Tracklista:
1. §1
2. §2
3. §3
4. §4
5. §5
6. §6
7. §7
8. A Story Never Told

Artykuł Animowany klip formacji OPETH pochodzi z serwisu KVLT.

18-21.06.2026- Francja, Clisson (wydarzenie)

Organizatorzy Hellfest 2026 zaprezentowali pełny line-up imprezy. Na festiwalu zagrają:

Alestorm, Alice Cooper, All Time Low, Borknagar, Breaking Benjamin, Bring Me The Horizon, Deep Purple, Devangelic, Elder, Feuerschwanz, Igorrr, Kadavar, Lagwagon, Mikkey Dee With Friends Playing Motörhead Classics, Papa Roach, Perchta, Rivers Of Nihil, Satanic Surfers, Shelter, Skáld, Skaphos, Social Distortion, The Halo Effect, The Inspector Cluzo, The Plot In You, The Pretty Reckless, Truckfighters, Uncle Acid And The Deadbeats, We Came As Romans, Winterfylleth, Accept, Blackrain, Bloodywood, Blood Incantation, Blood Red Throne, Brothers Of Metal, Carach Angren, Ceremony, Crypta, Decapitated, Die Spitz, Einherjer, Esodic, Gridiron, Helloween, Impureza, Iron Maiden, Killus, La Dispute, Loathe, Malevolence, Mastodon, Mourir, My Dying Bride, Opeth, Periphery, Point Mort, Pogo, Car Crash Control, Ponte Del Diavolo, Primitive Man, Queensrÿche, Rezn, Return To Dust, Rotting Christ, Sabaton, Sepultura, Sinsaenum, SLIFT, Sortilège, Sylosis, Tesseract, The Dillinger Escape Plan, The Gathering, Trelldom, Torche, Ultra Vomit, Uravena, Wake The Dead, Winds Of Steel, Yarostan, 1914, A Perfect Circle, Amenra, Anthrax, Aurora Noir, Behemoth, BRUIT ≤, Cabal, Cancer Bats, Carcass, Cavalera, Cold.Capsule, Combust, Cro-Mags, Crisix, Cult Of Luna, Deicide, Defeated Sanity, DVRK, Enhancer, Escuela Grind, False Reality, Fange, Gatecreeper, Gaerea, God Is An Astronaut, Hatebreed, House Of Protection, Hulder, Insanity Alert, King 810, Kublai Khan TX, Limp Bizkit, LocoMuerte, Megadeth, Obscura, Old Man’s Child, Oranssi Pazuzu, Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, Profanation, Psychonaut, Septicflesh, Severe Torture, SLAY Squad, Static-X, Thornhill, Tom Morello, Trash Talk, Vígljós, Volbeat, Acid Bath, Agnostic Front, Alta Rossa, Architects, Austere, Bad Omens, Black Tusk, Black Veil Brides, Bloodstain, Buzzcocks, Circle Jerks, Corrosion Of Conformity, Down, Drain, Eyehategod, Forbidden, Fulci, Gehenna, Gnome, Karen Dió, Maid Of Ace, Marduk, Mayhem, Napalm Death, Not Scientists, Pennywise, Possessed, President, Resolve, Revnoir, Rise Against, Scour, Silhouette, Six Feet Under, Soilent Green, Sublimate Cadaveric Decomposition, Tempt Fate, The Adicts, The Ataris, The Bones, The Dwarves, The Funeral Portrait, The Hives, The Offspring, Thy Light, Wolves In The Throne Room

Bilety można zakupić na:

tickets.hellfest.fr

Artykuł Pełny line-up HELLFEST 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

Opeth

Artykuł OPETH – Kraków (13.10.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Po przyjeździe do legendarnego już miasteczka Jaroměř, a dokładniej do jego zabytkowej, historycznej dzielnicy Josefov, wdałem się w parę konwersacji z uczestnikami tegorocznej edycji festiwalu. Wielu z nich wspominało, że przyjechali w tym roku wyłącznie dla atmosfery, jako że lineup nie powalał. I faktycznie, można by rzec, że obie poprzednie edycje dużo bardziej przyciągały swoim jak zawsze bardzo zróżnicowanym składem, ale moim zdaniem w tym roku również nie można było narzekać.

Dzień I: środa, 06.08

Nadszedł więc długo wyczekiwany pierwszy dzień festu, tj. środa, czyli ulubiony dzień większości metalowców przyjeżdzających corocznie do Jaromierza. Ach ten niezapomniany zapach pierwszego piwa otwieranego około godziny dziesiątej rano – to znak, że w końcu nadszedł czas na najważniejsze wydarzenie lata.

Wyczekiwany przeze mnie Warbringer nie zawiódł. Kawałki z kapitalnej nowej płyty świetnie wybrzmiały na żywo, a tłum żywiołowo reagował na energię wokalisty Johna Kevilla. Ne Obliviscaris to niestety kompletnie nie jest moja bajka, tak że do gustu nie przypadło mi kompletnie nic oprócz wyróżniających się linii basowych. Występ Dope zaliczy się pewnie do jednego z najkrótszych w historii BA, ponieważ zespół grał niecałe pół godziny, dając sobie spokój ponad 15 minut przed czasem – ludzie pod sceną żartowali, że najprawdopodobniej mają dość „wąską” dyskografię, przez co nie mieli już co zagrać.

Jeśli chodzi o najlepsze koncerty z pierwszego dnia festu, na pewno zaliczyć do nich trzeba debiutujący na brutalowej scenei Dark Angel, który energią rozgrzał zebrany pod sceną tłum do czerwoności, skupiając się w swoim secie na legendarnym Darkness Descends. Panowie ze Static-X również porwali publiczność, i mimo że nie jest to kompletnie mój styl metalu, nóżka rytmicznie potupywała. Dying Fetus niezmiennie nie biorą jeńców, a ich występy na BA zawsze są perfekcyjne, a był to już trzeci raz, kiedy widziałem ich w twierdzy od 2018 roku. Subjected to a Beating, Grotesque Impalement czy Praise the Lord (Opium of the Masses) zawsze wprawiają publikę w ekstazę, tak też było i tym razem.

Bardzo ważny był dla mnie występ Mastodona, którego widziałem noc wcześniej w Katowicach. Na przestrzeni lat zespół stał się jedną z moich ulubionych kapel, i nawet wyrzucenie z zespołu geniusza, jakim był Brent Hinds, nie powstrzymało mnie od zobaczenia ich na żywo dwie noce z rzędu. Równe dwa tygodnie od koncertu Mastodona na BA Brent zginął, uderzając na motocyklu w samochód na jednym ze skrzyżowań w swojej rodzinnej Atlancie. To ogromny cios dla całej sceny i społeczności metalowej. Koncert był dobry, ale bez szału, jako że Amerykanie w większości unikają utworów, w których prym wiódł Hinds, a takowe uznaję za najlepsze. Crack the Skye zostało kompletnie pominięte i bardzo możliwe, że nie będzie mi już dane usłyszeć monumentalnego Oblivion na żywo. R.I.P. Brent Hinds (1974-2025).

Podobnie jak Mastodon, Ministry również widziałem noc wcześniej w katowickim MCK. Śmiem twierdzić, że koncert na BA był lepszy, a fani dużo bardziej zaangażowani. Al Jourgensen momentami bezwstydnie leciał z playbacku, ale biorąc pod uwagę, że okraszony perełkami i koncertowymi bombami set był prawdopodobnie ich ostatnim w historii festiwalu, można przymknąć na to oko.

