Na mocy porozumienia Pophouse nabyło udziały w prawach wydawniczych i masterach zespołu, a także w prawach związanych z nazwą, wizerunkiem oraz podobizną formacji.

Według informacji podawanych przez media branżowe, w tym Billboard, chodzi o 50% udziałów w tych aktywach. Warunki finansowe transakcji nie zostały ujawnione. Oficjalny komunikat podkreśla jednak, że nie jest to klasyczna sprzedaż katalogu w celu zamknięcia pewnego etapu działalności, ale długofalowe partnerstwo, które ma pomóc zespołowi rozwijać kolejne projekty związane z historią Iron Maiden, ich muzyką oraz ikoniczną postacią Eddiego.

Iron Maiden i Pophouse planują nowe projekty związane z Eddiem

Współpraca pomiędzy obiema stronami była przygotowywana przez ostatni rok. Po stronie zespołu za strukturę porozumienia odpowiadał m.in. Andy Taylor, współmenedżer Iron Maiden. Pophouse to firma znana m.in. z zaangażowania w projekt ABBA Voyage, a także z działań wokół marek takich jak KISS, Avicii czy Cyndi Lauper.

Pierwsze efekty partnerstwa fani mogli zobaczyć podczas niedawnego EddFest w Knebworth House, gdzie zaprezentowano Infinite Dreams Museum Experience, czyli immersyjną ekspozycję poświęconą 50-letniej historii Iron Maiden. Projekt został zainspirowany rocznicową książką Infinite Dreams i mocno eksponuje Eddiego jako jeden z najważniejszych elementów tożsamości zespołu.

Film z trasy Run For Your Lives i cyfrowe uniwersum Iron Maiden

To jednak dopiero początek planów. Iron Maiden i Pophouse pracują również nad filmowym projektem związanym z trasą Run For Your Lives World Tour. W dalszej perspektywie zapowiadane są kolejne interaktywne doświadczenia dla fanów oraz rozwój cyfrowego uniwersum skupionego wokół Eddiego.

W oficjalnym wpisie na stronie zespołu wspomniano także o możliwościach rozwijania świata Iron Maiden w kierunku horroru, gier, komiksów, książek, merchu oraz innych projektów związanych z rozpoznawalną mitologią grupy.

Rod Smallwood: fani mogą spodziewać się kolejnych projektów Iron Maiden

Menedżer Iron Maiden, Rod Smallwood, podkreślił, że dzięki współpracy z Pophouse zespół będzie mógł szybciej realizować swoje długofalowe plany. Jak zaznaczył, zainteresowanie Iron Maiden jest obecnie większe niż kiedykolwiek, a fani mogą spodziewać się kolejnych projektów związanych zarówno z muzyką grupy, jak i z Eddiem.

Iron Maiden powstali w 1975 roku we wschodnim Londynie i od lat pozostają jedną z najważniejszych formacji w historii heavy metalu. Zespół ma na koncie 17 albumów studyjnych, ponad 100 milionów sprzedanych płyt oraz ponad 2500 koncertów zagranych w 64 krajach. Obecnie grupa świętuje swoje 50-lecie trasą Run For Your Lives World Tour.

Artykuł IRON MAIDEN sprzedali część praw do katalogu. W planach film i cyfrowy świat Eddiego pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Saxon – Kraków (30.03.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Dokładnie taka jest muzyka zawarta na Wild Rites And Ancient Songs, drugiej płycie walecznych Amerykanów z Blazon Rite.

Heavy metal podopiecznych Gates of Hell Records harmonijnie łączy cechy US epic heavy z przebojowością i chwytliwością NWOBHM, dzięki czemu kompozycje z jednej strony pełne są wzniosłości i majestatyczności, z drugiej potrafią zaskoczyć chwytliwymi melodiami, odgrywanymi obowiązkowo na dwie gitary, które kojarzą się jednoznacznie z ikonami nowej fali brytyjskiego heavy metalu.

