Kerberos istnieje już dziesięć lat, a debiut wydawniczy poprzedziło tylko demo, The awakening of the Hellhound, którego nie miałem okazji słyszeć i raczej się to nie zmieni. Szwajcarskie trio długo szukało swojej niszy i ostatecznie twierdzi, że się odnalazło jako symfoniczno-operowy death metalowy zespół. Ja powiem tak: szukajcie dalej, bo to, co znajduje się na Of Mayhem… zdecydowanie nie nadaje się do codziennego odsłuchu… ale po kolei.

Często się zdarza, że trafię na album spoza moich standardowych preferencji gatunkowych, ale jest na tyle dobry, że przebija się przez skorupę niechęci i wzbudza sympatię. Czasami nawet jest to średniak, z którego może wiele nie jestem w stanie wyciągnąć, ale też słyszę w nim jakiś potencjał lub najnormalniej mi nie przeszkadza. Rzadko natomiast się zdarza coś, co mnie odpycha i sprawia ból przy odsłuchu, a tak niestety jest z Kerberos, który swój całkiem sprawny, nieco melodyjny i progresywny death metal postanowił ubrać w zaśpiewy wokalistki z zaciągnięciem do opery i partie chóralne. Elementy te, zamiast uatrakcyjniać materiał, niszczą go i depczą wszystko, co dzieje się w podstawowych zarysach kompozycji. Nie mam pojęcia, jak wokalistka Ai-Metzeger dostała się do zespołu, jej umiejętności są bardzo niskie i to, co pewnie miało być zaśpiewane pompatycznie, dla mnie jest kulawym wyciem wwiercającym się w mózg. Czasami powoli, powodując ból przypominający ćmienie zęba, a czasami ze skutecznością uderzenia młotkiem – dramat. Ja się pytam: po co? Przecież od zawsze wokalistki były ozdobą metalu, a faceci robili za tych brzydkich brutali wykręcających w złych minach mordy na klipach. I obojętnie, jakim dobrym wałkiem zarzuci zespół, jak sprawnym blastem uraczy nas pałker – wiesz, że zaraz wskoczy partia, która rozłoży na łopatki nawet najpotężniejszego metalowego bossa.

Chciałbym napisać w końcówce coś pozytywnego, ale jest mi ciężko. Kerberos próbuje swą muzyką znaleźć się gdzieś tam, gdzie był Septic Flesh na Ophidian Wheel bądz zapomniany już zespól Orphanage, ale idzie mu to nieudolnie. Myślę, że trzeba usiąść i odbyć w zespole poważną rozmowę, bo jeżeli opery nie będą lepiej zaśpiewane i skonstruowane, to zespół nigdy nie wyjdzie z próbowni.

Artykuł KERBEROS – „Of Mayhem and Dismay” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

W wypadku Fenix Tales nie pasował mi już sam wstęp do zapoznania się z wydawnictwem, tj. oprawa. Logo zespołu niczym ze stron Bravo z lat 80. i z domieszką Marka Bilińskiego, okładka to także kicz do kwadratu. No ale cóż było robić,  nie takie rzeczy się sprawdzało, postanowiłem się zmierzyć z tą czterdziestominutową tragedią w ośmiu aktach. A gdy tylko krążek zaczął kręcić się w odtwarzaczu, moje niezbyt przychylne nastawienie prysnęło w ułamku sekundy.

Żeby było jasne, ten mało znany włoski twór para-operowy, to przedstawiciel nurtu tzw. metalu operowego. A rzucając porównaniami, to taki miks Within Temptation (z czasów Black Symphony) i Ataraxii (z czasów Il fantasma dell’opera). Mieszanka na tyle Ataraxii właśnie bliska, że aż zacząłem szukać powiązań. Bezskutecznie. Wspominając starą jak świat Il fantasma dell’opera,  w pamięci miałem głównie wokalne popisy wokalistki, a nie rozbudowane operowe arie. Natomiast pisząc o Black Symphony, miałem na myśli raczej partie gitarowo-perkusyjne niż blichtr orkiestry symfonicznej. Jest jaśniej? I to tyle.

Nie oznacza to jednak, że Fenix Tales nagrał kiepską płytę. Co to, to nie. Jest na niej sporo wpadających w ucho melodii, jest niezły wokal, a od czasu do czasu ostrzejsza partia gitarowa lub nawet mocniejsze uderzenie perkusji. Najwięcej jest oczywiście melancholii, nostalgii i uczucia ogólnego smutku.

I wszystko mogłoby być fantastyczne, niepowtarzalne, porywające za serce, rozdzierające i podniosłe, gdyby nie fakt, że jest ledwie poprawne. Bardzo poprawne, bardzo ładne i bardzo składne. Ale niestety tylko tyle.

Ocena 6,5/10,0.

Artykuł FENIX TALES – „The Abbys Eye” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.