„Big Em Up” niesie proste, ale istotne przesłanie. Muzycy zachęcają słuchaczy, aby interesowali się samopoczuciem swoich bliskich, wspierali osoby przechodzące trudniejsze chwile i nie pozostawali obojętni na problemy związane z depresją, stanami lękowymi oraz innymi kryzysami zdrowia psychicznego.

Wokalista Benji Webbe zwraca uwagę, że codzienne problemy, rodzinne tragedie, negatywne relacje czy pełne agresji media społecznościowe mogą łatwo przytłoczyć człowieka:

Bardzo łatwo jest poczuć się przytłoczonym życiem i wszystkim, co nam przynosi, od rachunku za gaz po rodzinną tragedię. Dochodzą do tego negatywnie nastawieni ludzie oraz media społecznościowe wypełnione nienawiścią i negatywnymi treściami. „Big Em Up” to prosty apel, abyśmy sprawdzali, jak czują się nasi przyjaciele, podnosili ich na duchu i próbowali przywrócić światu trochę pozytywnej energii. To przesłanie, którym ja i moi bracia ze Skindred staramy się dzielić poprzez naszą muzykę. Prosimy więc słuchaczy, aby cieszyli się singlem, ale również przekazywali tę pozytywną wiadomość dalej. Sprawdźcie, co słychać u ludzi wokół was. Big Em Up!

Materiał do teledysku zrealizował Corey Eyres, natomiast za montaż odpowiadają Andy Pilkington oraz Very Metal Art. Utwór wyprodukował i zmiksował Jay Ruston, a mastering wykonał Jens Dreesen.

Teledysk do „Big Em Up” można obejrzeć poniżej.

Artykuł SKINDRED prezentuje teledysk do singla „Big Em Up” pochodzi z serwisu KVLT.

Można spodziewać się wieczorów wypełnionych intensywną, surową muzyką, w której nie zabraknie zarówno sprawdzonych numerów, jak i kompozycji z najnowszych wydawnictw uczestników trasy. Koncerty odbędą się:

16.10.2026 – Łódź – Klub Wooltura (wydarzenie)
14.11.2026 – Poznań – Klub Dragon (wydarzenie)
15.11.2026 – Wrocław – Klub Łącznik (wydarzenie)
18.12.2026 – Warszawa – Klub VooDoo (wydarzenie)

Artykuł NONE, HEADUP i ODYUM ruszają we wspólną trasę „Beyond the Light Tour 2026” pochodzi z serwisu KVLT.

„Stars We See” przedstawia bardziej pełną nadziei stronę nadchodzącego wydawnictwa. Utwór opowiada o przemijaniu i poszukiwaniu sensu życia, a egzystencjalne rozważania przekształca w przypomnienie, że to właśnie ulotność ludzkiego istnienia nadaje mu znaczenie. Teledysk do singla przygotowała ekipa Riivata Visuals.

Muzycy komentują:

„Czujemy ogromną ulgę i wdzięczność, że nasz zespół powrócił. Jesteśmy również oszołomieni reakcjami na pierwsze nowe utwory. Stars We See jest zapowiedzią nowych pejzaży dźwiękowych i tematów, które odkryliśmy podczas przerwy. Reprezentuje bardziej pełną nadziei stronę nadchodzącego albumu.

Ten utwór bez wątpienia trafi do setlisty trasy Painstream Tour, która rozpocznie się w listopadzie. Zdecydowanie polecamy doświadczenie tego nowego rozdziału na żywo. Kupcie bilety i do zobaczenia na koncertach!”

Klip do singla „Stars We See”

Po półtorarocznej przerwie Blind Channel wkroczyła w nowy etap działalności. Album „Painstream” ma łączyć charakterystyczne dla grupy nowoczesne metalowe brzmienie z bardziej osobistym podejściem do tekstów i kompozycji.

Na wydawnictwie znajdzie się dwanaście nowych utworów podejmujących tematy związane z bólem, dojrzewaniem, samoanalizą oraz próbą odnalezienia nadziei w coraz bardziej podzielonym świecie. Według zapowiedzi zespołu będzie to najbardziej dojrzały, szczery i ambitny materiał w jego dotychczasowym dorobku.

„W świecie pełnym niepewności, konfliktów i podziałów ból jest jedną z niewielu rzeczy wspólnych dla wszystkich ludzi. Zamiast nas dzielić, Painstream bada ideę, że cierpienie może nas jednoczyć, przypominając o naszym wspólnym człowieczeństwie. Przyglądamy się bólowi z perspektywy osobistej, społecznej i egzystencjalnej, jednocześnie odnajdując coś nieoczekiwanego: nadzieję.”

Pierwszą zapowiedzią były „Diana” i „No Encores In A Swan Song”

Pierwszą zapowiedzią albumu „Painstream” był krótkometrażowy film promujący podwójny singiel „Diana” oraz „No Encores In A Swan Song”. Materiał zaprezentował nowe oblicze zespołu po przerwie i wprowadził słuchaczy w tematykę nadchodzącego wydawnictwa.

