21.08.2026 – Gdańsk, Drizzly Grizzly
22.08.2026 – Poznań, Szum (zmiana z klubu 2 Progi)
23.08.2026 – Lublin, Zgrzyt
25.08.2026 – Bielsko-Biała, RudeBoy

Bilety są dostępne na:
https://knockoutmusicstore.pl/ (druki kolekcjonerskie), https://www.tickets.drizzlygrizzly.pl/pl/ (tylko Gdańsk) oraz https://zgrzyt.info/kup-bilet,4 (tylko Lublin). 

Knock Out Productions o zespołach:

Żelazna konsekwencja – to jedna z największych zalet Soen. Szwedzka grupa od początku kariery znajduje pomost między progresywnym, zaawansowanym technicznie podejściem do metalu a lepiącą się do ucha piosenkowością. Przekonacie się o tym podczas ich energetycznych występów, ale także słuchając najnowszej, tegorocznej płyty pt. „Reliance”.

SOEN (Szwecja) progressive metal:

W ich przypadku progresywny metal to muzyka, w której zarówno część progresywna, jak i metalowa są równie istotne. Obok typowej dla metalu hymniczności i ciężaru mamy progowe ambicje oraz pełne smaczków aranżacje.

ONLY SONS (Polska) heavy metal/southern rock:

Only Sons mają w sobie stonerowy brud, jak i emocjonalny żar sludge czy post-metalu. Do tego dorzucają atmosferę niczym ze złotych lat Katatonii czy Paradise Lost, a nawet klasyczne heavy w nowoczesnej odsłonie.

Artykuł SOEN: zmiana miejsca koncertu w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Only Sons to projekt poszukujący, czy po prostu zespół, który nie umie stać w miejscu? Zaczęliście od stonera, potem nastąpiła zmiana w stronę mieszanki prog rocka z hard rockiem, a nowa płyta to jak dla mnie retro/hard rock.

Początkowo rzeczywiście szliśmy w kierunku stonera, ale po jakimś czasie okazało się, że miks naszych upodobań muzycznych wyznaczył inną drogę. Mając za grunt sentyment do lat 90. i fascynację całą paletą przedstawicieli gatunków: heavy metal, grunge i hard rock, oczywiste dla nas stało się, że Only Sons nie będzie zespołem poruszającym się w wąskiej stylistyce. Nasz debiut ‘Love, Drugs, Treachery and Deceit’ jest tego najlepszym dowodem. Fundamentem są tu tłuste riffy, chwytliwe melodie, przebojowe refreny – a wszystko zwieńczone balladą. A z tym – jak to określiłeś – retro/hard rockiem, to chyba Cię lekko poniosło. Próżno szukać w naszej muzyce i image’u wspólnych cech z tą stylistyką. Nie mamy też w arsenale gitar, wzmacniaczy czy (ogólnie) sprzętu, który by to potwierdzał. Bliżej nam do lat 90. i teraźniejszości. Od zawsze tak było. Ale wiem do czego pijesz… i coś czuję, że pewnie wypłynie to w dalszej rozmowie.

Kiedyś byliście bardziej stonerowi – dziś jesteście dużo bardziej ‘piosenkowi’. Czy to świadoma, wykalkulowana zmiana w celu zaistnienia w rozgłośniach radiowych, czy może tak po prostu wyszło?

Zawsze byliśmy piosenkowi. Wynika to z naszej natury, mianownik jest wspólny. Aż trudno uwierzyć, że wciąż wszyscy jesteśmy jednomyślni w kwestii kierunku muzycznego i tego, jak postrzegamy nasz zespół. Tę zgodność potwierdza – bądź co bądź – stały (od ponad 6 lat) skład. W 2021 roku doszło do przetasowania.

Wtedy w różnych odstępach czasu odeszli: Andrzej Nowak – wokalista, Adrian Piątek – gitara i Rob Cook – perkusista. Zastąpili ich: na gitarze Łukasz Kursa i na bębnach Wiktor Palik.

Jeśli tworzenie muzyki poza satysfakcją i szczerą radością z koncertowania przynosi wymierne efekty, to jest to jak najbardziej zasłużona nagroda i należy ją przyjąć z pokorą. W końcu chyba o to chodzi, żeby dotrzeć z muzyką jak najszerzej i znaleźć odbiorców, którzy podzielają twój twórczy entuzjazm i identyfikują się z twoim przekazem.

Gdybyś miał opisać punkty styczne oraz największe różnice między Only Sons z 2018 a 2026 roku, to będą to…?

Punktem stycznym niezmiennie jest wspomniana radość z tworzenia muzyki i granie na żywo. Różnica leży w pracy u podstaw – zwyczajnie jesteśmy bogatsi o cały bagaż złych praktyk i doświadczeń. Dziś jesteśmy zespołem świadomym… Nie mamy czasu na głupoty i rozdrabnianie się. To się dzieje tu i teraz, pracujemy nieustannie nad tym, aby osiągnąć cel, jaki sobie obraliśmy, i nad każdym innym aspektem bycia zespołem z ambicjami.

W Only Sons wykluczamy kult jednostki, zabronione są rządy i praktyki autorytarne. Wszystko dzieje się w oparciu o przyjacielskie relacje.

Wokaliści w Only Sons zmieniają się dość często – czy to znaczy, że szukacie idealnego głosu, czy raczej wciąż zmienia się to, czym ten zespół ma być?

Mieliśmy jednego wokalistę Andrzeja Nowaka od 2017 do 2021. Potem wskoczył na chwilę Ricardo Caetano, z którym zagraliśmy na kilku festiwalach, jednak to nie było “to”. Przez prawie 4 lata szukaliśmy właściwego głosu, właściwej osoby, robiliśmy ciągłe przesłuchania. Tym razem to musiał być ktoś na maksa pewny – idealny głos, frontman i po prostu fajny facet. Ostatecznie w 2024 roku, kiedy byłem już w Taraban, zaprezentowałem nasze nowe utwory Bali – materiał mu się spodobał, nagrał kilka próbek. Wtedy było już jasne, że to jest nasze brakujące ogniwo.

