Zanim na scenie pojawiła się Poppy, publiczność rozgrzać miały dwa składy. Na pierwszy ogień poszedł amerykański Fox Lake. Kwartet z Denver w roli zespołu rozgrzewającego spisał się wzorowo. Oferując od pierwszych minut absolutną sceniczną furię, wyraźną chęć nawiązania kontaktu z publicznością i, przede wszystkim, muzykę opartą na ciężkich brzmieniach przeplatanych szalonymi riffami oraz wokalną złością w stylu Limp Bizkit, Fox Lake łatwo zdobyli uznanie zgromadzonych w Progresji. Zmiany tempa, połamane riffy, perkusista znęcający się niemiłosiernie nad swoimi tomami – mieszanka metalcore’u, hardcore’u i hiphopu płynęła do odbiorców. Męska moc wylewała się ze sceny, oddziałując na wydarzenia przed nią. Młyn szalał, publiczność żywiołowo reagowała na nawoływania do skakania. Niecałe pół godziny wystarczyło, by zespół z Kolorado, który pierwszy raz wystąpił w polskiej stolicy, zdobył sympatię zebranych.

Setlista Fox Lake
Go 4 the Throat
Cold Hard Truth
Pure Adrenaline
Dog Eat Dog
Tunnel Vision
Excessive Damage
Real Fast
Gaslight
Freestyle

Mimo relatywnie wczesnej pory, tłum już szczelnie wypełniał Progresję. W takich okolicznościach na scenie pojawił się drugi z supportów. Australijczycy z Ocean Grove wrócili do Progresji po trzech latach. Wokalista Dale Tanner od pierwszych chwil występu zwracał się do publiki, animując zabawę do numetalowych/hardcore’owych kompozycji zespołu. W kontakcie z widzami wtórował mu basista Twiggy, który zachęcał do rytmicznego klaskania. Podczas utworu Raindrop muzycy zamienili się rekwizytami scenicznymi – Tanner wziął gitarę basową, a Twiggy chwycił za mikrofon. Kwartet z Melbourne w 40-minutowym secie zawarł głównie utwory z ostatniej, jakże różnorodnej, płyty Oddworld – było Cell Division w klimacie klasycznych brzmień Deftones, ciężkie My Disaster i ballada Last Dance, a występ zakończył rapmetalowy Fly Away. Zespół otrzymał gromkie brawa i zapowiedział wyczekiwany przez wszystkich występ „królowej metalu”.

Setlista Ocean Grove
OG FOREVER
CELL DIVISION
Superstar
Ask for the Anthem
NO OFFENCE DETECTED
MY DISASTER
LAST DANCE
GUYS FROM THE GORD
RAINDROP
Stratosphere Love
Junkie$
FLY AWAY

Punktualnie według „rozkładu jazdy” w Progresji zgasły światła. Z głośników dobiegła „bajkowa” muzyka oraz delikatny głos narratora. Warszawski klub przeniósł się do baśniowej krainy, w której łagodność wokalna spotkać się miała z opętanym wrzaskiem. Wraz z pierwszymi brzmieniami Bruised Sky na zgromadzonych ruszył złowieszczy metal. W refrenie filigranowa wokalistka pokazywała już swoją delikatną naturę. Po brudnym BLOODMONEY Poppy wykonała brutalno-słodkie Scary Mask. Starcie przeciwstawnych oblicz muzycznych dokonywało się na oczach a to pogrążonej niemal w całkowitym bezruchu, a to szalejącej Progresji.

Pierwsze dźwięki the cost of giving up wywołały pisk publiczności, po chwili ta wyśpiewywała słowa piosenki razem z wokalistką. Chwilę później Poppy zareagowała na informację o urodzinach, które obchodził ktoś z pierwszego rzędu i zaprosiła publiczność do wspólnego śpiewania. Po gromkim „Sto lat”, które wywołało uśmiech wokalistki, zamaskowani instrumentaliści rozpoczęli kolejny utwór. Po rockowym Public Domain i spokojnym Concrete zespół zagrał the center’s falling out z Negative Spaces. Bipolarność artystyczna piosenkarki z Bostonu trwała w najlepsze. Raz biała suknia kręciła się wkoło właścicielki jak w musicalu, raz w trakcie delikatnych partii wokalnych spokojnie zwisała przy statywie mikrofonowym.

