, Burning Witches, CADAVERIA, Nachtlieder, Garbage, Shirley Manson, Janis Joplin, Jinjer, L7, Heart, Nightwish, Tarja Turunen, Patti Smith, Totem, Myrkur, Crystal Viper, Darzamat, Artrosis, Hekte Zaren, Lina Glasir Photography

Artykuł O kobietach w muzyce metalowej pochodzi z serwisu KVLT.

Pod koniec września zeszłego roku w ręce fanów trafił Głód – album nr osiem w dyskografii olsztynian. Za jego odsłuch zabierałem się jak widać dłuższą chwilę, dzięki temu jednak ze spokojem, wolny od promocyjnej zawieruchy i (często charakterystycznego dla okresu premiery) optymizmu środowiska, mogę nieco trzeźwiej spojrzeć na materiał na nim zawarty.

Nie jest tego dużo, bo nie dość, że album trwa zaledwie 36 minut (jak na Non Opus Dei to raczej standard) to jeszcze jednie 4 z 7 zamieszczonych na płycie ścieżek stanowią pełnoprawne kompozycje. Pozostałe „utwory” są raczej dźwiękowymi interludiami, spajającymi opowieść i nadającymi płycie „konceptualnego” wyrazu.

Wspomniany koncept okazuje się zresztą dość osobliwy, oto Non Opus Dei serwuje słuchaczom dźwiękową ilustrację dla opartej na ludowych wierzeniach opowieści, w której Zima – wiedziona zemstą i nienawiścią za oddawaną przez ludzi w jej ostatnich dniach cześć powracającemu Słońcu – zaklęła głód w ziemię wszystkich pól. Zaklęła siew w martwy plon. Wezwała łaknienie w wody wszystkich rzek (…) Zasiała Głód..

Omawiany zamysł, wzmocniony wyśpiewanymi charakterystyczną manierą Klimorha (w całości polskimi) tekstami stanowi w dużej mierze o sile najnowszej płyty Non Opus Dei. Oparte w przeważającej części na hipnotyzujących riffach i dysonansowych strukturach, prowadzone w średnich tempach (z okazjonalnymi przyspieszeniami), z wyraźnie przebijającą się na pierwszy plan sekcją rytmiczną utwory dostarczają jednoznacznie pozytywnych wrażeń. Trudno też wytypować z czwórki bohaterów zdecydowanego faworyta, każdy utwór z Głodu można uznać za pełnoprawny rozdział tej spójnej i utrzymanej na bardzo przyzwoitym poziomie opowieści.

Trochę mniej przekonująco wypadają niestety przerywniki, w których rolę narratorki i bohaterki przejmuje występująca gościnnie na płycie Hekte Zaren. Choć doceniam starania i wykonawcze zaangażowanie, ciężko mi poddać się stworzonej przez wokalistkę kreacji i uwierzyć w jej autentyczność. Nie wykluczam, że pomocna w tej kwestii mogłaby okazać się prezentacja materiału w warunkach scenicznych, studyjnie wyszło jednak „umiarkowanie dobrze”.

Mimo wszystko, przyznać trzeba, że Non Opus Dei dodało do swojej dyskografii kolejny godny tytuł, który docenić powinni nie tylko słuchacze polskiego bm, ale też (szczerzej) sympatycy muzyki niosącej klimatyczne, intrygujące treści.

Artykuł NON OPUS DEI – „Głód” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Tak o warstwie tekstowej płyty wypowiada się Klimorh:

Główną inspiracją historii opowiadanej przez „Głód” są dawne rytuały, odprawiane niegdyś na terytorium Polski, ze szczególnym uwzględnieniem Warmii. Praktyki te przetrwały do dzisiaj w opowieściach zarówno ludu, jak i tych bardziej wtajemniczonych jednostek. Można również dowiedzieć się o nich z kartotek procesów o czary. Ludzie zwykli byli składać ofiary w ostatnich dniach Zimy. By Słońce obdarzyć siłą. By Natura odrodziła się (…) Lecz pewnego roku Ona, wiedziona zemstą i nienawiścią, odwróciła, zniekształciła ten rytuał. I dnia tego zaklęła głód w ziemię wszystkich pól. Zaklęła siew w martwy plon. Wezwała łaknienie w wody wszystkich rzek. Usta jej spłynęły nie-wodą, a deszcz do nieba wrócił. Zasiała Głód…

Tracklista:
1. Siew
2. Po jałowej ziemi
3. Diabeł posiał głód
4. Głód
5. Do ołtarzy w piekle
6. Czarci most
7. Plon

Źródło: Non Opus Dei, Pagan Records

Artykuł Non Opus Dei: streaming albumu Głód pochodzi z serwisu KVLT.

