Mimo dość ryzykownego terminu (piątkowy wieczór, rozpoczynający przedmajówkowy wypoczynek, skłaniał raczej do pozostania na powietrzu, aniżeli szukania wrażeń w zadymionych piwnicach toruńskiej starówki) frekwencja podczas koncertu była więcej niż zadowalająca. Fakt cieszy tym bardziej, że Toruń z zasady nie kojarzy się z oszałamiającym zainteresowaniem koncertowym, a każdy udany gig to cegiełka procentująca możliwością organizacji większej ilości podobnych imprez w przyszłości.

Zaczęło się co prawda z lekką obsuwą, spowodowaną problemami Wayfarer na trasie Łódz-Toruń, przez co i koncert Moanaa został przesuniety o jakieś trzy kwadranse, nie wydawało się jednak, by fakt ten znacząco wpłynął na humory zgromadzonych w klubie słuchaczy. Zespół rozpoczął bez zbędnych ceregieli od numeru z Passage, by przez blisko godzinę (przy zaskakująco dobrym brzmieniu i sugestywnej oprawie świetlnej) snuć swoje post rockowe/metalowe opowieści, złożone – co warto podkreślić – w dużej mierze z premierowego materiału. Godnym odnotowania był także dobry nastrój, który udzielił się kapeli z obsługującym mikrofon Rafałem Kwaśnym na czele – z tego co pamiętam, dwa poprzednie koncerty Moanaa w Trn ograniczały się dla K-vassa jedynie do odśpiewania przygotowanego setu, tym razem poza uprzejmym przywitaniem, frontman kapeli postawił na żywą konferansjerkę, zapowiadając między innymi przygotowany na jesień tego roku nowy album grupy. Po zaprezentowanych zapowiedziach mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że jest na co czekać. Świetny występ.

Kwadrans przerwy spędzony na przetworach słodowych i pogaduchach, podczas których na scenie Dwóch Światów rozstawiała się gwiazda wieczoru, krótkie przedstawienie i można było odpalać główny punktu programu. Cóż powiedzieć – choć już po występie Moanaa wiedziałem, że niezależnie od formy scenicznej Amerykanów zawiedziony piątkowym wieczorem nie będę, to co spotkało mnie podczas koncertu Wayfarer przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Kwartet z Denwer entouragem nie zdradzał zbytnich koligacji ze sceną black metalową, sam występ jednak szybko wyjaśnił wszystkich wątpiących w energię i siłę przekazu muzyki tego składu. Słuchać było w nutach Wayfarer zarówno dzikość amerykańskich równin jak i tradycyjny black metalowy las, co w połączeniu dało doskonały rezultat. Wielowątkowe, długie, odpowiednio stopniowane kompozycje na żywo zabrzmiały tak, że na żadnej chyba głowie wśród zebranych w Dwóch Światach słuchaczy nie pozostało nakrycie.

Duże brawa należą się nagłośnieniowcom, koncert brzmieniowo obronił się znakomicie, bardzo dobrze wyeksponowana sekcja nie ginęła w ścianie dźwięku, a grający jak w transie perkusista składu był jednym z jego najbardziej wyrazistych elementów.

Występ zakończył jednoutworowy bis, przed którym Shane McCarthy przyznał, że takiego przyjęcia, jak w Toruniu, kapela nie miała podczas żadnego z dwóch poprzednich koncertów Polsce.

Występ Moanaa i Wayfarer to dla mnie koronny dowód na to, jak dużą siłę rażenia i przeżycia zagwarantować mogą mniejsze gigi organizowane w tak kameralnych, jak tego wieczoru warunkach. Dla takich imprez warto śledzić to co dzieje się w naszym kraju, w ramach przemykających często drugim obiegiem wydarzeń koncertowych. Mamy przełom kwietnia i maja, a ja już wiem o jakiej imprezie będę wspominał przy tegorocznym podsumowaniu roku.

Artykuł Wayfarer, Moanaa – Toruń (26.04.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

12.05.2019 – Toruń, NRD (wydarzenie)

Źródło: Piranha Tourbooking, Doomstar Bookings

Artykuł Suma na koncercie w Toruniu pochodzi z serwisu KVLT.