Oranssi Pazuzu zahipnotyzowali ludzi zebranych pod sceną Obscure, skupiając się w większości na swoim najnowszym albumie. Brakowało troszeczkę agresji i tąpnięcia, przez co wyszedłem z koncertu lekko rozczarowany – gdzie się podziały bangery z Värähtelijä? Kerry King i jego zespół wypadli świetnie, i mimo że jego solowy materiał to bardzo stockowy i niezbyt interesujący thrash metal, na żywo robi robotę. Ale proszę państwa, cóż się działo pod dużą sceną Brutala gdy wybrzmiały Slayerowe Repentless, Disciple, a przede wszystkim Raining Blood przechodzące w Black Magic – istne szaleństwo. Cieszyłem się jak dziecko na intro każdego z tych legendarnych dzieł, a gdy emocje minęły i przyszedł czas na chłodniejszą analizę, doszedłem do wniosku, że jest to w sumie taki przyjemny i nienachalny skok na kasę jak to zwykle bywa w przypadku zespołów uważanych za nostalgia acts. Wieczór zamknął dla mnie fantastyczny Orange Goblin, który pod koniec tego roku żegna się ze sceną po 30 latach kariery. Świetny koncert, bardzo dużo energii jak na tak późną porę, publiczność bawiła się przednio. Będziemy tęsknić, Panowie!

Dzień II: czwartek, 07.08

Czwartek rozpoczął dla mnie genialny Psycroptic, który grając o południu w srogim upale i promieniach słonecznych świetnie przygotował publikę na dalsze wydarzenia dnia. Maniacy starożytnego Egiptu z Nile również nie zawiedli, racząc umierającą z gorąca publiczność swoim agresywnym death metalem. To, co wydarzyło się później, a zatem około godziny 16, przerosło najśmielsze oczekiwania. Tłum zaczął się powiększać, a na scenie pojawiło się czterech Czechów w śmiesznych białych skafandrach i goglach. Gutalax to lokalni ulubieńcy, którzy zasłynęli z toi-toiowych crowdsurfingów i rzucania papieru toaletowego w tłum. I tym razem również przeszli do historii – podczas gdy jeden z toi-toiów noszony był przez publiczność, jeden z fanów, swoją drogą przedstawiciel naszego wspaniałego kraju, wspiął się na niego i przez następnych kilka minut podziwiał występ znajdując się ponad publiką, klęcząc i headbangując na plastikowym toi-toiu – tego jeszcze nie grali. I o ile muzykę Czechów ze zrozumieniem można uważać za raczej wątpliwej jakości, ich niepowtarzalne i groteskowe koncerty to zawsze źródło dobrej zabawy i moment oddechu od generalnej powagi, która często towarzyszy koncertom metalowym. Na występ Gutalax zgromadziło się niesamowicie dużo ludzi mimo wczesnej godziny – przebiła ich pod tym względem tylko Gojira, o której za chwilę. Swoją drogą zebrać większy tłum niż inne headlinujące festiwal zespoły to nie lada wyczyn, wielki szacunek dla tego – bądź co bądź – komicznego bandu.

Bardzo czekałem na występ psychodelicznego Rezn, i choć uwielbiam ich albumy, na żywo kompletnie brakowało energii, choć instrumentalnie było wspaniale. Długie przerwy między utworami i brak charyzmy na scenie były dość przytłaczające przez całą długość koncertu – oby się to zmieniło w przyszłości, bo to naprawdę świetny zespół. Z kolei następni w kolejce panowie z August Burns Red zagrali niesamowicie energiczny koncert, nawołując zebraną pod Obscure publikę do agresywnego moshowania – bardzo fajny kontrast z poprzednim występem na tej samej scenie. Suffocation to już nie to samo bez Franka Mullena, jednak to dalej bardzo przyzwoite granie na żywo – nie można przegapić legendarnych Infecting the Crypts czy Liege of Inveracity w odsłonie na żywo. Obituary to na żywo zawsze klasa sama w sobie, a głos Johna Tardy’ego zdaje się tylko polepszać na przestrzeni lat – ten gość to maszyna.

Właściwie jedynym moim doświadczeniem z najmniejszej sceny festiwalu, tj. Octagon, był gig blackmetalowych kowbojów z Wayfarer. Niestety, jak też przypuszczałem, jest to dalej zdecydowanie najgorsza scena całego BA i mam nadzieję, że w przyszłym roku coś się w tym miejscu poprawi – nie dość, że ciężko tam dotrzeć a potem wrócić ze względu na ruch jednokierunkowy do wnętrza twierdzy, a akustyka pozostawia wiele do życzenia, to jeszcze miejsce na twierdzowym dziedzińcu jest na tyle ograniczone, że bycie popychanym przez ciągle przechodzących lub wychodzących ludzi przez cały czas trwania koncertu to naprawdę wycieńczające doświadczenie. I choć widowisko byo wspaniałe – Amerykanie naprawdę są jedyni w swoim rodzaju – to umieszczenie ich na Octagonie było pomyłką. Oni są już zdecydowanie za duzi na takie miejsca.

Z Octagonu wymknąłem się nie do końca zgodnie z zasadami, ponieważ spieszyło mi się na Gojirę – tak więc zignorowałem panującą w tunelach zasadę ruchu jednokierunkowego i przesmyknąłem się ponownie przed główną scenę idąc pod prąd, ale było warto. Headliner tegorocznego Brutala to już maszyna, która jest tak mocno rozpędzona, że chyba nic nie da rady jej zatrzymać. Niespełna półtoragodzinny koncert Francuzów rozgrzał publiczność do czerwoności – jakość dźwięku, ciekawe wizuale i energia muzyków na scenie – wszystko się zgadzało. Nie do końca zgadzał się tylko set, bo niezagranie ani jednego kawałka z The Way of All Flesh czy debiutanckiego Terra Incognita to ogromny grzech, a fokusowanie się na miałkim Fortitude jest dość kiepskie. Niemniej jednak, był to koncert wyśmienity. Muszę jednak wytknąć organizatorom jedną rzecz – wielkość tłumu podczas gigu Gojiry była przerażająca – nie widziałem jeszcze tak wielu ludzi zebranych na głównym placu przed scenami Sea Shepherd i Marshall. Ewidentnie wpuszczonych zostało dużo więcej ludzi niż powinno, a świadczył o tym również fakt, że bilety jednodniowe wyprzedane były tylko i wyłącznie na drugi dzień festiwalu, czyli właśnie wtedy, gdy grała Gojira. To mogło się bardzo źle skończyć, bo tam po prostu nie dało się oddychać, ludzie wręcz stali na butach osób obok siebie, a z festiwalu praktycznie nie dało się wyjść. Francuzi przerośli już BA i aż strach myśleć co będzie się działo, gdy przyjadą tu ponownie za 2-3 lata w ramach promocji nowej płyty, która według słów Mario Duplantiera ma być powrotem do death metalowych korzeni. Oby zapowiedzi perkusisty okazały się prawdziwe i oby organizatorzy festiwalu poszli po więcej rozumu do głowy następnym razem.

Czwartek zwieńczył dla mnie Bathory tribute act w postaci Blood Fire Death, który w bardzo rzetelny sposób oddał hołd zmarłej legendzie ekstremalnego metalu, odgrywając jego sztandarowe utwory w świetny sposób. Gdy wybrzmiał otwierający A Fine Day to Die z niebywałym krzykiem Gaahla – jaki ten gość ma wokal – ciężko było się nie wzruszyć. Kapitalny koncert, który rozpalił wspomnienia wszystkich fanów monumentalnych dokonań Quorthona.