W ten sposób 2024 roku wokalista przeszedł z Taraban do Only Sons, a teraz i Ty odszedłeś z kapeli Krisa. Nie boicie się, że słuchacze zaczną narzekać i osądzać, że staliście się kopią Taraban?

Dla sprostowania – obaj odeszliśmy z Taraban niemal w tym samym czasie, czyli jesienią ubiegłego roku. Muzycznie i stylistycznie Only Sons i Taraban to dwa zupełnie różne twory. Tutaj właśnie wrócę do Twojego pierwszego pytania.

W sytuacji, gdy muzycy udzielają się w różnych zespołach jednocześnie ciężko jest uciec od skojarzeń, to w pełni zrozumiałe. Ci sami muzycy, tworząc dla równoległych projektów, nie stają się nagle innymi ludźmi. Niektórzy mają tak unikalny styl, że po pierwszych nutach wiesz, kto gra czy na gitarze czy na innym instrumencie. Z wokalem jest jeszcze prościej, więc oto jesteśmy. Pozwolę sobie jeszcze zauważyć, jak odmienne partie nagrał Bala dla obu zespołów. W Only Sons można usłyszeć jego zupełnie nieznane dotąd możliwości wokalne

Jasne. Ale jednak… Wasza nowa płyta mocno mi się kojarzy z ostatnimi dokonaniami krakowskiego Tarabana. Nie macie wrażenia, że zaczynacie wchodzić sobie w podobną przestrzeń?

Przeciwnie. Nie moglibyśmy się bardziej różnić… można się zaśmiać, jak najbardziej.

Zarówno ja, jak i Bala, współtworzyliśmy materiał ‘Oath’ zespołu Taraban i ‘Through The Night Again’ Only Sons. Wystarczy, że wokal jest wspólny dla tych dwóch wydawnictw. Moje gitary, część aranży, riffy i solówki – tego nie przeskoczymy. Każdy ma swój styl i, chcąc nie chcąc, będzie to słychać. Zaś muzycznie oba materiały powstawały w różnych odstępach czasu, nie graliśmy wtedy ze sobą. Są też zupełnie inne brzmienia, strojenie instrumentów i samo podejście do komponowania. Nie będziemy wchodzić sobie w drogę, obiecuję.

Nowa płyta “Through the Night Again” ukazała się po 7 latach. Dlaczego musieliśmy tak długo na nią czekać?

Przede wszystkim z braku właściwej osoby, która stanęłaby za mikrofonem.

Pracowaliśmy nad płytą przez tych parę lat. Było sporo mieszania w aranżach, odrzucania pomysłów, później dodawania nowych; aż w pewnym momencie, kiedy mieliśmy ogólny zarys całości, zaczęliśmy sobie zadawać jedno zasadnicze pytanie: “Kto nam to zaśpiewa?”. Reszta historii jest już znana. Głęboki oddech, ogromna ulga i mamy to.

Jak był plan, założenia programowe do nowej płyty? Jak wygląda praca nad nowymi piosenkami? Co musi się stać, aby dany kawałek dostał zielone światło „to leci na płytę”?

W pierwszej kolejności musi być głód tworzenia. Nigdy nie potrafiłem pisać na zawołanie. W tej materii nie znoszę presji czasu, nie zapisuję też większości riffów czy całych utworów. Przez długie lata przy pracy nad muzyką po prostu wyrzucałem do kosza to, co mi się nie podobało lub nie pasowało (zwłaszcza z Redemptor, ale o tym innym razem)… W przypadku ‘Through The Night Again’ zdecydowaliśmy się na sześć utworów, które zamknęły się w 33 minutach. Podzieliliśmy się z Łukaszem po połowie – trzy utwory moje i trzy jego. Tak wyszło.

Co nie znaczy, że przez tych 7 lat napisaliśmy tylko tyle muzyki. Tym bardziej, że udzielaliśmy się w tym czasie w innych zespołach.

Niedawno zaglądałem do wczesnych szkiców i jest tam drugie tyle, czyli sześć utworów, których nigdy nie wykorzystaliśmy. Ponownie mieszane: i moje, i Łukasza. Wydaje mi się, że to szczególna sytuacja, kiedy duet gitarzystów jest tak zgodny.

Potrafimy się pożreć o głupoty, ale nigdy o muzykę. Do “zielonego światła” dla piosenki, która wchodzi na płytę daleka droga. Tutaj angażuje się już cały zespół. Reszta składu filtruje to, co słyszy, podsuwa swoje pomysły i aranże w ramach swoich funkcji w zespole. Bywa tak, że wszyscy jesteśmy zgodni, a czasem wręcz odwrotnie – stoimy w miejscu. Natomiast żeby otrzymać finalny obraz albumu, to już  inna historia. I to bywa prawdziwa droga przez mękę. Na szczęście rekompensatą za nadszarpniętą psychikę jest odsłuch gotowego albumu.

Na Encyklopedii Metallum widnieje informacja, że Bartosz Gabriel jest odpowiedzialny za przygotowanie masteringu pod winylowe wydanie. Jednak jak dotychczas nie ujawniliście, czy i kiedy ukaże się na wosku nowa płyta. Co się musi wydarzyć, aby tak się stało? Osobiście nie kupuję każdego wydawnictwa na winylu, ale Wasza płyta bardzo przypadła mi do gustu i mogłaby naprawdę fajnie zabrzmieć na gramofonie.

Tak, Bart Gabriel przygotował mastering pod wydanie na winylu. Z tego miejsca chciałem mu bardzo podziękować. Nie jest to pierwszy raz, ponieważ Redemptor – Agonia na winylu to również mastering Barta Gabriela.

Będzie też takie wydanie dla Only Sons. Szykujemy piękną oprawę, będzie cymesik. Za wcześnie na szczegóły, ale pracujemy nad tym.

Dlaczego na promocyjnym zdjęciu członkowie zespołu wyglądają niemalże jak bracia bliźniacy? (śmiech)

Tak się dobraliśmy, co poradzisz. Bracia z innych matek, a jednak jeden się wyróżnia – gargantuiczny, potężny basista – Kamil. Ma same koleżanki. You ask him!

Wasze wydawnictwa ukazują się własnym sumptem od samego początku. Czy to wynika z sytuacji, że coraz trudniej znaleźć wydawcę w naszym kraju, czy może uważacie, że lepiej to wszystko sobie sami ogarniecie?

