sobota – 23.06.2018

Piątkowa temperatura, pierwsze emocje i zachwyty pod sceną oraz prawie doba w podróży sprawiły, że sobota rozpoczęła się dla nas grubo po południu. Adrenalina puściła, łóżko w hotelu całkiem skutecznie zregenerowało przed kolejnym dniem triatlonu. Mały rytualny obrządek, czyli 3 x p: przepyszna poranna porcja kawy, pakowanie plecaka i pokrycie obnażonych części ciała filtrami UVA /UVB. Piekło – nadchodzimy!

Spóźniony start, niestety nie z Markiem Tremontim, choć zaznaczyłam jego formację jako pierwszy akt w dzisiejszej rozpisce, nie zdążyliśmy nawet na drugi – fuzję rap metalowego kwartetu, który łączy siły  Cypress Hill i Biohazard  czyli Powerflo… cóż.  Wpadam nieco zawiedziona dopiero na solowe wcielenie KoЯna, czyli projekt  Jonathana Davisa.  Muzyka nieco gładsza, z elementami etnicznymi, głównie dzięki instrumentarium.  JD naprawdę się zmienia, być może pod wpływem przeżyć osobistych, być może większej dojrzałości , ale szczerze mówiąc, brzmi to ciekawie i intrygująco, no i ma świetne logo!

Odpuściłam bliżej mi nieznane Pleymo, które z daleka brzmiało dość płasko, w sam raz by bez bólu pogrzebać na stoiskach z oficjalnym merchem, dopóki na scenie nie pojawi się Bullet For My Valentine.  Zdążyłam jedynie przyjrzeć się monstrualnej kolejce – grzecznej, uporządkowanej, ale nie dającej szansy na zakupy w rozsądnym czasie – fosa wzywa! Szybka wizyta namiocie TEMPLE, aby cyknąć wyrazistą Maszę z Arkony, a dziewczyna ma wygar i pełną świadomość swoich możliwości. Zresztą cała Arkona ma się doskonale, konsekwentnie odziani, doskonałe spójne show, no i entuzjastyczna publika.  Swoją drogą pięknie się rozwijają nasi ziomkowie ze Wschodu.

Tymczasem na głównej scenie BFMV, a pod sceną entuzjastycznie skaczący tłum. Kawałki z nowej płyty bardzo się na żywo sprawdzają  – jest świetnie! Patrząc przez teleobiektyw na Matta Tucka, jak wytrzymuje upał w swojej stylowej, skórzanej kurtce, stwierdzam,  że „nieskazitelność” to jego drugie imię.  Paradoksalnie, to „wymuskanie” sceniczne, nie przeszkadza grać metalcore z prawdziwym pazurem. Panowie – Walia może być z Was dumna!

Triatlon zaczyna przyspieszać, emocje rosną, bo oto za moment  jeden z dzisiejszych moich faworytów – Body Count. Ice-T z jego szalonymi kumplami z „Wyliczanki” zaczęli od kopniaka między oczy – „Civil War”! Do kompletu doznań należałoby dorzucić jeszcze Mustaine’a  jak na „BLOODLUST” – to byłby cios!

What side you on when the shit pops off?
Black or white, wrong or right?

Szlag, Megadeath gra jutro, co za porażka! Może byłaby szansa? Kto wie… Na ukojenie poszło ze sceny „Raining Blood”, co nie dziwi, wszak Ice-T fanem Slayera jest.  Po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu, że gitara Erniego C zrywa berety.
Poza szanownym składem Body Count na scenie szalał młodociany hype man, intensywnie odciągając uwagę od starej gwardii. Ice przedstawił go jako Litle Ice’a  i wszystko stało się jasne.  Repertuarowo było wszystko co chciałam: „No Lives Matter”, „Body Count”, „Voodoo”, „Black Hoodie” no i kontrowersyjny „Cop Killer” –  wszystko na żywo, bez masła! Jestem w piekle czy w niebie? Fuck it.