Dzień III: piątek, 08.08

Piątek zaczął się od szybkich strzałów – najpierw duża dawka groove od Prong, a potem długo przeze mnie wyczekiwany Pig Destroyer, który powinien był jednak zagrać na trochę mniejszej scenie – Obscure byłby dla nich idealnym miejscem. Niby koncert dobry, ale scena Marshall okazała się dla nich za duża, przez co ciężko było wychwycić głębię ekstremalnie agresywnej muzyki Amerykanów. Holendrów z Asphyx dane mi było zobaczyć na żywo już po raz piąty, i mimo że ich setlisty rzadko ulegają zmianie, monumentalne kawałki z The Rack i Last One on Earth zawsze powodują we mnie nieopisaną radość – cóż to jest za zespół na żywo! Po raz pierwszy doświadczyłem koncertu Overkill i powtórzę to z pewnością jeszcze wiele razy – Bobby Blitz to wokalista idealny, a na koncercie brzmi lepiej niż w studio. Fantastyczna była energia Amerykanów na scenie i już nie mogę się doczekać następnego spotkania. Szwedzi z Grave również dali bardzo dobry koncert i do teraz nie wiem, czy bardziej podobali mi się oni czy jednak wcześniej grający weterani z Asphyx. Tak czy siak, obie ekipy wypadły kapitalnie.

Panowie z Mayhem na BA miewali zdecydowanie lepsze momenty niż w tym roku. Od samego początku koncertu jedna z gitar była kompletnie niesłyszalna i choć Attila Csihar na wokalu starał się jak mógł, nie był w stanie swoimi wokalnymi wyczynami odwrócić uwagi od problemów technicznych reszty zespołu. Publiczności raczej niezbyt przypadła do gustu pierwsza część setu, w której zespół skupił się na nowszych, bardziej zawiłych i zagmatwanych utworach, i dopiero gdy na ekranie pojawił się teaser zapowiadający legendarny Freezing Moon, wszyscy jakby odżyli. Później już było tylko dobrze, ale nie był to najlepszy wieczór norweskiej ekipy.

Obiecałem sobie, że nigdy więcej nie pójdę już na koncert Paradise Lost o ile nie dostanę sprawdzonej informacji, że Nick Holmes poprawił swój wokal na żywo. Przekonano mnie jednak, żebym po raz kolejny zobaczył Anglików na deskach głównej sceny BA, i był to zdecydowanie najgorszy ich występ z tych trzech, w których oglądałem ich poczynania w twierdzy Josefov. Naprawdę żałuję, że dałem się przekonać i przez to przegapiłem występ równolegle grającej na scenie Obscure portugalskiej formacji Gaerea. Mam wrażenie, że Anglicy z Paradise Lost wypalili się przed kilkoma laty, krótko po wydaniu jednej z najlepszych w swoim dorobku płyt w postaci Obsidian, a od tego momentu ani im się za bardzo nie chce, ani też nie wyglądają na specjalnie przejętych swoimi niedoskonałościami, zarówno wokalnymi, jak i nietrafionymi dźwiękami instrumentów. Holmes po prostu zarzynał większość klasycznych utworów, a ulubiony kawałek publiczności, tj. As I Die, powinni przestać grać już dawno temu, żeby nie obrzydzić go do cna większości fanów, którzy jeszcze chodzą na ich koncerty. Najciekawszym wydarzeniem gigu okazał się moment, gdy Holmes zwrócił się do jednej z osób załatwiających swoje potrzeby w stojących nieopodal głównej sceny pisuarach, mówiąc, „I can see your cock, man”, a później dodając, że festiwalowe toalety dalej nie dają załatwiać ludziom swoich potrzeb z godnością – myślę, że jest to świetne podsumowanie tego koncertu, bo Anglicy rzeczywiście nie mają w sobie nawet odrobiny godności, występując na żywo od tylu lat w tak słabej formie. Dimmu Borgir to kompletnie nie moja bajka, więc nie wypowiem się na temat tego – jak dla mnie – bardzo słabego i miałkiego, groteskowo–teatralnego występu. Podnosząc jednak poziom na sam koniec dnia, Szwedzi z Cult of Luna po raz kolejny pochłonęli mnie swoim występem, który był perfekcyjny – zagrali nawet kompletnie nowy utwór, zatytułowany In the Shadow of Your Shadow, który brzmiał równie dobrze, co reszta setu. Kapitalne I: the Weapon rozbudziło lekko zahipnotyzowaną i zziębniętą o tej późnej porze publikę, a genialne Owlwood i wieńczący koncert In Awe Of dokończyły dzieła zniszczenia – i tak jak muzycy CoL zachwycili i połamali mnie swoim występem sześć lat wcześniej, tak i teraz dali do zrozumienia, że ówczesna forma nie była dziełem przypadku. Zdecydowanie top 3 tegorocznego festiwalu.

Dzień IV: sobota, 09.08

Do soboty, czyli ostatniego dnia każdej edycji Brutal Assault przylgnęła opinia dnia najsłabszego pod względem lineupu. Nie uważam, aby twierdzenie to sprawdzało się każdorazowo, jednak można rzec, że w tym roku również ostatni dzień festiwalu był taki trochę „na dobitkę”.

Mocne strzały w postaci Exhorder czy Protector to zawsze bardzo fajna sprawa na sam początek ostatniego dnia wydarzenia. Uwielbiana przeze mnie Brujeria, dla której przecież to pierwsza trasa po śmierci obu wokalistów, wypadła fantastycznie, a El Sangron, któremu przyszło przejąć wszystkie obowiązki wokalne – dwoił się i troił na scenie, potwierdzając, że jest w stanie sam pociągnąć grindcore’ową ekipę podczas występów na żywo. Niesamowicie słaby okazał się jednak występ Unleashed – generalnie cały ostatni dzień festu był bardzo średni pod względem nagłośnienia, ale to co działo się podczas występu Szwedów było wręcz niewyobrażalne – było tak cicho, że dużo lepiej było słychać rozmowy osób znajdujących się na vip standach. Jeden z najgorszych występów, jakich dane mi było doświadczyć, a przecież ta ekipa w studio jest naprawdę dobra. Wielka szkoda.

Jak zwykle dobrze na żywo wypadli zarówno Kataklysm, jak i punkowie z Agnostic Front, którzy zachęcili publiczność do energicznego moshowania. Następnie w końcu przyszedł czas na headlinerów z Opeth – zespół jak się zdaje nie do końca wpisujący się w stu procentach w filozofię i atmosferę Brutala, a przynajmniej ja tak to widzę. I o ile uwielbiam muzykę Szwedów, ich bardzo długie utwory i dość znaczące przerwy między kawałkami nie wpłynęły na zbyt pozytywny odbiór tego koncertu. Jak na headlinera, pod sceną zebrało się naprawdę mało ludzi – porównując z takim Gutalaxem, było naprawdę kiepsko pod tym względem. Świetnie było w końcu usłyszeć In My Time of Need czy Ghost of Perdition, ale odniosłem nieodparte wrażenie, że dużo lepiej bawiłbym się na ich koncercie klubowym. Cóż, na to również przyjdzie pora. Ostatnim koncertem festiwalu okazał się dla mnie gig The Halo Effect, którzy swoim melodyjnym i momentami bardzo cukierkowym melodeathem odprowadzili mnie do namiotu. Jest to naprawdę ciekawa ekipa, której ewidentnie bardzo się chce, a owocem tego są ich dwie pełnowymiarowe płyty, które są na takim poziomie, na jakim In Flames powinni być obecnie. Satysfakcjonujące zwieńczenie 28. edycji Brutal Assault.