Przerwy w metalowej baśni oznaczały szansę dla publiczności na skandowanie ksywy artystki, z których zebrani skrzętnie korzystali. Poppy przerywała tę reakcję, inicjując młyn na całą wielkość klubu. W drugiej części setu, scenę spowił gęsty dym. Dymiarki pracowały na pełnych obrotach podczas synthowej ballady crystallized oraz Time Will Tell. Mroczną atmosferę na nowo rozkręcił cover Bad Omens V.A.N. Poppy zakończyła muzyczną oczywistością – new way out natchnęło do śpiewania i zabawy całą Progresję.

Dwa muzyczne wilki żyjące w wokalistce walczyły ze sobą na scenie w Warszawie – ten swoisty wizerunkowy i dźwiękowy zgrzyt nadaje wyjątkowości występom Poppy. Spektakl w Progresji był stosunkowo krótki, bo trwał niewiele ponad godzinę. Amerykanka występuje jednak w Polsce relatywnie często. Dynamiczny rozwój jej kariery podpowiada, że „królowa metalu” wystąpi u nas ponownie już niebawem.

Setlista Poppy
Bruised Sky
BLOODMONEY
Scary Mask
the cost of giving up
Public Domain
Concrete
the center’s falling out
Anything Like Me
have you had enough?
crystallized
Time Will Tell
V.A.N
If We’re Following the Light
they’re all around us
new way out

Artykuł Poppy – Warszawa (27.03.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Warto wspomnieć, że w ubiegłym roku ukazała się od formacji epka pod tytułem Downer Part.1 .

Artykuł ten56. prezentuje nowy singiel Yenta pochodzi z serwisu KVLT.

Perkusista Ken Jay komentuje album następującymi słowami:

Wokale brzmią naprawdę świetnie i myślę, że Wayne byłby bardzo zadowolony z tego, co zrobiliśmy z muzyką i usłyszał, że te utwory w końcu wykorzystały swój pełny potencjał.

Zespół – klasyczni członkowie Campos, Jay i gitarzysta Koichi Fukuda – koncertowali z wakalistą w tajemniczych maskach przez cały rok 2019 w ramach „Wisconsin Death Trip 20th Anniversary Tour”. Drugi etap, w którym wystąpi także główny wokal DevilDriver, rozpocznie się w listopadzie bieżącego .

Tracklista: (może ulec zmianie)
01. Road to Hell
02. Something of My Own
03. Terminator Oscillator
04. Hollow
05. Disco Otsego
06. All These Years
07. Bled for Days (nagrany na nowo z nowym wokalem)
08. Push It” (nagrany na nowo z nowym wokalem)

Źródło: Static-X

Artykuł Static-X udostępnia singiel, a już niebawem nowy album pochodzi z serwisu KVLT.

Combichrist, Sent to destroy (tłumaczenie z angielskiego)

Industrialna anihilacja z cyklu Der Bunker dopełniła się po raz kolejny. Tym razem śląska ziemia zatrzęsła się nie tylko za sprawą lokalnych tąpnięć. Magnitudę skutecznie podbili małopolscy agresorzy z Digital Riot. Co z tego wyszło? Bunkrowa noc w Gleiwitz była mocarna, ale momentami też muzycznie niezwykle zaskakująca.

Co to w ogóle jest Der Bunker? Już wyjaśniamy. Są to imprezy w klimatach industrial metal, Neue Deutsche Härte, EBM, rave, electro, które w 2010 roku zapoczątkował Autoryzowany Polski Fanklub Rammstein – Feuerrader. Z czasem koncepcja ewoluowała z formy zlotu fanów do formy przekrojowej, dlatego też na imprezie mimo statystycznej dominacji muzyki Rammstein jest też sporo elektroniki i innych form gitarowego grania. Kolejne odsłony organizowane są średnio co pół roku. Jak wypadła pierwsza tegoroczna, a w ogóle już 19. edycja (jeśli dobrze liczę) der Bunker? Relacjonujemy…

Po jednorazowej wizycie w chorzowskim Red & Black impreza powróciła do dobrze już znanej bunkrowej społeczności gliwickiej Spirali. Trzecia w historii sztuka w lokalnym klubie studenckim stanęła pod znakiem kolaboracji z krakowskim Digital Riot (Dev, Kornchild). Machina ruszyła o 21.00.