Jedno i drugie. Bycie sterem i okrętem daje niezależność i jeśli się wie, jak to robić, to można tylko zyskać. Warunkiem jest przede wszystkim granie koncertów – dużo.

Tak też było przez pierwsze dwa lata naszej działalności. Teraz zaliczamy restart i znowu będziemy grać dużo już tej jesieni.

Będąc szczerym, wracamy po kilku latach, więc mamy coś do udowodnienia. Czasy się zmieniły – trzeba budować zasięgi w social mediach. Już nie wystarczy tylko grać na żywo i mieć świetny materiał.

Decyzja o samodzielnym wydaniu płyty, a także wyprodukowaniu merchu zespołu zapadła dość późno, ponieważ prowadziliśmy wtedy rozmowy z paroma wydawcami.

Moglibyśmy mieć z górki, gdybyśmy się zdecydowali na rozwiązanie typu “ok, masz tu naszą płytę, nic nie chcemy, tylko ją wydaj”. Tyle, że to nie jest rozwiązanie dla nas.

Uznaliśmy, że jesteśmy w stanie więcej sami dla siebie zrobić, wydając własne pieniądze. W końcu za nagrania i miksy audio, jak i późniejsze nagrania i miksy video, zapłaciliśmy my. A to już żadna różnica dorzucić jeszcze trochę kasy i zrobić wszystko samemu.

Dlatego, kiedy mamy w zespole pięciu doświadczonych ludzi, możemy sobie na to pozwolić. Nie jest to łatwe, ale nikt nie mówił, że będzie. Powoli przecieramy nowe szlaki.

Czyli można się spodziewać profilu na TikToku w celu kręcenia zasięgów? (śmiech).

Nie wykluczam. Gdybyś mnie zapytał, czy zrobię to z Redemptorem, na pewno powiedziałbym: “nie”.

W Only Sons jest więcej luzu?

Profil zespołu Only Sons jest – co by nie mówić – bardziej “dla ludzi”. Z tą muzyką można dotrzeć do zupełnie innej publiki.

A co musiałoby się stać, abyście się zdecydowali na współpracę i podpisanie papierów z wytwórnią? Deal z labelem siedzącym w “waszym” gatunku, np. Heavy Psych Sounds ?

Powiem Ci przy następnej płycie. W tej chwili nie ma to żadnego znaczenia.

Jesteśmy na etapie ciągłej pracy nad promocją naszego nowego albumu.

Tworzycie jakościową muzykę, ale nie jesteście turbo znanym zespołem, mając na fanpage’u niewiele ponad 1,5 tysiąca fanów. Za to zagraliście już na naprawdę fajnych festiwalach w naszym kraju. Czy ten przywilej to efekt Twoich znajomości na scenie i w branży muzycznej?

W Only Sons rolę managera pełnił Andrzej Nowak do momentu odejścia z zespołu. Był w tym bardzo skuteczny. Ja przejąłem pałeczkę dopiero teraz przed wydaniem “Through The Night Again”. Była to dla mnie naturalna kolej rzeczy, ponieważ praktycznie od zawsze zajmowałem się sprawami organizacyjnymi w zespołach, w których grałem. Gdyby lajki i suby szły w parze z występami na festiwalach czy trasach, to obawiam się, że o wielu zespołach już dawno byśmy zapomnieli.

Rzeczywistość jest taka, że w naszym środowisku muzycznym wszyscy się znają. Dzięki temu nieraz jest łatwiej, co nie zmienia faktu, że chętnych też jest wielu. To samo tyczy się prasy: wywiady, recenzje, radio itd. O to trzeba zadbać samemu. Nie wszystkie drzwi są otwarte, ale trzeba zapukać.

A jak z Twojej perspektywy wygląda opcja grywania na zagranicznych festach? Slot na takim uznanym Desertfest to byłoby coś!

Właśnie o to w graniu chodzi. Koncerty, a zwłaszcza festy są najlepszą częścią tego wszystkiego. Zawsze się cieszę na kolejne występy na żywo. Wszyscy chcemy grać, ile wlezie, póki nas to cieszy.

Na przełomie wieku polskie zespoły chętnie nagrywały na swoje płyty czy grały na żywo covery. Zauważyłem, że na przestrzeni ostatnich 20 lat mocno się od tego odchodzi, chcąc maksymalnie promować swój autorski materiał. Covery jakich piosenek chciałbyś wypuścić? Behemoth czy Graveyard?

Uważam, że covery są spoko. Kiedyś mieliśmy z naszym perkusistą Wiktorem cover band. W setliście koncertowej było ponad 40 utworów wielu znanych i stylistycznie różnych zespołów. Z założenia graliśmy wszystko, co nam się podobało w latach 70.–90. od Kansas czy Journey, po Genesis, Van Halen, Queensryche i Ozzy’ego.

Myślę, że z Only Sons prędzej czy później sięgniemy po jakiegoś klasyka, a może nawet kilka.

Mam na myśli bardziej granie coverów przez Only Sons, bo osobiście mocno nie przepadam za stricte cover/tribute bandami. Chodzi mi bardziej o to, jak metalowy szlagier zabrzmiałby w stylistyce OS.

Właśnie może nie metalowy, a jakiś zupełnie nieoczywisty? I może nie po angielsku? Chodzi to za nami od dawna. Nie wykluczamy też akustycznych setów. Raz się to wydarzyło i bardzo nam się spodobało. Wtedy też zagraliśmy trzy covery: Alice In Chains, Down i Stone Temple Pilots. Mamy więc już jakiś background.

To co teraz planujecie z Only Sons?
Z rzeczy zaplanowanych na ten rok, to wydanie płyty na LP i 20 koncertów od października do grudnia. Info o trasie z Blindead 23 krąży od jakiegoś czasu w social mediach. Druga trasa będzie miała miejsce chwilę później, jest już klepnięta i za chwilę będzie o niej głośno.

Artykuł DANIEL KESLER (Only Sons): „Nie moglibyśmy się bardziej różnić” pochodzi z serwisu KVLT.

