Panzerkrieg 666 to jedynie dwie osoby: odpowiadający za wszystkie instrumenty i muzykę HvS, oraz piszący teksty wokalista MvM. Podobnie, jak w przypadku nazwy, tekstów i tytułów, również muzycznie nie grzeszą jakimkolwiek przejawem wyjątkowości. Od początku dostajemy totalny wpieprz, który tak mnie pozytywnie zaskoczył, że aż mi się japa cieszy. Panzerkrieg 666 nie przekuwa tu stali na nowo, ale robi muzykę dobrą, bezkompromisową, może i zainspirowaną klasyczną twarzą Marduk, a co najważniejsze – jednak po swojemu. Pięć kawałków mieszczących się na Wolfpack emanuje brutalnością, gniewem i jadem. Jego black metalowe korzenie są niepodważalne, ale brzmienie i kilka wpływów (między innymi pojawiające się czasami ciężkie riffy) pozwalają sądzić, iż muzykom nie są obce ciągotki to metalu ekstremalnego spod znaku Zyklon. Osiemnaście minut trwania Epki to urozmaicona aranżacyjnie dawka mocy, jako całość popchnięta do ekstremum, ale bez przynudzania – oferuje częste zmiany tempa, zapamiętywalne partie i refreny (na przykład Blitzkrieg Inferno).

Podczas gdy klasycy z Marduk co album poszukują nowych brzmień, Panzekrieg 666 może stać się dobrą alternatywą dla tęskniących za erą Legiona (wokalista Marduk, który stał za mikrofonem aż do albumu World Funeral). Można tu wyczuć tę samą furię i chęć zniszczenia całego świata. Styl projektu jeszcze się tworzy, ale na dziś jest na tyle wyraźny, iż myślę, że w niedalekiej przyszłości skojarzenia ze Szwedami przestaną być oczywiste, a nazwa twórców Wolfpack będzie wymawiana na jednym oddechu z klasykami gatunku.

Artykuł PANZERKRIEG 666 – „Wolfpack” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Pięć kawałków autorstwa Niemców wzbudziło we mnie skojarzenia z twórczością Marduk. Panzerkrieg 666 grają szybko i wściekle, momentów wytchnienia w zasadzie brak, a blasty gonią blasty, uciekając przed blastami. Dodajcie do tego przepełniony jadem skrzek Daniela-Sebastiana Meisena oraz teksty traktujące o wojnie i macie telegraficzny skrót genezy wspomnianej przeze mnie konotacji.

Muzyka formacji zwyczajnie się broni, choć zbudowano ją prostymi środkami – a może właśnie dzięki temu. Black duetu brzmi bardzo staroszkolnie, cechuje go furia i agresja, z którymi ściśle wiąże się punkowa wręcz energia płynąca z materiału. Na dodatek jest ona na swój sposób nośna, a słuchając jej, aż chciałoby się wskoczyć w mosh pit. Prostota określa również sposób, w jaki materiał został wyprodukowany – nie słyszy się w nim udziwnień i ozdobników – co uznaję za bardzo duży plus, gdyż idzie to w parze z podejściem tworzących Panzerkrieg 666 muzyków.

Ten konkretny debiut obiecującego zespołu okazał się miłym zaskoczeniem. Jeśli zaliczacie się do fanów bezkompromisowego podejścia do black metalu zakorzenionego w drugiej fali, nie powinniście być zawiedzeni. No, może jedynie długością wydawnictwa, przez którą oczekiwanie na więcej zdaje się bardziej dojmującym uczuciem.

Artykuł PANZERKRIEG 666 – „Panzerkrieg 666 EP” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.