Imprezę tradycyjnie skutecznie rozbujała Nowa Niemiecka Surowość (Neue Deutsche Härte) pod postacią rammsteinowych pewniaków. Głos Lindemanna skutecznie ściągał gości na parkiet. Chyże harce oświetlenia Spirali dodawały spektakularności metalowym pląsom. EBM siał zamęt. Po półtorej godziny bunkrowy pejzaż malowały już dziesiątki bawiących się imprezowiczów. Kiedy parkiet odrobinę się przerzedził, liczebność tańczących przywrócił, a nawet podbił, dość niespodziewanie zagrany, a niezwykle „modny” cover od Ghost. Na kilka minut charakter taneczny imprezy zmienił profil na zabawę weselną.

Jak się nie pierwszy i nie dziesiąty raz okazało, bunkrowa brać potraf bawić się do wszystkiego. To stwierdzenie nabierało szczególnej autentyczności, kiedy utwory Combichrist, Prodigy, Blutengel, Rein, Manson, Nine Inch Nails, Depeche Mode przedzielały takie „bekowe” turbotanz numery jak Dosko (Stachursky), Faradenza (Little Big), czy Toxic od księżniczki Britney. Po tych tłumnie przetańczonych (choć z licznymi niedowierzającymi uśmiechami na parkiecie) anomaliach, natychmiast na ratunek – dla równowagi – przychodziła industrialna klasyka.

Śląsko-małopolskie przymierze (Cohonez, gorb., Dev, Kornchild) w sobotnią noc stworzyło solidną industrialną imprezę, choć z domieszką kontrowersji balansującej na granicy swoistej blasfemii. Urażonych chyba jednak brak, za to rozbawionych co nie miara. Sam ciężar gatunkowy przygniótł jak zawsze, kanon zachowany. A bunkrowy kanon to różnorodność gatunkowa w odcieniach ciemności – to jedna z głównych zalet cyklu. Na tej imprezie każda mroczna dusza znajduje coś dla siebie. Już odliczamy do następnej edycji. Eins… zwei… drei… vier…

Artykuł Der Bunker x Digital Riot – Gliwice (9.02.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Okładka prezentuje się dobrze – ciekawa kolorystyka i kontrastowe stoczniowe żurawie przykuwają oko, ale dziwi postać goryla na pierwszym planie, z której osobiście raczej bym zrezygnował, bez niego grafika prezentowałaby się lepiej. Na krążku znajdziemy sześć kompozycji, wliczając w to krótkie, minutowe Intro. Po nim nadchodzi Cisza, która wita słuchacza prostym, ale wpadającym w ucho riffem. Tekst jest całkiem przyjemny, a wokal, który go podaje, robi to w sposób smaczny, chociaż do perfekcji jeszcze trochę brakuje. Popracowałbym nad dykcją, bo ta niestety kuleje. Bronią się natomiast momenty, w których Michał Dąbrowski rozdziera swoje gardło. Przykładem jest kolejny numer Świat Umiera – tutaj nie mam żadnych uwag. Świetny gitarowy motyw, riff przewodni kojarzy mi się trochę z wczesnymi dokonaniami Linkin Park, a i z wokalem sytuacja się poprawia. Noce to kawałek, przy którym mógłbym nawet tańczyć. Myślę, że jest to bardzo dobra pozycja – świetna lirycznie i bardzo rytmiczna. W utworze Zły uwagę przykuwa wyrazista linia basu, a w kończącym album utworze tytułowym tekst zwyczajnie ściska za serce.

Dla każdego fana rapu ozdobionego mocnym, gitarowym podkładem jest to pozycja, z którą powinien się zapoznać. Chłopaki odwalili kawał dobrej roboty, chociaż są rzeczy, które trzeba poprawić. Nobility Stalk to kapela początkująca, która zasługuje na małą taryfę ulgową. Póki co, wygrywają konkursy i różnego rodzaju muzyczne przeglądy, zatem nadzieja na sukces jest całkiem spora. Grają całkiem nieźle, materiał dobrze rokuje i mam nadzieję, że pełnoprawnym długograjem nas pozytywnie zaskoczą. Warsztat jest, pozostaje tylko ćwiczyć, grać i jeszcze raz ćwiczyć.

Artykuł NOBILITY STALK – „Taedium Vitae” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.