Klip do „Diana / No Encores In A Swan Song”

Tracklista „Painstream”

01. Messiah
02. Youthanasia
03. Stars We See
04. Into The Void (feat. Aaron Pauley of Of Mice & Men)
05. Types Of Killing
06. Revolution: Now
07. Me Versus Me
08. Scapegoat
09. Villain In Your Story
10. Diana
11. No Encores In A Swan Song
12. Ache

Formaty i pre-order albumu „Painstream”

Album „Painstream” ukaże się 30 października 2026 roku nakładem Century Media Records. Wydawnictwo jest już dostępne w przedsprzedaży i będzie dostępne w następujących formatach:

• limitowany CD Digipak,
• limitowany CD Digipak – The 500 Frames Edition, zawierający jedno z 500 unikalnych zdjęć Polaroid wykonanych przez zespół,
• standardowy CD Jewelcase w edycjach przeznaczonych na rynek amerykański i japoński,
• czarny winyl,
• limitowany winyl w kolorze transparentnej zieleni butelkowej,
• limitowany biało-czarny marble winyl, dostępny wyłącznie za pośrednictwem oficjalnej strony zespołu,
• wersja cyfrowa.

Blind Channel na koncertach w Polsce

WiniaryBookings zaprasza na dwa koncerty Blind Channel w Polsce. Fińska formacja wystąpi w lutym 2027 roku w Warszawie i Krakowie.

11.02.2027 – Warszawa, Proxima (wydarzenie)
12.02.2027 – Kraków, Kwadrat (wydarzenie)

Obok zespołu wystąpi Block Of Flats. Sprzedaż biletów rozpoczęła się 4 września. Wejściówki są dostępne za pośrednictwem serwisów WiniaryBookings, Going, Empik Bilety, Biletomat.pl, Eventim Polska, Ebilet.pl oraz Ticketmaster.pl.

Artykuł BLIND CHANNEL prezentuje singiel „Stars We See”. Nowy album i koncerty w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Muzyka zespołu to potężne połączenie ciężkich, napędzających partii gitarowych, betonowo-mocnej sekcji rytmicznej oraz pełnego emocji wokalu, który płynnie balansuje między wrażliwością a czystą agresją. Tekstowo Speechless zanurza się głęboko w złożoność ludzkich emocji, wewnętrznych konfliktów i mrocznych, niewypowiedzianych myśli – żyjąc w zgodzie ze swoją nazwą i dając głos temu, co najczęściej odbiera nam mowę.

Speechless właśnie opublikował nowy singiel zatytułowany „FTP„.

Artykuł Nu-metalowy SPEECHLESS prezentuje singiel „FTP” pochodzi z serwisu KVLT.

Odpowiedzi na te pytania przyszło mi poznać w ciepłą noc 18 lipca oraz deszczowy i wietrzny niedzielny wieczór nazajutrz. To właśnie podczas wspomnianego letniego weekendu Serj, Daron, Shavo i John pojawili się na scenie postawionej wewnątrz stadionu. Gwoli redaktorskiego obowiązku dorzucę, iż organizatorem całego przedsięwzięcia była agencja Live Nation Polska.

TO JUŻ PRAWIE MINIFESTIWAL

Ciekawy roster wykonawców ulokowanych na plakacie sugerował, że tak naprawdę miałem do czynienia raczej z objazdowym minifestiwalem, aniżeli standardowym, międzynarodowym tournée jednej kapeli; po prostu nie mogłem odpuścić sobie choćby fragmentu występu żadnej z trzech odwiedzających Warszawę formacji. Dlaczego? Otóż występujące jako pierwsze Acid Bath było dla mnie prywatnie grupą z wielu powodów najważniejszą – w życiu nie spodziewałbym się, że nieodżałowana kapela z Luizjany kiedykolwiek się zejdzie, a tym bardziej przyjedzie do Polski. A jednak niemożliwe stało się możliwe.

Liczne nagrania z amerykańskich koncertów AB, dostępne w przepastnych zasobach YouTube’a, przekonywały mnie, że powrót Daxa Riggsa w sludge’owym formacie wciąż może mieć większy sens. Trzech oryginalnych członków (Dax plus gitarzyści Sammy Pierre Duet oraz Mike Sanchez) wspieranych jest na żywo przez aktualnego bębniarza Goatwhore i byłego basistę Crowbar. Taka ekipa przecież nie może zagrać kiepsko, prawda?

No i nie zagrała, krótko mówiąc. Co prawda Acid Bath dysponowało jedynie półgodzinnym slotem, ale Amerykanom udało się wycisnąć z tego czasu dosłownie wszystko.

KONCERTY ACID BATH DAŁY RADĘ

Miło mi zatem napisać, iż noszący przeciwsłoneczne awiatorki, nieco wycofany Riggs pozostaje w świetnej kondycji wokalnej. Pozostali muzycy pilnują natomiast, by ciężkie, skrajnie przesterowane riffy uderzały z odpowiednią precyzją. Co jednak najważniejsze, czuć, że panom naprawdę chce się grać te ponad trzydziestoletnie numery. Nie jest to więc raczej reaktywacja podyktowana zwykłym skokiem na kasę.

Jedynym minusem była długość setlisty, usłyszeliśmy bowiem jedynie pięć utworów — co jednak już otwierającemu Tranquilized nie przeszkodziło skutecznie poderwać pierwszych rzędów. Podczas obu 30-minutowych setów nie odnotowałem ponadto żadnej wpadki wykonawczej zarówno podczas śpiewu Daxa, jak i gry każdego z instrumentalistów. Na dodatek frekwencja chyba całkiem dopisała: polskie występy AB mogło oglądać nawet po kilkanaście tysięcy fanów, co pozostaje niezłym wynikiem, biorąc oczywiście pod uwagę dość wczesną porę dnia. Wszystko bowiem dobiegło końca punktualnie o 19:00.

