Kuba Brewczyński – wokalista Straight Hate

Świat:

1. Wormrot „Voices”

2. Coldworld „Autumn”

3. Rotten Sound „Abuse to Suffer”

4. Nails „You Will Never Be One of Us”

5. Cryptic Void „Psychomanteum”

plus:

6. Dead Congregations „Sombre Doom EP”

7. Trap Them „Crown Feral”

8. Gadget „The Great Destroyer”

Polska:

1. Ulcer „Heading Below”

2. Wędrujący Wiatr „O Turniach, Jeziorach i Nocnych Szlakach”

3. Arkona „Lunaris”

4. The Dead Goats „All Of Them Witches”

5. Fetor „Abandoned Hope’

plus:

6. Moanaa „Passage”

7. Eteritus „Following the Ancient Path”

8. Mentor „Guts, Graves and Blasphemy”

Konrad Ciesielski – perkusista Blindead, Octopussy, Tranquilizer

Na wstępie muszę zaznaczyć, że w 2016 roku z powodu pracy nad trzema materiałami (Blindead, Tranquilizer oraz Octopussy) większość płyt, jakich słuchałem, było z 2015 roku. Dlatego nie będzie tego wiele i lecimy od początku:

1. David Bowie „Blackstar”. Oczywiście pierw usłyszałem wielo-strukturowy utwór Black star i tutaj muszę przyznać, że to jest Opus Magnum. Takiego potwora, tak świetnie zagranego i zaaranżowanego to nie słyszałem od dawna, zainspirowało mnie to bardzo.

2. Gojira „Magma”. Jedyna płyta metalowa, której słuchałem w tym roku. Uwielbiam ich, i co by nie robili, jest to najwyższa półka. Ten album jest o tyle wyjątkowy, że posiada więcej ładunku emocjonalnego niż poprzednie, więcej melodii oraz śpiewu, coś dla mnie J

3. Nightrun87 „Starships”. Projekt mojego dobrego znajomego Williama Malcolma, który między innymi współtworzy kolektyw Tranquilizer. Obecnie Nightrun87 zajął się tak zwanymi 80’s. Synthwave naładowany pozytywną energią, ale również między wierszami melancholią harmoniczną.

4. Nick Cave And The Bad Seeds „Skeleton Tree”. Ta płyta zaś pomagała mi powiększyć doła, którego dostałem na wiosnę. Bez dwóch zdań, co zrobią razem, i co zrobi osobno Nick Cave, łykam bez zastanowienia.

5. ARRM „ARRM”. Ależ to jest piękne, w oparach dymu „zatopion i ujebion” i zapętlić i od nowa.

6. Wardruna „Runaljod – Ragnarok”. Muzyka etniczna zawsze była mi bliska, ale od kiedy ten zespół zdobył popularność, ludzie odkryli, że nie musi być przaśna. Wiele oczywiście jest zespołów, które pokazały tę ciemną stronę, ale mówimy o roku 2016.

No koniec jednak muszę dodać, że płyta która zrobiła u mnie największe spustoszenie, została wydana w 2015 roku, ale słucham jej przez cały 2016 rok, i tak długo jeszcze nigdy żadna płyta u mnie nie wytrzymała. Dla mnie najważniejszą płytą tego roku jest:
Puscifer „Money Shot”.

Piotr Chmielecki – gitarzysta Koronal

Podsumowanie roku i od razu problem, wręcz panika… Nie jestem nałogowym słuchaczem nowości, nie kolekcjonuję też specjalnie muzyki. Jak coś mnie zaintryguje, to staram się zgłębić temat, a jak już go zgłębię, to na długo w nim tkwię. Poza konkretnymi/stałymi pozycjami traktuję czasem muzykę jako przelotną inspirację. Poszperałem w zwojach i oto są. Moje propozycje:

Świat:

Meshuggah „The Violent Sleep of Reason”. Giganci i tym razem nie zawiedli, chociaż głosy są podzielone. Nagle okazało się, że da się grać jak Meszu, używając lampowych wzmacniaczy, i nagrywając materiał na „setkę”. Świat stanął na głowie. Płyta inna od dotychczasowych, ale Szwedzi jak widać nie boją się ryzyka i kombinują.

Car Bomb „Meta”. Wcześniej nie znałem kapeli, ale polecał ją pewien redaktor, więc spróbowałem. Weszło bardzo dobrze. Świeże, połamane granie. Nie ma miękkiej gry. Tempo, nagłe zwroty akcji, groove. Bardzo dobre!

Snarky Puppy „Culcha Vulcha”. Nie. To nie metal. Znalezione przypadkowo i z miejsca wchłonięte. Jazz, zabawa, luz, groove, matematyka. Jak widać nie trzeba kowbojek i kapeluszy, będąc jednocześnie kapelą z Teksasu. Jest tu wszystko: sekcja dęta, klawisz, bas, gitary. Wirtuozeria i radość z gry. Bardzo smaczne granie!

Mr. Oizo „All Wet”. Elektronika. Lubię, jeśli jest intrygująca i groowiąca. Płyta z 2016 roku może nie jest najlepszą w dyskografii Francuza, ale patrzę przez pryzmat całej twórczości. Lubię.

Jinjer „King of Everything”. Ukraińska, dobrze już znana kapela, przed którą mieliśmy przyjemność zagrać razem z Koronal. Z reguły nie trawię damskich wokali, ale Tatiana robi to nad wyraz dobrze. Świetna muzyka i krzyk kobiety tutaj się nie wykluczają 🙂

Polska:

Hmm… Tutaj mam większy problem. Nie śledzę dokładnie metalowej sceny, a i w pozostałych gatunkach ciężko mi przypomnieć sobie, co fajnego mnie spotkało w tym roku. Jest jednak kilka kapel/muzyków, o których chciałbym wspomnieć:

The John Doe’s Burial „No Gods No Masters”. Solidna dawka death core/death metal. Zawodowy wokalista 🙂

Heresy Denied „Innerception”. Stylistyka jak wyżej. Młode chłopaki z Poznania. Zajebiście dają radę!

Trylion „Indigo”, „Poliphrenos”. Też Poznań, ale granie bliżej tego, co robi Meshuggah plus odrobina djentu. Chłopaki co prawda dopiero szykują LP, ale dotychczasowe EP są bardzo dobre. Polecam!

Jan Domański – basista Koios

Przeszukawszy pamięć i historię w odtwarzaczach z 2016 mamy: jestem bucem, zagranico, passerati itp. Wyszło mi, że z Polski w tym roku nic mnie nie urzekło, więc będzie rozszerzony „Świat”.

1. Fallujah „Dreamless”. Jestem fanboyem mocno tego zespołu, więc łykam wszystko, jak młody pelikan. Dużo spokojniej niż na doskonałym w mojej opinii „Flesh Prevails”, ale równie ciekawie. Dużo więcej przestrzeni, trochę eksperymentów z elektroniką, (o zgrozo :)), damski feat.w singlu. Smaczne acz, uwaga, trzeba się wgryźć – pierwsze przesłuchanie nie powaliło. Mój tegoroczny numer 1.

2. El Huervo „Vandereer”. Tegoroczny album malarza/producenta Niklasa Akerblada. Jak zwykle instrumentalny chillout i relaks, trochę pustynia, trochę zatłoczone miasto, bardzo polecam na momenty, kiedy ma się dość metalu (chyba że się nie ma, to nie polecam). Warto było czekać 3 lata.

3. Cult of Luna & Julie Christmas „Mariner”. Płyta, do której nie mogłem się długo przekonać, właśnie przez wokal Julie Christmas, ale w końcu, przez sentyment do CoL, zagościła na dłużej w odtwarzaczu. I weszła. I to mocno. Może nie arcydzieło, ale zdecydowanie album wart uwagi.

4. Neurosis „Fires Within Fires”. O takie Neurosis … Część osób fuka, lecz mi się bardzo podoba.

5. Gorguts „Pleiades’ Dust”. Gorguts dowozi ponownie. EPka to jeden masywny numer, ale za to jaki. Ile razy bym tego nie puszczał, zawsze znajduję coś nowego, w innym miejscu.

6. Sumac „What One Becomes”. Drugi LP składu Aarona Turnera. Ciężka wędrówka przez częściowo improwizowane sludge/noise, ale wędrówka bardzo, bardzo satysfakcjonująca.

7. The Dillinger Escape Plan „Dissociation”. Pożegnalny DEP. Właściwie wszystko czego można się po DEP spodziewać i troszkę więcej. Aha, bardziej One Of Us Is The Killer niż Calculating Infinity.

8. Meshuggah „The Violent Sleep of Reason”. Nowe meszugi po trochę nieudanym Kolosie powrót do formy.

9. Crowbar „The Serpent Only Lies”. Męskie łzy, co miałem to oddałem/zjadłem, Crowbara przedstawiać nie trzeba. Jest ciężko, jest grubaśnie.  Crowbar jak wino.

Evil – basista i gitarzysta Sauron

Świat:

1. Wardruna „Runaljod – Ragnarok”. Magiczna płyta. Dla mnie jest właściwie pierwszym, tak dogłębnym zanurzeniem się w świat dźwięków oferowany przez Einara i Lindy-Fay. Płyta zapewniła mi dużo emocji i ma chyba u mnie najwyższy licznik odtworzeń pośród tegorocznych nowości. Super będzie przeżyć te historie na żywo (lokalny koncert mam już w styczniu).

2. Hail Spirit Noir „Mayhem in Blue”. Tę płytę odkryłem przypadkowo i była dla mnie sporym zaskoczeniem. Bardzo ciekawe połączenie (post) blackmetalu z psychodelą lat 70. W momencie pierwszego zauroczenia gotów byłem niemal wynieść ich na ołtarze, ale jednak szybko się tym nagraniem zmęczyłem. Niemniej będę do niego wracał i już cieszę się na ich występ podczas przyszłorocznego festiwalu Inferno.

3. Blood Ceremony „Lord of Misrule”. Psychodeliczny rock w najlepszym wydaniu. Kocham za brzmienie, wokale Alii O’Brien i jej cudowne zagrywki na flecie poprzecznym. Serwowany przez Blood Ceremony mroczny klimat przywodzi mi na myśl wczesne filmy Polańskiego, czy trylogię Omen. Zdecydowanie moja herbatka!

4. Anaal Nathrakh „The Whole of the Law”. Żeby nie było, że skupiam się wyłącznie na retro-brzmieniach i przestrzeniach – tym razem trochę wpierdolu. Ależ na tej płycie jest zniszczenie! Słuchając jej, czuję jak zaczynam się samowolnie pienić i czernieje mi podniebienie! Uwielbiam! Działa niezawodnie zawsze, gdy potrzebuję kopa na przebudzenie. Cover Ironów również wyśmienity!

5. Khemmis „Hunted”. Bardzo fajny, oldskulowy doom z wyśmienitym brzmieniem, chwytliwymi melodiami oraz pełnym smutku i nostalgii wokalami. Nie znałem poprzednich płyt, ale moją uwagę zwróciła wyśmienita okładka Sama Turnera. Super pozycja do puszczenia w tle.

Polska:

1. Furia „Księżyc Milczy Luty”. „…W końcu jeden z czartów wpadł na pomysł, by postawić zwierciadło przed aniołami albo i samym Bogiem. Zabrały je zatem i poleciały w kierunku nieba. Jednakże, gdy były już bardzo blisko aniołów i Boga, lustro wypadło im z łap i spadło na ziemię, rozbijając się na miliardy maleńkich okruszków. Co to było za nieszczęście! Bo każdy okruszek, tak, jak normalnej wielkości lustro, odbijał świat, czyniąc go wstrętnym i strasznym. Najgorsze jednak było to, że wiele z tych odłamków wpadło do ludzkich oczu – wtedy taka osoba zaczynała widzieć wszystko już tylko na opak, odbite w diabelskim lustrze, krzywe, złe i brzydkie. Niektórym kawałki wpadały do serca, które zamieniało się w kawałek WĘGLA – taka osoba nie czuła już nic. Jeśli wcześniej kogoś kochała, teraz nie pamiętała nawet jego imienia; jeśli jej na czymś zależało, teraz było jej to całkowicie obojętnie!…”

2. Thy Worshiper „Klechdy”. Ta płyta jest wybitna i wyjątkowa na tylu płaszczyznach, że aż niemożliwym jest uzasadnić ten wybór w kilku zwięzłych zdaniach. Może wystarczy, jeżeli napiszę, że kupiłem już kilka egzemplarzy i rozdałem je kolegom z nieukrywaną dumą, dzieląc się zajebistością tego albumu.

3. Wędrowcy, tułacze, zbiegi „Światu jest wszystko jedno”. Polska scena roku 2016 ocieka wręcz awangardą. Ukazało się bardzo dużo bardzo mocnych strzałów, które zdecydowanie plasują się w światowej czołówce i przede wszystkim – oferują własny przekaz, który w wielu przypadkach może istotnie wpłynąć na dalszy rozwój całego nurtu. WTZ to idealny przykład twórczości pełnej własnej interpretacji i osobistego przekazu. I chociaż stylistycznie zdawałoby się operują w trochę innych obszarach – dla mnie to właśnie jest najczystszy black metal, muzyka, która w założeniu jest ciągłym poszukiwaniem nowego, przełamywaniem stereotypów i zapisem kolejnych etapów na ścieżce samorozwoju. BDB+!