Na Brutalu byłem już tyle razy, a wciąż odczuwam głęboki smutek, gdy przyjdzie mi wrócić do domu po czterech dniach tego metalowego święta. I choć z roku na rok w organizacji i strukturze festu zmienia się dość niewiele, co więcej, można doszukiwać się aspektów, w których BA wydaje się zostawać w tyle w porównaniu z innymi europejskimi festiwalami – mówimy tu choćby o ilości punktów z wodą pitną czy też wszechogarniającym zapachem moczu i ekskrementów, który od drugiego dnia festiwalu zdaje się być nieodłącznym elementem Brutal Assault experience – czeski festiwal z każdą swoją edycją wiąże się z bardzo przyjaznymi i ciepłymi wspomnieniami, coś w stylu odpalania kominka w samym środku mroźnej zimy. Sam Joe z Gojiry parokrotnie żartował, że za każdym razem ten sam przykry zapach towarzyszy zespołom (no i publiczności), które występują na głównej scenie festiwalu. Nie wiem, czy jest to efekt coraz częstszych występów Gutalaxa, ale jedno jest pewne – w tej części Europy nie ma festiwalu o bardziej „swojskiej” charakterystyce i oby tak zostało, bo drugi dzień tegorocznego festiwalu wskazuje na zwrot w stronę polityki „upchnąć ile tylko się da”. Oby jednak organizatorzy nie zdecydowali się w pełni na ten kierunek, bo naprawdę nie tędy droga. Widzimy się w twierdzy w roku 2026!

Zdjęcia autorstwa @polarblazma

Artykuł Brutal Assault XXVIII – Jaroměř (06-09.08.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

13.10.2025 – Kraków, ICE (wydarzenie) – SOLD OUT

Obok grupy wystąpi Paatos.

Knock Out Productions o zespołach:

Płyty takie jak „Blackwater Park”, „Deliverance” czy „Ghost Reveries” to kamienie milowe metalu progresywnego – kochane i uwielbiane w momencie premiery, a także teraz. Opeth jednak nie żyją przeszłością, wciąż ewoluując i nagrywając wspaniałe materiały. Szwedzi zapewnią nam świetny wieczór, a wesprą ich krajanie z równie progresywnego Paatos.

OPETH (Szwecja) progressive metal:

Nawet na debiutanckim albumie zdradzali progresywne tendencje. Z czasem było ich tylko więcej. Opeth stali się królami prog metalu i są nimi właściwie po dziś dzień. Ich organiczny, z góry rozpoznawalny styl to efekt nie tylko wielkich umiejętności, ale także konsekwentnego cyzelowania formy, nawet mimo licznych
zmian.

PAATOS (Szwecja) progressive rock:

Dla nich progresywny rock to sposób na rozwój, a nie tylko wygodny tag. I pewnie, progrockowe mechanizmy są wiodącymi w muzyce Paatos, ale nie jedynymi. Do nich dochodzi wszystko od art popu przez alt-rocka, post-rocka czy nawet jazz.

Artykuł OPETH: koncert w Krakowie wyprzedany pochodzi z serwisu KVLT.

Warm-up Day [red. Synu] Po latach przymierzania się do kolejnych edycji Mystic Festival, w tym roku udało mi się dopiąć kalendarz na tyle, by z początkiem czerwca wyruszyć do Gdańska na liczące cztery dni, festiwalowe zmagania. Chociaż pojawiało się wiele głosów wyrażających rozczarowanie skromniejszym niż w poprzednich latach line-upem, kilka nazw spokojnie wystarczyło, by namówić mnie do udziału w tegorocznej odsłonie. Po zainstalowaniu się na terenie gdańskiej Stoczni, pierwsze festiwalowe kroki skierowałem na Shrine Stage, gdzie na scenie swe wdzięki prezentowała już Martwa Aura. Mimo tego, że studyjnie bardzo sobie ten zespół cenię, koncert poznaniaków w B90 pozostawił niestety spory niedosyt. Zdecydowanie zbyt wczesna pora, nieco siermiężne wykonanie i kiepskie nagłośnienie (solówki gitarowe brzmiały jak żart) – wszystko to złożyło się na średnio udany efekt finalny. Dużo lepsze wrażenie zrobił na mnie, występujący na Park Stage’u Alcest. Co prawda momentami mogło wydawać się, że publika pod sceną przeżywa prezentowaną muzykę dużo bardziej niż sam zespół, jednak rzeczona skromność i stonowanie tylko dodawały występowi Francuzów szyku i elegancji. Po Alcest przyszedł czas na występ Midnight. Już przy tym koncercie dało sobie znać ciążące przez cały festiwal poczucie ciasnoty i prawdziwego trudu, który trzeba było ponieść, by dostać się do Shrine Stage na zespoły nieco większe od ligi średniej. Do samego występu trudno się było jednak przyczepić, mieszanina rock’n’rolla, chamskiego punka i speed/black metalu w duchu Motörhead i Venom to przepis na muzykę, której nie da się nie lubić. Po walce o oddech w B90 przyszedł czas na koncert dnia. Jerry Cantrell to prawdziwy król riffu, niezależnie od tego, czy wydaje swoje płyty pod szyldem Alice In Chains, czy marką własną. Majestatyczny lider, wspomagany wokalnie przez Grega Puciato (wyglądającego co prawda, jakby ostatni tydzień spędził na Podlasiu) spełnił moje oczekiwania w 120%. Cudowna sztuka, po której niczego już w zasadzie od Warm up Day nie oczekiwałem. No może trochę przesadzam, bo grający chwilę później na Shrine Stage Covenant/The Kovenant był również na mojej liście zespołów “must see”. Koncert był doskonałą próbą charakteru i umiejętności odbioru muzyki poprzez kontekst czasów, w których powstawała. Dając się namówić na muzyczną podróż w przeszłość, można było wraz z The Kovenant przeżyć naprawdę wspaniałe chwile. Kosmiczny trip na Nexus Polaris prowadzony przy akompaniamencie kanciastych klawiszy, kwadratowych partii sopranowych i pięknie niepasujących do całości solówek gitarowych może ocierał się momentami o pastisz i groteskę, ale takich doznań właśnie należało oczekiwać. A gdy poszły w eter zagrane na finał numery z Animatronic, to już w ogóle tańczyłem, jakby jutra miało nie być. Po powrocie na orbitę przyszedł czas na ponowny zwrot w stronę pleneru – jak gra się pełnokrwisty thrash metal pokazali na Park Stage weterani z Exodus. Słodki Jezu w morelach, ci goście przebili już granicę sześciu dych, a ognia i młodzieńczego wręcz entuzjazmu pozazdrościć mogliby im o połowę młodsi muzycy. Wszystko było tam na pełnej petardzie i z maksymalną siłą rażenia. Niesiony pozytywnymi wrażeniami wiele obiecywałem sobie po finałowym koncercie dnia, który na Shrine Stage grał Combichrist. Tym większy był mój zawód, gdy przekonałem się, że zespół nie ma do zaoferowania nic poza potwornie nudnym, generycznym i całkowicie nieprzekonującym nu/industrial metalem, zdradzającym cechy małowartościowego produktu. Do zaorania.