NAGŁOŚNIENIE PODCZAS ACID BATH

Ilekroć odwiedzę PGE Narodowy, jakimś cudem wciąż zajmuję miejsca, w których nie sposób narzekać na brzmienie. W sobotę siedziałem na jednej z górnych trybun, blisko dachu, około ⅔ odległości od sceny, zaś w niedzielę usadzono mnie wewnątrz trybuny dolnej, mniej więcej pośrodku całego obiektu. Prawdę mówiąc, podczas wsłuchiwania się w koncerty nie odczułem żadnego dyskomfortu, co pozwoliło mi po prostu cieszyć się muzyką. Jasne, jakość wykręconego przez akustyków dźwięku nijak miała się do ideału, lecz obyło się bez kręcenia nosem. Ale ponownie: zdaję sobie sprawę, iż sporo osób czytających niniejszą relację mogło mieć zgoła odmienne wrażenia, wyniesione z zabawy na innych obszarach areny.

Wracając do Acid Bath, miks już pierwszego zagranego utworu pozostawał co najmniej czytelny, zaś drugiego numeru, Bleed Me an Ocean, dało się już słuchać z przyjemnością. Później zagrano jeszcze Graveflower, Dead Girl i rewelacyjne Paegan Love Song, po czym piątka muzyków opuściła podest. Niedosyt pozostał, jednak na to, czego doświadczyłem, nie byłbym w stanie narzekać.

Setlista Acid Bath – Warszawa 2026

• Tranquilized
• Bleed Me an Ocean
• Graveflower
• Dead Girl (w niedzielę 19.07 w wersji Agents of Oblivion)
• Paegan Love Song

QUEENS POSTANOWIŁO ZARYZYKOWAĆ

Później przyszedł czas na Queens of the Stone Age. Dowodzona przez Josha Homme’a załoga jest aktualnie w bardzo ciekawym momencie kariery, walcząc najwyraźniej o wyzbycie się chyba jednak niesłusznie narzuconej lata temu etykiety dad-rockowców – dopiero co światło dzienne ujrzał bowiem udany singiel Easy Street, a żeby tego było mało, słynny kwintet podjął się występowania jako gość specjalny na wielkiej objazdówce legendy nu-metalu. Czy 20 lat temu ktoś w ogóle śmiałby obstawiać u bukmacherów kurs na wspólną trasę QOTSA z SOAD-em? Szczerze wątpię, ale jak widać, czasy i obyczaje odbiorców się zmieniają.

Pozwolę sobie jeszcze na krótką dygresję. Zawsze cieszy mnie, gdy uznany, dysponujący ogromną bazą fanów zespół postanawia schować ego do kieszeni, by “zaryzykować wizerunkowo” rolą supportu. To z całą pewnością miła odmiana względem headlinowania wyłącznie dla własnej publiczności, a także oczywista szansa na dotarcie do nowych osób. 

QOTSA W MISTRZOWSKIEJ KONDYCJI

Pięciu mężczyzn nieśpiesznie zajęło miejsca z przodu przypominającej przewrócony blok ze Stonehenge scenografii około 19:30. Przedtem obejrzeliśmy jeszcze psychodeliczną animację ukazującą powykręcane twarze artystów w towarzystwie między innymi… galopujących koni oraz zachodów słońca. Wówczas szybko zaczęło stawać się jasne, że wraca dziwaczne QOTSA. Czyli będzie trochę jak za dawnych czasów.

Na PGE Narodowym dał się więc odczuć znany z pierwszych kilku płyt stonerowy “niepokój”, podlany charakterystycznym punk-rockowym etosem. To niewątpliwie zmiana ku lepszemu. Dysponująca niespełna godzinnym setem grupa podczas obu spędzonych w Warszawie dni postawiła wyłącznie na energiczne numery, ograniczając do minimum okołotaneczne podrygi z ostatnich albumów. QOTSA dowieźli zdecydowanie najlepszy koncert pierwszego wieczoru, drugiego zaś jedynie nieznacznie przegrywając z System of a Down.

Popularni Queensi w obu przypadkach zaczynali od Regular John, The Lost Art of Keeping a Secret i nośnego Do It Again. Między numerami niemalże brakowało tchu, gdyż kwintet „jechał” jeden banger za drugim. Oprócz typowego greatest hits (No One Knows, Go With the Flow, Little Sister), nie zabrakło także deep cutów (The Fun Machine Took a Shit and Died czy Run, Pig, Run z Era Vulgaris). Zwieńczenie całego tego chaosu kultowym A Song for the Dead dopełniło dzieła. Ponadto w niedzielę ten ostatni utwór przedłużono o ładnych kilka minut, co znacząco przełożyło się na dociążenie całej kompozycji. Było mocno, szybko i mrocznie, czyli dokładnie tak, jak sobie tego życzyłem. Martwię się jedynie zdrowiem Homme’a: twarz Josha stała się dziwnie różowa. Obstawiam, że to z powodu wieloletniego uzależnienia od alkoholu, z którym muzyk nie kryje się od dawna.