Miałam jakieś 40 minut, aby się ogarnąć przed jeszcze wielką dla mnie niewiadomą – całkiem świeżym projektem Pattona z Lombardo – Dead Cross. Nie dość, że ich występ jest w moim „ulubionym” Valley – namiot w którym nie da się zrobić przyzwoitych zdjęć – to jeszcze zazębia się z kolejnym „moim” zespołem, czyli Limp Bizkit. 
Napięcie i chęć zrobienia jakiegokolwiek zdjęcia sparaliżowały zmysły i przez pierwsze 2 kawałki praktycznie nic nie słyszałam. Obserwowałam wysiłkowe miny Lombardo, jak zwykle schowanego na tyłach sceny i Pattona, który smagał scenę kablem od mikrofonu, chowając się przy każdym wyśpiewywanym wersie za odsłuchami w głębokim skłonie. Gdzieś między drugim a trzecim kawałkiem, Mike soczyście splunął w moim kierunku, niestety za moment poczułam jak celnie to zrobił. Cieszyć się czy wściekać – oto dylemat fana?  Starłam z łokcia gwiazdorską ślinę, ciesząc się w duchu, że nie trafił w obiektyw.

W takich sytuacjach pojawia się pytanie: czy fotografia koncertowa, to bezkrwawe łowy, czy dyscyplina strzelectwa do żywej zwierzyny również w  brutalnej odsłonie? Zostałam chwilkę na koncercie. Oprócz repertuaru supergrupy wyłapałam kilka coverów, m.in. „Dirt” – The Stooges i „Bela Lugosi’s Dead” – Bauhausu w wersjach wybitnie smakowitych. Mike bardzo odżył w tym projekcie. Zrzucił biały garniturek mafiozo i wrócił do luzu scenicznego, jak za dawnych lat w Faith No More. Odziany w szorty i zwykły T-shirt z narzuconą na wierzch, rozchełstaną, kwiecistą koszulą z krótkim rękawem, ukrywającą  wyhodowany brzuch, szalał po scenie z niewymuszoną radochą. Takiego Pattona wręcz kocham  i wszystko wybaczam. 
Na koniec, na „przeprosiny” było „Nazi Punks Fuck Off”, „Raining Blood” no i  „Epic” (!).  Szkoda, że tego nie słyszałam – szykowałam szkło na Freda Dursta.

Limp Bizkit zaznaczyłam w rozpisce na „tłusto” jako  największą atrakcję wieczoru. Nie zawiodłam się.  Mimo że nie wydali nic nowego od 2011 i w efekcie stają się swoistym cover bandem własnej działalności  –  kradną dzień.  Fred Durst nadal z lekkością kontroluje tłum,  prowadzi swoistą grę – zaczepia inteligentnymi podtekstami, prowokując określoną reakcję publiczności.  Atmosfera  pod sceną, jak z końca stulecia, ludzie płyną, śpiewają na całe gardło, praktycznie nie widać świecących ekranów komórek. Zbiorowa mobilizacja wielotysięcznego chóru gardeł podczas „Killing in the Name” nie była jednak tak spektakularna, jak na zeszłorocznym występie Prophets Of Rage. Następnie, popłynęło „Faith” George’a  Michaela – kocham tego wariata Freda  w kwiecistej czapeczce i spodniach do kompletu!  Jest prawdziwym luzakiem, jak za dawnych lat. Limp zbezcześcił jeszcze parę innych wybitnych hiciorów, zrobił to z zawadiackim humorem i niesłabnącą wokalną energią.  Jak zwykle Wes Borland również nie zawiódł w temacie scenicznej stylówki – tym razem ubrany od stóp do głów w czerń, z pomalowanymi na z czarno dłońmi, czarną twarzą i zębami (tak!). Zwieńczeniem czerni – swoistą kropką nad „i” – był czubek głowy i włosy – pokryte białą farbą. Czy powinniśmy oczekiwać czegoś innego? Nie! Oni nigdy nie zawodzą. Najlepiej zamknąć oczy i dać się ponieść, no chyba, że….

It’s just one of those days
Where you don’t want to wake up
Everything is fucked
Everybody sucks…

… albo właśnie przede wszystkim wtedy.