Jerry Cantrell

Moja rozgrzewka mysticowa zaczęła się również od Martwej Aury w klubie B90, czyli festiwalowej Shrine Stage. Wizytę zakończyłam szybko, przyjemny blecior, ale nagłośnienie zgrzytało, i niestety nie ostatni raz o tym napomknę. Przenosiny na Alcest na scenie plenerowej nie przyniosły również satysfakcji. Widziałam Francuzów wcześniej dwa razy i ten trzeci okazał się kropką nad i – nie polubimy się już wcale. Set, który miał być zdaje się klimatyczny, zupełnie mnie nie przekonał. Idziemy dalej, na wrestling! Jak emocje, to emocje! Taki czerstwy żarcik. Wróciłam na Whitechapel i tu pierwsze zaskoczenie dnia. To jest potwornie solidna machina, choć niekoniecznie w moich zainteresowaniach muzycznych. Ten amerykański deathcore, z podkreśleniem na core, zabrzmiał potężnie i równo, tu się wszystko musiało zgadzać. Brawo. W drodze na Midnight, chciałam ledwo zajrzeć na Castle Rat, a dzięki rekomendacji sympatycznego kolegi znowu się zatrzymałam. Doom metal, który nie zanudza na śmierć, jest wręcz świeży i pomysłowy? Niemożliwe! Mało tego, to było przemyślane do ostatniej nitki na bajecznej, mad-maxowej kreacji Królowej Szczurów, która przykuwała wzrok, słuch, może nawet hipnotyzowała. Zdecydowanie moje odkrycie dnia. Z małych wielkich spraw, na pewno na uwagę zasłużyły wiedźmy z Witch Club Satan. Tu okultystyczna teatralność zderzyła się z feministycznym przekazem, ale czy to było dobre? Mam mieszane uczucia. Oglądałam, mniej słuchałam. Biorę poprawkę jednak na miejsce koncertu, potworny ścisk i samą akustykę, na którą zrzucam swoje odczucia. Na pewno sprawdzę to trio w innych okolicznościach. Samo gęste – tyle mam do powiedzenia o Grekach z Zemial. Ot, może i black metal jakich wiele, ale przynajmniej tym razem było słychać, że jest wokal i są gitarki. O Midnight, Jerrym i Combichrist wyżej powiedziane zostało wszystko, podzielam wrażenia, za to o The Kovenant rzeknę natomiast tyle, że to wspaniałe jak z kolegą redaktorem pięknie się różnimy. Dla mnie to była parodia zespołu, który może kiedyś miał coś do powiedzenia. Rozumiem etosy i pompatyczność, ale cała otoczka, opóźnienie, kręcenie gałkami biednych technicznych, co i tak dało niewiele, zgasiło mnie i zniesmaczyło. Wrażenia zasypałam występem Exodus. Co za energia, ała! Słynna unia metalu z punkiem w postaci Inhuman Nature było moim ostatnim, wartym odnotowania punktem wieczoru. Fajna rzecz, dość młoda, jestem pewna, że to niedoceniony koncert Warm-up day.

Castle Rat

Dzień pierwszy [red. Synu] Czwartek rozpocząłem podobnie jak Warm Up Day od koncertu black metalowego, jednak tym razem była to dla odmiany sztuka z rodzaju TYCH koncertów black metalowych. Totenmesse dało na scenie B90 popis pełen jadu i brutalności, z wyraźnym błyskiem szaleństwa w oku (a jak się wkrótce okazało, także ranami ciętymi głowy i krwią rozsmarowaną na ciele wokalisty). Obowiązki socjalizacyjno-towarzyskie nie pozwoliły mi niestety na uczestnictwo w całości koncertu ABSU, jedynie kątem oka udało się też obejrzeć występ Włochów z Ufomammut (zespół widziałem w akcji podczas zeszłorocznego Summer Dying Loud, nie czułem więc silnej potrzeby aktywniejszego zaangażowania). Znacznie boleśniejsza była dla mnie za to absencja na Nile, jednak dostanie się na Shrine Stage podczas koncertu ekipy Karla Sandersa było misją z gatunku niewykonalnych. Miłym pocieszeniem był grany w tym samym czasie na Park Stage koncert Turbonegro, choć występ radosnych Norwegów też udało mi się obejrzeć wyłącznie fragmentarycznie. Więcej szczęścia miałem przy okazji Beherit, na który postanowiłem dostać się za wszelką cenę. Opłaciło się, bo stłoczony gdzieś w kącie sali byłem świadkiem prawdziwego sonicznego terroru. Jeżeli o jakimś koncercie tegorocznej edycji Mystica można powiedzieć, że zdradzał swoim klimatem cechy nietzscheańskiej odchłani, to był to właśnie koncert Finów. Zadymiona Shrine Stage, przypominająca przebłyski z sennego koszmaru i mrożące krew w żyłach odgłosy wydobywające się zza uchylonych wrót Tartaru. Jeden z koncertów dnia. Odkopawszy się z gruzów B90, postanowiłem przełożyć wajchę w tryb zabawy i skoczyłem na pierwszy koncert pod Main Stage. Walijczycy z Bullet For My Valentine celebrowali podczas swojego występu jubileusz wydania debiutanckiego The Poison, była więc okazja do przypomnienia sobie czasów ogrywania Need for Speed i oglądania teledysków w jakości 240p na raczkującym jeszcze wówczas Youtubie. Obserwując poczynania sceniczne BFMV, naszła mnie też smutna refleksja, że skoro już nawet te “młodociane” i grające “nowoczesny metal” kapele obchodzą swoje dwudziestolecia, to chyba czas najwyższy, by poważnie pomyśleć o zapisaniu się do osiedlowego klubu seniora. Prawdziwie sentymentalny trip nadszedł jednak dopiero po koncercie Brytyjczyków. In Flames to jeden z zespołów, które wprowadzały mnie w świat cięższego grania i choć na przestrzeni lat mój stosunek do kapeli można określić mianem przerywanego, ostatnia płyta studyjna przywróciła mi wiarę w możliwości sympatycznych rezydentów Goteborga. Szwedzi postanowili uraczyć fanów prawdziwymi the greatest hits, dzięki którym uśmiech nawet na moment nie schodził z mojej twarzy. Pewnie i znalazłoby się kilka powodów do narzekania, pozytywna energia i świetne show wynagrodziły mi tego wieczoru wszelkie mankamenty. Podczas powrotu z głównej sceny postanowiłem zahaczyć jeszcze o Shrine Stage na część koncertu Oranssi Pazuzu. Nie będę zbyt odkrywczy, jeśli powiem, że muzyka zespołu wymaga znacznie większej uwagi (i trochę lepszych okoliczności niż festiwalowe), by w pełni docenić jej walory, obiecałem sobie więc poczekać na dogodniejszą okazję, by skorzystać z zaproszenia do przedziwnego, muzycznego świata Finów. Specjalnej okazji na pewno nie potrzebował za to James Kent, który na finałowym koncercie Park Stage roztaczał przed słuchaczami wizję dystopijnego świata przyszłości, skąpanego w mroku, kwaśnym deszczu i nieprzepuszczającej promieni światła toksycznej mgle. Ciągnące się po horyzont betonowe pustynie, olbrzymie stalowe konstrukcje budynków, oświetlonych przez tlące się świetliste neony i soundtrack do przegranej wojny z humanoidalnymi maszynami. Godne zakończenie drugiego dnia festiwalu.