Setlista Queens of the Stone Age – Warszawa 2026, 18 lipca

• Regular John
• The Lost Art of Keeping a Secret
• Do It Again
• Sick, Sick, Sick
• The Fun Machine Took a Shit and Died
• Paper Machete
• My God Is the Sun
• Run, Pig, Run
• Little Sister
• Go With the Flow
• No One Knows
• A Song for the Dead

Setlista Queens of the Stone Age – Warszawa 2026, 19 lipca

• Regular John
• The Lost Art of Keeping a Secret
• Sick, Sick, Sick
• You Think I Ain’t Worth a Dollar, but I Feel Like a Millionaire
• The Fun Machine Took a Shit and Died
• Paper Machete
• My God Is the Sun
• The Evil Has Landed
• Little Sister
• Go With the Flow
• No One Knows
• A Song for the Dead

SOBOTA 18.07 | WRZAWA WITA SYSTEM OF A DOWN

Punktualnie o 21:00 na scenę wkroczył John Dolmayan, sprawnie zajmując miejsce za pokaźnym zestawem perkusyjnym. Następnie wolnym, acz pewnym siebie krokiem zza kulis wszedł Daron Malakian. W tym momencie wrzawa fanów była już oszałamiająco głośna, głośniejsza od niejednego koncertu zorganizowanego na warszawskim stadionie.

Po chwili do noszącego nieodłączny czarny kapelusz gitarzysty dołączyli basista Shavo Odadjian (w żółtych podkolanówkach!) oraz legendarny Serj Tankian. Ten ostatni przywitał polskich fanów szerokim uśmiechem, kłaniając się w dystyngowanej, skórzanej marynarce.

Melodyjne intro do Soldier Side zostało sprawnie przełamane uderzeniem B.Y.O.B. Przez cały wieczór Dolmayan zasuwał za zestawem perkusyjnym niczym dobrze naoliwiona maszyna, natomiast Daron i Shavo szybko postawili na zapewnienie show popisami: piruety z instrumentami, opętańczy headbanging czy żywiołowe granie solówek, połączone z wymachiwaniem gitarą w powietrzu.

Coś za coś, ponieważ popisy odbyły się kosztem własnych partii – napisać, że obaj panowie grali po prostu niechlujnie, to jakby nie napisać nic. Tak czy siak, szczerze wątpię, by komuś mogło to jakoś mocniej przeszkadzać, gdyż SOAD słynie przecież z luźnego podejścia do własnych występów. Sam również nie przejąłem się więc zbytnio kiepsko wytłumionymi riffami, bądź co rusz niknącym basem.

SOAD TO DZIŚ TRZECH PLUS JEDEN

Serj Tankian śpiewał czysto i równo, oszczędzając głos. Nic jednak dziwnego, wszak wokalista zbliża się do sześćdziesiątki. Nie zmienia to faktu, iż jego firmowe krzyki zostały niemal całkowicie wyparte przez bardziej balladowy wokal. Przełożyło się to, rzecz jasna, na słabsze uderzenie: klasyki takie jak Deer Dance, Bounce czy obowiązkowe na koniec Sugar wybrzmiały poprawnie, lecz nie tak, jak można by sobie tego życzyć.

W sobotę najwięcej zarzutów miałem właśnie do samego Tankiana. Dlaczego? Artysta pozostawał statyczny, na dodatek rzadko pozwalając sobie na interakcje z publicznością. Sprawiał wrażenie trochę nieobecnego.

Pałeczkę przejmował pełen energii Daron, pozostając swego rodzaju mistrzem ceremonii. Malakian nadal jest bez wątpienia duszą SOAD-u, rewelacyjnie radząc sobie z harmoniami wokalnymi oraz nawiązywaniem współpracy z fanami. Tego dnia muzyk miał zresztą urodziny, z okazji których zgromadzeni w PGE Narodowym zaśpiewali mu gromkie „Happy Birthday”, wypuszczono także morze kolorowych baloników. “Balloons! It’s a nice touch”, skomentował ciepło.

ZMĘCZONY SERJ

Składająca się aż z 30 (!) numerów bądź fragmentów piosenek setlista z całą pewnością pozostawała wymagająca dla każdego w kapeli, niemniej niedyspozycja Serja dawała się we znaki. Nie będzie przesadą napisanie, iż jego forma stała w nadzwyczajnym kontraście do stale headbangującego Shavo, wygłupiającego się Darona oraz nieustannie bębniącego Johna, dysponującego cardio zawstydzającym niejednego sportowca.

Owego pamiętnego, sobotniego wieczoru Tankian wyglądał na zaniepokojonego lub niezadowolonego. Nie zrozumcie mnie źle: nie było mowy o żadnym negatywnym, “gwiazdorskim” zachowaniu w stylu choćby Morrissey’a, lecz raczej o zmęczeniu materiału spowodowanym może smutną koniecznością wykonywania tych samych utworów na długiej trasie. Warszawa była zresztą jej ostatnim przystankiem, a SOAD nie dysponuje przecież zbyt bogatą dyskografią.

NOSTALGIA TO ZA MAŁO

Co szczególnie ważne, System of a Down anno domini 2026 gra koncerty bez rozbudowanej scenografii. Po lewej i prawej stronie estrady widnieją jedynie pojedyncze podesty dla instrumentalistów, a za zespołem wyświetlane są wizualizacje. Z jednej strony doceniam minimalizm takiego rozwiązania, z drugiej uważam, że nie do końca się ono broni.

Swoją opinię motywuję obejrzeniem grupy w 2013 roku podczas koncertu w łódzkiej Atlas Arenie (cały set znajdziecie w dobrej jakości na YouTube). Miałem wrażenie, że teraz, 13 lat później w Warszawie, widziałem pod wieloma względami bliźniaczy, lecz mniej udany (nie oszukujmy się, głównie z powodu upływu czasu) występ, który ze względu na nostalgię miał prawo bronić się wtedy, ale w 2026 stracił moc sprawczą.