LIMP BIZKIT

1. Purple Rain (Prince song)
2. Hot Dog (preceded by Cowboys From Hellintro jam by Pantera in hommage to Vinnie Paul)
3. Rollin’ (Air Raid Vehicle)
4. Nookie (until second chorus, into..)
5. Full Nelson
6. Thieves (Ministry cover)
7. My Generation
8. Master of Puppets / WastedYears / South Of Heaven / Holy Wars… the Punishment Due / Smells Like T (Covers Medley)
9. Killing in the Name (Rage Against the Machine cover – with Vincent Price)
10. Faith (George Michael cover)
11. My Way
12. Break Stuff
13. Take a Look Around

Czy to intensywność i specyfika Limp Bizkit, czy zadęcie, jakie towarzyszyło już na etapie przygotowań do występu, głównej tzw. gwiazdy – Avenged Sevenfold spotęgowało poczucie miałkości i nijakości usłyszanej muzyki – nie wiem.  Z Limp Bizkit poszybowaliśmy w chmury, zaś A7F ściągnęło mnie brutalnie na ziemię nudnymi solówkami i wędrówką w tę  i z powrotem po wybiegu . Właśnie, nie rozumiem kompletnie intencji scenicznego wybiegu w tym przypadku. Jeśli już, wybieg dla Stevena Tylera to podstawa odpowiedniej ekspozycji dla żywiołowego występu, ale w ich przypadku idea zakrawa nieco o nonsens. Oprawa sceniczna ograniczyła się do kilku salw płomieni i końcowego wybuchu sztucznych ogni – ot, biesiada miejska z okazji dni Szczebrzeszyna. Na dodatek A7F wprowadzili ponadnormatywne ograniczenie dla fotografów w fosie do bodajże 10 ze specjalnej listy, reszta natomiast musiała się zadowolić zdjęciami z poziomu publiczności. Nie żałuję i nadal nie rozumiem, gdzie tkwi fenomen ich niekwestionowanej popularności. Ten występ spuścił ze mnie powietrze, ale publika zdawała się ukontentowana, zwłaszcza spora rzesza dziewcząt pokazujących się zespołowi topless.

Skoro już byłam pod dużą sceną , to z rozbiegu poszłam zrobić foty Parkway Drive. No i bum! Tego mi było trzeba na zakończenie. Już pierwsze dźwięki miło rozruszały moją rozleniwioną percepcję. To był zastrzyk z adrenaliny – ratujący życie, przed zapaścią.  Znów poczułam jak krew nabiera właściwego pulsującego rozpędu.  Metaliczne , industrialne dźwięki i fenomenalna oprawa sceniczna to klucz do zapewnienia doskonałej wydajności, nawet mocno osłabionej zmęczeniem fotografki. Nic nie powiem o repertuarze, dopiero będę go chłonąć. Nie wiem jak z popularnością Australijczyków u nas, ale mi wystarczyła sama moc pochodząca ze sceny, ogromna charyzma wokalisty, nieukrywana radość zespołu. Powalająca konsekwencja występu, od scenicznych detali , gry świateł spójnych z muzyką, po doskonale współpracujący ze sobą zespół, dobrze wyglądający i świetnie brzmiący.  Ja to kupuję.

Miałam jeszcze zaznaczony Dimmu Borgir, niestety przegrał z kretesem z Parkway Drive, bo zwyczajnie nie dotarłam do Temple, aby choć rzucić uchem w kierunku sceny.