27 maja formacja wypuściła klip do utworu „Shallows” z „Woodland Session” będącego swego rodzaju suplementem do niedawno wydanego studyjnego albumu „Through the Night Again„. Całość została zarejestrowana w październiku 2025 roku. Za video odpowiada Reedy Media Group, a za warstwę audio – Lateral Studio z finalnym miksem i masteringiem wykonanym przez Tomasza Zalewskiego.

Muzykę Only Sons polecamy fanom zespołów: Mastodon, Graveyard, Katatonia, Baroness, All Them Witches.

Artykuł Krakowski ONLY SONS prezentuje klip „Shallows” z „Woodland Sessions” pochodzi z serwisu KVLT.

Do 2021 krakowska grupa zagrała wiele koncertów u boku takich zespołów takich jak Corrosion of Conformity, Valey of The Sun, Yawning Man czy Bison BC; a także na kilku największych metalowch festiwalach w Polsce: Mystic Festival, Summer Dying Loud, Red Smoke Festival, Rockowisko Zwierzyniec i Bałtów Open Air.

W 2024 roku do Only Sons doszedł nowy wokalista – Daniel Bala Suder (ex-Taraban).

ODzisiaj, 17 kwietnia 2026 roku krakowski zespół pod dowództwem Daniela Keslera wydaj drugi albumu pod tytułem „Through the Night Again„. Wydawnictwo ukaże się własnym sumptem w formie cyfrowej (pre-save), na płycie CD oraz w późniejszym czasie na winylu (pre-order). Materiał zarejestrowano w Zed Studio (Frontside, Decapitated) oraz Kossa Buena Studio (Sztywny Pal Azji, Crystal Viper). Za miks i mastering odpowiada Tomasz „Zed” Zalewski (Medico Peste, Dieth), natomiast mastering pod winylową edycję przygotował Bart Gabriel (Avenger,  Jag Panzer). Okładkę albumu stworzył Kuba Sokólski (Dormant Ordeal, Entropia), natomiast layout wydawnictwa przygotowano w Kontamination Design (Akhlys, Taake). Autorem loga zespołu jest Xaay, a zdjęcie zespołu wykonał Pastor.

Nowa płyta zespoły Only Sons zawiera 6 autorskich kompozycji utrzymanych w stylistyce retro/hard rocka.

Tak gitarzysta zespołu komentuje nadchodzące wydawnictwo: „Jest tu wszystko: pokręcone i techniczne riffy, melodyjne refreny, odjechane i wpadające w ucho gitarowe solówki. Poszerzyliśmy instrumentarium o klawisze/pady i sample dodając do utworów różnorodnych przestrzennych brzmień, które razem z bardzo zróżnicowanymi partiami wokalnymi dały Only Sons zupełnie nową jakość. Fani takich kapel jak: Mastodon, Katatonia, Graveyard, Sentenced czy All Them Witches powinni się „u nas” dobrze poczuć„.

Poniżej prezentujemy odsłuch nowej płyty, którą polecamy fanom takich kapel jak Mastodon, Graveyard, Katatonia, Baroness, All Them Witches.

Tracklista:
01. Siren’s Song
02. Shallows
03. Doomsday
04. Blindman
05. Anthem of the Unheard
06. Crimson Sunset

Artykuł Krakowski ONLY SONS (retro/hard rock/alt metal) wydał płytę „Through The Night Again „ pochodzi z serwisu KVLT.

Krakowski Only Sons dowodzony przez Daniela Keslera zaproponował w tym roku swój drugi album długogrający i ja serdecznie polecam z tej propozycji skorzystać. Na pokładzie jest już Daniel „Bala” Suder, nowy wokalista, i wydaje się, że był to jakiś ostatni puzzel, którego trzeba było kwintetowi, żeby się jakoś ucharakterystycznić, określić, wykrystalizować. Only Sons zawsze mieli potencjał i dryg to fajnych, hard rockowych piosenek, zahaczających gdzieś z jednej strony o grunge, z drugiej o jakieś klasyki gatunku. Na Through the Night Again chyba jednak po raz pierwszy są sobą w takiej formie, w jakiej powinni tudzież chcieli być.

Przede wszystkim jest to płyta pełna kolorów, ale również jednolitego, spójnego charakteru. Album ten płynie sobie bez wysiłku między współczesnym rock’n’rollem a dużą porcją emocjonalności i bardzo dobrze paruje mi się choćby z ASG czy Truckfighters, ale równie dobrze można go zjeść ze współczesnymi Alice in Chains albo Stoned Jesus. Bardzo fajne jest to, że w tych inspiracjach zespół łatwo odnajduje własny charakter, ze skłonnościami do trudniejszych, bardziej złożonych rozwiązań, ale także lekkiej psychodelii. Ta ostatnia to głównie zasługa wspomnianego nowego wokalisty – jego w gruncie rzeczy dość delikatny głos kieruje słuchacza w konkretne rejony skojarzeń. Podczas lektury Through the Night Again czuję się trochę, jakbym miał przejawy synestezji – opuszkami palców wyczuwam kolory, oczami dostrzegam chwytliwość refrenów. Dlatego też nie widzę sensu w rozbieraniu tego albumu na części składowe – musi być on konsumowany jako całość, dość relaksująca, ale zarazem angażująca.

Kto będzie poszukiwał prostej rozrywki, może znajdzie jej tu co nieco, ostatecznie jest to jednak muzyka rockowa ubrana w ciuszki bardzo dobrych piosenek. Nie ma nic złego w rozrywce, ale Only Sons to nie Corruption. Kwintet z Krakowa zawiesił sobie poprzeczkę wyżej niż na poprzednich wydaniach i w każdym z sześciu utworów na nowym albumie upychają znacznie więcej niż tylko rockowe riffy i solówki. Jest tu więcej progresji, wyobraźni, malowania dźwiękiem, niż stawiania na siłę riffu i rytmu. Trochę jakbyście wrzucili do thermomiksa Spiritual Beggars i solowe dokonania Devina Downsenda – niby wyjdzie fajny mocny rock z dobrym riffem i bazujący na sile sprawdzonej formy, jaką jest piosenka, ale jednak przyprawiony czymś zupełnie nieliczącym się z regułami gry i klimatycznym zarazem.