4. ARRM „ARRM”. Mój imiennik zdecydowanie nabiera wiatru w żagle, a obserwacja jego kunsztu nawigacji wśród oceanów dźwięku jest czystą przyjemnością. ARRM to kolejny projekt, w którym Artur Rumiński udowadnia jak wiele można wygrać, będąc muzykiem i kompozytorem otwartym na muzykę – bez sztucznych ograniczeń gatunkowych czy ideologicznych, które często sami sobie narzucamy, pozbawiając się tym samym wielu wspaniałych wrażeń i doświadczeń. Delektując się brzmieniami wykreowanymi przez niego w tym roku, już usycham z ciekawości, czym zaskoczy nas w następnym 🙂

5. Sauron „Wara!”. Uwzględnianie w tego rodzaju rankingach własnej twórczości może być poczytane za objaw arogancji ocierającej się wręcz o lizanie się po jajach, ale oddając sprawiedliwość faktom – jest to polski album, któremu poświęciłem w tym roku zdecydowanie najwięcej uwagi. I chociaż nie ma szans, żebym choć przez chwilę mógł ocenić go inaczej niż subiektywnie – uważam że wyszedł nie najgorzej i bez kompleksu może się tu znaleźć.

Piotr Gibner – wokalista Moose The Tramp

Anno Domini 2016 to najlepszy muzycznie rok dekady… wiem to z przekazów prasowych i od znajomych. Pod koniec roku ubiegłego Michał (Zielone Ludki) stwierdził, że kiedy komponuje, nie słucha nowej muzyki, by zmaksymalizować swój pierwiastek w procesie twórczym i tym samym inspiracje możliwie zmniejszyć do minimum. Jako że rok bieżący spędziłem wraz z kolegami na kończeniu płyty Moose The Tramp, to tę ideę wziąłem sobie do serca i pierwszy raz w życiu – pomimo że rok tłusty i wiele delikatesów kusiło – starałem się konsumować jak najmniej świeżych wyrobów kultury muzycznej. Było bardzo ciężko. Po drodze zdarzyło się nie wytrzymać i błysnęła do mnie pożegnalna „Czarna Gwiazda” Davida Bowiego, popluskałem się w basenie Radiogłowych i oślepiła mnie troszku Kasia Nosowska z nowym Heyem, ale zasadniczo starałem się być czysty. Teraz, chociaż detoks zakończony już, to nie zdążyłem skosztować jeszcze nowych Meshuggah, Massive Attack czy The Dillinger Escape Plan, także na wstępie wypada odnotować, że nie jestem wielkim erudytą muzycznym jeśli chodzi o rok 2016, i dlatego też skupię się na dwóch zasadniczo świeżych płytach.

Krzysztof „Zalef” Zalewski „Złoto”. Artysta nagrał drugą z rzędu już płytę życia, czyste „Złoto”. Że pan Krzysztof wielkim artystą jest, przekonywać trzeba tylko tych, co nie przesłuchali „Zeliga”, ale nawet jeśli już znajdzie się ktoś (teoretyzuję teraz), kogo ów krążek nie przekonał, to „Złoto” już na pewno połknie każdy. Taka tautologia. O warstwie muzycznej może nie będę tu prawił, bo jak mawiał barokowy kompozytor Francesco Zappa, pisanie o muzyce jest jak tańczenie o architekturze, ale muszę choć kruszek o tekstach nadmienić… Zawsze dziwiło mnie porzekadło hinduskie, że spotkać człowieka, co nie ma duchowego mistrza, jest gorsze od skrzyżowania dróg z tygrysem. Może nie jestem tytułowym bohaterem ostatniego krążka naszego towaru eksportowego Behemoth, ale idea ścieżki lewej dłoni i kwestionowanie autorytetów są mi bliskie. Nigdy nie lubiłem, jak ktoś mi śpiewa „jak żyć”, już lepiej w mej opinii kupić audiobook z jakimś poradnikiem lajfstajlowym. I tu mi pan Zalewski zaimponował, że pomimo niekwestionowanej mądrości, co z liryków bije, tak dużo tu mamy skromności. Płyta pokazuje, że można jednak w nie tani sposób odnosić się do tematów z pierwszych stron pismaków, jak w piosence Uchodźca, a jednocześnie ani nie powtarzać po raz kolejny zasłyszanych frazesów, ani nie prowokować dla prowokacyj samych, jak to ma Peszek czynić i wielu innych wykonawców. Zazdroszczę wrażliwości.

Bon Iver „22, A Million”. Globalną perspektywę przyjmując, dla mnie to najważniejsza płyta tego roku. Przyznam się, że miałem bardzo wyśrubowane oczekiwania po kolejnej płycie…ich (jego?) poprzednik to chyba najważniejsza płyta dla mnie ever. To po tej płycie (i ich koncercie na niegdysiejszym Heinekenie w Gdyni) do-powiedziałem sobie, że jestem w takim miejscu emocjonalnie, że nie chce grać za bardzo metalu. To ta płyta od pięciu lat regularnie biła z moich głośników częściej niż jakakolwiek nowość. Myślę, że gdyby nie poprzedni album z 2011 roku, nie obejrzałbym się nawet za „22, A Million”. To bardzo ciężki twór, przynajmniej jeśli porównywać go z poprzedniczką. Owszem, łatwo znaleźć można podobnie piękne melodie, ale o ile taki hymn jak Holocene rywalizował o bodaj najbardziej prestiżową nagrodę muzyczną na świecie, tj. Record of the Year w ramach 54. gali Grammy, a połowa piosenek z płyty jest tak zwiewna, że mogłaby służyć za muzak w windzie jakiegoś biurowca, tak „22, A Million” wzbudza poczucie niepokoju i wymaga bardzo dużego wysiłku, atencji. Na początku sceptycznie, po kilku przesłuchaniach miałem łzy w oczach, przy 666, rzecz idzie o potrzebie modlitwy, a przecież niewierzący jestem, miałem ciarki od rowka aż po kark, kiedy Paulo Nuttini z sampla dośpiewuje „we find god and religion” w 33 „God”.  Dla mnie to płyta o poszukiwaniu duchowości, jakiejś kosmicznej mądrości. Tak osobisty proces, musiał mieć tak sprywatyzowaną, duszną i lekko klaustrofobiczną formę. Miód… ale miód z octem. 

Artur „Paluch” Grassman – basista/wokalista Squash Bowels

Polska:

1. The Dead Goats „All Of Them Witches”. Podoba mi się droga, jaką zespół obrał. Nie jest to oryginalne granie, ale tak grać trzeba umieć i czuć to. Niebagatelny zespół na rynku polskim..

2. Christ Agony „Legacy”. Znam ten zespól praktycznie od początku samego istnienia. Kiedy mieszkałem w Polsce, w Białymstoku, chodziłem na ich koncerty, dopingowałem… Ale to nie sentyment z mojej strony umiejscowił ich na tym miejscu w moim rankingu. Cezar nagrał po prostu świetnie brzmiącą płytę, dużo na niej emocji. Rozumiem też czemu Daray nagrał gary…

3. Tides From Nebula „Safehaven”. Ten zespół wkurzył mnie trochę swoimi akcjami na FB… ale zrehabilitowali się tą płytą, powiedzmy wrócili do moich łask.

4. Blindead „Ascension”. Bardzo ciekawa grupa na naszym podwórku. Szukają czegoś co ich zadowoli, nie chcą powielać, poruszają się po miękkim gruncie, ale na razie wiedzą, jak mają po nim stąpać.

5. Straight Hate „Every Scum is a Straight Arrow”. Bardzo dobra płyta. Nie jest co prawda nowatorska, jak i brzmienie, ale tak nikt tu jeszcze nie grał. Piąte miejsce w moim rankingu tylko ze względu na wokale, które według mnie można było zrobić dużo lepiej.

Świat:

1. Wromrot „Voices”. Ten zespół to potężna petarda, jak nagrają, tak brzmią na koncertach, nie ma większego jebnięcia!!!

2. Asphyx „Incoming Death”. Naprawdę nie spodziewałem się aż tak dobrze nagranego albumu od tych wariatów, ale po pierwszych dźwiękach nogi rwą same do tańca!

3. Malignant Tumor „The Metalist”. No lubię! No bardzo lubię! Taki rock and roll jest potrzebny w każdym domu! Ten zespół jest tak uniwersalny, że każda płyta zajmuje wysokie miejsca, oni wiedzą… oni po prostu wiedzą, co ma być i jak!

4. Urfaust „Empty Space Meditation”. Klimat, klimat, klimat … uwielbiam, uwielbiam takie granie, nie jest to taki sam wpierdol, jak grindcore, ale za każdym razem, jak słucham kolejnej płyty Urfaust, to wciąga mnie ich klimat…

5. Inquisition „Bloodshed Across The Empyrean Altar Beyond The Celestial Zenith”. Nie mogłem się spodziewać słabej płyty od tego duetu, idą czołgiem i nie biorą jeńców. Trochę mi jednak brakuje transowych riffów, które zapętlały się i tłukły po bani aż do momentu, jak nastała cisza…

Jacek Hiro – gitarzysta Sceptic, KAT & Roman Kostrzewski, Voodoo Gods

Szczerze powiedziawszy, miałem obawy, czy uda mi się pozbierać wystarczającą ilość płyt, które w tym roku zrobiły mi dobrze :). Oczywiście kilka od razu się nasunęło, ale było to zdecydowanie za mało. O ile z polskimi wydawnictwami nie było kłopotu (wiadomo, że u nas najlepiej), to skompletowanie zagraniczniaków stanowiło już wyzwanie. Może jestem zbyt wybredny, a może po prostu się nie znam, ale od dłuższego czasu ani stare bandy, ani nowe wytwory rynku muzycznego nie są w stanie zaspokoić moich oczekiwań… W tym roku przynajmniej staruszki stanęły na wysokości zadania.

Świat:

1. Megadeth „Dystopia”. Jak dla mnie rewelacja!!!

2. Gojira „Magma”. Nie spodziewałem się po nich czegoś tak fajnego. Stara Gojira mi „nie robi”.

3. Testament „Brotherhood of the Snake”. Zdarzały się im lepsze płyty, ale Testament zawsze na plus…

4. Metallica „Hardwired… To Self-Destruct”. Nie wiem, czy się ze mną zgodzicie, ale uważam, że choć stać ich na więcej, to w końcu krok w dobrym kierunku.

Polska:

1. Vader „The Empire”. Jak zwykle dostałem wpierdol!!!

2. The Sixpounder „True To Yourself”. Są bandą patałachów 🙂 ale płyta super. Trochę zbyt grzeczna, jak na mój gust, ale i tak mnie kupili… po raz kolejny zresztą.

3. Blindead „Ascension”. Urocze. Mimo że Patryk zdezerterował i trochę mi go brakuje, to jednak coraz bardziej przyzwyczajam się do Piotrka i jest dobrze.

4. Topielica „Uroczysko”. Cezarze! Tego się po Tobie nie spodziewałem. Śliczne 🙂

5. Triagonal „Dichotomy of Mind”. Remo i spółka… Lubię, kiedy starzy przyjaciele przypominają sobie, że napierdalanie metalu to fajna sprawa. Powodzenia!!!

Maciej Karbowski – gitarzysta Tides From Nebula

No to tak, wymienię po prostu kilka ulubionych albumów wydanych w tym roku:

Radiohead „A Moon Shaped Pool”. Radiohead nie zawodzi, nie jest to ich najlepszy album, ale ciężko znaleźć zespół, który choć trochę zbliży się do ich poziomu. Widać, że kapela myśli kompletnie niekomercyjnie, z takim statusem mogą sobie na to pozwolić.

Deftones „Gore”. Album zdecydowanie bardziej melodyjny, chyba Chino miał więcej na nim do powiedzenia muzycznie. Ciekawe jest to, że z całej tzw. sceny „nu-metalowej” pozostało kilka naprawdę wartościowych niedobitków, jak Incubus czy Deftones właśnie. A co to właściwie był ten „nu-metal”?

M83 „Junk”. Hit na hicie, super produkcja, zero zasad. Słychać dobrą zabawę i wybitny zmysł do melodii.

HEY „Błysk”. Począwszy od płyty (sic!), każda kolejna produkcja rodzimego Heya, to dla mnie wydarzenie. Ostatni album nie jest może moim ulubionym, ale jest na nim kilka perełek. To ciekawe, jak bardzo na przestrzeni lat ten zespół ewoluował.

Lonely The Brave „Things Will Matter”. Lonely The Brave aż poraża autentycznością, pierwszy od wielu lat nowy zespół rock&roll’owy, któremu całkowicie wierzę. Szczerość, szczerość i jeszcze raz szczerość.

Dariusz „Daron” Kupis – gitarzysta Frontside, One Shot Eye

Jestem fanem muzyki odkąd pamiętam, uwielbiam dźwięk, jaki wydobywa się z głośników w każdej postaci (no, prawie każdej:)). Szczególnie bliska jest mi muzyka metalowa. Rok 2016 pokazał, że ten nurt muzyczny ma się świetnie i nie zamierza składać broni. Choć żniwo kostuchy jest bezlitosne, i co jakiś czas dopada nas wiadomość o śmierci muzyka, musimy się z tym zmierzyć i wierzyć, że nasi idole będą żyli długo i szczęśliwie. Dzięki muzyce pamięć o nich będzie wieczna i niech tak zostanie.

Moich pięć płyt zagranicznych postanowiłem nie numerować, gdyż każda z nich jest dla mnie wyjątkowa. To produkcje dojrzałe i pełne muzycznych smaczków. Każda z tych kapel nie musi już nikomu nic udowadniać, robią swoje i robią to znakomicie. Brzmieniowo to klasa sama w sobie i doskonała robota w studio. Jeśli takie owoce będzie płodzić metalowe drzewo, to jestem spokojny o dominację nad światem.