Wytrzymałam  kondycyjnie  do samego końca, zmęczenie dawało o sobie znać, ale było warto.

pełna galeria zdjęć do obejrzenia tu: Hellfest – dzień 2

Podsumowanie:

obejrzane występy  – 8
wypite piwa – 4
odkrycie – Parkway Drive
rozczarowanie – Avenged Sevenfold
przyjemna niespodzianka – Dead Cross
ilość pokonanych km  – 16,7
karta pamięci  64 GB – zapełniona w 150%

tekst i zdjęcia : Justyna „justisza” Szadkowska

Artykuł Hellfest 2018 – Clisson, Francja (23.06.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

niedziela 24.06.2018

Temperatura 27 stopni o 10:00 nad ranem przyhamowała nas na starcie, co w rezultacie doprowadziło do kolejnego rozpoczęcia festiwalowego dnia  grubo po południu. Przepadło zatem Primal Fear, czyli niemiecki Judas Priest, który gra od prawie dwudziestu lat. Szkoda, bo nie miałam okazji usłyszeć popisów wokalnych Ralfa  Scheepersa czterooktawowym głosem o rozpiętości od wysokiego tenoru do niskich rejestrów barytonu – ani w obecnej kapeli, ani w byłej (Gamma Ray). 

Mój dzisiejszy „aperitif” to Iced Earth. Otwieracz ma zwykle za zadanie pobudzać apetyt i zająć gości w trakcie czekania na danie dnia.  Urodziwy Stu Block i jego konferansjerka między utworami była „sweet, lovely and beautifull” , ponadto skutecznie spełniła rozluźniającą funkcję. Przyjemny relaks przed obiecującą kolacją, zwłaszcza jeśli wczorajsza uczta nie należała do najłatwiejszych.

Na pełne obroty weszłam z Killswitch Engage. Jesse Leach potrafi pokazać,  jak się naprawdę „śpiewa” metalcore. Obaj wraz z Adamem  Dutkiewiczem są równie szaleni i energetyczni, zresztą jak zawsze. Jesse odziany w marmurkowy- jeans rodem z lat 80. Adam zaś olśniewał szortami w gwiazdki i paski,  czyli amerykańską flagą. Popisy sceniczne idą w tym przypadku w parze z warsztatem, KsE – godnie!

Potem na scenę wkracza Accept – weterani  oldschoolowego metalu – na widok których tłum przy barierkach i tłum w fosie wyraźnie się podkręca.  Choć zespół nieco rutynowo podchodzi  do swoich scenicznych zadań, to nadal dobrze to wygląda, bezspornie sprawia radość oglądającym i fotografującym. Każdy z muzyków efektownie pozuje,  szczególnie Wolf Hoffmann, który kocha fotografów. Pod sceną nikt się nie przepycha, nie ma dzikich przebiegów, wszyscy wiedzą, że artyści sami zmienią swoją lokalizację na scenie, więc każdy będzie miał swój komplet zdjęć – od prezentacji  instrumentów na brzegu sceny – po prowokujące miny w pełnym kontakcie wzrokowym. Widać , że flirtowanie z armią aparatów sprawia Panom ogromną radochę. Bez zaskoczeń.

Na scenie obok, po ok. 5 – minutowej przerwie technicznej pojawiło się Arch Enemy.  Patrząc na skład zespołu z perspektywy fotografa, to w pierwszym rzędzie zjawiskowo piękna  Alissa White-Gluz i zjawiskowo brzydki Sharlee D’Angelo.  Reszta zespołu to mniej widoczny na scenie wirtuoz gitary Jeff Loomis oraz schowany za bębnami Daniel Erlandsson. Całość wyjątkowo smakowicie się wchłania, zarówno muzycznie, jak i wizualnie dają wszystkim solidną dawkę  mocy i energii. Niesamowite jak Alissa potrafi płynnie „przełączać” się między czystym a brudnym wokalem! …gdyby jeszcze D’Angelo przestał się uśmiechać – byłaby pełnia szczęścia.

Równolegle  w „Świątyni” swoją mszę – odprawiali rodacy. Cudem udało mi się wybłagać u ochrony możliwość wejścia pod scenę po „trzech pierwszych”  dozwolonych na focenie. Wyraźnie uduchowiona publika szczelnie wypełniająca namiot wskazywała na wysoką pozycję Batushki, którą w zawrotnym tempie zdobyła po ukazaniu się ich pierwszego albumu  „Litourgiya„. Cieszy taki obrót spraw. Oby utrzymali się w zwyżkowej formie jak najdłużej. W przeciwieństwie do poprzednich dwóch edycji festiwalu, Batushka jako jedyna kapela reprezentowała Polskę.