Tak o warstwie tekstowej płyty wypowiada się Klimorh:

Główną inspiracją historii opowiadanej przez „Głód” są dawne rytuały, odprawiane niegdyś na terytorium Polski, ze szczególnym uwzględnieniem Warmii. Praktyki te przetrwały do dzisiaj w opowieściach zarówno ludu, jak i tych bardziej wtajemniczonych jednostek. Można również dowiedzieć się o nich z kartotek procesów o czary. Ludzie zwykli byli składać ofiary w ostatnich dniach Zimy. By Słońce obdarzyć siłą. By Natura odrodziła się (…) Lecz pewnego roku Ona, wiedziona zemstą i nienawiścią, odwróciła, zniekształciła ten rytuał. I dnia tego zaklęła głód w ziemię wszystkich pól. Zaklęła siew w martwy plon. Wezwała łaknienie w wody wszystkich rzek. Usta jej spłynęły nie-wodą, a deszcz do nieba wrócił. Zasiała Głód…

Wydawnictwo ukaże się w następujących formatach:

– CD
– digital
– płyty winylowe

Pre-order można zamówić tutaj.

Tracklista:
1. Siew
2. Po jałowej ziemi
3. Diabeł posiał głód
4. Głód
5. Do ołtarzy w piekle
6. Czarci most
7. Plon

Źródło: Non Opus Dei, Pagan Records

Artykuł Nowy singiel Non Opus Dei pochodzi z serwisu KVLT.

Pomimo że to nowy produkt w naszym rodzimym podziemiu, to jednak ciężko nazwać muzyków tej grupy nowicjuszami. Trzech z czterech grało lub nadal gra w olsztyńskiej formacji Non Opus Dei, w innej konfiguracji również trzech z nich tworzyło kiedyś zespół Aeon, który wypuścił w 2008 roku całkiem ciekawy debiut – An Extravagance of Norm. Jak więc widzicie, czterech kumpli zebrało się, by trochę poeksperymentować z wyżej wymienionymi stylami oraz oczywiście z black metalem. Tego ostatniego jest tutaj jednak najmniej. Ale od początku.

Owocem spotkań muzyków jest Piach (tak właśnie nazwali swoją debiutancką płytę), a cała ta eskapada ma rację bytu dzięki prężnej na polskim rynku metalowym wytwórni Pagan Records, która to wypuściła niniejszy album 2 listopada 2018 roku.

Znajdziecie tu sześć autorskich kompozycji, które zamykają się w trochę ponad trzydziestu pięciu minutach. Nie jest to może dużo, ale jak na Piach to wydaje się w sam raz. Nie czuć ani niedosytu, ani nudy w trakcie lub po skończeniu słuchania.

Gorycz przedstawia nam tutaj muzykę bazującą głównie na post-metalu z elementami sludge. Atmosfera każdego kawałka jest ciężka, przesiąknięta czarną cieczą, szlamem oraz pokręconą rytmiką. Dlatego też napomknąłem wyżej o długości tego albumu, gdyż nie każdy przebrnąłby przez całość, gdyby na przykład trwała ponad godzinę. Tak, jest to „zjadliwe”, ale na pewno nie lekkostrawne.

Z black metalem muzykę Goryczy łączy głównie wokal, który przesycony jest agresją oraz stylistyką wyżej wymienionego gatunku. Poza tym tu i tam pojawiają się (w przyspieszeniach) typowe czarne zagrywki. Te momenty o black metalowym obliczu często trochę się gryzą z klimatem krążka, haraczą, są jakby wplecione na siłę, nie współgrają z resztą kompozycji. Przykładem tego może być utwór Czarna Ciecz. Ciężki i duszny klimat numeru rozwija się słusznie od początku, ale kiedy po 4 minutach wchodzi przyspieszenie, czuję się lekko oszukany, jakby autorzy usilnie chcieli go „zblackować”. A niepotrzebnie. To przyspieszenie trwa jakieś czterdzieści kilka sekund, potem zmienia się, powracając do poprzedniej atmosfery, oczywiście w wersji przyspieszonej, ale znów to jest „to”.

