Obsidian Mantra

Pleń

Zørza

Jarun

Kalt Vindur

Autorem zdjęć jest karpiu.

Artykuł Kalt Vindur, Jarun, Zørza, Pleń, Obsidian Mantra – Niech Cisza Milczy Nawet Zimą IV – Warm-up Day – Bielsko-Biała (10.01.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Finowie spod sztandaru melodic doom metalu wystąpią w warszawskim VooDoo Clubie w towarzystwie rodzimych Pleń (black metal) i Impermanence (tech death).

Koncert odbędzie się:

22.11.2024 – Warszawa, VooDoo Club

Informacje o cenach biletów bedą wkrótce dostępne na stronie wydarzenia (link).

Artykuł MARIANAS REST i AEONIAN SORROW na koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Słyszałam w zasadzie same pozytywy o występach Plenia i w piątkowy wieczór w Minodze miałam dość wysokie oczekiwania. Widownia zaczęła się zbierać już krótko po otwarciu drzwi, a wraz z pierwszym utworem skróciła dystans, podchodząc bliżej sceny. Było warto – ten występ skutecznie rozruszał tłum, było to ponad 30 minut pełnych black metalu na wysokim poziomie.
Już od pierwszych riffów wiadome było, że Pleń grają black metal z należytą werwą, a ich materiał zawiera odpowiedni ładunek jadu, siarki i agresji. Całości dopełniały teksty po polsku oraz pewna doza dramatyzmu – zarówno w ekspresji scenicznej frontmana, jak i ubiorach zakapturzonych muzyków.
Ponadto dźwięk w Minodze wypadł przyzwoicie, nie tylko pod względem perkusji i nagłośnienia obu gitar, ale też dzięki mocnym partiom basu, za co należy się plus. Zapewniony widowni skoncentrowany dźwiękowy wpierdol był dokładnie tym, czego spodziewałam się po tym występie i zdecydowanie nie byłam zawiedziona. Z pewnością kiedy znowu nadarzy się okazja, chętnie ponownie zobaczę Plenia w warunkach koncertowych.

Oczekiwania względem Hulder miałam równie wysokie. Zespół na szczęście sprostał wymaganiom: ściana dźwięku uderzyła w słuchaczy już na samym początku, a wraz z wejściem na scenę założycielki projektu, Marz Riesterer, publika dodatkowo się rozszalała.
Salę Pod Minogą zalało czerwone światło stanowiące idealną oprawę graficzną do bezlitosnego, siekącego wyrazistymi riffami black metalu, gdy artyści bez zbędnego przedłużania zabrali się za nośne Boughs Ablaze tchnące atmospheric black metalowym duchem. Zarówno występujący, jak i słuchacze nie żałowali kręgów szyjnych, żwawo headbangując przy kolejnych utworach, a na każdy sygnał od zespołu unosiły się pięści oraz dłonie zwinięte w rogi.
W małym klubie wprost wrzało, a dźwięk hołdujący drugiej fali black metalu sprawdził się w tych warunkach znakomicie. Na przemian melodyjny i na wskroś szorstki, repertuar Hulder na żywo brzmiał iście diabelsko, czego doskonałym przykładem było kipiące od groove’u i motoryki Creature of Demonic Majesty. Istny banger o niemalże rockowym charakterze dodatkowo rozkręcił atmosferę, sprawiając, że zapał i energia muzyków udzieliły się również widowni.
Poza znakomitą setlistą również na poziomie technicznym nie było się do czego przyczepić. Perkusja akcentowała wybuchy agresji, brzmienie gitar było bez zarzutu, a głównodowodzącą projektu wspierał wokalnie pełniący obowiązki basisty Sam (prywatnie zresztą mąż Marz). Jednym z ostatnich utworów był Vessel of Suffering, z marszowo brzmiącymi bębnami, który okazał się mocnym akcentem końcowym.

Materiał Hulder pogruchotał kości widowni i pozostawił po sobie świetne wrażenie – szkoda jedynie, że występ zespołu zamknął się w niecałej  godzinie. Ciężko jest się jednak temu dziwić w świetle późniejszych ogłoszeń (z powodów zdrowotnych Hulder nie mogli zagrać 7 lipca w Warszawie).

W ostatecznym rozrachunku występy obu kapel sprawiły, że moja kolejna już wizyta w poznańskim klubie Pod Minogą zdecydowanie była udana. Zarówno frekwencja, jak i poziom eventu potwierdziły, że black metal w Polsce wciąż ma się doskonale, a zainteresowanych gatunkiem maniaków nie brakuje.