W 2013 postawiono na eksperymentalną setlistę (podobnie jak teraz przeważały numery z Toxicity, niemniej zagrano również chociażby Holy Mountains z Hypnotize), a cały zespół znów przypominał głodny sukcesu monolit. Już wtedy jednak zaczynało brakować elementu nieprzewidywalności oraz swego rodzaju firmowego szaleństwa, stanowiącego niegdyś niezwykle ważną składową twórczości SOAD-u. I prawdę mówiąc, gdyby nie Daron, szaleństwo to raczej nie pojawiłoby się w Warszawie nawet w niewielkim stopniu.

W sobotę, mimo wielu posyłanych sobie nawzajem uśmiechów wszystkich czterech muzyków, brakowało mi głębszego porozumienia między instrumentalistami a Tankianem. Panowie najwyraźniej funkcjonują obecnie w systemie „trzy plus jeden”. Niespełna 60-letni wokalista w wywiadach przyznaje, że jeżdżenie w trasy jest dla niego nad wyraz wyczerpujące, szczególnie teraz, pięć lat po skomplikowanej operacji pleców. I choć w pełni rozumiem kwestie zdrowotne, moim zdaniem SOAD stać na znacznie więcej niż tylko odegranie starych utworów w albumowych, a więc i niezmienionych aranżacjach.

Setlista System of a Down – Warszawa 2026, 18 lipca TUTAJ

NIEDZIELA 19.07 | WIĘCEJ LUZU

Pomimo wiatru i przenikliwego deszczu niedzielna noc rozpoczęła się od porywającego wykonu X. Następnie natychmiast usłyszeliśmy Suite-Pee i nieśmiertelne Prison Song. Podczas refrenowych duetów wokalnych w Violent Pornography odnotowałem wreszcie pewien zalążek braterstwa, którego tak bardzo brakowało mi u SOAD-u kilkanaście godzin wcześniej. Cała czwórka z Los Angeles wreszcie zaczęła wyglądać na rozluźnioną. Nie ma co się oszukiwać: zapewne również dlatego, że przyszedł czas na koncert zamykający europejską trasę. Generalnie oba warszawskie sety nie różniły się od siebie w zbyt dużym stopniu. Owszem, tu i ówdzie pozmieniano kolejność numerów, jednak zarówno w sobotę, jak i niedzielę przeważały kawałki ze wspomnianego wcześniej Toxicity oraz pamiętnego debiutu. 

Po jakimś czasie Serj zaczął się wygłupiać, na przykład podstawiając mikrofon bębniącemu Johnowi, który powstrzymywał się, by nie parsknąć śmiechem podczas grania wymagających partii. W końcu również sam Tankian mocniej wczuł się w swoją rolę, pozwalając sobie wreszcie na coś więcej niż tylko oszczędne gestykulowanie podczas śpiewu. Pisząc kolokwialnie, chłop się po prostu ruszył i zaczął cieszyć się razem z widzami. Być może pomogło mu odświeżenie setlisty (pojawił się np. Mr. Jack ze Steal This Album! oraz DAM ze stareńkiego Demo Tape 1), lecz zmiany spotkały się z częściowym niezadowoleniem fanów, oczekujących chociażby niezagranej w niedzielę ATWY.

Setlista System of a Down – Warszawa 2026, 19 lipca TUTAJ

CZY KONCERTY SYSTEM OF A DOWN SPEŁNIŁY OCZEKIWANIA?

Na niespełna dwie godziny wrócił więc cień ducha niegdysiejszej wersji System of a Down, dzięki czemu ostatecznie opuszczałem PGE Narodowy zadowolony. Tyle że sobotniego wieczoru wyszedłem z tego samego obiektu z mieszanymi uczuciami.

Na koniec wytłumaczmy sobie jedną sprawę: to oczywiste, że doświadczeni panowie po 50-tce raczej nie będą chcieli grać jak spragnieni kolejnych występów małolaci. Trudno zresztą byłoby tego od nich oczekiwać. Tak czy inaczej aktualnie dla SOAD-u widzę jedynie dwie opcje: albo pora przemodelować i odświeżyć formę występów, wymyślając podejście do koncertów niejako na nowo, albo na poważnie rozważyć zakończenie kariery. Lepiej bowiem pomyśleć o tym teraz, gdy jest się jeszcze na ustach wszystkich, niż stać się czymś na kształt własnej autoparodii.

Osobiście nie wyobrażam sobie dalszego objeżdżania świata z równie lekko, by nie napisać leniwie podanym pakietem greatest hits, ponieważ nawet zbiór największych hitów trzeba umiejętnie zaprezentować. Pójście na łatwiznę, przynajmniej póki co, gryzie mi się z etosem słynnej kapeli. Tym bardziej że trudno wyobrazić sobie jeden z najbardziej kreatywnych zespołów wszech czasów cierpiący na nagły brak trafnych pomysłów.

Artykuł System of a Down, Queens of the Stone Age, Acid Bath – relacja z dwóch koncertów, Warszawa (18.07.2026 i 19.07.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Bloodywood

Winterfylleth

Psychonaut

Decapitated

Wonder

Cavalera

Tides From Nebula

Blood Incantation

PPW Wrestling

Artykuł Mystic Festival 2026 – Dzień 1 – Gdańsk (4.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Impact Festival 2026 – Limp Bizkit – Kraków (03.06.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Hello, Wargasm. Jesteście w studiu pod Londynem. Wiadomo, że nagrywacie nowy album. Jak idzie?

