Patrząc na okładkę Seidr, trudno nie odczuć skojarzeń z albumem With Oden on Our Side Szwedów z Amon Amarth. Pandrador uderza co prawda tematycznie w tożsame na wspomnianego bandu rejony, robi to jednak bardziej w stylu szwedzkiej sceny death metalowej spod znaku Unleashed, Vomitory, Bloodbath, Demonical, czy Hypocrisy, stawiając wyraźnie na brutalniejsze, szybsze, bardziej nowoczesne i technicznie dopieszczone brzmienia. W gronie inspiracji (w Nithstang of Sleipnir wręcz wzoru) przebija się też Behemoth, ale w końcu jeśli już pożyczać, to od największych.

Po dojściu do konstatacji, że muzycy z Rzeszowa prochu na nowo nie wymyślają, czas na ocenę poziomu kompozycyjnego Seidr. I tu już na szczęście zabawy jest więcej, o ile bowiem mało co w muzyce Pandrador zaskakuje, zespół na tyle sprawnie odnajduje się w obranej stylistyce, że obcowanie z ich drugim albumem stanowi całkiem przyjemne i absorbujące zajęcie.

Nowa płyta podopiecznych Pagan Records zawiera odpowiedni ładunek mocy i brutalności, agresywnych riffów, perkusyjnych galopad i wydartego z głębi trzewi growlu. Zespół nie zapomina jednocześnie o równoważeniu jej odczuwalną dawką chwytliwością i nośnej energii (najlepiej słychać to w Hverglmir, Valediction of Exalted One i Helferdast). Czuć też wyraźną dbałość o detale – orkiestracje, wstawki i sample dodają muzyce właściwej nastrojowości i wzmacniają klimat poszczególnych kompozycji.

Kolejna rzecz, to bardzo wysoki poziom produkcyjny. Heinrich w swoim House Studio wykręcił klasowe brzmienie, które w ślepym teście mogłoby spokojnie sugerować, że Seidr jest albumem nagranym przez duży zespół dla któregoś ze światowych majorsów. Podobnie sprawa ma się z oprawą graficzną albumu – bogato zdobiony, 24-stronicowy booklet cieszy oko, potwierdzając, że również w tym aspekcie zespół jest na bieżąco ze współczesnymi standardami. Duże brawa.

Seidr Pandrador to kawał wprawnego grania. Zapatrzonego co prawda mocno w Szwecję i to nowocześniejsze oblicze death metalu, ale jeżeli lubicie te rejony metalowego rzemiosła, zespół zdąża z sytym zaopatrzeniem.

Artykuł PANDRADOR – „Seidr” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Skąd wstęp mówiący o nieocenianiu muzyki „po okładce”? Już tłumaczę. Mój pierwszy kontakt z muzyką Pandrador miał miejsce przy okazji premiery klipu do utworu Uppsalablot. Miałem po obejrzeniu i wysłuchaniu jego zawartości mały dysonans, muzyka tego utworu to nowoczesny, rwany i raczej szkliście nieskazitelny death metal – ok, bardzo lubię takie granie. Problem się pojawił w zawartości lirycznej i image’u zespołu, który nawiązuje do mitologii nordyckiej. Sam temat jak najbardziej cenię, aczkolwiek w połączeniu z nowoczesną sztuką niszczenia dźwiękiem jakoś mi się te dwa światy nie przegryzały. Rozwiązanie przyszło wraz z całym albumem, który okazał się ciekawie przemyślany. Sam koncept jest ciekawy, dopracowany i podzielony na trzy części: duchową, ludzką i ostatnią, mówiącą o upadku świata ludzi i samych bogów. Elementy mitologiczne są zaadaptowane na dzisiejsze realia, dzięki czemu dwa światy się przenikają.

Co do muzyki – nie mam żadnych pytań. Silny, agresywny, precyzyjny, nowoczesny death metal grany przez Pandrador wszedł mi momentalnie. Mimo sporej dozy techniki, kawałki są wręcz przebojowe (oczywiście dla fana takiego hałasu), łatwo zapamiętywalne i myślę, że sporą zasługą są riffy – wyraziste, dobrze wbite. Sądzę, że bardzo się nie pomylę, gdy porównam Pandrador do miksu Decapitated z okresu Nihility i Anticult. Na Ov Rituals… mamy do czynienia z dużą dawką gitarowych łamańców opartych na równym bębnieniu, z jakiego są znani Panowie z załogi Vogga, plus lekkie naleciałości sztuki Vadera. Zaznaczę jednak, że Pandrador jak na debiutanta posiada spore zalążki swojego stylu, w moim uznaniu nie jest odtwórcą, a jedynie nie ukrywa swych inspiracji. Ov Rituals, Ov Ancestors, Ov Destiny to mocny debiut, możliwe, że jeden z pretendentów do mojego podsumowania roku naszej sceny. Trzymam kciuki za przyszłość zespołu.

Artykuł PANDRADOR – „Ov Rituals, Ov Ancestors, Ov Destiny” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Płyta Ov Rituals, Ov Ancestors, Ov Destiny to zderzenie starożytnego z nowym, tak na płaszczyźnie muzycznej jak i treściowej. Nowoczesny, mocno techniczny, ale niesiony zaraźliwym groovem i pierwotną wściekłością death metal spotyka się wpół drogi z charakterystycznym dla tzw. „polskiej szkoły” brzmieniem i ukłonami w stronę takich klasyków jak Trauma, Yattering, Dies Irae, Decapitated czy Vader.

Nad krążkiem Ov Rituals, Ov Ancestors, Ov Destiny zespół Pandrador pracował ponad dwa lata. Materiał był rejestrowany i produkowany w Heinrich House Studio pod okiem Filipa „Heinricha” Hałucha, współpracującego już wcześniej, m.in. z Behemoth, Azarath, Deus Mortem czy Vesanią. To muzyka szybka, bezlitosna i bardzo precyzyjna. Kompozycje zostały oparte o skale charakterystyczne dla skandynawskiej muzyki etnicznej. To jednak nie jedyny, zbudowany przez Pandrador, most pomiędzy „Wtedy” i „Teraz”.

Teksty utworów eksplorują dziedzictwo kulturowe Północy: historie z sag i kronik islandzkich oraz obecne w mitologii nordyckiej toposy odczytywane poprzez optykę człowieka współczesnego. Poszukują w wielusetletnich przekazach uniwersalnych prawd, testując granice tzw. mitu i to, jak rezonuje on z teraźniejszością. Wydawnictwo można wręcz uznać za concept album, gdyż został on podzielony na 3 tytułowe rozdziały opowiadające o warstwie duchowej (Ov Rituals), historii ludzi (Ov Ancestors) i upadku cywilizacji zarówno „ludzkiej”, jak i „boskiej” (Ov Destiny).

Album w całości został udostępniony do odsłuchu:

Artykuł Ov Rituals, Ov Ancestors, Ov Destiny – nowa płyta Pandrador pochodzi z serwisu KVLT.