Artykuł Hulder, Pleń – Poznań (05.07.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Zanim jednak gwiazda wieczoru zajęła miejsce na scenie, czekały na mnie występy trzech nie byle jakich supportów. Na pierwszy ogień poszedł łączący post-punka z zimną falą skład Wieże Fabryk, który odpuściłem na ubiegłorocznej edycji Summer Dying Loud, jak się okazało – niestety. Panowie byli rewelacyjni – ich energiczne granie błyskawicznie wpadło mi w ucho i szybko pobudziło licznie zgromadzoną publiczność do żwawej zabawy pod sceną. Pochwalić należy też nagłośnienie, które dało radę – zarówno wokal Tomka Kaczkowskiego, jak i poszczególne instrumenty były doskonale słyszalne.

Tego samego nie mogłem powiedzieć w trakcie występu Grief Circle, podczas którego momentami jedynie dzięki znajomości ich debiutanckiego albumu Weightless mogłem wychwycić, co się działo. Mając fantastyczne wspomnienia z ubiegłorocznej Gruzilli obiecywałem sobie po występie Sosnowiczan wiele (w zasadzie to byli oni głównym powodem mojej obecności na wydarzeniu), niestety ściana dźwięku, w jaką zamieniał się ich koncert w tych cięższych fragmentach, wraz z niezbyt obfitym czasem scenicznym jaki dostali (około pół godziny), zostawiły mnie ze sporym niedosytem. Nieco lepiej pod tym względem wypadła kolejna sosnowiecka ekipa na piątkowym rozkładzie jazdy, czyli zdobywający coraz większą popularność w black metalowych kręgach (co zresztą było bardzo dobrze widać w piątek pod sceną) Pleń, którego występ nie tylko był trochę dłuższy, ale też słychać było zdecydowanie więcej, chociaż do poziomu zapamiętanego przeze mnie z poprzednich wizyt w Piątym Domu wciąż sporo brakowało. Jeśli zaś o performance chodzi, to szczególnego skoku jakościowego od czasu mojego grudniowego pierwszego spotkania z zespołem na żywo nie doświadczyłem, trudno jednak poprawiać coś, co jest bardzo dobre, mając do dyspozycji dokładnie ten sam materiał. Zauważyłem za to, że członkowie zespołu dysponują teraz o wiele większym luzem niż pół roku temu, nie boję się więc powiedzieć, że w przypadku Plenia wszystko zmierza w dobrym kierunku.

Wieczór kończył wrocławski skład Guantanamo Party Program, którego wybuchowa mieszanka sludge’u i post-hardcore’u była mi już znana (szybko nadrobiłem ich album II przed koncertem). Panowie bezproblemowo unieśli ciężar bycia headlinerem (chociaż Darek Liboski nie był zbyt zachwycony zapętlonym wzywaniem do „napierdalania”, jakie można było usłyszeć w początkowej części występu zespołu), dając ciężki i łapiący za jądra koncert, a nagłośnienie wypadło nagle o dziwo o wiele lepiej niż podczas dwóch poprzednich artystów. Koncert GPP był tak dobry, że obowiązkowo nabyłem po nim ich dwa ostatnie pełniaki i wszelkim miłośnikom tego typu rytmów gorąco polecam skorzystanie z okazji i zobaczenie ich na żywo.

Koniec końców moja trzecia wizyta w Piątym Domu była trzecią udaną, choć tym razem niestety nie obyło się bez drobnych zgrzytów w środkowej części wieczoru. Zamiast narzekać, postaram się potraktować je jednak jako bodziec do wypatrywania kolejnego koncertu Grief Circle w okolicy. Nadrobię również studyjne dokonania formacji otwierającej wieczór – Wieże Fabryk w mojej opinii okazały się największym wygranym całego wydarzenia.

Artykuł Guantanamo Party Program, Pleń, Grief Circle, Wieże Fabryk – Katowice (14.06.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Pochodzący z Wrocławia zespół zagra w trzech polskich miastach:
14.06 – Katowice, Piąty Dom (wydarzenie) +  wieże fabryk + Pleń + Grief Circle
15.06 – Płock, Rock 69 (wydarzenie) – w ramach X-lecia Necro Crew
16.06 – Poznań, Pod Minogą (wydarzenie) + Hegemone + Asteriæ

Artykuł Trzy koncerty GUANTANAMO PARTY PROGRAM pochodzi z serwisu KVLT.

Dzisiaj organizatorzy ujawnili kolejnych wykonawców, którzy swoimi występami uświetnią 6-tą edycję wałbrzyskiego muzycznego święta.

W bieżącym roku impreza potrwa trzy dni i odbędzie się:

22-24.08.2024 – Wałbrzych, Stara Kopalnia Centrum Nauki i Sztuki (wydarzenie).