In Flames

Dzień pierwszy Mystic Festival 2025 to był mój dzień! Nic nie poszło zgodnie z planem, zostałam tam, gdzie miałam być na chwilę, a innych planów wcale nie zrealizowałam. Najpierw odwiedziny na Main Stage, na której rozpostarli się metalcorowcy ze skrzypcami w postaci Imminence. To nie dla mnie, nie zamierzam komentować szerzej. To samo odnośnie Kanadyjczyków z Dopethrone, to jest ten doom, na którym nie jestem w stanie się skupić. Kolejny punkt programu to sprawdzić Polaris (oj, znów pudło), odwiedzić ciemny, zgniły las z Absu i zajrzeć na Thaw. O ile Absu mnie nieco utwierdziło w przekonaniu, że zaczynam się starzeć i coraz mniej przemawiają do mnie te wszystkie bulgotania, tak Thaw przykuł mnie do barierki w Sabbath Stage (dziękuję sobie, że się dopchałam i panu, który mnie „przestawił” do przodu) na całość. Świetny koncert, Haldor brylował, wyłaził do publiki, cały set miał ręce i nogi i tułowie. Ostatni promowany album Fading Backwards zasługuje na większy rozgłos i niniejszym uznaję koncert Thaw za topkę dnia. W drodze na Eagles of Death Metal przystałam na chwilę obejrzeć świetnych Ufomammut na najmniejszej scenie plenerowej, jednak podobnie jak mój redakcyjny kolega – widziałam ich na ubiegłym Summer Dying Loud, więc tym razem odpuściłam, choć z lekkim żalem. EoDM za to dali doskonały koncert! Żywiołowy, na luzie, z uśmiechami, nóżka chodziła! Ciekawostką był cover Davida Bowiego na finał, Moonage Daydream. Tym samym spóźniłam się na Nile i nie żałuję. Ponieważ lało jak z cebra, sporo festiwalowiczów zagnieździło się w budynkach klubowych, było duszno, lepko i tłoczno. Szkoda. Zwrot więc na Turbonegro i tu nie było przeproś. Deszcz? Atam. Ścisk? No i co. Wszyscy, w tym piękne panie śpiewające gromko I have erection? No pewnie. Wszak metale też lubią pląsy. Doskonały koncert. Zajrzałam na Elder i miałam tylko zerknąć, tymczasem zostałam i kiwałam głową do numerów m.in. z Omens w fajnych impro. Suicidal Tendecies mieli świetne przyjęcie publiki. Pionierzy crossoveru z Ameryki tak się bawili, że zaprosili na scenę fanów podczas hitu Possessed to Skate, i fajnie. Zawsze miło popatrzeć na takie gesty i naturalną radość występujących i uczestniczących. Zupełna zmiana klimatu przyszła w trakcie Beherit. Co tu się zadziało, to przerosło moje oczekiwania razy pięć. Ponura (żadna) oprawa sceniczna idealnie pasowała do brudnego, surowego brzmienia Finlandczyków. Ambientowe intra, ohydny wokal, wstrętność ponad wstrętność. Nie dało się wyjść, to był rytuał, z którego aż trzeba było się otrząsnąć. O Bullet For My Valnetine i In Flames nie mam za wiele do powiedzenia. Ten pierwszy to kopalnia ich hitów, a drugi negatywnie zaskoczył – w obu przypadkach liczyłam na jakieś własne sentymenty, niestety nie udało się wcale. Na finał zostawiłam sobie Drab Majesty, Oranssi Pazuzu i Perturbatora. Bardzo lubię zimny synth z darkwavem w wykonaniu Drab Majesty, ale z płyt. Koncertowo wypadli blado, dosłownie i w przenośni. Nie będę się pastwić, choć mogłabym wyliczać czego nie dowieźli. Skrajnie inne wrażenia zapewnili Oranssi Pazuzu. Hipnotyczne, widowiskowe (fajne światełka), niemal teatralne show, doskonale dobrany repertuar – pojawiła się psychoza z Mestarin kynsi i dziwactwa z Muuntautuja. To był najlepszy koncert dnia pierwszego w moim odczuciu, tym samym odpuściłam Perturbatora zupełnie.

Eagles of Death Metal

Dzień drugi [red. Synu] Line-up kolejnego dnia festiwalu zapowiadał się na tyle interesująco, że mojego dobrego humoru nie były w stanie zmącić nawet obfite opady deszczu i coraz trudniejsza walka z przemieszczaniem się po zabłoconym terenie Stoczni. Życie festiwalowicza to w końcu nie rurki z kremem! Dzień zacząłem od wizyty na Sabbath Stage i Thantifaxath, jednak podobnie jak w przypadku Oranssi Pazuzu dla pełnego zaangażowania w proponowane przez Kanadyjczyków klimaty potrzebowałbym nieco bardziej sprzyjających warunków. To co zobaczyłem, utwierdziło mnie jednak w przekonaniu, że przy następnej okazji złapiemy się na dłuższe posiedzenie. Na Jinjer zaszedłem jedynie po to, by usłyszeć na żywo ich flagowe Pieces, co w temacie tego zespołu w zupełności mi wystarczy. Podobnie szybki przelot zafundowałem sobie z Hatebreed, lecz nie powiem, bym się nie uśmiechnął, widząc krążącą nad publiką olbrzymią Ball of Death – pomysł znakomity w swojej prostocie, rozweselający i angażujący publikę. Znacznie więcej czasu poświęciłem za to kolejnemu występującemu na Park Stage Cradle of Filth. Zespół widziałem co prawda podczas wrocławskiej odsłony zeszłorocznej trasy koncertowej, byłem jednak bardzo ciekaw jak band zaprezentuje się w warunkach festiwalowych. Łatwo nie było, zarówno ze względu na bardzo wczesną porę, jak i niezbyt fortunnie nagłośnienie. Mankamenty przysłonił jednak swoim bezpretensjonalnym urokiem Dani Filth, cechujący się wyraźną autoironią i zabawą formą. Bawiłem się znakomicie. Chciałbym powiedzieć to samo o W.A.S.P, który był jednym z zespołów, jakie przesądziły o mojej tegorocznej obecności w Gdańsku. Wszystko byłoby w jak najlepszym porządku: forma fizyczna Blackiego, zaraźliwa energia sceniczna, odegrany w całości debiut, pięknie brzmiące i zaprezentowane z prawdziwą pasją partie gitarowe – w tej kwestii naprawdę trudno byłoby wycisnąć więcej. Smak życia odbierał mi jednak skutecznie półplayback, którym przez cały koncert nieudolnie posiłkowała się kalifornijska załoga. Pod tym względem spory zawód i odczuwalnie zmącona przyjemność. Autentyczności nie zabrakło na szczęście podczas dwóch kolejnych koncertów. Występ Kinga Diamonda na głównej scenie godny był miana flagowego wydarzenia festiwalu. Dowiódł też przy okazji, jak w niczego nieujmujący sposób radzić sobie z przychodzącą z wiekiem niemocą (mam tu na myśli wokalistkę asystującą Petersenowi w jego najtrudniejszych partiach głosowych). Właściwy rozmach, przepiękna scenografia, cudna setlista, wspaniałe brzmienie. I czysta radość z oglądania Króla w akcji. Z miłością do prezentowanej twórczości, zupełnie wbrew upływowi czasu, swój koncert zagrał też Arthur Brown. Finałowy występ dnia był sztuką z rodzaju tych, na które przychodzi się raczej z ciekawości, by z miejsca zostać wciągniętym w wielobarwną krainę, przed którą kolana uginają się z wrażenia.