W rezultacie niezależnie od tego, czy szukacie jakiejś fajnej płytki, która uprzyjemni wam długą podróż autem, czy chcecie coś, co was zaangażuje intelektualnie i emocjonalnie wieczorem podczas odsłuchu na kanapie, ze słuchawkami na uszach i kotem na kolanach, Only Sons to mają. Through the Night Again to świetny, dojrzały album dla dorosłych i otwartych ludzi.

Sprawdź też: Moonstone, Corruption, Arcadea, Stoned Jesus, Wąż

Artykuł ONLY SONS – „Through the Night Again” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Do 2021 krakowska grupa zagrała wiele koncertów u boku takich zespołów takich jak Corrosion of Conformity, Valey of The Sun, Yawning Man czy Bison BC; a także na kilku największych metalowch festiwalach w Polsce: Mystic Festival, Summer Dying Loud, Red Smoke Festival, Rockowisko Zwierzyniec i Bałtów Open Air.

W 2024 roku do Only Sons doszedł nowy wokalista – Daniel Bala Suder (ex-Taraban).

Obecnie krakowski zespół pod dowództwem Daniela Keslera przygotowuje się do premiery drugiego albumu pod tytułem „Through the Night Again„, którego premiera jest zaplanowana na 17 kwietnia 2026 roku i ukaże się własnym sumptem w formie cyfrowej, na płycie CD oraz w późniejszym czasie na winylu (pre-order). Materiał zarejestrowano w Zed Studio (Frontside, Decapitated) oraz Kossa Buena Studio (Sztywny Pal Azji, Crystal Viper). Za miks i mastering odpowiada Tomasz „Zed” Zalewski (Medico Peste, Dieth), natomiast mastering pod winylową edycję przygotował Bart Gabriel (Avenger,  Jag Panzer). Okładkę albumu stworzył Kuba Sokólski (Dormant Ordeal, Entropia), natomiast layout wydawnictwa przygotowano w Kontamination Design (Akhlys, Taake). Autorem loga zespołu jest Xaay, a zdjęcie zespołu wykonał Pastor.

Nowa płyta zespoły Only Sons zawiera 6 autorskich kompozycji utrzymanych w stylistyce retro/hard rocka.

Tak gitarzysta zespołu komentuje nadchodzące wydawnictwo: „Jest tu wszystko: pokręcone i techniczne riffy, melodyjne refreny, odjechane i wpadające w ucho gitarowe solówki. Poszerzyliśmy instrumentarium o klawisze/pady i sample dodając do utworów różnorodnych przestrzennych brzmień, które razem z bardzo zróżnicowanymi partiami wokalnymi dały Only Sons zupełnie nową jakość. Fani takich kapel jak: Mastodon, Katatonia, Graveyard, Sentenced czy All Them Witches powinni się „u nas” dobrze poczuć„.

Poniżej prezentujemy odsłuch nowego singla „Crimson Sunset” jak i wcześniej udostępnionego „Siren’s Song„.
Polecamy fanom takich kapel jak Mastodon, Graveyard, Katatonia, Baroness, All Them Witches.

Tracklista:
01. Siren’s Song
02. Shallows
03. Doomsday
04. Blindman
05. Anthem of the Unheard
06. Crimson Sunset

Artykuł Polska kapela ONLY SONS (retro/hard rock) prezentuje drugi singiel z nowej płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Red. Synu: 

Summer Dying Loud od lat znajduje się w topce moich muzycznych festiwali. O mej sympatii do tego eventu decyduje szereg rzeczy, począwszy od  kameralnego charakteru, przez organizację imprezy, po ciągły rozwój i szukanie dodatkowych form dogodzenia przybyłym do Aleksandrowa słuchaczom. Wyświechtane często frazy „DIY”, „od fanów dla fanów”, „z miłości do muzyki”, akurat w przypadku tej imprezy zdają się prawdziwe i aktualne.
W tym roku organizatorzy postanowili odkuć sobie covidowe ograniczenia lat poprzednich i wjechali na pełnej z trzema dniami koncertów na dużej scenie, kilkunastoma koncertami w sali budynku MOSiR (The Crypt), kinem plenerowym i szeregiem mniejszych imprez.

O moich przygodach w trasie do Aleksandrowa mógłbym napisać sporą nowelę, przejdźmy jednak do najbardziej pozostających w pamięci koncertów, bo to przecież najistotniejsze. Do nich z pewnością zaliczę czwartkowy koncert DVNE, który zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Nie osłabiło go nawet kiepskie nagłośnienie wokali, które ginęły w morzu dźwięków instrumentów i były w zasadzie tylko tłem dla muzycznej podróży Brytyjczyków. Mimo wszystko, wizualnie i dźwiękowo zespół obronił się bardzo dobrze, a sam koncert był dla mnie jednym z dwóch najlepszych (poza Napalm Death, bo te diabły w czwartek rozdały definitywnie) wykonów dnia pierwszego. Z występów w The Crypt warto wspomnieć o Taxi Caveman, który w warunkach i temperaturze bliskiej saunie, dzielnie rzeźbił swój surowy i brudny stoner, gromadząc przy tym pełną salę ludzi. Szacuneczek.

Dzień drugi (na szczęście w dużo lepszych warunkach pogodowych niż czwartek) to przede wszystkim mniejsze sztuki, dowodzące, że klasyczny, hołdujący tradycji metal to wciąż prawda i piekło. Myślę tu głównie o Ragehammer, który mimo wczesnej pory zawodowo porozstawiał po kątach, do pieca dołożył pięknie Night Demon, a na poprawkę w drugą skroń cios wyprowadził Grand Magus. Obejrzany z oddali In the Woods.. nie porwał, pełną pulę zgarnął za to Tiamat, serwujac klasyczne kawałki z Clouds i Wildhoney (choć nie powiem, przy Vote for Love też było godnie pląsane). Po występie nie obyło się oczywiście bez miauczenia malkontentów, że to już nie to samo, że Johan Edlund to już cień dawnej chwały i tym podobne kocopoły, jednak prawda jest taka, że Szwedzi wyszli z tej konfrontacji obronną ręką i (nie oszukując oczywiście upływu czasu) zagrali naprawdę na solidnym poziomie. Rozczarowaniem (choć spodziewanym) okazał się natomiast finałowy koncert Tides From Nebula. Próbowałem już kilkukrotnie przywyknąć do nich w formie trio, jednak granie najważniejszych partii gitar z podkładu jest dla mnie kastracją tej muzyki i całkowitym zaprzeczeniem sensowności oglądania ich występów na żywo.