 W namiocie ALTAR instalowali się jedni z moich ulubieńców – Finowie z Amorphis , na main stage zaś Rudy z kolegami. Mimo iż Megadeth jakoś nie miałam ochoty focić, to ze względów logistycznych chciałam już być pod dużą sceną. Tłum gęstniał głównie z powodu dzisiejszego headlinera. Ja jednak miałam ciśnienie aby zrobić zdjęcia  Alice In Chains. 

Zajęłam strategiczne 3 miejsce w kolejce do fosy,  więc mogłam na ogromnym luzie posłuchać Megadeath.  Zastanawiałam się co tym razem przytrafi się ekipie Mustaine’a, bo ilekroć ich widzę, zawsze jest jakiś problem.  Tym razem nie było słychać  wokalu i gitar przez prawie cały „Rattlehead„. Z jakiegoś zagadkowego powodu byli jedynym zespołem, którego spotkały kłopoty techniczne, a brzmienie pozostawiało wiele do życzenia. Ciekawe, czy to zaplanowany zabieg, czy przysłowiowy pech, bo jak mawiają kierowcy TIR-ów: „Rude” na pokładzie przynosi nieszczęście.

Za chwil kilka miała znów nastąpić podróż sentymentalna do Seattle za sprawą Jerry’ego ,  Kinneya i spółki. Emocje, jakie towarzyszą mi w takich momentach powodują pełną mobilizację i skupienie a jednocześnie silną obawę, że legenda zostanie odarta z magii w zderzeniu z rzeczywistością. Co innego słuchać muzyki i spijać słowa leżąc na dywanie w ciemnym pokoju akademika a zgoła inaczej stanąć oko w oko z żywymi muzykami bez możliwości wymazania potem pierwszego wrażenia. Wiedziałam, że muszę zostać w fosie na przynamniej dwa kawałki. Strategicznie obmyśliłam plan na tyle zuchwały, że mógł się udać. Plecak ze sprzętem rzuciłam przy mocowaniu sceny – zaraz na początku i pobiegłam kadrować, po jednym utworze wracając po sprzęt miałam załapać się z kolejną ekipą fotografów wpuszczanych przez ochronę, i po raz kolejny mieszając się z następną partią ukraść kolejne kadry, ile się uda. Dałam radę lawirować przez trzy utwory!
Już pierwsze dźwięki sfuzzowanych gitar spowodowały zmasowany sygnał do moich przygotowanych na pobudzenie neuronów. Rdzeń kręgowy rozesłał  niezliczoną ilość impulsów aż poczułam przyjemne mrowienie w dłoniach i stopach. O mamuniu, jest prze-dobrze!  „Bleed the Freak”.
Potem  „Check My Brain” – wrr, cudownie! No i „Again” na wyjście spod sceny – pysznie! O rany, udało się ! Ulokowałam się prawie centralnie w tłumie by obejrzeć już z mniejszym napięciem resztę koncertu. Brudne dźwięki, znane słowa i tak dobrze teraz zagrane na żywo, co za moc! Kilka słów powitania po francusku pięknym akcentem i  „Them Bones”, cóż za uczta.

Niepotrzebnie się bałam konfrontacji, bo choć William nie ma tego grunge’u  w głosie co Layne, to
absolutnie jest jego godnym następcą. Jego głos, głęboko i mocno zabrzmiał zwłaszcza w akustycznie pięknym „Nutshell”, zadedykowanym Vinnie Paulowi , o którego śmierci dowiedzieliśmy się całkiem niedawno. Prawie godzinny występ  zakończył się odśpiewanym z współtowarzyszami pod sceną „Would?” i „Rooster”. Czemu te cudowne chwile kończą się tak drastycznie i mijają tak szybko?

W oczekiwaniu na nową płytę Alice In Chains obejrzyjcie sobie jak było na Hellfeście – https://www.youtube.com/watch?v=a5YMiMNoNHg

 i jeśli tylko ogłoszą ich regularny koncert z tej okazji , to pędźcie ile sił w nogach bo cholernie warto!