Sam Matlock: Tak, właśnie skończyliśmy nagrywanie wokali. Było mnóstwo krzyku. Zdarłem sobie głos – moment, kiedy głos ostatecznie odmawia mi posłuszeństwa może znaleźć się na płycie. Ale dziś jest już lepiej z moimi strunami głosowymi, więc damy radę pogadać. Dzięki takim cudom jak… woda, wróciłem do żywych. Przydałoby się trochę snu, ale trudno – nadrobię, kiedy wrócę do domu.

Jak bardzo jesteście podekscytowani nowym materiałem w skali od 1 do 666?

Milkie Way: 667! Nagrywanie było bardzo ekscytujące.

Sam: Głośniki, które mamy w studiu, są potężne. Dzięki nim ta ekscytacja była kosmiczna. Jaramy się bardzo tym, co tworzymy. Miałem wręcz uczucie, że zwymiotuję z nadmiaru podekscytowania. Po nagrywkach posłuchałem sobie parę razy tego, co stworzyliśmy, i stwierdzam, że… nie powinienem był tego robić. Adrenalinę wywaliło pod sufit. Miałem poczucie, że już nigdy w życiu nie zasnę. Tworząc nową muzykę, staramy się złapać błyskawicę do butelki. Ale nie taką, która uderza tylko raz, lecz taką, która jest stałą, nieustępującą energią.

Milkie: Jesteśmy trochę znudzeni wieloma rzeczami, które ciągle słyszymy, więc to czas eksplozji energii. Czas, żeby ująć w muzyce uczucia i nadać im nieustanny ruch. I to się dzieje, co nas bardzo cieszy.

Sam, niedawno miałeś urodziny. W okolicy twoich urodzin wybiło też trzydzieści lat od wydania przez The Prodigy Firestarter. Czy duch legendy jest dalej żywy w Waszej nowej muzyce, czy nowa płyta będzie czymś innym?

Sam: Tak, znów mam 27 lat. A co do The Prodigy, to jest niesamowite, że mimo takiego upływu czasu ta muzyka dalej brzmi zajebiście i świeżo. Zawsze będzie brzmieć jak przyszłość, jak coś, czego nigdy nie dasz rady stworzyć. Taka prawda. Ale dobrze starać się dążyć do fenomenu, być swoim własnym The Prodigy, znaleźć w swojej twórczości własnego Firestartera. I my to dalej robimy.

Milkie: Duch The Prodigy jest z nami cały czas, choćby w postaci Kierana Peppera. Grał z nimi na perkusji przez trzynaście lat. Świetny przyjaciel, niesamowita osoba do współpracy. Cały czas z nami nagrywa. Jesteśmy bardzo blisko źródła The Prodigy. Ich moc jest z nami.

Sam: No właśnie. Wspomnę tylko, że pracujemy z tymi samymi osobami, z którymi pracowaliśmy przy pierwszej płycie, bo ich kochamy. Są jak rodzina. Pracujemy między innymi z producentem Charliem Russellem, on miksował nasz pierwszy album. To mądry gość, który wie, że musi nas wyciągnąć poza Londyn. Musimy oderwać się od tych wszystkich „przeszkadzaczy” i pokus – ciągle jakieś zaproszenia i imprezy. A tu mamy spokój.

OK, czyli nowa płyta to w dalszym ciągu będą Angry Songs for Sad People?

Milkie: Tak, to będzie nasza mantra po wsze czasy. Nie da się tego ubrać w konkretny genre. Olewam te próby wkładania zespołów w konkretne gatunki, tworzenie nowych dziwnych nazw i kategorii. W stosunku do muzyki Wargasmu, to podejście jest totalnie nieskuteczne.

Sam: Jedyne, co będzie się zmieniać w naszych utworach, to to, że będzie w nich jeszcze więcej złości i będą skierowane do jeszcze smutniejszych ludzi. Będą seksowniejsze i szybsze. Będzie tylko mocniej pod tym względem. Nie jestem w stanie zdefiniować naszej muzyki klasycznie. Rozumiem, że niektórzy potrzebują przypisywać pewne rzeczy do określonych kategorii. Ja na pewno nie jestem jedną z tych osób. Możesz nakleić na coś etykietkę, wybrać konkretny styl, a potem wychodzi ci restauracja typu fusion i przyrządzasz salsę sushi.

Milkie: Nie porównuj nas do salsy czy sushi! Reasumując – gramy Angry Songs for Sad People i kropka.

Jakimi informacjami na temat nowej płyty możecie się już podzielić?

Sam: Nie możemy za wiele zdradzić, bo nie ma jeszcze wielu decyzji, wiele kwestii nie zostało jeszcze  rozstrzygniętych. Ale „Nature Retreat” to nie jest nazwa albumu. Napisaliśmy taki tekst na krótkim teaserze na social mediach, ale to po prostu my pod Londynem w pięknych okolicznościach przyrody. Mogę powiedzieć, że tym razem w procesie twórczym wszystkiemu mówimy „tak”. Pierwszy raz nagraliśmy tak wiele utworów. Powstało około trzydziestu numerów. Z nich będziemy wybierać te, które znajdą się na płycie. Bardzo chcielibyśmy, żeby udało się wydać płytę już w tym roku, ale to trwa, musi przejść przez wielu ludzi z przemysłu muzycznego, którzy mają swoją perspektywę na to, jak wygląda właściwy sposób wydawania albumu. Poza tym trzeba nagrać teledyski, ściągnąć uwagę słuchaczy. Według mnie najlepiej robić to wszystko naraz, siłą rozpędu. Nie można trzymać materiału na twardych dyskach. Chcielibyśmy wydać płytę jak najszybciej, ale to nie w pełni zależy od nas.