Trzeci dzień zaczął się od niewesołej absencji, bo Motorowl był jednym z zespołów, na który mocno czekałem. Gdybym jednak wcześniej miał wytypować skład, który choć w części byłby w stanie zrekompensować mi tę nieobecność, to byłaby właśnie pleszewska Hydra. Mimo występu w niewdzięcznej roli zastępstwa, o dość wczesnej porze i w powracającym nad Aleksandrów deszczu, który wygonił spod sceny część słuchaczy, chłopaki poradzili sobie (a jakże) koncertowo. Tańce i śpiewy o miłości i diable w każdych warunkach robią mi znakomicie. Z pozostałych koncertów poprawnie Wij, super poprawnie (nie no, tak naprawdę to znakomicie) Conan i Wolfbrigade, dla urozmaicenia St. John na małej scenie i w końcu powrót na headlinera festiwalu. Z Watain nigdy nie romansowałem jakoś przesadnie, bo zespół od zawsze był dla mnie raczej produktem niż przekaźnikiem wzniosłych treści, i pewnie dlatego sobotni koncert Szwedów nie wiązał się u mnie z przesadną potrzebą zmiany bielizny. Warsztatowo i wizualnie super, jednak poza teatrem i pokazem pirotechniki na pełnej, nie znalazłem niczego, co zmieniłoby mój stosunek do tej grupy. Może kiedyś, choć nie sądzę.

Obejrzanych i zasłyszanych koncertów było oczywiście więcej, nie chcę jednak psuć dzielenia się wrażeniami pozostałym redom. Czy był to najlepszy dotychczasowy SDL? Tak. Czy mimo niełaskawej pogody i kilku mniejszych i większych mankamentów dałbym mu maksymalną notę? Jeszcze jak. Czy widzimy się w przyszłym roku? To chyba oczywiste.

Red. Marcel:

Była to druga edycja SDL, w której dane mi było wziąć udział i z pewnością zapamiętam ją na długo. Festiwal ten bowiem ewoluuje w dobrym kierunku, każdorazowo goszcząc ciekawe (dla mnie) zespoły na deskach swoich scen. Pomimo dużej przeszkody w postaci pandemii koronawirusa, festiwal nie stracił na zainteresowaniu i wciąż przyciąga spragnionych ciężkiej muzyki fanów. Niepodrabialna atmosfera i pewna swojskość SDLa, plus doskonała praca organizatorów, sprawiają, że tam się chce po prostu wracać. Tym razem kilka kapel wyjątkowo wybiło się ponad inne. Do konkretów.

Już po raz piąty miałem okazję widzieć Brytyjczyków z Napalm Death w akcji, a jak dobry jest to zespół na żywo, to wie chyba każdy. Barney Greenway i spółka nigdy nie biorą jeńców, a ich energia sceniczna stoi na najwyższym poziomie. Oparty w większości na ostatnim wydawnictwie grupy set był dość ciekawy, a najbardziej cieszyłem się ze świetnie zagranych klasyków w postaci I Abstain i wieńczącego gig Siege of Power.

Gruzja to kapela, która nie jest dla każdego, ale na żywo zawsze robi duże wrażenie. Te gałgany wyprawiają na scenie co chcą, mają swój styl, i nic nikomu do tego. Wokaliści to żywioł, nie boją się interakcji z publiką, żartują po swojemu i w swojej konwencji. Kto wie, ten wie. Może minus koncertu na SDL jest taki, że Panowie zagrali dość przewidywalny set, oparty wyłącznie na pierwszych dwóch longplayach. Brakowało materiału z ostatnich wydawnictw grupy. Szkoda.

Holendrzy z Asphyx to prawdopodobnie najwięksi pechowcy tej edycji, jako że przyszło im grać w ogromnej ulewie, przez którą znaczna część fanów skryła się pod parasolami w strefie gastro. Szkoda, bo ich występ był kapitalny, a wokal Martina van Drunena brzmiał tego wieczoru fantastycznie. Najnowsza płyta, Necroceros, wypada na żywo bardzo dobrze i już nie mogę doczekać się kolejnego występu tej kapeli w naszym kraju.

Szwedzi z Grand Magus po raz kolejny skradli moje serce swoimi heavy metalowymi peanami do nordyckich bogów. Wokal JB Christofferssona potężnie rozbrzmiewał pośród tłumu zebranego pod sceną. Jedyną kwestią, do której mogę się przyczepić to znów set – Szwedzi praktycznie nie zmieniają utworów na swoich koncertach, przez co po raz czwarty słyszałem praktycznie te same kawałki. Niemniej jednak zabawa była przednia!

Główny headliner tegorocznej edycji SDLa, Tiamat, zaserwował nam występ naprawdę solidny. I choć nieraz dało się słyszeć w tłumie głosy, że to już nie ten zespół co kiedyś, uważam koncert Szwedów za udany. Johan Edlund co prawda sprawia wrażenie, jakby każda piosenka, którą odśpiewuje mogła być jego ostatnią, to wokalnie dawał jednak radę. Po jego wybrykach z festiwalu Brutal Assault parę lat temu moje oczekiwania nie były wysokie, ale momentami hipnotyczna atmosfera tego misterium udzielała się nawet największym sceptykom. Świetnie prezentowały się utwory z legendarnych Wildhoney i Clouds, a fajnym dodatkiem do setu okazał się kawałek Vote for Love. Dobrze było zobaczyć Tiamat na żywo w niezłej formie.

Oprócz opisanych przeze mnie powyżej zespołów do gustu przypadły mi również występy Conan, Lasu Trumien, Taxi Caveman, a także Jadu. Największym rozczarowaniem okazał się Watain, podczas którego szwankowało nagłośnienie – gitary praktycznie nie istniały, a wokal Erika Danielssona był zbyt głośny. Niemniej zawód koncertem Watain nie jest w stanie przyćmić świetnej zabawy, jaka miała miejsce na terenie festiwalu. Aleksandrów Łódzki opuściłem w świetnym nastroju. Z niecierpliwością czekam na to, co przyniesie przyszłoroczna edycja!

Red. Łukasz:

Aby nie powtarzać podobnych zachwytów kolegów powyżej, rzeknę o tych, których pominęli. Pierwszym, czwartkowym zespołem, który zapewnił mi prawdziwy zastrzyk energii był warszawski JAD. Kwartet para się hardcore punkiem i mimo tego, że stara się swoją muzykę urozmaicać wplecionymi tu i ówdzie zwolnieniami, to doskonale wiadomo, czego się spodziewać po ich występach. Zagrali szybko i agresywnie, co pobudziło do ruchu część zgromadzonej pod sceną publiki. Na dodatek uczestnicy Summer Dying Loud jako jedni z pierwszych mogli sprawdzić na żywo materiał z drugiego pełnego albumu zespołu.

Drugi dzień tegorocznego Summer Dying Loud rozpocząłem koncertem krakowskiego Only Sons. Było to moje drugie spotkanie z tym składem, pierwsze po zmianie wokalisty i choć ta mała roszada personalna wyszła zespołowi na dobre (nowy frontman daje radę), to muzyka Krakowian nadal nie jest w stanie mnie porwać. Koniec końców był to występ bez historii, o którym przy okazji kolejnej edycji festiwalu nie będę już pamiętał.

Najbardziej interesujący moim zdaniem piątkowy występ odbył się w tak zwanym The Crypt i był dziełem Doli. Image zespołu znacznie zmienił się odkąd widziałem ich na żywo po raz pierwszy, nie zmieniły się za to fenomenalne wrażenia płynące z ich muzyki. Spore zgromadzenie ludu zebrane przy małej scenie zostało absolutnie zaczarowane na niecałe trzy kwadranse, jakie trio spędziło na scenie – i to pomimo drobnych problemów technicznych. Dla zaznajomionych z twórczością zespołu niemałą gratką okazał się zagrany na koniec nowy (lub po prostu dotąd niepublikowany) utwór pogłębiający wrażenie uczestniczenia w szalonej improwizacji muzyków. Zapowiedź nowego wydawnictwa? Jeśli tak, to się jaram.

Występ Moonstone był po Watain moim drugim najbardziej oczekiwanym koncertem na tegorocznym SDLu. Krakowianie są bezbłędni w tym, co robią, zarówno na płytach, jak i na żywo. Szkoda, że dostali tylko trzydzieści minut, co wystarczyło na zaprezentowanie jedynie trzech utworów (Magma, Mushroom King, SulphurEye), jednak podejrzewam, że to niewielkie okienko czasowe okazało się wystarczające, aby grono fanów tej stoner-doomowej formacji się zwiększyło. Również szkoda, że uciekli z merchu szybciej niż na niego przyszedłem. No cóż, nie można mieć wszystkiego.

Pod scenę wróciłem, słysząc wydobywającego się z głośników całkiem przyjemnego hard rocka. Okazało się, że właśnie gra stołeczny Wij, postanowiłem więc dać zespołowi szansę. Pożałowałem tego dość szybko, bo w momencie, kiedy usłyszałem drażniący moje ucho śpiew wokalistki kapeli. Wytrzymałem trzy utwory i udałem się na polowanie na stoiska z merchem, a Wijowi mógłbym dać okejkę, gdyby byli zespołem wyłącznie instrumentalnym.

Kolejnym wielkim sobotnim wydarzeniem, na które czekałem, był koncert Conan. Anglicy nie zawiedli i absolutnie zgnietli ciężarem swoich doomowo-sludge’owych riffów wszystkich zgromadzonych pod dużą sceną. Udało się to też za sprawą bardzo dobrego nagłośnienia, dzięki któremu gitarowe uderzenie z Liverpoolu można było odczuć z całą jego mocą i intensywnością. Żałuję jedynie tego, że moja znajomość ich dyskografii jest póki co biedna. Na szczęście Panowie dali multum powodów do tego, abym jak najszybciej zaczął to zmieniać.

Tuż po zejściu Conan ze sceny pobiegłem w stronę The Crypt, gdzie swój występ powoli kończył frontowany przez Wojtka Kałużę Las Trumien. Liczyłem na Synod Trupi i ku mojemu wielkiemu zadowoleniu przyszedłem akurat na ten utwór, który w sobotni wieczór zamykał ich seta. Fanem tego składu specjalnie nie jestem, rzeczony utwór jest w zasadzie jedynym chlubnym odstępstwem od tej reguły, dlatego też z mojego punktu widzenia te 8 minut było perfekcyjne.

Niestety w tym roku największe oczekiwania przyniosły największe rozczarowanie, przynajmniej dla mnie. W klubowych warunkach Watain to prawdziwa petarda, niestety w sobotni wieczór i na otwartym powietrzu Szwedzi nie zrobili aż takiego wrażenia, choć nie uważam, aby cała odpowiedzialność za ten rozczarowujący show spoczywała na ich barkach. Niestety zawiodła mnie setlista przygotowana na SDL – brakowało reprezentantów Casus Luciferi, a zbyt wiele czasu poświęcono na utwory z najsłabszej w ich dorobku ostatniej płyty The Agony & Ecstasy of Watain. W dodatku słabo wypadło nagłośnienie – perkusja brzmiała niezwykle kartonowo, a gitary często były za bardzo schowane (na czym bardzo ucierpiał chociażby Malfeitor). Najjaśniejszym punktem (oprócz standardowego ognia na scenie oraz płonącej pochodni rzuconej w tłum zebrany pod nią) występu sobotniego headlinera okazał się świetny Erik Danielsson, lecz sam frontman Watain nie był w stanie wyciągnąć tego koncertu na taki poziom, jakiego należało oczekiwać.

Uzupełniając pofestiwalowe wrażenia kolegów, dodam swoje skromne muzyczne wyróżnienia koncertowe, do których zaliczam kapele o mniejszym zasięgu, niemniej dla mnie najciekawsze. Bez wątpienia podobał mi się koncert Taxi Caveman w czwartek, choć kompletnie odeszłam od stonerów long time ago i to bez żalu. Tu jest jednak pomysł, talent i umiejętności, powtarzając po kolegach po fachu: „najlepszy zespół Rutkosia!”. Okejka idzie też do Fleshworld, tu była nawet krew! …z czoła wokalisty, który katował się mikrofonem, i co raczej nie do końca zrobiło na mnie piorunujące wrażenie. Co kto lubi. Ja lubię ich połamane riffy i technicznie świetną perkę, plus też za fajną oprawę (na pewno robiłaby wrażenie wieczorem). Niemniej miło i sympatycznie poczułam się na koncercie Krzty, którą media niemiłosiernie określają mianem polskiego Dillinger Escape Plan. A dajcie spokój z tymi polskimi odpowiednikami, Panowie umieją po swojemu i dobrze im to wychodzi. Ostatni ukłon z mojej strony idzie do trójmiejskiego St. John i ich melancholii w wyborowym klimacie z ponurym, depresyjnym wokalem Janka Galbasa na czele. Headlinersko bardzo ładnie, ale bez oniemienia – biegałam wzrokiem za biegającym Barneyem Greenwayem z Napalm Death, wynudziłam się na Tiamacie, i trochę zawiodłam na Watain, ale potańczone było.

Red. Piotr o organizacji:

Cóż, to kolejna pięknie i doskonale zorganizowana edycja SDLa. Nie zabrakło stoisk z merchem, strefa gastro i alko w pełni satysfakcjonująca. Konferansjerka jak zwykle należała do Remigiusza Mielczarka (Sacriversum), były konkursy, nagrody, wizytacja władz miasta. Bardzo fajnym pomysłem było podzielenie line-upu na małą i główną scenę oraz dobrze wypadły tak zwane sety zamykające poszczególne dni, czyli ostatnie odpowiednio dobrane koncerty albo dla wyciszenia, albo już tylko dla wytrwałych. Działało również kino plenerowe, przy czym frekwencja podczas niezbyt już ciepłych wieczornych posiedzeń była całkiem nie najgorsza. Wszystko działało bez większych zarzutów, a przesunięć czasowych czy poważniejszych dźwiękowych problemów na koncertach nie zarejestrowano. Trzeba kolejny raz przyznać, że mamy w Polsce świetny i w pełni profesjonalny festiwal muzyki metalowej.

I to by było na tyle. Do następnego!

Zdjęcia: Aleksander Honc

Artykuł Summer Dying Loud 2022 – Aleksandrów Łódzki (8-10.09.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

08-10.09.2022 – Aleksandrów Łódzki, MOSiR im. Włodzimierza Smolarka

Organizatorzy Summer Dying Loud 2022 ogłosili kolejny zespół, który zagra na imprezie. Do składu dołącza:

Wolfbrigade

Wcześniej potwierdzono udział:

Mord’A’Stigmata, Witchmaster, Truchło Strzygi, Gruzja, WIJ, Drip Of Lies, Chainsword, Moonston, Jad, Skøv, Krzta, Narbo Dacal, Napalm Death, Tiamat, Master, Enslaved, Asphyx,Rahgehammer, Night Demon, Tides From Nebula, Fleshworld, Only Sons, Deszcz

Bilety oraz karnety można kupić na ebilet.pl w następujących opcjach:

– bilet jednodniowy – 89 zł
– karnet 3-dniowy – 159 zł
– parking – 30 zł
– pole namiotowe – 20 zł
– camper/auto na polu namiotowym – 50 zł

Oficjalna strona festiwalu – https://summerdyingloud.pl/

Artykuł Szwedzki zespół dołącza do SUMMER DYING LOUD 2022 pochodzi z serwisu KVLT.

07-10.07.2022 – Pleszew (wydarzenie)

Organizatorzy Red Smoke Festival 2022 ogłosili formacje, który zagrają na małej scenie. Do składu dołącza:

Fernandef, Red Scalp, Smokes Of Krakatau, Uranus Space Club

Na scenie dużej wystąpią:

Dopelord, Tortuga, Witchfinder, Taraban, Only Sons, Hydra, Valley Of The Sun, Colour Haze, Deathchant, Five The Hierophant, Wyatt E, Electric Moon, Kairon; Irse!, Ecstatic Vision, Greenleaf, Moonstone, Old Man Lizard, Takeshi’s Cashew, Odd Couple, Mars Red Sky, Kaleidobolt

Artykuł Kolejne formacje zasilają RED SMOKE FESTIVAL 2022 pochodzi z serwisu KVLT.

Comepass
Comepass to poznański kwartet, który swoją muzykę opisuje jako pogranicze grunge’u, rocka progresywnego i metalu alternatywnego. Dobre piosenki, mocne refreny, wyrazisty wizerunek i sceniczna energia – to ich atuty. Niedawno wydali podwójny singel „Reason” / „Grievance”.


Planet Hell
Planet Hell są doświadczonymi muzykami, którzy w pod tym szyldem grają od 2014 r. Unikalne brzmienie wykuwają z surowców dostarczonych przez klasyków death, thrash, black metalu i industrialu, a całość spina oryginalny koncept inspirowany dziełami Stanisława Lema, polskiego geniusza science-fiction. Mają już za sobą koncerty u boku m.in. Samaela, Suffocation, Obituary i Pestilence oraz dwie wysoko oceniane płyty: „Mission One” i „Mission Two”.

Przypominamy: 

01.06.2022 – Warm Up Day, Gdańsk, Stocznia
02-04.06.2022 – Mystic Festival, Gdańsk, Stocznia (wydarzenie)

Karnety na festiwal można zakupić tutaj

Bilet jednodniowy – WARM UP DAY (1.06): 149zł
Bilet jednodniowy – Dzień 1: 299zł
Bilet jednodniowy – Dzień 2: 299zł
Bilet jednodniowy – Dzień 3: 299zł
Karnet 3-dniowy – IV PULA: 499zł
Karnet VIP 4-dniowy: 799zł
Upgrade biletu 1-dniowego 2020/2021 do karnetu 3-dniowego 2022: 200zł

Artykuł Mystic Festival 2022 – Road To Mystic pochodzi z serwisu KVLT.