1. Bleed the Freak
2. Check My Brain
3. Again
4. Them Bones
5. Dam That River
6. Nutshell (Dedicated to Vinnie Paul)
7. No Excuses
8. Hollow
9.We Die Young
10. Man in the Box
11. The One You Know
12. Would?
13. Rooster

Moi drodzy, będę teraz bluźnić, choć nie po raz pierwszy, bo koncert Iron Maiden w zasadzie nie był mi już w tym momencie do niczego potrzebny. Tłum, który pojawił się na całej łące przed głównymi scenami był imponujący. Ja podjęłam się zadania przedarcia się do Valley, gdzie lada chwila miał zacząć swój występ Kadavar. Przeciskając się wśród zdeterminowanych na uczestnictwo w show Dickinsona i jego kompanów, po raz pierwszy na tym festiwalu odniosłam wrażenie , że poruszam się w zdecydowanie niewłaściwym kierunku. Mimo wszystko udało  mi się dotrzeć do celu, jak również wejść do fosy, głównie z powodu dezorientacji ochrony , w temacie liczenia utworów dotychczas zagranych.

Lupus, Tiger i Dragon są tak psychodeliczni jak ich muzyka – bardzo dobrze się ich słucha i ogląda. Moja kolejna próba złapania tego tria w obiektyw nie przyniosła mi jednak satysfakcji. Albo muszę kupić lepszy sprzęt, albo dać sobie spokój i skupiać się w Valley wyłącznie na muzyce.

Wróciłam na łąkę przed Main Stage. Żelazna Dziewica, której set lista obecnej trasy – „Legacy of the Beast” to prawdziwy powrót do przeszłości – wkroczyła właśnie w fazę przegrzewania publiczności. Początkowy entuzjazm zmienił się w nieco przestudzoną ciekawość, połączoną z obserwacją kolejnych dziwacznych elementów scenografii i wcieleń Bruce’a . Z jednej strony lubię rozmach i przemyślaną oprawę widowiska, ale powiedzmy sobie otwarcie czy rozpoczęcie koncertu utworem „Aces High” w połączeniu z pojawieniem się gigantycznego dmuchanego  spitfire’a nie jest lekką przesadą.  Osobiście odbieram to jako fanaberię Dickinsona,  którą usprawiedliwia wyłącznie ich status. Na szczęście jestem odosobniona w tych dywagacjach … tłum się bawi! Nigdy nie widziałam, jak żyję, tylu koszulek z napisem Iron Maiden. I tym razem,  jak w przypadku Mega Gwiazd, ze względu na surowe ograniczenia fotograficzne, w fosie nie było „normalnych” fotografów . Na finał wiązanka przebojów z zamykającym „Run to the Hills” plus trochę dymu i fajerwerków. Jak zwykle na bogato, energetycznie i widowiskowo.

Patrząc w rozpiskę do kolejnego koncertu zostało ok. 20 minut. Będą sztuczne ognie? Niebyło. Tym razem  uchylono rąbka tajemnicy. Na ekranach pojawiły się nazwy – Dropkick Murphys, Carcass, Slayer i Manowar – czyli zespoły, które zagrają na feście w 2019.