Przejdźmy w takim razie do koncertów. W czerwcu zagracie w Polsce pierwszy raz w ramach letniego festiwalu. To będzie Summer Punch Festival w Warszawie. Do tej pory wystąpiliście u nas trzy razy w klubach i raz supportując Electric Callboy w Tauron Arenie. W jakich okolicznościach wolicie grać?

Milkie: Dla mnie zdecydowanie lepsze są duże letnie festiwale, bo mogę nosić bikini i mój pas z nabojami.

Sam: Charakterystyka częstotliwościowa ma tutaj znaczenie. Nasz zespół pasuje na duże sceny. Wargasm to rodzaj brzmienia i energii, które najlepiej sprawdzają się na dużych scenach i w rozległych przestrzeniach. Niektórzy mogą powiedzieć teraz, że gwiazdorzę, podkopuję punkowy etos naszego zespołu. Chodzi jednak o to, że muzyka elektroniczna brzmi lepiej na wielkich głośnikach. Oczywiście vibe w klubach-piwnicach jest nie do podrobienia. Ale kojarzysz na pewno internetowe nagrania wideo z takich miejsc – chłopaki bawią się super, ale jedyne, co słychać to hi-hat i werbel. Ciężko w takich warunkach ustawić perfekcyjne brzmienie. Na dużej scenie jest o to o wiele łatwiej, brzmienie jest precyzyjne, średnie tony siedzą dobrze, a basy wwiercają się w mózg. No i dobrze być na zewnątrz. Bo wydaje mi się, że od siedzenia w piwnicach moja skóra zaczęła się niszczyć.

Milkie: Tak, w takich miejscach totalnie przesiąkasz wszechobecnym potem i on już zostaje na tobie na zawsze.

Sam: Czasami budzę się w nocy z krzykiem z koszmarów o piwnicznych toaletach. Chociaż toalety na festiwalach też mają swój „urok”.

Do festiwali za chwilę przejdziemy. Co do dotychczasowych koncertów w Polsce – macie jakieś wyjątkowe wspomnienia?

Milkie: O, tak! Na naszym pierwszym występie w Warszawie gość z wielkim irokezem zagrał z nami Spit.

Sam: Uwielbiam, kiedy coś takiego się wydarza, bo jak ktoś twierdzi, że potrafi coś zagrać, to mówię „taaak, ziom, na pewno”. Jak mówisz, że potrafisz zagrać, to lepiej, żebyś naprawdę potrafił. Ta sytuacja wyszła super. Ty, Milkie, pewnie dobrze wspominasz polskie jedzenie.

Milkie: Właściwie to podczas koncertów wszystko mi się podobało. Kocham Polskę. Pierogi i cudownie tanie polskie piwo. Świetnie wspominam Polskę. Graliśmy kilka koncertów i tak w ogóle chyba za każdym razem padał śnieg. Miało to swój urok.

Sam: W Londynie w sumie też zawsze gramy w listopadzie albo grudniu. A to jednak dopiero latem to miasto staje się szalone. Taka Sodoma i Gomora. Wychodzi słońce i ludziom odbija całkowicie. W pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Obiecałem temat festiwali. Macie ulubiony festiwal?

Milkie: Ja mam dwa – pierwszy z nich to Louder than Life w Kentucky w Luizjanie. Kiedy graliśmy tam po raz pierwszy, dostaliśmy spersonalizowany kij bejsbolowy z nazwą naszego zespołu. Teraz ten kij przydaje się przy negocjacjach z wytwórnią. Poza tym w trakcie tego festiwalu wylądowaliśmy w tourbusie Anny Cooper, poznaliśmy Alice’a Coopera.

Sam: Ja miałem wtedy okazję dorwać się do gitary Dimebaga (Slime ML). Ekipa wiedziała, że uwielbiam Panterę. Wtedy byłem dosyć mocno pijany, więc szybko mi ją zabrali. Tak, Louder than Life jest super.

Milkie: Moim drugim ulubionym festiwalem jest Hellfest we Francji. Jest świetny, bo jest tam mnóstwo pirotechniki i ze strefy cateringu widać główną scenę, więc mogę jeść i oglądać Suicidal Tendencies.

Sam: Fajny jest też Download, ale to „domowa” impreza. A tak poza tym, to tęsknię za Bloodstockiem. Super jest też Resurrection Fest w Hiszpanii. W przeciwieństwie do trasy klubowej, na festiwalach jest trochę czasu się pokręcić, jesteś uwięziony na terenie festiwalu i możesz posłuchać wielu różnych zespołów. Choć oczywiście po pewnym czasie chciałbyś się już znaleźć w cichym pokoju.

Współpracowaliście z wieloma bardzo znanymi muzykami, czy to twórczo, czy grając koncerty. Corey Taylor, Fred Durst, Enter Shikari, Electric Callboy, Crossfaith, Pendulum, Yungblud, Babymetal, Poppy. Ta lista jest imponująca. Z kim jeszcze marzy Wam się współpraca?