Świat:

Megadeth „Dystopia”

Testament „Brotherhood of the Snake”

Metallica „Hardwired… to Self-Destruct”

Avenged Sevenfold „The Stage”

Gojira „Magma”

W Polsce też się działo, weterani nie zawodzą, a młodzież depcze im po piętach. Na uwagę zasługuje na pewno materiał MoshMachine, który agresją i pełnej pasji przekazem wbił mnie w fotel, zostałem przejechany przez moshową maszynę bez litości. Świetnie się czuję, wiedząc, że my, Polacy, tworzymy takie dobre rzeczy, odpalam te płyty i wiem, że dostaję jakość, która – choć w niektórych przypadkach się dopiero kształtuje – napawa optymizmem, że kolejne produkcje będą jeszcze lepsze i pełnoprawnie zapiszą się w historii naszej rodzimej sceny. Gratuluję!

Polska:

Vader „The Empire”

MoshMachine „Tożsamość”

Afterload „Rise Above”

Spirits Way „Devoid of Morality”

Drown My Day „Nightmare Become Reality”.

Piotr Pieza – wokalista Blindead

Świat: 

1. Dawid Bowie „Black Star”. Przyznam, że nigdy nie należałem do oddanych słuchaczy twórczości Bowiego. Rzecz jasna zawsze poważałem jego wizjonerstwo i wkład w rozwój muzyki, jednak nigdy dotąd nie przyswajałem jego dokonań w stu procentach. Black Star jednakże pochłonął mnie bez reszty. Od początku do końca. Odbiór całości potęguje świadomość tego, że artysta, nagrywając ten album wiedział, że żegna się nim z światem żywych. Trzymając się astronomicznej nomenklatury, Bowie odszedł tak, jak masywne gwiazdy. W rozbłysku supernowej. Wybaczcie zamierzoną patetyczność.

2. Nick Cave & Bad Seeds „Skeleton Tree”. Kolejny album ze śmiercią w tle. Dla niektórych  będzie zbyt ubogi aranżacyjnie, zwłaszcza po doskonałym Push The Sky Away. Inni zarzucą mu próbę monetyzowania osobistej tragedii. Dla mnie to przejmujące studium cierpienia człowieka. Cały ten minimalizm w kompozycjach, ten nie do końca obecny i zdystansowany Cave, ta cała wyzierająca pustką przestrzeń w aranżacjach jest tożsama z pustką po stracie bliskiej osoby. Mnie żałoba imć Cave’a ujęła.

3. Bolzer „Hero”. Duet z Zurychu i tym razem udowadnia, że są sprawnym, dobrze działającym mechanizmem i jednym z najciekawszych zespołów metalowych w ogóle. Szwajcarska precyzja.

4. Gojira „Magma”. Odważny, bezkompromisowy album. Zespół pokazał dobitnie, że nie zamierza kisić się w kajdanach konwencji i ograniczeń stylowych. I co, że czyste wokale, i że czasami lżej. Magma to dzieło kompletne i ostatecznie gruntujące pozycje Francuzów w panteonie największych grup metalowych na świecie. Jakże ostatnimi czasy modne i jak nigdy na miejscu: chapeu bas!

5. Iggy Pop „Post Pop Depression”. Patrząc na muzyków, którzy ten album tworzyli, nie miał on teoretycznie prawa się nie udać. QOTSA’owe gitary Homme’a i coraz bardziej starczy, przypominający wręcz późnego Cage’a wokal Iggy’ego, okazują się znakomicie komplementarne. Esencja amerykańskiego grania.

Polska:

1. Furia „Księżyc Milczy Luty”. Nie będę ukrywał, że ze wszystkich „odnóg” muzyki metalowej najdalej mi do tej z przedrostkiem „black”. Owszem, są pojedyncze utwory i albumy, które lubię/poważam/szanuję, ale generalnie nie jest to bliska mi stylistyka. Być może właśnie to, co dla fanów klasycznego podejścia do tego typu grania będzie stanowić o wadach tego wydawnictwa, dla mnie jest jego najmocniejszą stroną. Furia w swoich rozbudowanych kompozycjach śmiało przekracza granice stylowe, dając nam w efekcie dzieło tak zaskakujące, jak i porywające swoim odświeżającym podejściem do gatunku.

2. Sunnata „Zorya”. Mógłbym o tym albumie długo, ale napiszę krótko: Kopie! I to strasznie. Mnie kupili totalnie. Gorąco polecam!

3. ARRM „ARRM”. Zdarza się, że pojawia się album, który przyjmujemy bezkrytycznie, w całości, na którym nie zamienilibyśmy ani jednego dźwięku. Mam tak z tym wydawnictwem. Niby nic odkrywczego, niby wszystko już gdzieś było, ale tu jest to podane to tak, że nie sposób wyobrazić sobie, że można byłoby to zrobić inaczej. Doskonałe słuchadło!

4. Lonker See „Split Image”. Ktoś mógłby mi w tym miejscu zarzucić kumoterstwo. Nie jest tak, bynajmniej! Fakt, że się znamy to tylko wartość dodana, bowiem mogę osobiście pogratulować im albumu, do którego wciąż wracam i wracać będę. Ta szamańska, transowa fuzja jazzu i rocka sprawdza się zwłaszcza na koncertach. Zajżyjcie koniecznie, jeśli będą grać gdzieś u was w okolicy.

Z racji tego, że ilość tekstu jest ograniczona, a ilość dobrych, polskich wydawnictw w tym roku była powalająca, piątą pozycję rezerwuję zbiorczo na honorowe wyróżnienia. The Pineapple Thief „Your Wilderness”, Riverside „Eye Of The Soundscape”, Lotto „Elite Feline”, Tides From Nebula „Safehaven”, Ampacity „Sum Of All Flaws”, Obscure Sphinx „Epitaphs”, Moanaa „Passage”, wymieniając tylko kilka. Wszystkie te pozycje są godne uwagi i dowodzą, że polska scena ma się doskonale. Z tym większą niecierpliwością oczekuję muzyki, którą przyniesie nam rok 2017.

 Maciej Proficz – wokalista Dormant Ordeal

1. David Bowie „Blackstar”. Ukazała się na samym początku roku i od tamtego momentu byłem pewien, że nic jej nie pobije, i tak też się stało. To jest istny muzyczny, ale też obrazowy (teledyski!!!) majstersztyk. Przepadłem w tym albumie totalnie od samej premiery, a kilka dni później, kiedy David umarł, Blackstar zyskał dodatkowe, drugie dno i całkowicie zmienił mój sposób patrzenia na niego. Płyta doskonała od początku do końca, mroczna, smutna i jakże dosłowna. Bo jak inaczej postrzegać fakt, że artysta, komponując płytę i nagrywając ją, żegna się ze światem, a umiera dwa dni później? No i do tego zdecydowanie najlepsza piosenka roku 2016 – tj. utwór tytułowy.

2. Nick Cave and The Bad Seeds „Skeleton Tree”. Kolejna, posępna pozycja naznaczona piętnem śmierci, tym razem osoby niezwiązanej bezpośrednio z samym albumem. Nick Cave zaczął komponować album, kiedy wszystko w jego życiu było „normalne”, a skończył po śmiertelnym wypadku swojego syna. Smutek, rozpacz, to uczucia, które zdominowały Skeleton Tree, a całość od początku do końca absolutnie hipnotyzuje i nie pozwala oderwać się na moment od głośników. Wspaniały album, pomimo tragicznych okoliczności, w których powstawał.

3. Cult of Luna & Julie Christmas „Mariner”. Obraziłem się na CoL po słabym Vertikalu, a jeszcze bardziej po – moim zdaniem – bezpłciowym koncercie w Krakowie ponad 2 lata temu. Na szczęście powrócili z dziełem fenomenalnym, poziomem dorównującym swoim najlepszym dokonaniom jak Somewhere along the highway, czy Salvation. Wokale Julie Christmas tchnęły w zespół mnóstwo świeżości i pomimo braku jakiejś kompozycyjno-brzmieniowej rewolucji, płyty słucha się wybornie i fascynująco. Chyba najczęściej słuchana przeze mnie metalowa płyta w mijającym roku.

4. Leonard Cohen „You want it darker”. Zaczęliśmy mrokiem i śmiercią, i dalej się tego trzymamy. To zdecydowanie najciemniejsza ze wszystkich płyt Cohena, którą – tak jak David Bowie na początku roku – pożegnał się z tym światem. I pozostawił na sam koniec kawał pięknej muzyki, przejmującej i wciągającej. O ile w Blackstar dominuje w dźwiękach raczej pewien strach przed nadchodzącą śmiercią, o tyle w przypadku albumu Cohena jest to raczej spokojne poddanie się nieuchronnemu. Prawie cały listopad jej słuchałem i nadal często do niej wracam.

5. Sturgill Simpson „A Sailor’s guide to Earth”. Sturgill pomimo dość młodego wieku i wciąż niewielkiego dorobku płytowego, już w pewnych kręgach uznawany jest za kultową postać muzyki country. Przede wszystkim jest kontynuatorem słynnego nurtu outlaw i artystycznym spadkobiercą takich postaci, jak Waylon Jenings, Johnny Cash czy Merle Haggard. Ale co najważniejsze wprowadza do tego nurtu całkowicie nową jakość, ciekawe pomysły i odważnie żegluje po oceanie muzycznych inspiracji. Potwierdza to na swojej kolejnej, świetnej płycie, tym razem dedykowanej nowo narodzonemu synowi muzyka, co znajduje swoje odzwierciedlenie w tekstach i muzyce.

Polska:

1. Niechęć „Niechęć”. Naczekałem się aż cztery lata na następcę genialnego „Śmierć w miękkim futerku” i warto było. Mroczny, psychodeliczny, pokręcony jazz, czasem wyrywający się gdzieś w rejony szeroko pojętego rocka, który był obecny już na debiucie zespołu, tym razem sięga jeszcze głębszych regionów podświadomości słuchacza. Płyta wciągająca od pierwszej do ostatniej sekundy. Co tu dużo pisać, trzeba posłuchać. Zdecydowanie najlepsza pozycja wśród polskich premier roku 2016.

2. Sorry Boys „Roma”. Zahaczam w pewien sposób o mainstream, bo album pojawia się regularnie w rozgłośniach radiowych, ale zdecydowanie zasłużenie, bo słuchanie go to czysta przyjemność. Rewelacyjne partie wokalne Izabeli Komoszyńskiej, ciekawe, oparte mocno o muzykę ludową aranżacje, świetne brzmienie, bardzo dobre teksty… Sorry Boys po raz trzeci udowadnia, że są zespołem na polskiej scenie niebanalnym i wartym śledzenia, a ich muzyka konsekwentne wyrywa się ze sztywnych określeń typu: alternatywny rock/pop. Płyta kręci się bardzo często w moim odtwarzaczu, polecam gorąco sięgnięcie po nią.

3. Furia „Księżyc Milczy Luty”. Nie śledziłem dokładnie zapowiedzi wydawniczych i byłem przekonany, że Furia planuje wydanie jedynie mini-albumu Guido w tym roku (swoją drogą wyjątkowo udanego), aż tu nagle pojawił się ten longplej. Nihil i spółka po raz kolejny zagrali na nosie zarówno fanom, jak i przeciwnikom swojego zespołu. „Księżyc…” to chyba najbardziej kontrowersyjny album mijającego roku, i bardzo dobrze. Znów nie boją się przekraczać granic gatunku, znów tworzą nową jakość, a przede wszystkim wciąż wiadomo, że to Furia.

4. Jachna/ Mazurkiewicz/ Buhl „Dźwięki ukryte”. Wspaniałe, hipnotyczne improwizacje, nagrane w murach bydgoskiej synagogi, gdzie jazz spotyka się z elektroniką, chaos i szaleństwo z spokojem i wyciszeniem. Wspaniały album, wymagający jednak stu procent zaangażowania słuchacza. Najlepiej wieczorem, w wygodnym fotelu z dobrymi słuchawkami lub zestawem stereo. Warto chłonąć każdy dźwięk.

5. Ulcer Uterus „Cursed Saints”. Płyta zdecydowanie niedoceniona w roku 2016, bo zasługuje na większy rozgłos po premierze. Pewnie na jego brak miał wpływ długi czas oczekiwania na premierę, wszak jest to pierwszy album zespołu po ośmiu latach od nagrania debiutu, dodatkowo materiał sporo przeleżał na półce po nagraniach, zanim oficjalnie ujrzał światło dzienne. Death metal wysokich lotów, bardzo dobre riffy, ciekawe aranżacje, wszystko brutalne, napakowane energią, szkoda tylko, że brzmienie całości pozostawia wiele do życzenia, bo słuchałoby się tego znacznie lepiej. Niemniej jednak, album bardzo dobry i wśród metalowych zdecydowana, polska czołówka.

Robert „Rob” Ruszczyk – perkusista Sunnata

Bez numeracji, kolejność alfabetyczna:

Polska:

ARRM „ARRM”. Ascetyczne, atmosferyczne granie, którego bardzo mi brakowało. Pachnie Ziemią. Świetny debiut.

Fertile Hump „Dead Heart”. Papierosy na śniadanie i lekko zachrypnięte, wrzynające się w pamięć refreny. Dobre piosenki na wiele okazji, także tych niedobrych.

Furia „Księżyc Milczy Luty”. Soundtrack do bezcelowego włóczenia się po hałdach. Tym albumem oraz „Guido” Furia pokazała, że można tworzyć black metal, nie grając black metalu.

Lotto „Elite Feline”. Prawdopodobnie najdłuższe intro nagrane w tym roku. Czekam na pełnoprawny album. Intro 10/10.

Mentor „Guts, Graves, Blasphemy”. W roku, w którym wiele rodzimych zespołów eksperymentowało w różnych kierunkach, pojawił się Mentor. Nic nie powiedział. Zrobił swoje i poszedł. Bardzo dobry debiut, udanie wtórny i świetnie przyswajalny.