Festiwalowicze wyraźnie zmaltretowani intensywnym programem, wypitym alkoholem i  powiedzmy temperaturą idealnie spasowali się z następnym wykonawcą . Marilyn Manson od razu przeszedł w stan upadłości – od pierwszego kawałka śpiewał – klęcząc za odsłuchami, od czasu do czasu kładąc się na scenę. Między utworami przemieszczał się wzdłuż lub w głąb Main Stage, głównie odwracając się do publiczności plecami. Stałe punkty jego występu, czyli niszczenie mikrofonu – ograniczyły się do upuszczania go na deski, powodując piski i zgrzyty wywołane sprzężeniami sprzętu.  Byłam mile zaskoczona, bo wokalnie, Manson naprawdę dawał radę. Zdawał się też nieco zawstydzony swoim obecnym wyglądem, zwłaszcza w obecności zaproszonych na scenę „przypadkowych” fanek w stroju topless. Wdzięki dziewczyn obficie prezentowano na telebimach,  ku uciesze widzów i sądząc po wyrazach twarzy, również męskiej części obsługi technicznej, znajdującej się na scenie głównie.  Długie przerwy między utworami nieco drażniły, ale w pełni rozumiem konieczność  zmiany kreacji – Marilyn w płaszczu z kruczoczarnych piór wyglądał bardzo interesująco. Niestety nie usłyszałam moich ulubionych coverów z wyjątkiem Sweet Dreams , a czekałam zwłaszcza na depeszowy „Personal Jesus„. Cóż, nie można mieć wszystkiego, najważniejsze w tym występie okazało się, że zła fama o kiepskiej formie i beznadziejnych koncertach skandalizującego niegdyś artysty, była mocno przesadzona. Chociaż możliwe, na szczęście dla mnie, że było to odstępstwo od normy. 

1. Intro: Ziggy Stardust (David Bowie song)
2. Irresponsible Hate Anthem
3. Angel With the Scabbed Wings
4. Deep Six
5. This Is the New Shit
6. Disposable Teens
7. mOBSCENE
8. Kill4Me (With fans on stage)
9. The Dope Show (I Don’t Like The Drugs (But… more)
10. Sweet Dreams (Eurythmics cover)
11. Say10
12. Antichrist Superstar
13. The Beautiful People

„Zaszczytną” rolę zamykacza festiwalu głównej sceny powierzono Nightwish.  Na Warzone szaleli odszczepieńcy z Turbonegro, Temple żegnało się przy dźwiękach Carpenter Brut, ja zaś postawiłam sobie za punkt honoru sfotografowanie festiwalowego loga – wypluwanego przez hyrdo-drukarkę – na kurtynie wodnej. Kurtyna ta, to nowość , obecnej 13 edycji. Nocą wyglądało to bardzo efektownie, ale zapisać ten efekt na  matrycy lustrzanki to już nieco inna bajka. Moje umiejętności i możliwości matrycy w tym zakresie  możecie ocenić zaglądając do galerii Hellfest – dzień 3  , gorąco zapraszam!

Podsumowanie:

obejrzane występy  – 10
wypite piwa – 3,5
odkrycie – brak
rozczarowanie – IRON MAIDEN
przyjemna niespodzianka – MARILYN MANSON
ilość pokonanych km  – 17,9
karta pamięci  64 GB – zapełniona w 166 %

EPILOG 25.06.2018

Przeszliśmy przez kolejny festiwalowy – pełen wzruszeń – weekend i jak zwykle już tęsknimy za kolejną jego odsłoną. Tak już jest – zasmakujesz, chcesz więcej i więcej. Krztusisz się, chorujesz, cierpisz, ale zaraz potem chcesz znów i to już, zaraz.
Wróćmy jeszcze na moment do przysłowia” do trzech razy sztuka”. Czy udało mi się oddać w jakimś stopniu atmosferę i klimat tego festiwalowego szaleństwa? Próbowałam ze wszystkich sił, ale ocena należy do Was. Ja mogę obiecać, że dopóki będę miała to szczęście jeździć do Clisson, będę się dzieliła swoimi wrażeniami, czy tego chcecie, czy nie. Hellfest jest po trzykroć „naj”: najlepszy organizacyjnie, najbardziej przyjazny festiwalowiczom, najciekawszy w kwestii doboru zespołów.  

Hellfest, edycjo 2019 – nadchodź czym prędzej!

tekst i zdjęcia : Justyna „justisza” Szadkowska

Artykuł Hellfest 2018 – Clisson, Francja (24.06.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

JONATHAN DAVIS

MEMORIAM 

ARKONA 

BULLET FOR MY VALENTINE

BODY COUNT

DEAD CROSS

LIMP BIZKIT

AVENGED SEVENFOLD

PARKWAY DRIVE

FANI  

zdjęcia: Justyna Szadkowska

Artykuł Hellfest – Clisson, Francja (23.06.2018) pochodzi z serwisu KVLT.