Wraz z ogłoszeniem szczegółów albumu do sieci trafił pierwszy singiel „1375, La Lega Maledetta: I Signori Da Varano Si Ribellano Alla Chiesa”, który stanowi przedsmak kolejnej podróży przez historię, legendy i mroczny folklor włoskiego regionu Marche.

Powrót do mrocznych dziejów regionu Marche

„Picenum” stanowi bezpośrednią kontynuację ubiegłorocznego albumu Fra Li Monti Sibillini. Tym razem Hesperia rozszerza koncepcję na cały region Marche, którego starożytna nazwa – Picenum – posłużyła za tytuł nowego wydawnictwa. Większość materiału osadzona jest w realiach późnego średniowiecza i początków renesansu, ukazanych jednak przez pryzmat ich najmroczniejszych stron.

Album został podzielony na trzy główne części. Pierwsza skupia się na lokalnej historii i legendach, opowiadając m.in. o rodzie Da Varano, który w 1375 roku wystąpił przeciwko Kościołowi, tajemniczej Rocca di Pitino oraz owianej złą sławą twierdzy Roccaccia i związanych z nią opowieściach o nekromancie służącym diabłu.

Wilkołaki, wiedźmy i góry Sibillini

Druga część materiału poświęcona została lokalnemu folklorowi. Pojawiają się tu opowieści o marchijskim wilkołaku „Lu Lupu Mannà”, wiedźmie „La Sdrega” oraz innych istotach obecnych w regionalnych podaniach. Szczególnym elementem albumu są fragmenty narracji wykonane przez zmarłą babcię Hesperusa, która za życia przekazywała dawne legendy swojego regionu.

Finałowa i zarazem najobszerniejsza część albumu zamyka historię rozpoczętą na poprzedniej płycie. Hesperia ponownie zabiera słuchaczy w Góry Sybillińskie, gdzie rzeczywistość miesza się z lokalnymi mitami o wróżkach, królowej Sybilli i jaskini skrywającej tajemnice od stuleci fascynujące podróżników oraz kronikarzy.

Black metal zakorzeniony w historii

Pod względem muzycznym „Picenum” rozwija formułę znaną z poprzedniego wydawnictwa. Hesperia pozostaje wierny inspirowanemu latami 90. medieval black metalowi, wzbogacając go o elementy muzyki renesansowej, folkowe interludia oraz wpływy wczesnego proto-black metalu rodem z lat 80.

W przeciwieństwie do poprzedniego albumu fragmenty ambientowe i folkowe nie zostały wydzielone jako osobne utwory, lecz stanowią integralną część kompozycji, płynnie przechodząc pomiędzy blackmetalowymi partiami.

Posłuchaj pierwszego singla

Tracklista „Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance)”

1. Ver Sacrum: Picus Martius Picenos In Picenum Ducit (Prologo)
2. 1375, La Lega Maledetta: I Signori Da Varano Si Ribellano Alla Chiesa
3. Castrum Pitini: Il Castello Sopra La Necropoli Picena E Il Cimitero
4. La Leggenda Della Roccaccia: Il Necromante Signore Della Guerra
5. Lu Lupu Mannà
6. La Sdrega
7. Il Sentiero Delle Fate, Atto I: L’Ira Della Sibilla A Colfiorito
8. Il Sentiero Delle Fate, Atto II: Le Fate Caprine Non Si Accorsero Dell’Alba
9. Il Paradiso Della Regina Sibilla, Atto I: L’Arrivo Del Cavaliere A. De La Sale A Mons Daemoniacus
10. Il Paradiso Della Regina Sibilla, Atto II: Il Racconto Del Cavaliere Tedesco Che Tornò E Rimase Nel Regno Della Sibilla
11. Sfere Di Luce Sopra Il Monte Sibilla (Epilogo)

Artykuł HESPERIA zapowiada album „Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance)” pochodzi z serwisu KVLT.

Mam wrażenie, że zeszłoroczna EP Supreme Art of Extermination nie przebija poprzednika. Zdaje się być mniej wyrazista, ale jednocześnie niesie pewne drobne próby odświeżenia stylu. Całość brzmi nieco bardziej mechanicznie, jakby riffy podszyte były odrobiną zdehumanizowanego, nieco industrialnego charakteru. Nawet jeśli nie takie było zamierzenie, to takie podejście czai się gdzieś w tle kompozycji. Przede wszystkim mamy tu jednak do czynienia z soczystym, wyzbytym ozdobników death metalem, znajdującym się w pół drogi między klasyką a nowocześniejszym podejściem.

Nowak nie zasypuje nas setkami pomysłów i szczególną wirtuozerią, ale zręcznie żongluje elementarnymi środkami dla tego typu grania. Zmieniają się w poszczególnych kompozycjach motywy i tempa: nieprzesadnie szybkie, zwalniające, ale nie do ekstremalnie wolnych rejestrów. Skala dynamiki wystarcza jednak, by nie nudzić, choć też nie rzuca nami o ścianę raz po raz. Produkcja jest klarowna, stawiająca na ciężar, ale czasem gubi się czytelność wokalu i nawet jeśli teksty są po polsku, to niewiele z nich wyłapiemy. Takie jednak mogło być zamierzenie.

W lirykach, podobnie jak w muzyce, postawiono na prostotę i szczerość. Mastectomy odrzuca fantastyczno-demoniczno-diabelską otoczkę, szukając źródeł zła w nas samych. Polityka, patologie, przemoc – proza życia, chciałoby się rzec. Utwory, do których najlepiej smakuje seta wódki (niekoniecznie schłodzonej, by się dobrze skrzywi) i kawał salcesonu – to właściwie komplement. A dla Adama brawa za konsekwencję. Podziw zawsze dla tych, którym jeszcze chce się dłubać przy tego typu projektach.

Artykuł MASTECTOMY – „Supreme Art Of Extermination” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.