Coś skrojonego w sam raz dla metalowych nerdów? Pewnie, ale nie piszę o tym ze złośliwością. Kompozycje i liryki snują się podług starych zasad – ma być z rozmachem, wciągająco, trochę mrocznie, czasem lirycznie, niepozornie, zawsze jednak z widokiem na to, co za siedmioma górami, za siedmioma morzami. Wydawałoby się to wszystko do udźwignięcia dla kilkoosobowego składu, a tu niespodzianka – Draugûl to jednoosobowy projekt. Stoi za nim pochodzący z Malty, a zamieszkały dziś w Szwecji Hellcommander Vargblod. Artysta odpowiedzialny jest za większość muzyki – wyjątkiem Wytches, kower Inkubus Sukkubus oraz Byssan Lull, gdzie odzywa się melodia tradycyjnej szwedzkiej kołysanki – i tekstów (oprócz napisane po szwedzku Fjällstorm). Do tego nagrał partie wokalne, gitary, bas, klawisze, zaprogramował perkusję, dograł partie tradycyjnych instrumentów. I ta jednoosobowa orkiestra gra całkiem nieźle. Warto jednak nadmienić, że gościnnie pojawia się na płycie wokalistka Katia Azzpardi, ale jej udział jest raczej symboliczny i dotyczy paru numerów.

Trzeba oczywiście cenić takie klimaty, na styku hałasu i wyciszenia, niezbyt modne, odnoszące się do legend i motywów z fantasy. Kto wymaga od metalu zadzierzgnięcia aktualniejszych rozwiązań i tematów, ten może sobie darować. Są jednak tacy, którzy lubią staroświecką opowieść snutą przy ognisku. Zorza zalśni na niebie, puszczyk w lesie zawyje, bard zaintonuje coś o starych dziejach, wielkich czynach i kryjących się w ciemnościach strachach… Przemyślcie, czy podobne kwestie Was interesują. Bo to jednak pewien miszmasz, dla jednych smakowity jak łyk skaldycznego miodu (przepraszam za to przesadne porównanie), a dla fanów nowości może ciężki do strawienia. Jeśli nie obrażacie się na dość swobodne mieszanie black metalowych patentów ze sporą dawką melodyki, folkiem, klawiszową ornamentyką (bardzo udane, takie do zasłuchania Lake of Unnumbered Tears), czasem wręcz z czymś na styku łzawego gothic rocka (Wytches), to może być rzecz, która bardzo przypadnie Wam do gustu.

Można by się było doszukiwać mankamentów, jednak muszę przyznać, że zimowe zaklęcia działają – przynajmniej na mnie, choć wielkim miłośnikiem stylu nie jestem. No cóż, sugestywne granie, w biegły sposób wykorzystujący niby zgrane patenty, ale których siła i blask jeszcze nie wywietrzały. Może dlatego, że tak właśnie Draugûlowi w duszy gra, że to jego dziedzina, najpewniej ufundowana na fascynacjach z młodzieńczych lat.

Artykuł DRAUGÛL – „Winterspell” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Zgodzę się, że trzeba podejść do tematu z odrobiną dystansu. Kto traktuje metal nazbyt poważnie, może nie kupić tego typu konwencji. Uspokajam jednak tych wszystkich, którzy boją się, że za żartem nie kryje się za wiele uczciwego grania – Drabataturk wie jak się to robi! Udaje się muzykom (muzykowi?) we frapujący sposób zmieszać melodyjne i wściekłe elementy, tworząc solidną black metalową muzykę środka w starym stylu, gdzieś na styku pierwszej i drugiej fali, z całym jej dobrodziejstwem.

Są na tym albumie niemal wszystkie składowe elementy, jakie tworzyły wczesną skandynawską scenę lat 90. – proste, punkowe rytmy (Goblin’s Procession czy przebojowy Goblin’s Dance), ale i trochę blastów i większej dawki jadu oraz rozpasania (To the Altar). Do tego w tych brudnych, goblińskich tańcach odzywają się skryte w tle, ale klimatyczne klawisze, dodające symfonicznego posmaku i przestrzeni (Hunting czy Throne). Od czasu do czasu pobrzmiewa nastrojowo akustyczna gitara (Goblin’s War: Prologue) – fragment Throw Uk-Kuzluk Forest skojarzył mi się nawet z pierwszymi płytami Opeth. A żeby było mało, to jest tu i ździebko elektroniki (The Spell) i ambientowy epilog w postaci Black Valley. Słychać na Drabataturk także coś na podobieństwo dęciaków (Goblin’s War: Prologue), niemal jak u legendarnych Master’s Hammer. Ciekawie to wszystko zaaranżowane i wyprodukowane czytelnie, choć ze szczerą dawką brudu, dzikości i nonszalancji.

Czasem warto spuścić nieco z tonu i pozwolić sobie na odrobinę zabawy. Enigmatyczny Drabataturk (nie wiem nawet ilu muzyków go tworzy – może to być i jednoosobowy projekt) to fajna odskocznia. Trudno wyrokować, czy sam pomysł wystarczy na kolejne wydawnictwa, ale debiutancki album to bardzo udana żonglerka znanymi, klasycznymi black metalowymi motywami w nie nazbyt mocnym wydaniu, z odrobiną różnych domieszek. Ja, wędrując po krainach Mork-K, bawiłem się przednio.

Artykuł DRABATATURK – „Drabataturk” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Ja tymczasem pozwoliłem sobie sięgnąć do płyty, której recenzowanie w przyszłym roku byłoby już lekką przesadą, a w tym jeszcze od biedy można.  A to dlatego, że debiutancki album Ergotisma światło dzienne ujrzał (dzięki Pesttanz Klangschmiede) pod koniec roku ubiegłego. I szkoda byłoby ją przeoczyć.

Ten czterdziestominutowy album utrzymany jest w klimacie surowego i nieskomplikowanego acz melodyjnego black metalu. Dwa pierwsze utwory to nawet metal epicki, przeplatany odgłosami natury i klasycznym – jak na ten gatunek – wokalem.

W utworze trzecim klimat zmienia się diametralnie, i na resztę płyty lądujemy w klimatach znacznie bardziej surowych, brudnych i pierwotnych. Kawałki opierają się na melodyjnych partiach przesterowanych gitar, perkusji schowanej daleko w tyle utworu, i wokalu tak prostego i surowego, jak tylko można to sobie wyobrazić. Sporadycznie zdarzają się w tej części jeszcze wokale rodem z dwóch pierwszych kawałków i melodyka także od czasu do czasu ląduje w klimatach delikatniejszych, ale dopiero utwór przedostatni przynosi jakąś zmianę. La Danse de Morts z powrotem przenosi nas w nastroje bardziej „rycerskie”. Krążek kończy Leberare Agros Nostros, kawałek, który jest idealnym miksem obu klimatów na płycie. A wszystko to utrzymane w przyjemnym niespiesznym tempie.

Tak płyta prezentuje się w telegraficznym skrócie.

I kiedy pomyślałem, że tak przyjemny albumik mógłby z uwagi na niewielki rozgłos przejść bez echa, zrobiło mi się trochę przykro i postanowiłem go opisać. A Wy też rzućcie na niego uchem, bo choć dupy nie urywa, to jednak warto.

Artykuł ERGOTISM – „Notre terre, nos aieux, notre fils et nos morts…” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.