Całkiem ciekawie, w obranym stylu, prezentują się wokale Johnny’ego Halladay’a, którego barwa bliższa (niż tuzom epickiego power/heavy) jest np. Glennowi Danzigowi. Niskie, mocne wokale, nieco nietypowe dla prezentowanego stylu, sprawdzają się na Wild Rites and Ancient Songs bardzo dobrze.

Siedem przyjemnych numerów, idealnych do wrzucenia na nieco ponad dwa kwadranse wolnego czasu. Zbroje naoliwione? Miecze i topory naostrzone? Wierzchowce oporządzone? Pora ruszyć na podbój fantastycznych krain, czekających tylko na zgłębienie swoich sekretów.

Artykuł BLAZON RITE – „Wild Rites and Ancient Songs” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

15-16.03.2024 – Warszawa, Warynskiego 12A, Riviera Remont (wydarzenie)

Na czele zespołu stoi niezmiennie od 1983 roku wokalista o swojsko brzmiącym nazwisku – Michael Podrybau – potomek polskich imigrantów, dla którego wizyta w Polsce będzie osobistym przeżyciem. Zespół ma na koncie kultową EP Glacier z 1985 roku, dzięki której zapisał się w historii metalu złotymi zgłoskami, by później zamilknąć na wiele lat. Powrót w 2018 roku i wydanie pierwszej pełnej płyty The Passing of Time dwa lata później, dały zespołowi nowe życie. Aktualnie Glacier przygotowuje kolejną płytę, a występ na ekskluzywnym koncercie w Warszawie traktuje bardzo szczególnie.

Oprócz Glacier w składzie czwartego Helicon Metal Festival znaleźli się wcześniej Szwajcarzy z Megaton Sword, Kanadyjczycy z Iron Kingdom, Austriacy z Roadwolf, Brytyjczycy z Tailgunner oraz polskie kapele takie jak Monasterium, Hellhaim, Ironbound.

Artykuł Amerykański GLACIER po raz pierwszy zagra w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Na czterdziestolecie ukazania się drugiej płyty grupy, ikonicznego albumu Black Metal, dostajemy od zespołu i BMG dwa prezenty. Pierwszym było jubileuszowe wydanie Czarnego Metalu na winylu, które pokrótce już omawiałem. Drugi stanowi retrospektywny box In Nomine Satanas, zawierający 6 CD i DVD. W 2019 roku pierwsze płyty grupy doczekały się wznowień w podobnej formie na winylach, teraz przyszła pora na srebrne krążki. Wydawnictwo zawiera albumy najistotniejsze dla Venom, a zatem te, które zapisały się czarnymi zgłoskami w piekle, ugruntowując pozycję grupy na mapie najważniejszych metalowych formacji wszech czasów. Na uczczenie rocznicy dostajemy dzieła stworzone w klasycznym składzie przez trio Cronos, Mantas i Abaddon: Welcome to Hell (1981), Black Metal (1982), At War with Satan (1984) i Possessed (1985). Do tego dochodzi klasyczna koncertówka Eine kleine Nachtmusik (1986).

Zestawu dopełnia składanka Sons of Satan zawierająca wczesne nagrania z demówek, które nie znalazły się na regularnych wydawnictwach. Kto jeszcze nie zna tego materiału, będzie mógł uważniej prześledzić, jak kształtował się styl Venom. Towarzysząca wydaniu informacja sugeruje, że mamy do czynienia z nieznaną wcześniej twórczością, jednak wyszła ona już swego czasu na światło dzienne, zresztą pod tym właśnie tytułem. Najciekawsze wydaje mi się tu surowe i ponure, jakby profetyczne dla późniejszego rozwoju black metalu, wykonanie Buried Alive.