Świat:

SubRosa „For This We Fought The Battle Of Ages”. Cudowny album. Bardzo liryczny, muzycznie oszczędny w treści, choć bogaty w formie. No i te wokale… To bez dwóch zdań najlepszy album SubRosa. Zrobił na mnie ogromne wrażenie.

Oranssi Pazuzu „Värähtelijä”. Fińska opowieść o tym, że zło w muzyce to nie tylko corpse paint i ćwieki. To także narkotyczne urojenia i leśne zjawy. Materiał na żywo powala.

The Body „No One Deserves Happiness”. Pop graniczny. Plugawy z jednej strony. Świeży i pomysłowy. Człowiek kurczak na wokalu jak zwykle jedyny w swoim rodzaju.

True Widow „Avvolgere”. To nie jest najciekawszy album True Widow. „Avvolgere” jest materiałem posuniętym do granic wytrzymałości, boleśnie powtarzalnym, monotonnym do cna. Zarazem nikt tak nie potrafi nudzić jak oni. W tym roku udowodnili to po raz kolejny, dominując mój odtwarzacz podczas długich, jesiennych spacerów.

Urfaust „Empty Space Meditations”. Napisałem o tej płycie niedawno, że to taka wycieczka, w którą zawsze chciałem się wybrać, ale bałem się przyznać na głos. Pochłaniający, melancholijny, silny materiał.

Łukasz „Icanraz” Sarnacki – perkusista Devilish Impressions, Corruption

2016 – większość mojego czasu spędzanego z muzyką w tym roku poświęciłem na nadrabianie zaległości z ostatnich paru lat oraz na grzebaniu, odświeżaniu i poznawaniu na nowo klasycznych albumów Black Sabbath, Rainbow, Deep Purple, Crowbar, Down, Mayhem, Watain, Anathema, Bathory, Iron Maiden, Emperor, Pink Floyd, Alice In Chains i wielu innych artystów, których szanuję do tego stopnia, że sprawdzam swoje reakcje na ich muzykę po jakimś tam czasie od ostatniego przesłuchania. Niestety, bądź -stety, ten rok był dla mnie też bardzo pracowity. Dużo czasu spędziłem w trasie z Corruption, myśli moje, plany i działania pochłaniał nowy album Devilish Impressions, długotrwałe i niełatwe rozstanie z Pigface Beauty, poza tym klasyczna proza życia, która czasami nie pozwala na całkowite oddanie się słuchanej muzyce w 100%.

W tym zestawieniu nie ma wielu albumów, które pewnie by się w nim znalazły, gdybym je poznał w tym roku. Mam na myśli albumy Anthrax, Metallica, Megadeth, Gojira, Dark Funeral, Darkthrone, Bolzer, Evergrey, Testament, Abbath… W związku z tym, to takie moje bardzo osobiste zestawienie 5 płyt z 2016 roku, które narobiły mi w głowie i odtwarzaczu trochę rumoru (kolejność przypadkowa):

1. Opeth „Sorceress”. Od momentu wydania „Heritage” ten zespół stał się jednym z moich ulubionych. Opeth wykazuje się niezwykłą lekkością poruszania się w przeróżnych stylistykach około-rockowych i metalowych, i okrasza to wytrawnym prog-rockowym sosem. Smaczne!

2. Zakk Wylde „Book Of Shadows II”. Magia, magia, magia! Jeśli ktoś zabiera się za ten album i liczy na festiwal wyciskanych flażoletów, jak na klasycznych albumach BLS lub Ozzy’ego, to się grubo zawiedzie. Wyjątkowa, sentymentalna, muzyczna podróż.

3. Borknagar „Winter Thrice”. Po pierwsze – Baard Kolstad – niebywale uzdolniony bębniarz, który swoim stylem potrafi przenieść nawet najbardziej niepozorny i banalny temat muzyczny na wyżyny. Po drugie – Vortex – którego wokale od zawsze bardzo lubię. Po trzecie – Oystein – człowiek odpowiedzialny za większość tych dźwięków, które tak mnie zaczarowały. Borknagar w szczytowej formie!

4. Brodka „Clashes”. Od czasu, gdy wyszła płyta „Granda”, ta artystka ma u mnie w sercu szczególne miejsce. Zaskakująco dojrzała, ambitna i odważna płyta. Polscy ignoranci będą ją zawsze kojarzyć z piosenkami do kotleta, ale… pozwolę sobie tego nie skomentować.

5. Crowbar „The Serpent Only Lies”. Crowbar – nadal cięższy niż jakikolwiek inny band na tej planecie! Niezwykle inspirujący krążek. W tym zestawieniu chyba najważniejszy, bo sprawił, że po 12 latach znów sięgnąłem po gitarę i zacząłem pisać własne numery.

Shadow – basista i wokalista Black Altar

1. Behexen „Poisonous Path”

2. Arkona „Lunaris”

3. Bolzer „Hero”

4. Rotting Christ „Rituals”

5. Inqusition „Bloodshed Across the Empyrean Altar Beyond the Celestial Zenith”

6. Cultes des Ghoules „Coven, or Evil Ways Instead of Love”

7. Void Meditation Cult „Utter the Tongue of the Dead”

8. Urgehal „Aeons in Sodom”

9. Urfaust „Empty Space Meditation”

10. Deathspell Omega „The Synarchy of Molten Bones”

Michał „Stempel” Stemplowski – gitarzysta J.D. Overdrive

Kolejność przypadkowa:

Polska:

Furia „Księżyc Milczy Luty”. Jeżeli ktoś szuka black metalu z klimatem i przestrzenią, to ta płyta pochłonie go w całości. Dla mnie to zdecydowanie najlepsza polska płyta 2016 roku; całkowicie miażdżąca i wciągająca.

Obscure Sphinx „Epitaphs”. O ile post-metal generalnie mnie nie przekonuje, tak Obscure Sphinx od pierwszych dźwięków „Epitaphs” obala tę postawę. Świetny, kobiecy wokal Wielebnej doskonale komponuje się z niskim strojeniem instrumentów, dając totalny, soniczny odjazd.

Mentor „Guts, Graves & Blasphemy”. Nie spodziewałem się, że można nagrać płytę tak świeżą, dynamiczną i porywającą na podstawie progresji akordów, które zostały już nagrane milion razy przez milion kapel. Tutaj wszystko się zgadza; jest bezkompromisowo, brutalnie i rock’n’rollowo. Do tego Suseł na wokalu w odsłonie, z jakiej go nie znałem (a umówmy się – blisko od dekady słucham jego darcia). Szacunek.

Riverside „Eye of the Soundscape”. Jeśli dobrze znasz poprzednie albumy tej ekipy, to przygotuj się na szok. Dla mnie to jedno z największych, muzycznych zaskoczeń w tym roku z kategorii „na plus”. Zupełnie inne podejście do muzyki, cała masa elektroniki i niesamowita atmosfera.

Sunnata „Zorya”. Sunnata już poprzednim albumem udowodniła, że potrafi w sludge, doom i stoner. „Zorya” to potwierdzenie wysokiej formy zespołu i kapitalna wycieczka w uniwersum ciężkich, długich i brutalnych dźwięków.

Świat:

Ghost „Popestar”. Co prawda to jedynie EPka, ale zdecydowanie podtrzymuje klimat, znany z wcześniejszej, rewelacyjnej „Meliory”. Jest melodyjnie, piosenkowo, z odpowiednim dla tego składu „kościelnym” patosem. Krótki czas trwania nakręca jedynie apetyt na odtworzenie tego albumu ponownie.

Red Fang „Only Ghosts”. Do tego składu mam słabość, gdyż w mojej opinii jest to ekipa, która najlepiej oddaje ducha stoner rocka. Gruz i wszechobecne fuzzy, połączone z rockowym zacięciem powodują samoczynne tupanie nóżką. Jak ich za to nie kochać?

Rival Sons „Hollow Bones”. Ok, być może ten zespół jest nieco pretensjonalny, ale Jezusie Nazarejski, jak oni grają!?! Cała płyta, z wyjątkiem ostatniego kawałka, utrzymana jest w tak rockowej dynamice, że aż się wąsy na hipstera wykręcają. Do tego to genialne, niezwykle organiczne i żywe brzmienie. Jest moc.

Joe Bonamassa „Blues of Desperation”. Do tego Pana mam niezwykłą słabość, gdyż dla mnie to gitarowy top wszechczasów. Na „Blues of Desperation” jest wszystko, za co kocham jego grę – doskonałe brzmienie, rewelacyjna artykulacja i genialne blues-rockowe kawałki. Weźmy chociażby Mountain Climbing czy Distant Lonesome Train – tutaj wszystko się zgadza.

Russian Circles „Guidance”. Ten zespół to dla mnie odkrycie tego roku. Trafiłem na nich przypadkiem, przeglądając propozycje Spotify i od razu taki cios. Jest ciężko, mrocznie i metalowo, bez zbędnych wokali w tle.

Łukasz Szostak – wokalista zespołów Wilczy Pająk, Hateseed 

Avantasia „Ghostlights”. Fanem twórczości Tobiasa Sammeta jestem od pierwszego albumu Metalowej Opery, a więc już 15 lat, ale tak dobrego albumu po prostu się nie spodziewałem. Jak zwykle mamy tu całą plejadę gościnnych wokalistów – występujący na Avantasii po raz pierwszy Geoff Tate wypada doskonale w mrocznym, orientalnym Seduction of Decay, Jorn Lande zdziera głosem asfalt w podniosłym Let the Storm Descend Upon You, a Herbie Langhans czaruje barwą w przebojowym Draconian Love. Tak właśnie smakuje melodyjny metal podany na świeżo, a nie – jak to niestety często bywa w tym gatunku – jako odgrzewany kotlet.

Civil War „Last Full Measure”. Doskonałe zwieńczenie trylogii o amerykańskiej wojnie domowej. Niezwykle przejmujące kompozycje, doskonałe wokale Nilsa Patrika Johanssona (czy mi się wydaje, czy z płyty na płytę brzmi coraz mniej jak Dio?), a w warstwie tekstowej jak zwykle przyczynek do sięgnięcia po książki o historii Nowego Świata. Niestety parę dni temu świat obiegła wieść o odejściu Johanssona… Szwedom będzie trudno znaleźć za niego odpowiednie zastępstwo, ale trzymam kciuki. Nota bene we wrześniu gramy razem na City of Power w Zgierzu!

Metallica „Hardwired… to Self-Desctruct”. Album długo wyczekiwany… Już za sam Spit Out the Bone należy się mu miejsce w pierwszej piątce. Jakby napisali ten numer w 88′, pewnie trafiłby na AJFA zamiast Dyer’s Eve. Cała płytka trzyma poziom i mimo nieporozumienia w postaci Murder One chce się jej słuchać w kółko. Wiele osób zarzuca „Hardwired…” zbyt wiele nawiązań do Reload, ale to od zawsze mój ulubiony album Metalliki, więc ta stylistyka bardzo mi odpowiada.

Almanac „Tsar”. Victor Smolski po odejściu z Rage nagrał album, który nie pozostawia złudzeń – to właśnie białoruski wirtuoz gitary stanowił o zajebistości ostatnich albumów kapeli Wagnera! Nagrany z dwoma wokalistami i wokalistką bardzo symfoniczny „Tsar” to album koncepcyjny, opowiadający historię Iwana IV Groźnego. Muzyka na nim zawarta przyprawia o ciarki niemal w każdym utworze. Najlepszy przykład to singlowy Self-blinded Eyes. Trzeba tego po prostu posłuchać!

Megadeth „Dystopia”. Przed każdą nową płytą Megaśmierci w necie pojawiają się pogłoski o możliwym powrocie do składu Marty’ego Friedmana. Zawsze podnoszą mi one tętno, bowiem to dla mnie najlepszy gitarzysta metalowy wszechczasów, a do Megadeth jego styl gry pasuje idealnie. Mimo że znów informacje te okazały się plotkami, nie ma mowy o rozczarowaniu, bo Rudy wybrał innego mistrza – gitarzystę uwielbianej przeze mnie Angry, Brazylijczyka Kiko Loureiro. Na „Dystopii” jego solówki siedzą idealnie, a punktem kulminacyjnym jest pod tym względem instrumentalny Conquer and Die. Stylistycznie cała płytka bardzo mi pasuje – nawiązuje do bardziej thrashowego, technicznego oblicza zespołu. Pełen wypas.

Lech „Blackpitfather” Śmiechowicz – gitarzysta Horroscope, Black From The Pit

Postaram się podać 10 najważniejszych pozycji, 5 krajowych i 5 zagranicznych, a wyliczankę potraktowałem bez konkursowego oceniania kto jest lepszy, lecz najzwyczajniej są to pozycje, które w mijającym roku zwróciły szczególnie moją uwagę, lub takie, na które czekałem od jakiegoś już czasu. To bardzo trudne ograniczyć się jedynie do 5 pozycji, ale cóż, zgodnie z życzeniem spróbuję.

Świat:

1. Testament „Brotherhood of the Snake”. Świetna płyta, moim zdaniem lepsza niż dwie poprzednie. Długo wyczekiwana. Mocny atak, energia i potencjał, jaki wykrzesać mogą tylko tytani thrash metalu. Wszystko śmiga jak należy, oni są wciąż nasyceni takimi możliwościami, że kolejne pokolenia będą miały bazę do swoich inspiracji. Wielki szacunek.

2. Megadeth „Dystopia”. Czekałem na ten album z dość sceptycznym nastawieniem, jednak płyta, jak i koncert w Łodzi udowodniły, że Rudy daje radę i zostawił daleko w tyle kolegów z zespołu, w którym zaczynał. Wielkie słowa uznania za spory kawał doskonałej muzyki. Płytę obracam w odtwarzaczu cały czas.