King Diamond

Dzień drugi to trzy zaskoczenia, trzy pewniaki i król, ten jeden król. Najpierw Main Stage i nie moje bajki. Zarówno stonerowcy z Green Lung, jak i metalcore’owe (?) Jinjer nie zatrzymali mnie na dłużej niż parę minut, choć na pewno tym drugim nie można odmówić kunsztu. Fajne wrażenie zrobili Kanadyjczycy z Thantifaxath – nie wiadomo kim są i nie wiadomo co właściwie grają, więc super. Hellripper bez zaskoczeń, prawdopodobnie samo dobro w dobrym znaczeniu – niestety nie dało się wytrzymać pięciu minut w ścisku Sabbath Stage vel Sauna Stage. Zaskoczeniem okazał się skład Hatebreed – nigdy ich nie brałam na poważnie, a tu solidna sztuka z odbijaniem balona w publice. Pewniakiem, ale i niejako zaskoczeniem był oczywiście Opeth – widziałam ich może siedem razy i z każdym kolejnym razem upewniam się, że tu będzie zawsze dobrze, swetry trzeba nosić. Fajnie było usłyszeć pierwszy raz na żywo nowości z ostatniego wydawnictwa The Last Will and Testament. I  oczywiście sztandarowe Deliverance, które ponoć było zagrane 1001 raz. Tym samym niezamierzenie przepadło mi Eyehategod i Graphic Nature. Trudno. Cradle of Filth przemilczę, o matko, i klasyfikuję ich jako zaskoczenie, że mogło być aż tak groteskowo. Zupełnie inaczej poszło z W.A.S.P. Chyba znakomita większość mysticowej braci wybrała się na Park Stage w tym slocie czasowym. Ledwo można było się ruszyć w tym tłumie, a musiałam wyjść, bo za punkt honoru obrałam sobie koncert polskiego składu Her i to był strzał w dziesiątkę. Jazzy w taki dzień, w kompletnie innym, w jakiś sposób kojącym repertuarze zadziałały jak plaster. Potem król horroru. Powiedzieć, że był rozmach, to nic nie powiedzieć. Zmieniające się sceny, performance i scenki rodzajowe, wysokie charakterystyczne amplitudy wokalne, złowieszcze maski i miny, jakież to było angażujące! Dacie wiarę, że potężny Duńczyk ma już 69 lat? King Diamond to headliner całego Mystica 2025 i kropka. Nie obejrzałam jednak całości, bo podreptałam pooglądać Blindead23. Publika dorodnie dopisała mimo nieco trudnego czasu koncertu, a ja gratuluję sobie, że zdążyłam na większość setu. Panowie rozkręcili koncert tak jak potrafią najlepiej, brzmiało to i hulało potężnie, bez zbędnych tej nocy ozdobników. Były nowości z Vanising, były sztandarowe podstawy z Affliction, niski, ostry wokal, miód na moje uszy i czarne serce. Na koniec jeszcze Arthur Brown i jego płonąca głowa. Nie mam pojęcia, czy to było przedstawienie, czy cyrk, czy czary-mary, nic z tego nie zrozumiałam i chyba o to chodziło. Świetna rzecz, jak dożyję 83 lat, też będę nosić takie ciuchy i ogram wszystkie zasady, na przykład czasówkę występów. W drodze do wyjścia jeszcze final look na The Bug, i choć większość moich pięknych znajomych zachwycała się dronującym dźwiękiem wiertarki, moja głowa już była na poduszce w domu.

Arthur Brown

Dzień trzeci [red. Synu] Ostatni dzień festiwalu można było z powodzeniem nazwać dniem cover bandów, line-up zakładał bowiem występy m.in. Apocalyptiki, Sepultury, I Am Morbid i Blood Fire Death. Swój jubileuszowy set dla Litany zaprezentował Vader, w kategorii “łzy dla cieniów minionych” można było też rozpatrywać koncert Tiamat. Ale od początku. Dzień zacząłem od wycieczki na główną scenę i koncertu Dark Tranquillity. Choć twórczości Szwedów po 2007 roku nie znam niemal wcale, nic nie poradzę to, że lubię Mikaela Stanne w każdym wydaniu, dzięki czemu nawet nie rozpoznając większości granych numerów, bawiłem się na koncercie goteborczyków bardzo przyzwoicie. Podobne wrażenie zrobiły na mnie dwie thrash metalowe załogi, prezentujące tego dnia swoje wdzięki w B90. Zarówno Death Angel, jak i Municipal Waste dały znakomite występy, zaspokajając tego dnia moje zapotrzebowanie na pełnokrwisty amerykański thrash. Synonimem jakości był też oczywiście Vader – choć czasy świetności i największych triumfów zespół Petera ma już za sobą, to uporu, konsekwencji i zachowania przyzwoitego poziomu nikt nie jest w stanie mu odebrać. Podczas koncertu na Park Stage szczególnie radował mnie widok Mausera, który po latach odpoczynku od grania, powrócił w szeregi pancernej dywizji. To może tak jeszcze reaktywacja Dies Irae? Nikt w końcu nie zabroni marzyć. Pentagram jest dziś w powszechnym internetowym odbiorze znany z memów i filmików prezentujących pocieszne poczynania sceniczne Bobbiego Lieblinga, nikogo nie powinien jednak zmylić ten ironiczny sznyt. Zespół pozostaje bandem pełnokrwistym, rasowym i bardzo wyrazistym. W Gdańsku udowodnił przy okazji, że do odwieszenia rękawic na kołkach jest w jego przypadku jeszcze daleko. Po kwasowym tripie przyszedł czas na zanurzeniu się w rozgrzanej do temperatury wrzenia smole wraz z Blood Fire Death. Przyznam, że trochę bałem się tego występu, bo porywanie się na kult, jakim jest Bathory (nawet w wykonaniu tak znamienitych postaci skandynawskiej sceny bm, jak stojący za tym projektem) wciąż było bardzo ryzykowne. No i pozwoliłem pozytywnie się zaskoczyć, bo okazało się, że muzycy doskonale czują diabelską równowagę między rock’n’rollowym feelingiem, a black metalową sugestywnością, które zawsze charakteryzowały muzykę Quorthona. Blood Fire Death (może poza epizodem z udziałem Nergala, który wyraźnie przeszarżował swój występ) dostarczył mi dokładnie tego, czego zabrakło mi podczas jubileuszowego koncertu Mayhem na zeszłorocznym Summer Dying Loud. Znakomite ożywienie historii i wspaniały hołd złożony ikonicznej postaci okresu, gatunku i sceny. Na drugim biegunie sinusoidy wrażeń znalazły się za to koncerty Apocalyptiki i Sepultury. W przypadku tej pierwszej, znacznie bardziej leżą mi autorskie kompozycje Finów, przez co koncert złożony wyłącznie z utworów Metalliki nie zrobił na mnie większego wrażenia. Sepultura natomiast jest dziś zespołem, który nie jest nawet swoim najlepszym cover bandem. W końcu przyszedł też czas na finał festiwalu, jakim był dla mnie koncert Tiamat. Chociaż zespół wydawał się  w nieco lepszej formie (o ile można mówić w przypadku Johana Edlunda o “lepszej formie”) niż podczas Summer Dying Loud 2022, w występie Szwedów próżno było szukać tej magii i klimatu, namiastkę których udało się wytworzyć w Aleksandrowie Łódzkim. Niezależnie od tego i tak miło było odśpiewać największe hity z okresu Clouds i Wildhoney.