Największą zaś gratkę stanowi DVD 7th Date of Hell – Live at Hammersmith Odeon. Piękny to był czas dla Venom – grupa już okrzepła na scenach, wypuściła parę miażdżących albumów, a jednocześnie zachowywała podczas występów na żywo młodzieńczą pasję i złowieszczą aurę. Diaboliczna prezencja muzyków, pirotechnika, klimat, a także wykonanie, nie zawsze technicznie idealne, ale za to napędzane szczerą pasją i wielką mocą – oto odpowiedzi na pytanie, dlaczego styl zespołu okazał się tak bardzo inspirujący. Venom na żywo hipnotyzował oraz rozbudzał mokre i mroczne sny metalowej gawiedzi. Do dziś ogląda się tamten pamiętny koncert z dużą satysfakcją.

Skupię się na moment na samym wydaniu. Box nie prezentuje się jakoś wyjątkowo – ot, płyty CD w kopertach, zamknięte w lśniącym, kartonowym pudełku wraz z książeczką zawierającą kilka zdjęć z epoki, a także garść ciekawostek i wypowiedzi samych muzyków. Jest to jednak doskonałe wprowadzenie w temat. Jeśli ktoś chciałby sprawić prezent wchodzącemu w świat hałasu chrześniakowi – i sprowadzić go na złą drogę – In Nomine Satanas sprawdzi się znakomicie. A może wasz dziadek, który schował już gramofon w pawlaczu, ale wciąż lubi wspomnieć czasy, gdy był pierwszym, ściganym przez milicję metalem na osiedlu, chciałby mieć klasykę Venom na półce? Zróbcie staruszkowi tę przyjemność!

In Nomine Satanas to opcja całkiem rozsądna – zwłaszcza cenowo. Zakupienie wcześniejszych wydań wymagałoby pozbycia się okrągłej sumki, a tak dostajemy minimalistyczną wersję budżetową. Muszę się przyznać, że sam nie potrafię oprzeć się ostatnio czarnej magii Venom i raz po raz sięgam do pudełeczka, przypominając sobie klasykę z rozkoszą, jaka towarzyszyła hrabinie Batory podczas jej osławionych kąpieli.

Muzyka: 9/10
Wydanie: 6/10

Artykuł VENOM – „In Nomine Satanas” CD BOX (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Właśnie mija czterdziestolecie ukazania się drugiego albumu Venom. Z tej okazji zespół wraz z wytwórnią BMG przygotował wznowienie płyty Black Metal na winylu. Nie ma sensu omawiać szczegółowo muzycznej zawartości – każdy zna na pamięć takie numery, jak ten tytułowy, złowieszczy Buried Alive czy pełen mocy i majestatu Countess Bathory. Mnożą się w tekstach trzy szóstki, pentagramy i klątwy, a diabeł tańczy z węgierską hrabiną na grobach nieszczęśników pogrzebanych żywcem, co nie przeszkadza snuć podmiotowi lirycznemu erotycznych fantazji o nauczycielkach. Jak na owe lata, to płyta godna stosu. Wszystko zdaje się tu prawdziwie kultowe: niepokorne, proste, nośne riffy, teksty pełne diabolicznych odniesień, ikoniczna okładka i logo, zdjęcia wewnątrz, użyte w druku czcionki, a nawet sam tytuł, który przecież określił nazwę rozwijanego przez epigonów stylu.

Z czarnego ziarna wkrótce miał wykiełkować przeklęty las. Wystarczyło potem nasiąkać, inspirować się i rozwijać te pomysły, zresztą wielu tak czyniło. Venom od razu czarcim pazurem oraz utoczoną z niewinnych krwią zapisywał się w annałach metalu i nakazywał podążać ścieżką zniszczenia. Najlepsza płyta grupy? Na pewno kompletna. Nic już więcej zespół nie wymyślił ponad to, co objawił na Czarnym Metalu. I ów Metal wciąż żre, porusza, zaciekawia, mimo upływu dziesięcioleci.

Z okazji jego rocznicy do wyboru są dwa placki: klasyczny czarny i srebrny rozstrzelony swirl winyl. Otrzymałem do recenzji tę drugą wersję i muszę przyznać, że prezentuje się świetnie! Okładka zachowuje surowy charakter – na szczęście nikt nie próbował jej odświeżać i retuszować rogatej postaci. Tytuł został wytłoczony w głębokiej czerni, krojem pisma, który budzi przyjemny dreszcz. Koperta w środku, zadrukowana na modłę średniowiecznego manuskryptu, objawia wersety czarnej magii, wycharczane zresztą w utworach z płyty przez Cronosa. Tył z enigmatycznymi zdjęciami złowieszczo wyglądających muzyków również przenosi nas do magicznych lat 80.. Rozkładana wkładka niewątpliwie wytyczyła w swych czasach pewne estetyczne trendy. Wszystkie elementy wyglądają jak żywcem wzięte z 1982 roku i odwzorowują oryginalne wydanie, co powinno ucieszyć maniaków. Szlachetna prostota musi się podobać. Nawet jeśli Venom mrugał wtedy okiem, to pewne rozwiązania stały się obowiązującą konwencją. Do tego winyl brzmi dobrze, więc nie można się do niczego przyczepić.

Wobec tego wydawnictwa nie wypada zatem przejść obojętnie. Nie zaspokoi ono wielbicieli masy dodatków, jednak prostota rozwiązań, którą zasłynęła kapela z Newcastle, zyskała w 2022 odpowiednią i godną celebrację. Miłośnikom klasyki powiem więc: sięgajcie po winyl z dziką radością! A zatem „Lay down your souls to the gods rock 'n roll!”.

Artykuł VENOM – „Black Metal (40th Anniversary)” (1982/2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Dopelord

Spaceslug

Benediction

Tribulation

Okkultokrati

Saxon

Mgła

Judas Priest

Raging Speedhorn

Mayhem

Artykuł Mystic Festival – Dzień 2 (03.06.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Doomsayer zawiera pięć utworów, które zamykają się w dwudziestu czterech minutach. Idealny album na drogę do pracy/szkoły – najkrótsza recenzja. W kwestii muzycznej moje pierwsze skojarzenie było jednoznaczne. Otóż mamy do czynienia z kolejnym zespołem zainspirowanym Iron Maiden do tego stopnia, że próbuje być bardziej maidenowy niż pierwowzór. Nawet tytuł pierwszego utworu, The Iron Never Lies, coś sugeruje.

Ale już przy drugim utworze, tytułowym Doomsayer, to wrażenie znika. Owszem, nadal słychać tu elementy charakterystyczne dla zespołu Steve’a Harrisa, jednak ustępują one miejsca klimatom hard rocka z lat siedemdziesiątych. Dostajemy gitarę w stylu Ritchiego Blackmore’a, chociaż bliżej tu do Rainbow niż Deep Purple.

Całość jednak utrzymana jest w klimacie heavy z wczesnych lat osiemdziesiątych. Posłuchajmy Queen On Her Throne, który przypomina Judas Priest z okresu Point Of Entry. Dla odmiany w Ministry of Power chłopaki serwują nam riff, który może się kojarzyć z doomem, a nawet z proto metalem.

Można się tu doczepić, że wokalista Martin De Jong to kolejny z licznych klonów Bruce’a Dickinsona. Nie da się ukryć, że naśladuje wokalistę Iron Maiden, jednak w przeciwieństwie do wielu swoich kolegów po fachu – robi to naprawdę dobrze.

Doomsayer to wydawnictwo interesujące, niestety tylko dla tych, którzy naprawdę kochają klasyczny heavy metal i stawiają go ponad wszystkim innym. Inni raczej albumem się znudzą i będą zarzucać Harbour Of Souls wtórność.

Artykuł HARBOUR OF SOULS – „Doomsayer” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Poza utworami znajdziemy również wywiady z Cronosem, Mantasem oraz Abaddonem, a ponadto wcześniej niepublikowane zdjęcia z wczesnych lat twórczości Venom.

Składanka ukaże się 28 sierpnia dzięki BMG. Do nabycia w trzech wersjach: na podwójnym winylu, digipacku CD oraz do pobrania w wersji cyfrowej. Pre-order Sons of Satan można zamówić pod tym linkiem.

Tracklista:
01. Angel Dust (Church Hall Rehearsals 1979)
02. Buried Alive (Church Hall Rehearsals 1979)
03. Raise The Dead (Church Hall Rehearsals 1979)
04. Red Light Fever (Church Hall Rehearsals 1979)
05. Venom (Church Hall Rehearsals 1979)
06. Sons Of Satan (1980 Impulse £50 demo)
07. In League With Satan (1980 Impulse £50 demo)
08. Angel Dust (1980 Impulse £50 demo)
09. Live Like An Angel (1980 Impulse £50 demo)
10. Schizo (1980 Impulse £50 demo)
11. Venom (1980 Impulse £50 demo)
12. Angel Dust (Impulse Studio 1980 demo)
13. Raise The Dead (Impulse Studio 1980 demo)
14. Red Light Fever (Impulse Studio 1980 demo)
15. At War With Satan (1983 Impulse Studio demo)

Źródło: Palmer Turner Overdive

Artykuł Venom: wydanie zbioru demówek z lat 1979 – 1983 pochodzi z serwisu KVLT.

Kanadyjski Anvil kompletnie nie wpasowuje się w powyższy schemat. Regularnie raczy fanów swymi nowymi pozycjami w dyskografii i na dodatek każda z nich jest w stanie zadowolić nawet tych wybredniejszych słuchaczy. Nie inaczej jest z osiemnastym (!) albumem „kowadeł”, zatytułowanym Legal At Last.

Co ciekawe, otwierający całość kawałek sprawił, że włączył mi się pewien alarm – Legal At Last to taki sztampowy, co dziwne pozbawiony mocy heavy, wykorzystujący do bólu ograne patenty. Słuchając go po raz pierwszy, bałem się, że cała płyta niestety jest taka. Moje obawy jednak rozwiał już drugi w kolejności, znany z singla Nabbed In Nebraska. Tutaj już braku przysłowiowego „poweru” zdecydowanie odmówić nie można. Co więcej, jest to jeden z tych kawałków, gdzie owa charakterystyczna dla heavy metalu lotność napotyka swe hardrockowe, a momentami wręcz bluesowe korzenie. Takich perełek znajdziemy tu więcej. Chociażby dość szorstki w brzmieniu Gasoline. Ma on w sobie pewne echa twórczości Black Sabbath (z okresu, gdy wokalistą wspomnianego bandu był Ś.P. Ronnie James Dio). Czysty, nieskażony niczym rasowy heavy metal dostajemy za to w postaci Chemtrails (oni chyba rzeczywiście wierzą w teorię spiskową), Glass House czy Bottom Line. Im bliżej końca, tym robi się ciekawiej, a finalny Said And Done to już prawdziwy majstersztyk, idealnie podsumowujący album.

Słuchając kilkukrotnie wnikliwie Legal At Last, ciężko mi było uwierzyć, że trzon owej kapeli stanowią goście po sześćdziesiątce. Werwy, pasji oraz radości z tworzenia i grania muzyki może im pozazdrościć nie jeden młody grajek.

Ciekawie prezentuje się także okładka – anioł palący marihuanę przez szklaną rurkę w kształcie kowadła. Wizja ciekawa, jednak nie wnikam, co natchnęło autora owej grafiki. Może lepiej w to nie brnąć.

Fanów do przesłuchania nowego dzieła Kanadyjczyków specjalnie raczej zachęcać nie trzeba. Pewnie się znajdą rożne marudy, które będą na prawo i lewo rzucać hasłem, że ten zespół ma na koncie lepsze albumy. Owszem, ma. Ale gorsze także.

Ocena 7,5/10

Artykuł ANVIL – „Legal At Last” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.