Kolejnymi wykonawcami na festiwalu w 2024 roku będą:

• VOMITORY (death metal, Szwecja),
• BIPOLAR ARCHITECTURE (post-metal, Niemcy)
• PLEŃ (black metal, Polska)
• SEWER DWELLERS (deathcore, Polska)

Wcześniej potwierdzono udział zespołów: WATAIN (black metal, SE), NYTT LAND (dark folk, Rosja), ARKONA (black metal, Polska), HIDEOUS DIVINITY (technical/brutal death metal, Włochy), MORRATH (old school death metal, Polska), FURIA (black metal/nekrofolk, PL), OBSCURE SPHINX (sludge/doom/post-metal, PL), MEPHORASH (black metal, SE), TRYLION (djent, PL), GUTALAX (goregrind, CZ).

Karnety do nabycia na platformie Ticketmaster:

• bilet 3-dniowy – 283,50 zł
• bilet 3-dniowy + pole namiotowe – 325,50 zł

Artykuł Szwedzka legenda headlinerem METAL MINE FESTIVAL 2024 pochodzi z serwisu KVLT.

Dla mnie rewelacją wieczoru okazali się otwierający wieczór Panowie działający jako Hasselhoff Messerschmitt. Muzykę zaprezentowali dość prostą, był to wściekły punk zauważalnie zabarwiony blackiem, jednak klimat, jaki udało im się przy tym wytworzyć, był po prostu niepodrabialny. Czego to zasługa? – trudno powiedzieć. Początkowo moje serce skradł gustowny kaszkiet wokalisty (skojarzenia z Peaky Blinders wręcz wskazane), później jednak kupili mnie swoim luzem i pozbawioną kompleksów konferansjerką, przy okazji prezentując świetne i szybkie granie, zarówno autorskie z EPki Nie jest git, jak i cudze, ze znakomitym coverem Chciałbym umrzeć jak James Dean stołecznej Partii na czele. Kwartet swoim luzem mógłby obdarzyć niejedną formację i naprawdę szkoda, że nie udało się choćby części tego przekazać młokosom z black/thrashowego Nekkrolust, którzy w swoim byciu “trv” sprawiali wrażenie napiętych jak przysłowiowa plandeka na Żuku. Entuzjazmu można chłopakom pozazdrościć, jednak nie obraziłbym się, gdyby większość tegoż została przelana na jakość kompozycji – p óki co nie odbiegają oni od morza kapel, które próbują się przebić, ale nie do końca mają do tego argumenty.

Pierwsze z tak zwanych ciężkich dział zostało wytoczone wraz z wyjściem na scenę sosnowieckiego Plenia. Mimo braku całego blackowego anturażu (corpsepaintu czy interesujących scenicznych rekwizytów nie uświadczyliśmy), autorzy świetnej Przechrzty faustową scenę zdecydowanie opuścili z tarczą, przy okazji udowadniając, że ich materiał broni się nie tylko studyjnie. Bardzo ciepło odebrała go też katowicka publiczność, dzięki której prawdziwie uwierzyłem, że przy odpowiednim planie, projekt ten jest w stanie na krajowej scenie zdziałać naprawdę sporo. Mój zachwyt nieco przytemperował kotliński Okrütnik, który to mimo zaprezentowania serii szybkich strzałów prosto w pysk nie zdołał zmienić mojej opinii, w której najlepszym produktem z tamtej okolicy są ketchupy. Wstydu jednak nie było i bawiłem się dobrze, nawet jeśli to Pleń i Hasselhoff Messerchmitt zostawili w mojej głowie więcej dobroci. Na deser dostaliśmy jeszcze występ Sznura, dla którego przedwigilijny wieczór w Fauście stanowił swego rodzaju śląskie release party znakomitej Ludziny. Cóż – była moc, jak zawsze zresztą. Skład ten jest już zresztą doświadczony, więc fakt złapania publiki za jaja nie mógł specjalnie nikogo dziwić – od pierwszych taktów żałobnego “anielskiego orszaku” aż do końca mieli nas w garści. Oprócz klasyków (Zdychaj chuju) usłyszeć można było bogatą reprezentację tegorocznego krążka i zupełnie szczerze powiem, że przy odpowiedniej promocji skład ten mógłby na krajowym poletku osiągnąć naprawdę sporo – ich kawałkom niczego nie brakuje, a koncertowo miażdżą.

Piąta edycja Czarnej Wigilii przeszła do historii i jeśli kogoś z was zabrakło w Fauście, to możecie pluć sobie w brodę. Dopisała mocna obsada, wśród której najbardziej wyróżnili się debiutanci z Hasselhoff Messerschmitt, na wysokości zadania stanął również sam klub, który po raz kolejny zapewnił idealną otoczkę do obchodzenia świąt na naszych własnych warunkach. Nie sądzę, aby ktoś opuszczał progi Fausta niezadowolony – był to kolejny świetny wieczór w tym kultowym miejscu, i dopóki komuś chce się organizować tam tego typu imprezy, będą one jednymi z jaśniejszych punktów na mojej koncertowej rozkładówce. Jak święta, to tylko w Fauście.