Moimi osobistymi faworytami tego długograja są dwa kawałki – otwierająca Piach Ziemia oraz kończąca Gorycz. Ziemię rozpoczyna cudownie przesterowany, charczący bas, który jest również trzonem tej kompozycji, a ja kocham tego typu patenty. Gorycz zaś posiada black przyspieszenie, które pasuje jak ulał do całego klimatu kompozycji, przez to kopie aż miło.

Piach nie byłby tak dobry, gdyby nie wokal i teksty Tomka Kuklińskiego, oczywiście wszystkie w języku polskim. Coraz więcej kapel z naszego podwórka nadaje sobie polskie nazwy, również wtedy ich teksty są w naszym rodzimym języku, i jak dla mnie – to się chwali. Także Gorycz – salut za ten manewr.

Oczywiście zdaję sobie również sprawę z tego, że dużo odbiorców tego typu grania będzie rzucać hejtem na lewo i prawo, przypinając Goryczy metkę hipster black metalu. Na pewno też porównania do ostatniej Furii i innych podobnych tworów nie ominą ich debiutu. Jednak wprawiony słuchacz, jestem pewien, znajdzie w Piachu niezwykle sugestywną, zimną atmosferę, która przykuje uwagę na dłużej.

Gorycz na Facebooku.

Pagan Records na Feacebooku.

Artykuł GORYCZ – „Piach” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Interview with Dayal Patterson in English

Hails Dayal! Cofnijmy się do początku powstania idei Evolution Of The Cult. Dlaczego wybrałeś właśnie taki temat dla swojej książki „Black Metal”? Przecież metal ma wiele gatunków, a Ty wybrałeś ten jeden?

To moja fascynacja black metalem przyczyniła się do tego, że chciałem napisać książkę. Myślę, że jeszcze ważniejsze dla mnie było to aby stworzyć książkę o black metalu w autentyczny sposób. Wielu ludzi napisało książki, artykuły, jeszcze inny stworzyli filmy o tym samym gatunku, ale prawda o black metalu została gdzieś zgubiona, ponieważ byli oni poza głównymi wydarzeniami głównego ruchu tego środowiska. Inaczej wygląda sytuacja dla death metalu, gdzie powstało kilka dobrych i dokładnych ksiąg napisanych przez ludzi sceny. Ostatecznie moim celem w Evolution of the Cult było oddanie głosu właściwym artystom i opowiedzenie prawdziwej historii o tym jak gatunek się narodził i jak się rozwijał.

Struktura kompozycyjna black metalu łączy w sobie prymitywizm i wielowarstwowość. Z jednej strony jest antytezą muzyki w ogóle, a z drugiej jest jak tornado, które niszczy po drodze wszystko. Poza kompozycją istotny jest przekaz. Czy może istnieć black metal jeśli usuniemy jeden z dwóch składowych tej muzyki?

Myślę, że to, co sprawia, że black metal jest najbardziej fascynującym gatunkiem metalu to to, że jest pełen przeciwstawnych i sprzecznych tendencji. Łączy on w sobie gwałtowność i spokój, eksperymentalizm i tradycję, otwartość i konserwatyzm, jest techniczny i prymitywny zarazem, intelektualny i pierwotny. Black metal może być bardzo podstawowy i prosty lub bardzo rozwinięty i skomplikowany i nadal bezdyskusyjnie pozostaje black metalem. Potencjał jest ogromny.

Istnieje przekonanie, że Black Metal rozpoczyna się od powstania Mayhem. Inni twierdzą, że twórcami Black Metalu były takie zespoły jak Venom, Bathory czy Hellhammer. Kto stworzył Black Metal?

Powiedziałbym, że black metal został stworzony przez zespoły z lat osiemdziesiątych: Venom, Bathory, Hellhammer, Sodom, Destruction, i późniejsze Samael, Rotting Christ, Master’s Hammer itd. Ale wcześniejsza era Mayhem była odpowiedzialna za wskrzeszenie tego gatunku na początku lat 90. (co jest często określane mianem „drugiej fali ” black metalu). I to Mayhem razem z Burzum i Darkthrone są prawdopodobnie najbardziej wpływowymi zespołami na całym świecie.