Blood Fire Death

Ostatni dzień Mystica 2025 był dla mnie najbardziej luźny. Oprócz Blood Fire Death Tribute to Bathory nie liczyłam na kołatanie przedsionków i odwiedzałam sceny mniejszymi kroczkami (tym bardziej, że czułam te kroczki bardziej). Na pewno mogę już podsumować, że w tegorocznej edycji nie miałam szczęścia do metalcorów. Landmvrks na scenie głównej, a wcześniej Grove Street na Shrine Stage zlały mi się w jedno. Marna to rekomendacja, więc powstrzymam się od szczegółów. Paleface Swiss i ich deathcore ponownie nie wyrwał mnie z kapci i ponownie pozostawię sobie krytykę na inną okazję. Dopiero Vader sprawił, że kiwnęłam głową raz czy dwa, ale tu nie mogło być inaczej, choć nigdy nie zostanę die hardem tej – jakby nie patrzeć – legendy. Kompletnie odbiłam się od Apocalyptki. Nie wiem co tam chciałam znaleźć, może znajomych, którzy zawinęli się ze mną, krocząc na Pentagram. Oczywiście, że chciałam zobaczyć faceta w cekinach i na obcasach, zachowującego się jak postać z kreskówki, niemniej doszukałam się nawet muzyki, która może nie potargała mi włosów, ale warto było chwilę przystanąć. I zmoknąć. Punktem programu był dla mnie wspomniany Blood Fire Death Tribute to Bathory, który obejrzałam od A do Z, lokując się przypadkiem wśród sympatycznej grupy Szwedów, którzy z namaszczeniem odśpiewywali cały set. Klimat piękny, oprawa fajna, etos w ramkach. Goście, m.in. basista Bathory, Frederick Mellander, Nergal czy Attila Csihar to też miłe akcenty, lubimy takie. Bardzo ciekawie natomiast rysuje się niemal skrajne zróżnicowanie w odbiorze koncertu Sepultury  z setem pożegnalnym. Nie nastawiałam się na nie wiadomo co, a jednak znalazłam się w tej grupie, która daje kciuk w górę. Beneath the Remains, Kairos czy Desperate Cry to strzały prosto w lico i w moim odczuciu „ten nowy”, czyli Derrick Green godnie wypełnił swoją energią główną scenę. Dynamika nie ustawała, to wszystko zadziałało. A może czas się pogodzić, że niektóre czasy przeminęły z wiatrem? Na koniec, mając na uwadze opuszczenie festiwalu na dobre, pokulałam się na kolektyw Johna Cxnnora i tam już zostałam. Sci-fi synth z ejtisowym vibem to wszystko, czego mi było trzeba na finał. Trzech różnych wokalistów, fajne połączenie elektroniki z trapem, techenko w międzyczasie i dziwaczne postacie, snujące się po scenie. I koniec. Finito. Siły ustały.

Sepultura

Na podsumowanie słów kilka o samym festiwalu. Niezależnie od kapryśnej pogody cztery dni Mystic Festival 2025 wypełniły się dobrą, czasem nawet wzniosłą atmosferą. To już stałe miejsce spotkań dobrych znajomych, nowych znajomych, morze wrażeń i pozytywnych emocji. Jak to bywa w przypadku tego typu imprez, nadmiar treści nigdy nie pozwoli odhaczyć wszystkich dostępnych atrakcji, wiele rzeczy chciałoby się też zobaczyć w innej kolejności i na innych scenach, wiadomo jednak, że to już kwestie czysto indywidualne, którymi trudno obarczać organizatorów.

Chociaż powrót do rzeczywistości po tak angażującym emocjonalnie wydarzeniu zawsze jest nie lada sztuką, za pewne pocieszenie można uznać fakt, że na kolejny festiwal o podobnym poziomie nie przyjdzie czekać zbyt długo. Summer Dying Loud, to do ciebie!

Zdjęcia: Dariusz Gracki (wszystkie galerie obejrzycie tutaj)

Artykuł Mystic Festival 2025 – Gdańsk (4-7.06.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

13.10.2025 – Kraków, ICE (wydarzenie)

Obok grupy wystąpi Paatos.

Bilety można zakupić na:

knockoutmusicstore.pl, Ebilet.pl

Artykuł OPETH zagra koncert w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Mystic Festival 2025 – Dzień 2 (06.06.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

06-09.08.2025 – Czechy, Jaromer, Twierdza Josefov (wydarzenie)

Na Brutal Assault 2025 wystąpią:

Avulsed, Faüst, Besna, Crypta, Cutterred Flesh, Funeral, Marked As An Enemy, Pan Lynx, See You In Hell, Five The Hierophant, Sleppytime Gorilla Museum, Sylvaine, Exhorder, King Woman, XIII. Století, Brutally Deceased, Sigh, Zeke, Leprous, Slow Crush, Ill Niño, Carnivore A.D., Inter Arma, Obscure Sphinx, Pelican, Arthur Brown, Pyrrhon, Pyrexia, Gutslit, Fulci, Malignancy, Repliķant, Absu, Mantar, Rotting Christ, Zemial, Opeth, 3 Inches Of Blood, Dying Fetus, Hideous Divinity, Ne Obliviscaris, Nile, Prong, Warbringer, Car Bomb, Envy, Hanabie., Patriarchy, The Browning, Dark Funeral, Furia, Harakiri For The Sky, Oranssi Pazuzu, Ruïm, Wayfarer, Agnostic Front, Counterparts, Heriot, Ryker’s, Karnivool, Kerry King, Drowning Pool, Fear Factory, Graphic Nature, Mnemic, Bohren & Der Club Of Gore, Crypt Sermon, Cult Of Luna, Hällas, High Parasite, Monolord, Paradise Lost, Skálmöld, Blood Fire Death, Aluk Todolo, Frayle, Gost, Klidas, Priest, Blood Red Throne, Defeated Sanity, Fleshgod Apocalypse, Malevolent Creation, Mammoth Grinder, Rivers Of Nihil, The Halo Effect, Brujeria, Gadget, Gutalax, Macabre, Attila, Crystal Lake, DevilDriver, Fit For A King, Kublai Khan TX, Landmvrks, To The Grave, Within Destruction, Gaerea, Hellbutcher, Mayhem, Tsjuder, Green Lung, Mastodon, Orange Goblin, Rezn, Dark Angel, Hellripper, Overkill, Protector, Asphyx, Avulsed, Grave, Kataklysm, Psycroptic, Gojira, Dimmu Borgir, Ministry, August Burns Red, Benighted, Between The Buried And Me, Covenant, Obituary, Pig Destroyer, Static-X, Suffocation, Thrown, Unleashed

Artykuł BRUTAL ASSAULT 2025: rozpiska godzinowa imprezy pochodzi z serwisu KVLT.

04-07.06.2025 – Gdańsk, Stocznia Cesarska (wydarzenie)

Na Mystic Festival 2025 zagrają:

Intrepid, Pridian, Burner, The Bug, Ufo Mammut, Drab Majesty, Stray From The Path, Employed To Serve, Sphere, Dopethrone, Elder, Hatebreed, Imminence, Palleface Swiss, Unprocessed, Vader, Bad Touch, Heavy Blood & Die, Sim, Bewitcher, Hellripper, Slomosa, Blindead 23, Hér, Soulburn, Bokassa, Hideous Divinity, Split Chain, Castle Rat, Inhuman Nature, Thantifaxath, Celestial Santuary, Last Penance, Thaw, Faetooth, Luna Kills, Totenmesse, Graphic Nature, Martwa Aura, Witch Club Satan, Grove Street, Zemial, Rickshaw Billie’s Burger Patrol, Absu, Midnight, Municipal Waste, Turbonegro, Blood Fire Death, John Cxnnor, Møl, Cabal, Katla, Plaguemace, Embla, Signs Of The Swarm, The Crazy World Of Arthur Brown, I Am Morbid, Bullet For My Valentine, Halocene, Eyehategod, Death Angel, Defects, Landmvrks, Polaris, Jinjer, Sepultura, Opeth, Dark Tranquillity, Tiamat, Green Lung, Cobra The Impaler, Jerry Cantrell, Pentagram, Suicidal Tendencies, W.A.S.P., Combichrist, Whitechapel, Eagles Of Death Metal, Cradle Of Filth, Perturbator, Cattle Decapitation, Skeletal Remains, The Kovenant, King Diamond, Apocalyptica, Archgoat, Oranssi Pazuzu, Beherit, Alcest, Nile, Exodus, In Flames

Artykuł Już jutro rusza MYSTIC FESTIVAL 2025 pochodzi z serwisu KVLT.