3. Metal Church „XI”. Nie tylko dla mnie kultowa kapela i powrót najlepszego wokalisty Mike’a Howe’a w szeregi metalowej świątyni. Jestem absolutnym fanem, słuchałem tej płyty już dziesiątki razy, czyli coś w tym jest.

4. Vicious Rumors „Concusion Protocol”. Klasyczny, kultowy dla wielu zespół, z kolejnym równym albumem na wyśmienitym poziomie. Nowy wokalista sprawdza się, nawiązując do tego, co wypracował już Geoff Thorpe. Szacun dla oldschoolowców.

5. Exumer „The Raging Tides”. Klasyczne uderzenie oldschoolowej kapeli w nowym wydaniu. Co tu dużo gadać, jest wpierdol od początku do końca. Brawo!

Dwie pozycje są poza listą, ale nie umiem o nich nie wspomnieć:

6. Vektor „Terminal Redux”. Nie sposób było nie zwrócić na ten band uwagi w 2016 roku.

7. Flotsam And Jetsam „Flotsam and Jetsam”. Po prostu świetny album!

Polska:

1. Vader „Empire”. Jeden z nielicznych albumów, który dla mnie, zadeklarowanego thrashersa, pasuje do oczekiwań. Ta płyta, choć świeżutka, wiele razy gościła w moim playerze. Ciekawe solówki, wiele dobrych pomysłów, na dodatek słyszę w niej dużo thrash metalowych wpływów i naleciałości. W końcu słucham Vadera jak reszta świata – z zaciekawieniem i w pełni zasłużonym respektem.

2. Planet Hell „Mission One”. Nowe wcielenie gitarzysty z The No-Mads, ciekawy klimat, Stanisław Lem w muzycznej ilustracji na ostro. Z zainteresowaniem oglądałem ich pierwszy koncert i czekam na kolejne poczynania. Masa kombinacji, siedmiostrunowe niskie tonacje gitar i progresywny klimat. Ciekawe.

3. Titanium „Atomic Number 22”. Nie wiem do końca, czy to jest debiut, czy też nie, gdyż dostałem od gitarzysty kiedyś płytę pod innym tytułem, ale już wtedy zrobił na mnie dobre wrażenie. Chłopaki nie boją się grać power metalu i nie są wcale mniej ostrzy od niejednego death metalowca z kozią czachą przyczepioną do statywu mikrofonu, wszystko zapierdala jak trzeba!

4. Acid Drinkers „PEEP Show”. Mam do tej kapeli dość dziwny, osobisty, nieco ironiczny stosunek. Nigdy nie trafili w mój gust tak do końca, ale zawsze z zainteresowaniem obserwuję ich koncerty i kolejne płyty. Brzmienie świetne, masa sprawdzonych thrashowych patentów na płycie, która rwie do przodu jak traktor, który bez trudu wyjeżdża z błotnistego podłoża. Fajny album.

5. Gallileous „Stereotrip”. Stoner rock jak należy! Udało się w końcu osiągnąć taki klimat, który wciąga od początku do końca. Płyty słucha się równo, jest odpowiedni puls i klimat kosmicznego sterowca, który powolutku dryfuje po galaktyce. Nowa wokalistka wniosła element, którego wcześniej brakowało w dokonaniach spowalniaczy z Gallileous. Ciężko, wolno, brudno, czasem szybciej, zawsze z drivem. Płyta ma rzeczywiście charakter i sound, jakby nagrana była przynajmniej 20 lat temu i to jest w tym wypadku zdecydowana zaleta tego brzmienia.

Liam Wilson –  basista Dillinger Escape Plan, John Frum, Azusa

David Bowie „Black Star”

Plebeian Grandstand „False Highs, True Lows”

Deathspell Omega „Bones”

Yussef Kamal „Black Focus”

Tribulation „Melancholia EP”

Sturgill Simpson „A Sailor’s Guide To Earth”

Nick Cave and The Bad Seeds „Skeleton Tree”

Anderson Paak „Malibu”

Radiohead „A Moon Shaped Pool”

Leonard Cohen „You Want It Darker”

Piotr „Dreadrock” Wiśniewski – basista/wokalista Unborn Suffer

1.  Superjoint „Caught Up in the Gears of Application”. To był kiedyś jeden z moich ulubionych zespołów, dlatego ich powrót zza grobu po 13 latach niezmiernie cieszy moją gębę. Mimo że nowa płyta jest zdecydowanie słabsza od swoich poprzedniczek, to i tak sprawiła mi dużo radości.

2. Red Hot Chilli Peppers „The Gateway”. Nigdy w życiu bym nie sądził, że w jakimkolwiek zestawieniu będę tak wysoko stawiał jakąś płytę „papryczek”. Lubię, szanuję, ale nigdy fanem nie byłem. „The Gateway” początkowo nie wywoływała we mnie żadnych emocji, ale miała w sobie punkty, melodie, które zapadały mi w pamięć i w efekcie do tej płyty wracałem coraz częściej. Stąd jej wysoka lokata.

3. Scooter „Ace”. Moje największe „guilty pleasure”. Płyta ta, a szczególnie trzy otwierające utwory, dostarczyła mi potężniejszego, pozytywnego i bardziej energetycznego kopa niż jakakolwiek inna, muzyczna pozycja z tego roku. Przykro mi metaluchy. To także najlepsza płyta Scootera od ponad dekady.

4. Sick of It All „When the Smoke Clears”. Ta kultowa kapela ma już 30 lat, a nadal potrafi wymierzyć potężnego kopa w ryj, bo właśnie dokładnie tym jest dla mnie ta EPka. Tylko tym i aż tym – proste, dość klasyczne ale bardzo pobudzające i mięsiste granie.

5. Brujeria „Pochto Aztlan”. Kolejny wielki powrót – tym razem aż po 16 latach, bo tyle minęło od ostatniego studyjnego albumu Emburyego i spółki. I trzeba przyznać, że nadal mają „to coś”. Nowa płyta zaczyna się może trochę niemrawo, ale w okolicach środka robi się naprawdę chwytliwie, wręcz przebojowo (jak na tą konwencję). Właśnie to sobie cenię – gdy po przesłuchaniu coś zapada mi w pamięć i riffy pobrzmiewają same w głowie.

6. KoRn „The Serenity of Suffering”. Początkowo byłem sceptycznie nastawiony do całego szumu wokół tej płyty (że to „najcięższy Korn w historii” itp.), ale ostatecznie okazało się, że muzycznie ten album po prostu się broni. Na minus zaliczam natomiast irytującego mnie już Davisa, który mimo 45 lat na karku(!) nadal śpiewa  tylko o tym, jak mu źle, że cierpli nieznośny ból, ciężko mu żyć itp. Mam wierzyć w szczerość kolesia z siedmiocyfrową sumą na koncie, który użala się nad sobą jak prześladowany w szkole nastolatek?

7. Crowbar „The Serpent Only Lies”. Ekipa Kirka nie zawodzi – nadal są otyli, grają ciężko i brzmią tłusto. Nowy album jest właściwie kontynuacją tego, co zaprezentowano nam na dwóch poprzednich. Różnica jest tylko taka, że broda Kirka urosła, a do składu wrócił dawny basista – Sexy T.  Ponadto biję ukłony za świetny koncert w warszawskiej Progresji.

8. Anal Trump „That Makes Me Smart!”.  Jeśli ktoś lubi Anal Cunt i robienie sobie kompletnego żartu z muzyki i tekstów, to będzie płyta dla niego. Wbrew pozorom można tutaj jednak znaleźć niebanalne (jak na tą konwencję) riffy i pomysły kompozycyjne. Trzeba jednak uważać i wykazać się refleksem, bo 30 utworów, które znajdziemy na płycie, trwają w sumie 3 minuty.

9. Suicidal Tendencies „World Gone Mad”.  W moim odczuciu to był bardzo dobry, wręcz przełomowy rok dla tej kapeli. Dużo koncertowali, zaliczyli udaną trasę ze Slipknotem (w tym świetny występ w Gdańsku), zwerbowali legendarnego perkusistę, zwieńczając wszystko niebanalną, wpadającą w ucho płytą. Już zacieram ręce przed ich styczniowym koncertem w stolicy.

10. Acid Drinkers „Peep Show”.  Abstrahując od tego, jak bardzo ten zespół jest już komercyjny i na ile nadal funkcjonuje dla pieniędzy, a na ile z pasji, to na nowym wydawnictwie nadal można zawiesić ucho. Owszem, robi się to już wtórne i być może ten album nie znalazł by się w moim top 10, gdyby nie brak mocniejszych konkurentów (zarówno na rynku polskim, jak i zagranicznym).

Aneta Vertherry – basistka Dead Infection

Polska:

1. Furia „Księżyc milczy luty”. Interesująca, różnorodna, niebanalna, przestrzenna, klimatyczna, w moich kategoriach „domowa” płyta, albowiem na koncercie za dużo rozpraszaczy towarzyszy i nie mam jedynie na myśli chyba nieodłącznego rytuału palenia nielegalnego tworzywa. Relax po strudzonym dniu przy tej płycie idealny.

2. Arkona „Lunaris”. Bardzo dobre dzieło. Cóż tu więcej pisać. Doskonałe.

3. Fetor „Abandoned Hope”. Nowy, mocny wymiar na rynku rodzimym, godne polecenia granie dla tych ze specyficznym, wysublimowanym gustem muzycznym 🙂 Znakomicie zrobiona płyta, wszystkie instrumenty doskonale słyszalne, a sama muzyka miażdży i przewala po ziemi, zwłaszcza na koncertach.

4. Straight Hate „Every Scum Is a Straight Arrow”. Dobre, ciekawe granie, mega żywioł na koncertach, to widać, a na płycie, która jest dopieszczona – słychać. Mi się ich dokonanie bardzo podoba, ma potencjał i kupuję w ciemno następne wydania 🙂

5. F.A.M. „Human Cargo”. Solidne granie z pewnością zasługujące na uwagę. Powaga, moc, ciężar, dobry kawał roboty.

Świat:

1. Wormrot „Voices”. Mięsistość gitar mnie wbiła, zajebisty sound i ciekawe kompozycje. Wszystko według mnie perfekcyjnie siedzi na swoim miejscu. Można słuchać z przyjemnością i w pętli. Szczególnie do gustu mi podszedł Buried the Sun – proste, z werwą, a mnie aż nosi i volume na full. Zajebiste i tyle.

2. Red Fang „Only Ghosts”. Mam słabość do ich dokonań. Co tam się dzieje… Grają na tyle niebanalnie, że mnie to przyciąga, zaczepia i zatrzymuje. Znakomita płyta. Świetne patenty i smaczki. Uwielbiam bez dwóch zdań. Więcej nie piszę, bo mi referat wyjdzie.

3. Wormed „Krighsu”. Piękny wpierdol, aż miło 🙂 Brzmienie solidne, świetnie zrobiona płyta z nienachalnym werblem i trochę niepokojącym basem. Normalnie miód na uszy na ciężkim kacu!

4. Wardruna „Runaljod – Ragnarok”. Płyta wybitnie kojąca i przestrzenna. Klimat mnie niezwykle przywołuje, zwłaszcza MannaR Liv, który szczerze uwielbiam. I tak… Trzeba być wszechstronnym. Raz grind, raz brutal death metal, raz rock progressive, raz black metal, a raz o to to… 🙂

5. Analkholic „Strictly Drunk”. W to miejsce wyboru mogłam wrzucić kilka innych zacnych dokonań, jak np. Bolesno Grinje, które mi się podoba, ale… Musiałam jednak ten brud, syf, distortion rozkręcony na maxa, „sodoma”, „gomora” i rzeź wokalna z pitch shifterem od niebanalnych Panów z wysepki na Pacyfiku; jest na dobrym poziomie w tej niezwykle specyficznej odnóżce muzycznej. I przypomnieli mi o Shakaron Makaron plus wstawki porno, przypały i muzyczne bajery (mnie śmieszy).

Łukasz „Zielony” Zieliński – wokalista Virgin Snatch

Polska:

VADER „Empire”. Konsekwencja i trwanie, bez kompromisów. Koniec kropka!

Organek „Czarna Madonna”. Za Missisipi w ogniu, czyli najlepszy polski numer tego roku!

Riverside „Eye Of The Soundscape„. Jestem fanem muzyki filmowej, a to jest swoista muzyka filmowa z mnóstwem klasycznych naleciałości z całej historii szeroko pojętego rocka. Brawo!

Świat:

David Bowie „Blackstar”. Ostatnia płyta mistrza. Bez kontrowersji, za to z jakże niesamowitym, śmiertelnym ładunkiem emocjonalnym… Piękne, bardzo świadome, przez co cholernie przytłaczające dźwięki. R.I.P…

Anthrax „For All Kings”. Świetne riffy, Belladona w doskonałej formie (także aranżacyjnej!), ale przed wszystkim nieskrępowana radość z grania. Anthrax wciąż uczciwie, po swojemu i z pięknymi, niebanalnymi melodiami!

Metallica „Hardwired… To Self-Destruct”. To nie jest najlepsza płyta Mety, ale na pewno najlepsza od czasów „Load”, więc i tak warto. Owszem, za długa i rozwleczona, ale to i tak muzyczne wydarzenie. Sprzedaje się znakomicie i wcale się nie dziwię, bo to Metallica, a poza tym takiej promocji nie miał nawet Michael Jackson w swoich najlepszych czasach!

Gojira „Magma”. Sekcja + rytm + „szerokość” = NIE DO PODJEBANIA!!!