W swej pierwszej książce opisujesz ten gatunek bardzo szczegółowo. Zaczynasz od powstania tej muzyki, a kończysz prezentując najnowsze odłamy. Zapewne spotkałeś się osobiście z wieloma kluczowymi muzykami, którzy odpowiadają za powstanie tej muzyki. Opowiedz z kim spotkałeś się osobiście? Kto na tobie zrobił największe wrażenie?

Zawsze ciężko odpowiedzieć mi na takie pytania ponieważ, spotkałem mnóstwo interesujących ludzi zaangażowanych w powstanie tej książki. I nie mówię tego tylko z grzeczności. Kiedy przeprowadzałem wywiady z różnymi muzykami z różnych gatunków dla różnych magazynów na przestrzeni lat to muszę przyznać, że black metal ma jedne z najbardziej fascynujących bohaterów z każdego gatunku muzyki. Wśród wyznawców czarnych dźwięków mamy do czynienia zarówno z indywidualistami jak I przeciętnymi postaciami. Oni wszyscy są bardzo zaangażowani w black metal, bo pomimo różnic posiadają swoje przekonania. Ich wyobrażenia wykraczające poza muzykę – czasem te wyobrażenia mogą wydawać się dziwne lub nawet obłędne, ale o wiele bardziej interesujące jest słuchać ich niż rozmawiać z jakimś gościem, który gra techniczny death metal, który po prostu chce rozmawiać o tym, jak szybkie są blasty, techniki gitarowe, czy cokolwiek innego. Odpowiadając na twoje pytanie, osoby z którymi się spotkałem przy pracy nad książką i które nadal tkwią w mojej pamięci to: Venom, King Diamond, Snorre Ruch of Thorns, poszczególnych członków / ex-członkowie Mayhem, Fenriz, Ravn z Strid (i Ravn od 1349), chłopaki z Blasphemy, z Mysticum, z Hades, z Kampfar, Infernus i Gaahla Armando od Mystifier, Kristoffer z Ulver, Tom z Celtic Frost, Sakis z Rotting Christ, Nergal z Behemoth, Einar z Wardruna, Jan Erik z Vemod /One Tail, One Head … listę mógłbym tworzyć w nieskończoność.

Czy spotkałeś się z odmową wywiadu lub zakazano ci publikacji bo np. wywiad nie spodobał się któremuś z muzyków?
To się wydarzyło tylko raz. Nie wdając się w szczegóły to jeden członek pewnego zespołu był niezadowolony z moich uwag, które kierowałem do jego kolegi z zespołu, więc wywiad nie ukazał się. Teraz myślę, że to nie była taka zła rzecz i mógłbym to opublikować, ale nie chciałem tracić na to czasu. Na szczęście stu pięćdziesięciu muzyków zaangażowanych w ten projekt było zadowolonych z wywiadów. Mogę być bardzo zadowolony z przebiegu tych rozmów, bo wielu muzyków z książki Black Metal Cult uznało te wywiady za jedne z najlepszych w ich karierze.

Czy na początku swojej przygody z pisaniem książki o black metalu zakładałeś, że będą kolejne części? Czy ta idea zrodziła się z czasem?
I jedno i drugie. Przy książce Evolution of the Cult już wiedziałem, że musi być obszerniejsza lub w formie dwóch tomów. Po jej publikacji, zdałem sobie sprawę, że ogrom materiału potrzebuje serii. Miałem ochotę pójść dalej i zgłębić bardziej muzyczne scenę danego kraju. Ale dopiero po publikacji pierwszej książki zdałem sobie sprawę, ze pragnąłem pisać dalej i dojdę do wielu następnych książek. Jednocześnie podchodziłem to tego metodycznie,bo koncentrowałem się na trzech scenach black metal.

Na świecie jest mnóstwo odmian BM. Do głowy najszybciej przychodzi mi grecka odmiana, z Varathron czy wczesnym Rotting Christ na czele, ale swoje odmiany mają także Szwedzi, Norwegowie i Polacy. Która scena jest dla ciebie istną kopalnią wiedzy?
W tej chwili to chyba Polska i Norwegia mają najlepszą muzykę, bo to na nich w dużej mierze skoncentrowałem się w moich dwóch książkach Black Metal : The Cult Never Dies Vol. One i Black Metal : Into The Absys. Intensywnie słucham pojawiających się w tych książkach zespołów takich jak Sacrilegium, Arkona, Mgła, Mastiphal, Blaze of Perdition, Mastiphal, Evilfeast, Helheim, Kampfar, Urgehal, Tsjuder, Vemod, One Tail, One Head, Koldbrann, 1349, Satyricon, Manes, Tsjuder i tak dalej. Ale jak wspomniałeś Grecja i Szwecja to zdecydowanie ważne sceny i kiedyś w przyszłych dziełach je również opisze.

W swojej drugiej książce The Cult Never Dies Volume One rozwinąłeś prezentację polskiej sceny. Pojawiły się takie zespoły jak Xantotol, Mastiphal, Arkona, Mgła czy Kriegsmaschine. Co jest takiego fascynującego w polskiej muzyce?
Jednym z powodów dla których interesuję się Polską w ostatnich latach jest to, że zawsze chcę się wgłębić w każda scenę, o której pisze. Wychodzę z założenia, że jeśli chcę coś dobrze zrobić to muszę to dokładnie opisać. Już rozpocząłem pisanie o Polsce w swojej pierwszej książce. Uważam, ze wiele Polskich zespołów metalowych generalnie jest wartych uwagi. Zespoły z lat dziewięćdziesiątych jak i te nowe, które dopiero co powstały reprezentują bardzo wysoki poziom. Moja najnowsza książka jest tego przykładem! Tam są: Sacrilegium, Besatt, Black Altar, MasseMord, Furia, Mord‘A’Stigmata i Blaze of Perdition. Oczywiście, jest wiele innych wspaniałych zespołów, o których nie wspomniałem (Outre czy Non Opus Dei, na przykład). Myślę, że nawet w dwóch wcześniejszych książkach każdy fan polskiego black metalu znajdzie coś dla siebie.

W „Evolution of the Cult” poświęciłeś uwagę polskim zespołom. Mianowicie Graveland i Behemoth. Czemu akurat te?
Tak zgadzam się, te dwa zespołu bardzo dobrze określają dwa rodzaje black metalu w Polsce. W latach dziewięćdziesiątych to właśnie te dwa zespoły miały największy wpływ polską odmianę czarnego metalu. One inspirowały inne młodsze zespoły do czerpania z ich dorobku. Pomimo iż jest wiele znaczących zespołów w Polsce, ja słucham głównie tych dwóch, to właśnie one są ikonami gatunki. Ich historia miała największy wpływ na black metal w Polsce.

Czy dziś Behemoth jest zespołem black metalowym?
Dzisiaj prawdopodobnie opisałbym Behemoth jako rozjazd między black i death metalem – „sczerniały metal śmierci”. Wydaje mi się, że te nuty związane są z death metalem, ale nadal ten zespół jest częścią kultury black metalu. To objawia się w wielu aspektach. Ich wizerunek i filozofia, pozycja anty-religijna informuje o ich postawie, więc są częścią tego ruchu. Dla przykładu – są aktywnie atakowane przez organizacje katolickie w Polsce.

Z czym kojarzy ci się Polska? Oczywiście poza metalem.
W Londynie mieszka wielu Polaków, I oczywiście odkąd tam mieszkam przez ostatnie piętnaście lat, zaprzyjaźniłem się z wieloma z nich. Metal rzeczywiście jest głównym tematem naszych rozmów. Jest to najmocniejsze skojarzenie z Polską, Słucham polskiego metalu od dwudziestu lat! Poznałem polską wódkę, lasy, musztardę, piłkę nożną, historię kraju oraz inne różne rzeczy. Dziś mam jednak nieco lepsze poczucie Polski niż wcześniej, bo kiedy odwiedziłem twój kraj zobaczyłem wybrzeża, zabytki Pogan, ładne bary itp. Nie wspominając o tych ogromnych blokach mieszkaniowych. Faktycznie, to było coś czego nigdy wcześniej nie widziałem, ta obecna komunistyczna era. Byłem w podobnym miejscu z przyjaciółmi i wtedy zobaczyłem to wszystko o czym słyszałem z opowieści na własne oczy.

Kiedy w Polsce otworzyły się granice, każdy mógł wyjechać z naszego kraju. Kiedy Polska weszła do Unii Europejskiej wielu Polaków wyjechało do Anglii. Jakie masz zdanie o Polakach, których spotkałeś w Anglii?
Jak już wspomniałem, mam wielu polskich przyjaciół i spędzam z nimi dużo czasu, więc nie mam z tym żadnych problemów. Problem pojawia się (dotyczy wszystkich grup ludzi) kiedy charakter miejscowości lub miasta zmienia się drastycznie ponieważ mieszkających tam Polaków jest znacznie więcej niż innych grup (być może nawet wliczając Brytyjczyków) i sądzę, że to nie jest zdrowe. Muszę przyznać, że często słyszę narzekania polskich przyjaciół na imigrację itp, co jest trochę dziwne.

Niedawno odbył się koncert Sacrilegium w Gdańsku. Wspominam o tym koncercie, bo wydaje mi się, że byłeś tam? Jeśli tak to opowiedz o wrażeniach jakie zgotował ci Sacrilegium.
Tak, rzeczywiście! To było wspaniałe doświadczenie. Miałem okazję rozmawiać z ludźmi takimi jak Tomasz i Maciej z Pagan Records i oczywiście Sacrilegium. Dobrze było znów rozmawiać z Nantur, bo spotkałem się z nimi w Londynie na początku tego roku. Ogromne wrażenie zrobiły na mnie pozostałe zespoły: Non Opus Dei, Dreadnaught , Martwa Aura i Sacrilegium w szczególności. Jestem ich wielkim fanem. Myślę również, że lokalizacja miejsca koncertu w starej stoczni była bardzo interesująca. Dużo picia po koncercie. W rzeczywistości, cała podróż była konsumpcją polskiego piwa.

Co sądzisz o ich najnowszej płycie Anima Lucifera?
Bardzo lubię ten album. Po świetnych albumach Sacrilegium jak Sleeptime czy Wicher spodziewałem się czegoś innego. Ale po wielu odsłuchach przyznaję, że to kawał dobrej roboty.

Za jakiś czas ma się ukazać Twoja najnowsza książka Into The Abyss. Czy uważasz, że będzie ona równie dobrze przyjęta przez fanów black metalu jak poprzednie?
Mam nadzieję, że tak. Oczywiście, przede wszystkim dlatego, że może to być najlepsza książka do tej pory. Ona jest bardziej „old-school’owa”, ze względu na smak i prezentację. Tym razem wywiady są bardziej bezpośrednie. Opinie zawsze były bardzo pozytywne, więc mam nadzieję, że tak samo będzie tym razem. Największym wyzwaniem jest to, aby ludzie się dowiedzieli o tej książce. Bo teraz słyszę czasami od osób, które dowiadują się dopiero teraz o pierwszej książce wydanej lata temu!

Ostatnie słowa należą do Ciebie. Dziękuję Ci za poświęcony czas dla Kvlt Magazine!
Dziękuję bardzo za wsparcie i za przemyślane pytania! Wejdźcie na www.cultneverdies.com i sklep w cultneverdies.myshopify.com , tam uzyskacie więcej informacji na temat serii książek Black Metal i możecie spojrzeć na ekskluzywne koszulki z takimi zespołami jak Ulver, Beherit, Blaze of Perdition, Manes, Rotting Christ, Necromantia i tak dalej. Cult Never Dies! My jesteśmy niezależni, także dziękuję za wsparcie! Salut!

Artykuł DAYAL PATTERSON: „black metal łączy eksperymentalizm i tradycję” pochodzi z serwisu KVLT.

30.04.2016 – Poznań, U Bazyla (wydarzenie)

W konkursie mamy do wygrania dwa pojedyncze bilety na koncert. Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine oraz Left Hand Sounds.
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku a w komentarzu wrzucić ulubiony utwór jednego z zespołów.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule ChainsawMetalSlaughter_XXIV dołączając link do profilu na FB celem weryfikacji wymogów konkursu.

Rozstrzygnięcie konkursu w piątek – 29.04.2016 o godzinie 19:00. Informacje będzie opublikowana pod postem konkursowym. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji.

Artykuł Wygraj bilet na Chainsaw Metal Slaughter XXIV pochodzi z serwisu KVLT.

A teraz moi drodzy parę zdań, którymi miałko będę tłumaczyć, co i kiedy na tej płycie się dzieje.
Dawno już nie słuchałem Non Opus Dei, jakoś nie było nam po drodze. Nie wiem tak naprawdę czemu tak się stało. Czasem po prostu pewne kapele nie wywołują tego czegoś, co mnie skłania do kupna kolejnych płyt.
Pozornie muza oscyluje w rejonach zarezerwowanych dla Furii, Morowego, jednak Non Opus Dei „robi ” to po swojemu. W tych powolnych, marszowych utworach wkrada się nostalgia akcentowana akustyczną gitarą, do tego skrzek w tle, słowem black, jaki cholernie lubię. W sam raz na wieczorne zasłuchiwanie się w smaczkach, niuansach.
Może to sztampowe i gówniarskie, ale uwielbiam liryki po polsku, które potem można sobie nucić w głowie. Dla mnie maja one dodatkowy walor, gdyż pozwalają mi jakoś „odczuć” poszczególne utwory.

Posłuchajcie sobie np. Władcy ropuch, to majstersztyk tej płyty. Rzeczony utwór powoli płynie, by wciągać, osaczać słuchacza. Zresztą cała płyta Diabeł to taki pozornie sennie materiał, gdzie poszczególne dźwięki są porządnie poukładane, a pierwsze wrażenie chaotyczności prędko ustępuje docenieniu dobrych aranży.
Gdy z kolei następujący po Władcy Ropuch, Gold-finding… nie ma już tej „polskości” i to właśnie jest dla mnie dosyć dużym minusem. Gdy teksty są polskie, całość nabiera innej tonacji. Ale to już taki mój hiper subiektywny aspekt oceny tej płyty.

Warto poświęcić czas i – kasę- na ten album. Cholernie długo się do „Diabła” nie mogłem przekonać. Ba, nadal mam dni, gdy po prostu mnie ona odrzuca, by innego z kolei wciągnąć na następujące po sobie sesje przesłuchania całego albumu Non Opus Dei.

Niewiele ta recka wyjaśnia? Ale właśnie taka jest ta płyta. Narzekałem na angielski wymiar liryków, ale nagle w tym piątym (The other side of the Mushroom) pod koniec pięknie wszystko przyspiesza i nagle całą melancholię agresja odsuwa na drugi, ba nawet trzeci, plan. To jest cholerna zaleta tej płyty, nie ma ona jednego wymiaru. Można jej nie polubić, może was drażnić, ale nie jest banalna.
Pustka Twoja we mnie… no jak wspominałem powyżej, te polskie liryki, wykrzyczane wyraźnie wciągają mnie. Inna sprawa, że towarzyszy im świetna muza. o mniej agresywnym odcieniu.

No i na koniec parę zdań tytułem próby podsumowania „Diabła”. Nie ma co ukrywać, że ten rok obfitował w wiele dobrych, nawet bardzo dobrych albumów. Jeżeli lubicie nieco alternatywne podejście do materii black metalu, na pewno skłonicie się do zakupu tego albumu. Nawet jeśli na półce macie już 10 podobnie brzmiących płyt.
A właśnie brzmienie… czasami oczekiwałem, że brudniejsze, „smoliste”, dodałoby lepszego klimatu, posmaku tego polskiego piekiełka, z okresy legend, klech, ale nie! Za to doceniam Non Opus Dei, że nie poszli po najmniejszej linii oporu. Sterylność, a zarazem żywiołowość. Dobra, równa płyta.

Artykuł NON OPUS DEI – „Diabeł” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.

Abusiveness – Bramy Nawii (Arachnophobia Records)
Cień – Time of Anti-Humanity (Old Temple)
Coffinfish – I Am Providence (Unquiet Records)
Fleshworld – Like We’re All Equal Again (Unquiet Records)
Hate Them All – Last Feast with the Beast (Old Temple)
Incarnal – Hexenhammer (Via Nocturna)
Non Opus Dei – Diabeł (Witching Hour Productions)
Naumachia – Machine of Creation (Via Nocturna)
Sacrilegium – Sleeptime (winyl) (Witching Hour Productions)
Srogość – W Szaleństwie (Via Nocturna)
Thy Worshiper – Ozimina (Arachnophobia Records)

W konkursie mamy do wygrania po jednej z powyższych płyt CD.

Aby wziąć udział w konkursie należy:
1) Polubić profil na Facebooku KVLT Magazine oraz wytwórni: Arachnophobia Records, Old Temple, Unquiet Records, Witching Hour Productions, Via Nocturna.
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Konkurs_CD#1 i napisać o jaką płytę walczysz oraz uzasadnić dlaczego powinna trafić do Ciebie.
4) Do maila dołączcie link do profilu na FB celem weryfikacji wymogów konkursu.

Na maile czekamy do niedzieli (08.11.2015) do godziny 12:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji.

Artykuł Konkurs z płytami CD#1 pochodzi z serwisu KVLT.