Wieczór otwierał pochodzący z Vancouver młody skład Dead Quiet, który promuje wydany przed rokiem drugi album studyjny, zatytułowany Grand Rites. Muszę przyznać, że nie spodziewałem się, że ta energetyczna mieszanka stoner metalu i hard rocka nabierze na żywo takiej mocy i kupi mnie w zasadzie z miejsca. Za pozytywnymi wrażeniami stały nie tylko dobrze napisane i rewelacyjnie odegrane kompozycje, ale przede wszystkim szczery i naturalny wydźwięk samego koncertu, żywiołowe zachowanie grajków oraz świetne brzmienie, jakie udało się im osiągnąć. Był to jeden z tych występów, po których człowiek natychmiast rusza do stanowiska z merchem, nawet jeśli wie, że miesiąc może zamknąć przez to ze sporym deficytem. 

Po zakupach i krótkiej pogawędce z zespołem wróciłem pod scenę by sprawdzić co słychać u warszawiaków z Sunnata (na SDL widziałem jedynie fragment ich występu, nadarzyła się więc okazja by nadrobić zaległości w warunkach klubowych). Trzeba przyznać, że wizualnie zespół prezentuje się bardzo profesjonalnie. Czarne szaty, sceniczna mgła, świece, kadzidła, porozstawiane między muzykami wiatraki (chapeau bas, że chłopaki zmieścili się z tym wszystkim na bądź co bądź małej scenie toruńskiego eNeRDe) – wszystko  to miało z założenia budować właściwy, orientalny klimat dla występu Sunnaty.

Kłopot jednak w tym, że nie budowało, potęgując w to miejsce odczucie zbytecznego efekciarstwa i napompowania. Sam koncert sprawiał co prawda wrażenie pieczołowicie zaplanowanego, zaaranżowanego i dokładnie odegranego przedstawienia, odarty był jednak przy tym z jakichkolwiek niepozorowanych emocji, szczypty szaleństwa czy zwyczajnej naturalności. Szkoda, bo sludge to w końcu dość wdzięczny gatunek do generowania emocjonalnej destrukcji (czego dowodem są, by daleko nie szukać, choćby sceniczne poczynania Obscure Sphinx). Ostatecznie biorę poprawkę na to, że może akurat do mnie środki wyrazu wykorzystywane przez zespół nie trafiły, nie zmienia to jednak faktu, że kompletnie nie zażarło. 

Natura nie znosi jednak próżni i wszystko czego zabrakło mi w występie Sunnaty uderzyło ze zdwojoną siłą podczas koncertu Dopethrone. Stroili się długo, przez pół występu walczyli z problemami technicznymi, ale jak już wjechali na właściwe tory, to nie było co zbierać. Co to w ogóle jest za załoga! Vincentowi Houde wraz z gościnnie występującą z zespołem wokalistką bliżej było do skąpanych w oparach bonga i zatraconych w alkoholowym amoku szamanów, niż regularnie koncertujących muzyków. Dłużny nie pozostawał im też zresztą perkusista składu, który również potrafił solidnie odpłynąć – energia ze sceny była niemal namacalna, a wesołe stonerowe pieśni o dragach i śmierci pozwoliły kapeli rozruszać publikę na niespotykaną tego wieczoru skalę. Mimo lekkich zgrzytów na linii band – nagłośnieniowcy, finalnie koncert wypadł doskonale. Przedłużył się co prawda niemal o godzinę, nie sądzę jednak by po wyjściu z klubu, ktoś z tego powodu wyjątkowo narzekał. Zamknęło się na podziękowaniach, wspólnej focie i w pełni zasłużonych brawach.

Wieczór zakończył się zdecydowanym zwycięstwem reprezentacji Kanady, co jednak nie może dziwić, biorąc pod uwagę, jakich zawodników wystawiła w swoich szeregach. Piranha Tourbooking potwierdziła natomiast po raz kolejny, że na mapie Torunia jest (w lidze zajmującej się organizacją godnych imprez) jednym z głównych graczy.

Artykuł Dopethrone, Sunnata, Dead Quiet – Toruń (17.10.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

05.10.18 – Toruń, Dwa Światy (wydarzenie)
Bilety: 20 PLN – przedsprzedaż / 25 PLN – w dniu koncertu

Artykuł Fertile Hump na koncercie w Toruniu pochodzi z serwisu KVLT.

Sunnata

Materia

Tides From Nebula

Artykuł Tides From Nebula, Materia, Sunnata – Bydgoszcz (23.11.2017) pochodzi z serwisu KVLT.