Iggy Pop „Post Pop Depression”. Niezmordowany Iggy w znakomitym towarzystwie Josha Homme! Dla mnie najlepszy materiał po Lust for Life i hołd dla twórczości Bowiego.

Nie mogę nie wspomnieć również o bardzo dobrych płytach Suicidal Tendencies „World Gone Mad” (nie tylko dlatego, że Lombardo!), Voivod „Post Society” – EPka to też płyta, tym bardziej że dużo lepsza od poprzedniego długograja Kanadyjczyków, i Testament „Brotherhoof of the Snake” (wciąż potrafi kruszyć skały).

Patryk Zwoliński – wokalista Proghma-C

W moim podsumowaniu 2016 znajdą się przede wszystkim albumy, których słucham ostatnio. Nie są to może najlepsze z najlepszych tego roku, ale na pewno warte uwagi. Nie mogłem zdecydować, które płyty są najlepsze. Po prostu nie potrafię. 

Artykuł Podsumowanie 2016 roku wg muzyków pochodzi z serwisu KVLT.

Piotr Czwarkiel

Mam świadomość, że do podsumowania roku nie weszło mnóstwo innych i bardzo dobrych albumów, no ale takie są uroki wybrania najlepszych –  zaledwie 10 albumów, które wyszły na światło dzienne w 2016 roku. W dużej mierze poniższy ranking został oparty na ilości odsłuchów poszczególnych płyt.

01. Arkona „Lunaris”. To bezsprzecznie najlepsze black metalowe dzieło, które ukazało się w Polsce w 2016. Pamiętam, kiedy miałem przyjemność przedpremierowego odsłuchu. Nie mogłem wyjść z podziwu, co ten zespół był w stanie skomponować. Totalne black metalowe szaleństwo ze zdrową ilością melodii i niesamowitym wokalem Necrosodoma.
02. ARRM „ARRM”. Kolejny kapitalny album wyszedł spod ręki Artura Rumińskiego. Utwory to piękne pejzaże pełne hipnozy. Pełna melancholii muzyka jest idealnym tłem to zadumy i jesienno-zimowej aury.
03. Psychonaut 4 „Neurashenia”. Gdy tylko poznałem ten gruziński zespół, od razu pokochałem go miłością platoniczną. „Dipsomania” była albumem perfekcyjnym, ale nowe wydawnictwo choć z tego względu, że jest nieco odmienne, może mniej depresyjne, to nie można powiedzieć, że czegoś tu brakuje. Chore dźwięki uzupełnione przerażającym wokalem Grafa (jakby chciał uciec z psychiatryka)to mieszanka bardzo niebezpieczna, a ja niebezpieczną muzykę bardzo lubię 🙂
04. Furia „Księżyc Milczy Luty”. Po dość eksperymentalnym Guido, Nihil i spółka wydali płytę, która pomimo n-tego zapętlenia w odtwarzaczu nie potrafi znudzić. Jest to już nieco inny black metal, z mocną domieszką post-rocka. Nie jest to dzika odmiana czarnego metal, sporo tu wolniejszych temp, które w niesamowity sposób budują napięcie podczas odsłuchu płyty. Ta płyta to narkotyk, którego chce się więcej.
05. Kyy „Beyond Flesh-Beyond Matter-Beyond Death”. Po bezbłędnej EPce mocno wyczekiwałem na pełnograja fińskiej hordy Kyy. I nie zawiodłem się. Na płycie znajdziemy black metal o surowym brzmieniu z lekkimi inspiracjami zespołem Watain. Utwory Legio Serpenti oraz Death Within to hity, które na koncertach zniszczą każdą publikę!
06. Bedowyn „Blood of the Fall”. Według mnie to najlepszy kawał muzyki, jaki ujrzał światło dzienne w tym roku w swoim gatunku. Amerykanie umieją grać ten swój stoner/doom metal. Na płycie nie brakuje doomowego klimatu. Na szczególną uwagę zasługuje wyśmienita produkcja i z premedytacją nieco przybrudzony sound. W ich muzyce słychać ducha Ameryki. Pełna rekomendacja.
07. Hexhorn „Waking of Death”. O tym albumie miałem przyjemność się wypowiedzieć w 36 odcinku Metal Maxa. Ten debiutancki album bardzo długo gościł na mojej liście. Hiciarskie kawałki wypełniają cały krążek. Fajnie zaaranżowane mięsiste riffy z heavy metalowymi solówkami to wizytówka krążka. Według mnie to jedna z najlepszych debiutanckich płyt na polskiej metalowej scenie.
08. Topielica „Uroczysko”. Chyba staję się coraz bardziej melancholijny, bo to kolejna płyta z takim klimatem w podsumowaniu roku! Cezar z Christ Agony w nieco innym obliczu, serwuje nam piosenki utrzymane w gatunku alternatywnego rocka. Muzyka wypełniona pierwiastkiem smutku i melancholii. Bardzo lubię i szczerze polecam.
09. Darkthrone „Arctic Thunder”. Długo czekałem na dźwięki skomponowane przez Fenriza i Nocturno Culto. Płytę tę równie długo przesłuchiwałem, jak HexHorn czy polską Arkonę. Nawet nie pamiętam, kiedy wcześniej tak mi się przykleiła do słuchawek punk/black metalowa muzyka. Trzeba przyznać, że słucha się go z wielką przyjemnością. Bardzo sobie cenię to surowe brzmienie.
10. Gojira „Magma”. Ile było zachwytów na temat tej płyty, to wszyscy dobrze wiemy. I chyba nikt się specjalnie temu nie dziwi, ja również. W szczególności „zostałem kupiony” po koncercie na czeskim Brutalu. Kompozycje z nowej płyty dosłownie wbijają w przysłowiową ziemię. To jeden z najlepszych zespołów grających progresywną odmianę śmierć metalu. Nic tylko brać i słuchać.

Maciej Jędrejko

Tegoroczne podsumowanie niestety bez podziału na Polskę i resztę świata, co trochę utrudnia zrobienie rankingu. W związku z tym pierwsze sześć pozycji z listy to tak naprawdę TOP3 z naszego kraju i zagranicy. Kolejność pozostałych wydawnictw zupełnie przypadkowa.

01. Oranssi Pazuzu „Värähtelijä”. Najczęściej słuchany przeze mnie album w roku 2016. Komentarz jest zbędny, po prostu trzeba przesłuchać.
02. Kingdom „Sepulchlar Psalms from the Abyss of Torment”. Moim zdaniem najmocniejszy, najbardziej bezkompromisowy i zarazem najczęściej słuchany przeze mnie album z naszej rodzimej sceny. 666% diabła w diable.
03. Sink „The Ark of Contempt and Anger”. Bardzo wyrafinowana, klimatyczna i subtelna mieszanina różnych pomysłów. Ciężko oprzeć się kolejnym odsłuchom i zanurzeniu się w tak pięknej czerni.
04. Ragehammer „The Hammer Doctrine”. Bliżej, mocniej, teraz! Najbardziej właściwa doktryna anno domini 2016.
05. Blood Incantation „Starspawn”. Najlepszy tegoroczny death metal spoza Polski. Masa grobu, techniki i po prostu łomotu w samym sercu galaktyki.
06. Dormant Ordeal „We Had it Coming”. Niezwykle soczysty i miażdżący kości death metal! Idealna propozycja dla tych, którzy tęsknią za starym Decapitated.
07. Ihsahn „Arktis”. Świetny materiał od samego mistrza black metalu. Przemyślany, zaskakujący i nietuzinkowy. Natomiast moc zawarta na tej płycie zmiażdżyłaby niejeden lodowiec.
08. Vyrh „Majestat skał i złamań otwartych”. Zjawiskowa podróż w samo serce polskich gór, a to wszystko w towarzystwie niebanalnych melodii.
09. Arkona „Lunaris”. Chyba najbardziej porywający materiał w polskim black metalu. Powalający klimat, nieziemska (i to dosłownie) atmosfera oraz idealne wyważenie melodii.
10. The Dog „The Devil Comes At Night”. Grind your mind! Miłośnicy hałasu, ekstremy i szybkości powinni zakochać się od pierwszego usłyszenia.

Tomasz Antosik

01. Blindead „Ascension”. Czekałem, nieco obaw się zebrało, zmiana wokalisty itp. Ale jednak rok 2016 pięknie zwieńczyli, świetna płyta, świetne koncerty. Płyta nie jest monotonna i zawiera najlepsze elementy poprzednich wydawnictw.

02. Kingdom „Sepulchral Psalms from the Abyss of Torment”. Polska death metalem stoi. Płyta „znikąd”, wpadła mi za poleceniem znajomego z Redakcji, śmiało deklasuje dziesiątkę uznanych produkcji. Cholernie polecam, duch starych Morbidów aż nadto obecny.

03. Entropia „Ufonaut”. Niesamowita muzyczna wyliczanka. Krążek nieszablonowy, mus posłuchać.

04. Mussorgski „Creatio Cosmican Bestiae”. Czekałem lata i… warto było. Od samego początku powala klimatem, stanowczo niedoceniona pozycja. Odżałujcie parę piw i sprawdźcie, jak się prezentuje klasyka polskiego metalu.

05. HexHorn „Waking Of Death”. Płyta nagrana z pasją i to słychać. Dawno tyle frajdy nie miałem, słuchając zwykłego napieprzania.

06. Inquisition „Bloodshed Across The Empyrean Altar Beyond The Celestial Zenith”. Duchowa uczta. Chyba nie mogę być obiektywny w tym temacie.

07. Blood Incantation „Starspawn”. Najlepsze echa starej szkoły death metalu plus nowy zamysł, jak ów death metal powinien brzmieć. Dla mnie już są bogami, dla Was też będą.

08. Be’lakor „Vessels”. Można nagrać nowoczesny metal, nie popadając w kornowato-melodyjne banały? Oczywiście, że można. Płyta pełna pomysłów, niesamowicie uzależniająca.

09. October Tide „Winged Waltz”. Posucha na tego typu granie, ale na szczęście jeszcze są sprawdzone kapele. I tutaj nie ma zawodu. Do tego świetna forma koncertowa.

10. Megadeth „Dystopia”. Rudy nadal w formie. Reszta bandu też, a jak nie, to Rudy ich wymieni i nagra jeszcze lepszy. Tej płycie tylko Anthrax mógłby zagrozić. 

Wadim Filiks

Prawdę mówiąc, nie jestem zwolennikiem wszelkich notowań, list przebojów i innych podsumowań. Każdego roku w moim „top ten” i tak znajdują się starocie, wydawnictwa kapel nieistniejących i artystów nieżyjących. Gdy jednak zdarza się tak wyjątkowy rok, jak ubiegły, 2016, to czuję się zobligowany, by dorzucić swoje przysłowiowe „trzy grosze”. No, w tym wypadku dziesięć. Dziesięć albumów, które przyprawiły mnie o dreszcz emocji, od dinozaurów thrashu, przez folkowe inspiracje, na odważnych eksperymentach kończąc. To był dobry rok.

01. Aviaries „Aviaries”. Absolutne zaskoczenie tego roku i jedna z dwóch rodzimych produkcji w moim TOP. Muzykę zespołu poznałem dzięki mojej Ukochanej, która zabrała mnie na ich koncert. Zostałem kompletnie oczarowany prostotą formy, ale też zaangażowaniem, z jakim muzycy podchodzą (zarówno na albumie, jak i podczas gry na żywo) do swojej pracy. Niezwykły klimat, coś zupełnie innego i świeżego na polskim rynku muzycznym.
02. Anthrax „For All Kings”. Królowie wrócili w wielkim stylu jeszcze w 2011 roku albumem Worship Music. Choć tegoroczna płyta nie została przyjęta przez krytykę aż tak dobrze, jak jej poprzedniczka, to dla mnie Anthrax z Belladonną na wokalu zawsze pozostaje czymś w rodzaju sentymentu. Nie mogę się doczekać marcowego koncertu w Polsce i życzę sobie usłyszeć na żywo Blood Eagle Wings właśnie z nowego krążka grupy.
03. The Mission „Another Fall From Grace”. Prosta, przyjemna płytka w typowym dla grupy Hussey’a stylu. Od melodyjnego Tyranny of Secrets, przez bardzo radiowy Met-Amor-Phosis, po bardziej epicki Bullets and Bayonets. Ten album to jedna z najlepszych rzeczy, która powstała w klimatach około-gotyckich od wielu lat. Zespół sięga do korzeni lat 80., doprawiając całość szczyptą bardziej nowoczesnego podejścia do muzyki. Jest spoko.
04. Black Rainbows „Stellar Prophecy”. Spośród ogromnego zalewu stoner/doom rocka, który można było zaobserwować w tym roku, musiałem wybrać jeden wyjątkowo udany album. Black Rainbows otrzymują ode mnie wyróżnienie za odważne sięgnięcie po rock psychodeliczny i stworzenie pomostu pomiędzy współczesnym graniem, a klasycznymi dźwiękami z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Golden Widow to jedna z moich ulubionych kompozycji tego roku.
05. HexHorn „Waking Of Death”. Chłopaki z Katowic dali nam w tym roku porcję solidnego thrashu. Muzyka zespołu bardziej toruje swoje własne szlaki, niż powtarza utarte schematy sprzed trzech dekad. Jest szybko, jest mocno, jest dobrze. No i do tego bas, który nie plumka w tle w systemie zero-jedynkowym, natomiast wybija się często do przodu, a to tygryski lubią najbardziej.
06. Raven Throne „Šliacham Zabytych”. W temacie black metalu można śmiało wymienić dziesiątki innych wydawnictw, które w 2016 roku zasłużyły, aby znaleźć się w TOP10. Ja natomiast sięgam po krążek naszych sąsiadów z Białorusi. Muzycznie rewelacja, a do tego teksty odnoszące się do poezji białoruskiej i folkloru. Muzyka Ravenów to rzeź poprzez głębię i rytm, bez symfonicznych wstawek.
07. Monkey3 „Astra Symmetry”. Doświadczona grupa sięgająca do klimatów psychodelicznych i progresywnych, bazująca na dokonaniach klasyków rocka, stworzyła dzieło kompletne, którego z zapartym tchem słucha się od A do Z. Czysta przyjemność z astralnej podróży. Dzieło wyjątkowe, ambitne i jedyne w swoim rodzaju. Epickie numery, które pochłaniają słuchacza i wgniatają w krzesło.
08. Phantom Winter „Sundown Pleasures”. Płyta, która przekonała mnie, że gatunek sludge metalu też może brzmieć dobrze i być łatwostrawny, choć podchodziłem do niej jak pies do jeża. Ciężkie i powolne granie, osnute na doświadczeniach nieistniejącej formacji Omega Massiff, a do tego krzyki i growle. Razem daje to poczucie dobrze wykonanej roboty. Dźwięki wydobywające się z tego krążka są odrażające niczym najbardziej plugawe kreatury. Uznajcie to za komplement.
09. Death in Rome „Hitparade”. No, to dopiero propozycja na udanego Sylwestra podszytego klimatami samobójczymi. Jeśli planujecie nie wchodzić z przytupem w 2017, to odpalcie sobie znane (i niekoniecznie lubiane) hity z radiowych list przebojów utrzymane w neofolkowej stylistyce. Tekst „I’m never gonna dance again” z piosenki Careless Whisper nabiera jeszcze jednego ukrytego znaczenia, if you know what I mean. Depresja i smutek w dobrym guście.
10. Wardruna „Runaljod – Ragnarok”. Last but not least. Prawdopodobnie ostatni krążek wydany pod szyldem Wardura, epickie dzieło wieńczące trylogię runiczną, za którą odpowiedzialny jest jeden z największych mózgów dzisiejszej muzyki folkowej i ambientowej – Einar Selvik. Minimum formy, maksimum treści, a jednocześnie tak wiele innowacji i świeżości. Wszystko, czego dotknie się Einar zamienia od razu w złoto. Mistrzostwo.

Jacek Klatka

Na początek kilka informacji: 2016 to kolejny rok, w którym nie zdążyłem przesłuchać, a co dopiero wgryźć się we wszystkie gorące premiery, ważne tytuły i obiecujące debiuty; w 2016 ukazało się wiele świetnych albumów i zrobienie listy TOP 50 nie stanowiłoby dla mnie żadnego problemu. Płyty z mojego podsumowania to nie te „najlepsze”, które się ukazały (bo i jak miałbym to ocenić), lecz te, których słuchałem najczęściej i z największą przyjemnością.

01. Joe Bonamassa „Blues of Desperation”. Nie jest to pierwszy album tego artysty, który zasługuje na tzw. pięć gwiazdek, ale według mnie najlepszy z nich wszystkich. Bogactwo dźwięków, fenomenalnych solówek, wyrywających z butów riffów (Mountain Climbing!), świetnych chórków. Niezależnie od tego, czy dźwięki skręcają w stronę bluesa, rocka czy country, Joe po prostu zachwyca.
02. Swans „The Glowing Man”. Mówią, że najsłabsza część po-re-aktywacyjnej trylogii, że wieje nudą… Ja jednak kupuję nowe dzieło Giry w całości. Nie ponarzekam na długość, bo album mija mi błyskawicznie. Nie będę się skarżył na monotonię, bo każda część tej układanki jest wciągająca i logicznie łączy się w spójną i udaną całość.
03. Julia Marcell „Proxy”. Zazwyczaj mam gdzieś dyskusje w jakim języku powinien śpiewać polski artysta, jednak w tym przypadku cieszę się, że Julia Marcell porzuciła angielski na rzecz naszego ojczystego języka. Nie tylko dlatego, że można poczuć kąśliwość jej tekstów. Głównie dlatego, że śpiewa dzięki niemu inaczej, bardziej oryginalnie. Już nikt przez pomyłkę nie zapyta „a co to, Björk?”.
04. Oranssi Pazuzu „Värähtelijä”. Pisałem na łamach Kvlt recenzję czwartego albumu Finów, więc nie będę się powtarzał. Napiszę tylko, że „Värähtelijä” to naprawdę pierwszorzędny odlot.
05. The Leaving „Faces”. Gdy redaktor naczelny napisał mi „weź tę płytę zrecenzuj, ty lubisz takie klimaty”, to myślałem, że podrzuca mi gorący kartofel. A tu proszę, samo piękno. Jeśli przeoczyliście recenzję, serdecznie zapraszam.
06. Neurosis „Fires Within Fires”. Krótka, zwięzła, lekka, atrakcyjna. Spodziewaliście się kiedykolwiek przeczytać takie rzeczy o płycie Neurosis? Choć dodam także opis niezbyt zaskakujący – poruszająca, naturalnie płynąca z serca muzyka.
07. The Dillinger Escape Plan „Dissociation”. Dillinger grał już w przeszłości przeboje, ale to właśnie „Dissociation” jawi mi się jako najbardziej przystępny materiał Amerykanów. Szaleństwo jest okiełznane, a przyjazne dla ucha wtręty miło wkomponowane. Niby nie tego oczekiwałem, ale bardzo mi się podoba. Ps. Nie wierzę, że to pożegnanie. Wrócą jak zatęsknią.
08. Gojira „Magma”.  W przeszłości chyliłem czoła, czapkę z głowy ściągałem, ale fanem Gojiry nigdy się nie stałem. A tu nagle „Magma” z jasnego nieba! Nie pierwszy i nie ostatni to zespół, który wygrywa dzięki temu, że upraszcza swoją muzykę. Choć wiadomo, że najważniejsze są świetne numery, a tych jest tutaj zatrzęsienie. I na dodatek wchodzą do głowy już przy pierwszym przesłuchaniu. Niezła sztuka skomponować taki materiał.
09. Hey „Błysk”. Po świeżym i przebojowym MURP, oraz wysmakowanym i ujmującym „Do Rycerzy…”, „Błysk” jest ewidentnym i zupełnie niepotrzebnym krokiem w tył. Po co zbaczać ze ścieżki, która była tak ciekawa i artystycznie owocna? Zadaję sobie te pytania i narzekam od dnia premiery, a i tak raz po raz włączam play. Z radością wracam do hipnotycznego Błysku, porywającego Szumu, walącego w zęby riffu Prędko Prędzej, frapującej historii opowiedzianej w Ku Słońcu, urokliwego klimatu 2015…
10. Fisz Emade Tworzywo „Drony”.  Przedpremierowe recenzje i wywiady z Fiszem obiecywały przeboje. Tymczasem nie takie „Drony”  łatwe i przyjemne, jak je malowali. Wraz z nadejściem utworu nr 5 (Kręte Drogi) zaczyna się wieloutworowe usypianie słuchacza, które trwa aż do wieńczącego album Bzyka, bo delikatne ożywienie w Sarnach i numerze tytułowym nie gwarantuje pobudki. „Drony”  polubiłem dopiero na koncertach promujących album. I nie jest to zaskoczenie – utwory z „Mamuta” także pokazywały swą prawdziwą moc dopiero na żywo. Jest to materiał plastyczny, zachęcający do improwizacji i zabawy dźwiękiem, szkoda więc, że odtwarzany z płyty traci sporo ze swojej wartości. Przyznaję jednak, że chętnie do niego wracam.

Mikołaj Kobielski

Dziwny był ten rok, jeśli chodzi o muzykę. Wielcy nieobecni tego zestawienia to Opeth i Katatonia, których ostatnie albumy mnie zanudziły jako pierwsze od…właściwie początku działalności tych kapel. Na szczęście moje rozczarowanie zrekompensowały niespodzianki w rodzaju MONO czy odkrycia w postaci GosT. Nie było też albumu, który uznałbym za absolutne arcydzieło, więc kolejność jest mocno umowna.

01. MONO „Requiem for Hell”. Największe pozytywne zaskoczenie tego roku w postaci japońskiego, post-rockowego walca, który wgniótł mnie w ziemię swoim bezpośrednim przekazem emocji.
02. SubRosa „For This We Fought The Battle of Ages”. Z doomowcami z Salt Lake City sprawa jest prosta. Nawet kiedy nagrywają album nieco słabszy od poprzedniego i poniżej swoich możliwości, to i tak są bezkonkurencyjni.
03. Perturbator „The Uncanny Valley”. Obserwuję muzyczne poczynania Jamesa Kenta od niemal samego początku i naprawdę nie mogę się nacieszyć faktem, że ciągle idzie do przodu i się rozwija. Synthwave najwyższej próby i prawdopodobnie przyszły klasyk muzyki elektronicznej.
04. New Model Army „Winter”. Weterani brytyjskiego podziemia powrócili z najmocniejszym albumem od kilku lat. Nawet gdybym nie był wielkim fanem formacji Justina Sullivana, to po przesłuchaniu tej płyty bez wątpienia bym nim został. Piękny i szczery materiał.
05. The Kills „Ash & Ice”. Wysoce uzależniający album duetu, który wprawdzie od minimalizmu garażowego rocka odszedł w nieco bardziej radiowe rejony, ale nadal porusza wszechstronnością, klimatem i głosem Alison Mosshart.
06. Cult of Luna „Mariner”. Nie spodziewałem się, że ze współpracy z Julie Christmas wyjdzie coś dobrego. Tymczasem zaowocowała ona albumem zarówno ciekawym, potężnym i bogatym, jak i na swój sposób bardziej przystępnym.
07. GosT „Non Paradisi”. Taki „młodszy braciszek” Perturbatora. Troszkę prostszy i bardziej toporny, ale dalej absolutnie zaliczający się do pierwszej ligi i wbijający się do głowy już po pierwszym przesłuchaniu.
08. Obscure Sphinx „Epitaphs”. Rodzimy reprezentant tego zestawienia. Sytuacja trochę jak z SubRosa – nawet, gdy nagrywają album odrobinę rozczarowujący i daleki od ideału, to nadal pozostają najbardziej oryginalnym i intrygującym zjawiskiem polskiej sceny muzycznej.
09. Metallica „Hardwired…To Self-Destruct”. Najlepsza ich płyta od czasu Czarnego Albumu. Czy to dużo czy mało, oceńcie sami, ale mnie cieszy, że thrashowe dziadki mają w sobie jeszcze trochę ognia.
10. Nick Cave and the Bad Seeds „Skeleton Tree”. Duża, ciężka i przytłaczająca dawka emocji, zawarta w bardzo oszczędnych kompozycjach. Gdyby forma była miejscami nieco inna, byłoby blisko ideału.

Paweł Lach

01. Swans „The Glowing Man”. Fakt, że wciąż zastanawiam się nad tym, czy Michael Gira wraz z ekipą nagrali płytę genialną czy raczej rozczarowującą, świadczy o tym, że tej muzyki nie da się w prosty sposób zdefiniować i ocenić. Ale dźwięki „The Glowing Man” zmuszają mnie wciąż do poszukiwana odpowiedzi. Wciągająca, monotonna, hipnotyczna wędrówka przez jałowe, nie zawsze przyjazne dźwiękowe krainy.
02. Gojira „Magma”. Kapela zaserwowała w tym roku być może swój najbardziej przystępny materiał, a jednocześnie artystycznie wysmakowany. Rzecz ambitna i przebojowa zarazem, oczywiście w mocnych, metalowych standardach.
03. King Gizzard and the Lizzard Wizzard „Nonagon Infinity”. Odkryłem zupełnie przypadkiem i z miejsca przeniosłem się do psychodelicznego, zgrzytliwego i niepozbawionego halucynacji rodem z lat 70. świata. Zwariowane to, kiczowate miejscami, ale podane z pazurem. Trudno przejść obok bez zaciekawienia.
04. SURVIVE „RR7349”. Połowa tego kwartetu stworzyła niesamowitą muzykę do serialu „Stranger Things”, którego kolejne odcinki pochłaniałem z żywym zainteresowaniem, podobnie jak wielu moich znajomych. Album „RR7349” powstał z wykorzystaniem podobnych muzycznych środków, czyli chłodnej retro elektroniki, wykorzystanej oszczędnie i ze smakiem.
05. Deftones „Gore”. Na początku odrzuciłem album „Gore”, jako nudny i pozbawiony iskry. Słucham jednak ostatnio nowej płyty Deftones coraz częściej i stwierdzam, że pierwsze wrażenie było mylne. Całość brzmi świeżo i młodzieńczo, jak na zespół, który tyle lat już hasa po scenie, a jednocześnie klasycznie. Ciężar gitar i senne, rozmazane, dźwiękowe pejzaże – niby nic nowego, a znowu działa.
06. The Rolling Stones „Lonseome and Blue”. Wzruszyłem się, gdy usłyszałem tę płytę po raz pierwszy. Po pięćdziesięciu latach pchania rockandrollowego wózka Stonesi wrócili do korzeni, grając szczerze i bez ozdobników klasyczne bluesy ze śpiewnika swoich czarnoskórych ulubieńców.
07. Preoccupations „Preoccupations”. Wydali przed rokiem mini album, jeszcze pod szyldem Viet Cong i od razu zwrócili uwagę fanów alternatywnego rocka i niezależnych krytyków. Wtedy było garażowo i zadziornie, teraz jest trochę bardziej w nowofalowym duchu lat 80., ale wciąż intrygująco.
08. David Bowie „Blackstar”. Przyznam się bez bicia, że dopiero śmierć Bowiego była impulsem, by dogłębnie zbadać jego dyskografię. A płyta „Blackstar” jest wstrząsającym, świadomym pożegnaniem. Wiem, wszyscy o tym mówią i piszą, ale rozstać się ze słuchaczami w tak przejmujący sposób mógł tylko wielki artysta.
09. Opeth „Sorceress”. Metamorfoza, jakiej poddała się muzyka Opeth nie tylko mnie nie zmartwiła, ale wręcz ucieszyła. Najnowszy album nie zawiódł moich wygórowanych oczekiwań, choć możliwe, że liczyłem na coś więcej. Ale i tak wiele z tych dźwiękowych zaklęć uważam za urzekające.
10. BadBadNotGood „IV”. Nie po drodze tej płycie z profilem naszego portalu, ale serwowana przez młodych Kanadyjczyków mieszanka jazzu, instrumentalnego hip-hopu, soulu, funku i elektroniki wstrząsnęło mną w tym roku chyba najmocniej, a jednocześnie nie pozwoliła być zmieszanym. Da się zagrać jazz w przystępny, nowoczesny, a jednocześnie nie strywializowany sposób? Jak słychać po „IV” da się, a jakże!

Maciek Masta

Chylący się ku naturalnemu unicestwieniu rok 2016 był dla mnie w pewnym sensie przełomowy. A to między innymi dlatego, że dokładnie rok temu powiedziałem sakramentalne „tak” Kvltowemu Naczelnemu, co zaowocowało praprawiającym o zawrót głowy tempem poznawanych albumów. Dlatego też tym razem naprawdę mam z czego wybierać. Aż ciężko skupić się na konkretnych albumach. Dlatego też swoje podsumowanie przedstawiam po zastosowaniu tradycyjnych inhibitorów procesów myślowych. Dodam jedynie, że wybór prosty nie był. Po pierwsze dlatego, że tak równego roku w historii black metalu to ja chyba nie pamiętam, a pamiętam tych lat już kilkadziesiąt. Po drugie zaś z powodu ilości płyt, które przewinęły się przez moje ręce. Wybiorę więc po pięć z płyt nagranych w Polsce i za granicą oraz spośród tych, których po prostu słucham ostatnio najczęściej.

01. Dark Funeral „Where the Shadows Forever Reign”. Panowie Szwedzi brody ze starości mają już tak długie, że muzycy ZZ Top mogliby się przy nich schować. A pierwszych ich płyt to słuchał z pewnością jeszcze towarzysz Kiszczak. Ale takiej płyty, jak „Where the Shadows Forever Reign” Dark Funeral nie nagrał jeszcze nigdy. Rzecz absolutna i genialna od pierwszej do ostatniej nuty. Fakt, może i nie odkrywcza, ale to najprawdziwszy z prawdziwych blacków. I to tak gorący i mięsisty, że aż chce się zatopić w jego otchłaniach po wsze czasy.
02. Mesarthim .- -… … . -. -.-. .  Jak już się rzekło powyżej, post’n’blackowe wynalazki uwielbiam nie wiem czy nie bardziej niż tradycyjny black metal. A ostatnia płyta antypodowego Mesarthima jest najlepszym przykładem na to, że płyta genialna może wyskoczyć nawet z najciemniejszego rogu. Musicie jej posłuchać – jest po prostu… kosmiczna.
03. Srogość „Umbra Mortis / Nicość”. Nie dość, że czekałem na ten album jak na wniebowstąpienie, to jeszcze kawałek Apostles of Hate rozsmarował mnie w obecnej rzeczywistości niczym ciepłe masło na kromce chleba. Już „W Szaleństwie” było płytą zacną. A Umbra… to absolutny przejaw geniuszu i to do entej potęgi.
04. Darkestrah „Turan”. Ci Niemcy z Kirgistanu kiepskich płyt nie mają. Ba, oni nawet nie mają płyt średnich lub niezłych. Jak Darkestrah już coś nagra, to z tą płytą jest jak z dziubkiem zrobionym synusiowi przez tatusia w Dniu Świra. Orientalny klimat sprawiający, że całość jest maksymalnie niepowtarzalna, a do tego mocny blackowy fundament. No nie ma bata…
05. Atra Vetosus „Ius Vitae Necisque”.  Może i jest to tylko EPka, ale słowo tylko nie pasuje do tego krążka wcale. Może i jest tylko jeden kawałek, ale znów słówko tylko nie pasuje do tego utworu ni w ząb. Świetny klimat, świetna konstrukcja utworu, świetne zmiany tempa i świetna linia melodyczna. Jeden utwór, a jest w nim wszystko. Must have dla każdego, któremu zwyczajna łupanka nieco już spowszedniała.
06. Thy Worshiper „Klechdy”. Co do tej kapeli może i można się kłócić w sprawie klasyfikacji do rodzimej lub obcej przynależności zespołu, ale w kwestii potencjału muzycznego drzemiącego we wnętrzu Pagana i Darka Kubali nie ma mowy o jakichkolwiek wahaniach. A Klechdy są najlepszym tego przykładem.
07. Furia „Księżyc Milczy Luty”.  Sprawa oczywista, jak pierwiastek z czterech lub wartość bezwzględna z minus iks. Nihil robi z muzyką i z całym gatunkiem co chce, i zawsze robi to niesamowicie. Co prawda mało w Księżycu… genialnego Nocela, jeszcze mniej klimatów z Martwej Polskiej Jesieni, ale cóż… Może i nie ma bunkrów, ale i tak jest zajebiście…
08. Entropia „Ufonaut”. Ech, jak ja coraz bardzie lubię postblackowe eksperymenty a’la Entropia. Poprzednia płyta „Vesper” była tak genialna, że uproszczoną jej (do formatu mp3) formę mam w telefonie, na pendrive w samochodzie i jeszcze w kilku innych miejscach. „Ufonaut” aż tak mi nie leży, ale i tak fani powinni jak pacierz znać twórczość muzyków z Oleśnicy.
09. Amon Amarth „Jomsviking”. W moim zestawieniu tej kapeli zabraknąć nie mogło. I choć najmłodsze dziecko Szwedów uboższe jest od „Deceiver of the Gods” i nie umywa się do Surtur Rising, to i tak słucha się jej z takim bananem na twarzy, że głowa mała. Muzyka niby prosta i niby na jedno kopyto, ale w tej prostocie genialna.
10. Arkona „Lunaris”. Zasada jest prosta: Arkona made in Russia, na którą napotykam się średnio co kwadrans gdziekolwiek zajrzę, nie podoba mi się ani w promilu. Natomiast wpaść na naszą rodzimą Arkonę jest znacznie trudniej. A szkoda, gdyż Lunaris to płyta, której nie powstydziłby się chyba nikt.

 Jakub Miliszewski

01. Twelve Foot Ninja „Outlier”. Wygrywa u mnie muzykalność. Sorry, ale po latach klasycznego śpiewania lubię posłuchać wokalisty, który nie męczy się ze swoim głosem, potrafi wykombinować fajne melodyjki, odnajduje się w różnych stylistykach. A towarzyszący mu zespół to jedna wielka zbiorowa wyobraźnia, która kombinuje, co by tu jeszcze dorzucić. Outlier, podobnie jak poprzedni krążek Australijczyków, to garnek bardzo odległych od siebie inspiracji. Wszystko zaczyna się od djentu i nu-metalu, przechodzi przez jazz, flamenco, reggae… Nie kończy się nigdzie. Cudna sprawa. Podczas słuchania TFN czuję się jak dziecko w sklepie z zabawkami – wszędzie jest coś fajnego.
02. Oceans of Slumber „Winter”. Piękny głos Cammie Gilbert prowadzi mnie przez tę ich zimową, progresywno-doomową krainę, a ja idę potulnie. „Winter” to kalejdoskop emocji. Płyta raz wybucha przerażającym metalem, który okłada słuchacza niemiłosiernie (cichym, a raczej głośnym bohaterem tego albumu, jest perkusista Dobber Beverly). No i jeszcze ten cover Nights In White Satin…
03. Cobalt „Slow Forever”. Przemeblowany zespół (obecnie w zasadzie duet) wziął mnie dwupłytowym „Slow Forever” znienacka. Czy to black, czy to death, czy to sludge – mam to w dupie. Jest potężnie, powolnie, nihilistycznie. To taka muzyka, która siada ci na klacie, kiedy śpisz, i dusi, dopóki w twoim organizmie nie będzie więcej testosteronu niż krwi. To dźwiękowa depresja i frustracja, która zmusza mięśnie do maksymalnego wysiłku.
04. Shodan „Protocol of Dying”. Byłem naprawdę zaskoczony, kiedy do moich rąk trafił krążek Shodan. Recenzując go dla jednego z magazynów, napisałem: „(Ta płyta to) Przykład absolutnej biegłości w gatunku i mistrzostwa w opanowaniu instrumentów, a także olbrzymiej muzycznej wyobraźni i smaku. Nowoczesny brutalny i techniczny metal, który za nic ma sobie granice, utarte formułki przetwarza na nowo, a brzmi tak, że wódka sama chłodzi się w lodówce”. Po kolejnych sześciu miesiącach wciąż się pod tym podpisuję.
05. Rebel Babel Ensemble „Dialog I”. Płytą, która zdobyła moje serce na progu jesieni, jest nowy projekt najbardziej kreatywnego z polskich raperów – L.U.C. Chłopak dobrał sobie do ekipy raperów z całej Europy, paru kumpli i kumpelek z Polski, do tego jeszcze orkiestry i nagrał tak przebojową płytę pełną pozytywnego wajbu, że aż trudno w to uwierzyć. A pozytywne wibracje to jest to, czego temu krajowi obecnie trzeba.
06. Carnifex „Slow Death”. Czekałem z niecierpliwością, aż moda na deathcore przeminie i na placu boju pozostaną tylko najlepsi. I miałem słuszne przeczucie, że Carnifex będzie pośród nich. „Slow Death” to kompilacja miażdżących rytmów, potężnych riffów, wrzasków prosto z piekła i ogólnego, dość surowego klimatu.
07. Borknagar „Winter Thrice”. Od singlowego utworu tytułowego, nagranego w kooperacji z Garmem z Ulver nie mogłem się uwolnić bardzo długo. Borknagar, w którym zespołowego talentu jest tyle, że nie policzą tego wszystkie kalkulatory świata, nie potrafią wypuścić gniotu.
08. Thermit „Saints”. Bezpretensjonalny heavy/thrash, trochę jajcarski, bardzo z jajami. Na dodatek bardzo kolorowy, niesamowicie muzykalny i ostry, a o to w tym chodzi.
09. Koronal „Flicker Away”. Ze wszech miar nowoczesne metalowe granie, a jednocześnie tak różne od Shodan. Koronal djentuje i łamie rytmy, balansując między Meshuggah a Decapitated. Ci debiutanci otworzyli w mojej głowie drogę dla nowych Meshuggah, Car Bomb i jeszcze kilku innych albumów, przez które się wciąż przedzieram.
10. Black Mad Lice „Divine Touch”. Na „Divine Touch” Kosa i koledzy przedstawili podręcznik grania szwedzkiego metalu. Riffy i konstrukcje utworów są tutaj tak klasyczne i tak wpadające w ucho, że bardziej nie można, a całość jednocześnie jest potężna i wali w podbrzusze jak przystało na śmierć metal.

Za niewymienienie przepraszam The Dead Goats, Vixena, Mentor, Vader, Dormant Ordeal, Red Scalp, Thy Worshiper oraz King Goat, Helms Alee, Dust Moth, Cyborg Octopus, Haken, Textures, Car Bomb, Worshipper, Kyng, Raging Speedhorn, Bedowyn, Oracles, Fallujah, Ihsahna, Port Noir, Grand Magus, Humm, Hexvessel i Bloodiest – wszystkich zmieścić w dziesiątce się nie da, a i tak was kocham.

Łukasz „Młody” Młodawski

01. Quo Vadis „Born To Die”. Za wbijające w fotel brzmienie i intensywność kompozycji.
02. Red Scalp „Rituals”. Za ogarnięcie tematów kosmiczno-indiańskich w psychodeliczno-doomowym sosie 🙂
03. Them Pulp Criminals „Lucifer is Love”. Za wprowadzenie mnie w świat mrocznego country.
04. Bedowyn „Blood Of the Fall”. Za mistrzowskie połączenie wielu gatunków.
05. Thy Worshiper „Klechdy”. Za ponurą, jak deszczowa jesień, atmosferę.
06. Dream Theater „The Astonishing”. Za epicką rockowo-metalową operę.
07. Hańba „Hańba”. Za połączenie punkowej rebelii z duchem II RP.
08. Rotting Christ „Rituals”. Za majestatyczną, monumentalną muzykę.
09. Ivar Bjornson & Einar Selvik’s Skuggsja „A Piece for Mind & Mirror”. Za urok i czar norweskich fiordów, co to z ręki jedzą.
10. Tarpan „Ruins”. Za intensywność, emocje i energię.

Rafał Morsztyn

01. Gojira „Magma”. Album doskonały. Tymi słowami można skomentować najnowszy krążek Francuzów. Mroczne teksty plus ciężkie, nowoczesne riffy. Od pierwszego numeru do końca wciąga niesamowicie.

02. The Dead Goats „All Of Them Witches”. Polska kapela wróciła z kapitalnym albumem. Twórcza agresja i szwedzkie, stare patenty death metalowe. Dobrze się tego słucha.

03. Mentor „Guts Graves And Blasphemy”. Prawie 30 minut masowej zbrodni łączącej heavy metal, punk/hc i stoner rocka. Świetni ludzie z Haldorem na czele. Dawno nie słyszałem tak spójnej płyty.

04. Asphyx „Incoming Death”. