Dziewięć kawałków i godzina grania to kawał roboty, biorąc pod uwagę fakt, że wszystko tworzone i nagrywane było przez jedną osobę. A miał co robić chłop z Otwocka. Klasyczne brudne growle, równie brudna, przesterowana linia gitar, perkusyjne blasty i podkreślające linię melodyjną klawisze to klasyczna konstrukcja, „majstersztyk z lat dziewięćdziesiątych” pokroju starego Burzum, Satyricona czy Dimmu Borgir. Czyli z jednej strony stary, sprawdzony przepis na sukces, a z drugiej konieczny do odwalenia kawał producenckiej roboty.

Melodyka może i miejscami nie jest spieszna (Towards the Funeral Winternight Landscape), a klawisze zajeżdżają raz po raz klasyczną prostotą a’la Tomhet Burzuma (Solitude Apotheosis), ale co do zasady kawałki są z jednej staroblackowej rodziny. A ja akurat – zwłaszcza ten klasyczny norweski – po prostu uwielbiam. Posłuchajcie sobie na przykład przedostatniego numeru Morbid Rejoice.

Wspomniałem powyżej, że na debiucie Evilfeast nie uświadczy połamanych, szybkich temp, skomplikowanych i rozwiniętych aranży czy opętańczego napie…lania w instrumenty. Dla równowagi dodam więc, że nie jest to zdecydowanie muzyka skażona nudną prostotą a’la Norman Shores czy Obscurite. Grzywacz (vel GrimSpirit) wypośrodkował ciężar dokładnie tam, gdzie potrzeba. To jest po prostu świetna płyta.

Evilfeast ma na swoim koncie jeszcze cztery płyty długogrające. I zamiast podsumowywać Mysteries of the Nocturnal Forest jakimiś nobliwymi określeniami, powiem jedno – moje pierwsze płyty, które zakupię po nowym roku to będą właśnie te cztery Evilfeasta. Ciekawe jak mu poszedł rozwój muzyczny. Oby nie w tę stronę, w którą podążył Vikernes.

Artykuł EVILFEAST – „Mysteries of the Nocturnal Forest” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.