Sam: Jest kilku muzyków, z którymi chcielibyśmy pracować. Na przykład M.I.A. – to byłoby spełnienie marzeń, bo wszystko co robi jest niesamowicie interesujące.

Milkie: Missy Elliot.

Sam: Byłoby świetnie nagrać coś razem z Kornem. Myślę, że głos Jonathana Davisa zabrzmiałby z nami super. Miałoby to sens. Mam wrażenie, że czasami w świecie muzyki podejmuje się współpracę z innym artystą dla samego faktu wykonania czegoś razem, a nie dlatego, że pewne elementy muzyczne naprawdę do siebie pasują. Chętnie stworzyłbym więcej z Pendulum. Współpraca z Robem Swire’em bardzo dobrze nam się układała. Poza tym chętnie stworzyłbym coś z Kreayshawn, Rebeccą Black, Grimes. Same dziewczyny.

Milkie: No i dobrze, już z tyloma facetami nagrywaliśmy. Trzeba iść w inną stronę.

Sam: Jest wielu artystów – mniej i bardziej znanych od Wargasm – z którymi chętnie podjęlibyśmy współpracę. Przykładem niech będą Hanabie. i Pale Dust. Jesteśmy mocno wkręceni w japońską muzykę. Kiedyś w Tokio poszliśmy z częścią zespołu Hanabie. i z Scene Queen na karaoke. Czwórka zawodowych screamerów – to była świetna zabawa. To był prawdopodobnie najlepszy występ, jaki daliśmy, i najbardziej pokręcony line-up, jaki współtworzyliśmy. Gdybym miał nieskończony budżet i czas, to z ciekawości, jak ktoś zabrzmi z Wargasm, pewnie nagrywałbym prawie z każdym.

Wracając do polskiej perspektywy – czy znacie jakieś polskie zespoły?

Milkie: Znamy ten zespół, który nas supportował. Hamulec. Są świetni.

Sam: Znamy Behemotha.

Milkie: Chopin.

Sam: Tak, to mój ulubiony polski zespół. I to chyba tyle.

Następne pytanie może zabrzmieć, jak pytanie z rozmowy o pracę. Wargasm zyskuje rozgłos, wasza muzyka dociera do coraz szerszego grona odbiorców. Gdzie widzicie siebie za dziesięć lat?

Sam: Rozpadniemy się, potem się zejdziemy, znów się rozpadniemy. Będę bogaty albo martwy.

Milkie: Moja przyszłość jest pięć minut od teraz, myślę o śniadaniu. Staram się nie myśleć dużo o przyszłości. Nikt nie przewidzi mojego następnego ruchu, jeśli ja sama nie wiem, co zaraz zrobię. Żyjemy tym, co dzieje się teraz. Nie wybiegamy w daleką przyszłość.

Ostatnie pytanie. Które numery gra Wam się na koncertach najlepiej?

Milkie: Moim ulubionym jest Bad Seed.

Sam: Ja lubię grać Do it so good – tak dużo dzieje się w tej piosence. Venom jest super. Bardzo lubię teraz grać Small World Syndrome i Vigilantes – to jedno z naszych najlepszych dzieł. Świetnie to brzmiało ostatnio na dużych halach. To taki filmowy utwór, jest w nim dużo napięcia. W jego trakcie zmieniam sposób śpiewania – trochę śmiesznie rapuję, za chwilę trochę czystego śpiewu, potem krzyk. Ciągle coś zmieniam, jakbym miał atak astmy albo paniki.

Nie mogę się doczekać, kiedy usłyszę te utwory na Waszym występie w Polsce. Do zobaczenia w czerwcu. Dzięki za rozmowę.

Artykuł WARGASM (UK): „Chcemy złapać błyskawicę do butelki” pochodzi z serwisu KVLT.

„♾️ – Beyond The Light” to ósmy studyjny album NoNe – materiał dojrzały, bezkompromisowy, łączący charakterystyczną dla zespołu energię z nowoczesnym, ciężkim brzmieniem. W ostatnich tygodniach zespół zaprezentował pierwsze single zapowiadające wydawnictwo, spotykające się z bardzo dobrym odbiorem słuchaczy.

Płyta ukazała się 7 lutego 2026 roku, podczas koncertu „Black Star Fest„, corocznego wydarzenia organizowanego przez zespół NoNe, w celu upamiętnienia zmarłego Aleksandra „Olassa” Mendyka.

Artykuł Polski NONE powraca z nową płytą „Beyond The Light” pochodzi z serwisu KVLT.

21 stycznia 2026 roku kapela wydała EPkę zatytułowaną „Snap„. Za produkcję płyty odpowiada gitarzysta zespołu – Filip Pągowski, a współproducentem wydawnictwa jest Marcin Buźniak z Axis Audio (Czerń, Death Denied, Decapitated, Sunnata). W utworze „Singal” gościnnie wystąpił Luke Greenwood z The Unrest. EPka jest dostępna do odsłuchu na platformach streamingowych.

Tracklista:
1. asc_44
2. Roadblock
3. parallel
4. Og Eenergy (feat. Jonasz Gubera)
5. meksyk
6. Signal (feat. Luke Greenwood)
7. /takeoff
8. desc_44

Artykuł Nu-metalowy .bHP wypuścił EPkę „Snap” pochodzi z serwisu KVLT.