Artykuł Czarna Wigilia vol.5 – Katowice (23.12.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Wystarczyły dwie sesje z Przechrztą, abym utwierdził się w przekonaniu, że Pleń to cenna nowość w polskim blacku, nawet jeśli dość oczywiste inspiracje innymi rodzimymi przedstawicielami gatunku na pierwszy rzut oka wydadzą się szablonowe (tak, słychać tu sporo Furii, na szczęście tej wczesnej, Mgły również nie brakuje). Zespół z tych – i całej reszty – inspiracji zbudował jednak bardzo przyjemną i dynamiczną całość, w której agresja bez problemu przeplata się z partiami na swój sposób przebojowymi, momentami dodając do tego miksu niepokojący klimat ocierający się wręcz o psychodelię (ambientowa partia Michała Kiełbasy w pełniącym rolę intra Zarzewiu jest tutaj koronnym przykładem). Dzięki wspomnianej dynamice Przechrzta utrzymuje zainteresowanie słuchacza od pierwszych do ostatnich dźwięków, a całość płynie bez żadnych mielizn – zupełnie jak prawdziwy pleń. Kolejną wartością dodaną są tutaj ociekające nihilizmem teksty, nad którymi warto się zastanowić i pozwolić sobie na odrobinę refleksji – są one jedną z mocniejszych stron albumu i za to wielki szacunek. Jeśli sosnowiczanie mogliby nad czymś popracować, to jedynie odrobinę nad wokalem, któremu w momentach silących się na skrzekliwy zaśpiew niestety zdarza się nie dorównać poziomem do reszty anturażu. Nie licząc tych kilku fragmentów, również i w tej kwestii jest całkiem nieźle.

Rok 2023 wydaje się szczęśliwy dla polskiego black metalu. Po świetnych wydawnictwach Wesela, Sznura, Towards Hellfire czy Hordy dostaliśmy teraz kolejny ponadprzeciętnie dobry krążek nagrany w tej właśnie stylistyce. Nawet jeśli Pleń już nigdy nie miałby przebić, a jedynie utrzymać poziom swojego debiutu, to mam nadzieję, że Przechrzta nie okaże się pojedynczym strzałem, a sosnowiecka formacja zostanie z nami na dłużej. Polecam ją sprawdzić – warto.

Artykuł PLEŃ – „Przechrzta” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Ich teksty głęboko zagłębiają się w rozważania egzystencjalne, odwołując się do symbolizmu i filozofii nihilizmu. To muzyczne odbicie próżni, w której człowiek zmagający się z własnym sensem odnajduje odzwierciedlenie.

„Nasze teksty w dużej mierze ocierają się o smutek dnia codziennego, dekadentyzm, nihilizm, wiarę, upadek ludzkości, kryzysy i problemy egzystencjalne oraz inne tego typu tematy.”

Za ambientowe dźwięki odpowiada Michał 'Neithan’ Kiełbasa. Nazwa albumu: „Przechrzta„. Płyta ukaże się latem bieżącego roku nakładem Old Temple.

Zapraszamy do odsłuchu całej płyty zatytułowanej „Przechrzta„.

Artykuł PLEŃ: odsłuch debiutanckiej płyty „Przechrzta” pochodzi z serwisu KVLT.

Pleń to black metal, którego brzmienie rodzi się w Sosnowcu od 2020 roku. Inspirując się zarówno klasycznymi ikonami tego gatunku, jak i artystami z innych dziedzin muzycznych, tworzą utwory skłaniające odbiorcę do refleksji.

Ich teksty głęboko zagłębiają się w rozważania egzystencjalne, odwołując się do symbolizmu i filozofii nihilizmu. To muzyczne odbicie próżni, w której człowiek zmagający się z własnym sensem odnajduje odzwierciedlenie.

„Nasze teksty w dużej mierze ocierają się o smutek dnia codziennego, dekadentyzm, nihilizm, wiarę, upadek ludzkości, kryzysy i problemy egzystencjalne oraz inne tego typu tematy.”

Album ukaże się 7 lipca bieżącego roku nakładem Old Temple.

Skład:
Tomasz Wyszomirski – T.W – wokal
Dominik 'Niku’ Smoliński – D.S – gitara
Grzesiek Sowiński – G.S – gitara
Adrian Babiarz – A.B – bas
Paweł Raab – P.R – perkusja

Gościnnie:
Michał 'Neithan’ Kiełbasa – dźwięki Ambient

Artykuł PLEŃ wypuścił drugi singiel promujący album „Przechrzta” pochodzi z serwisu KVLT.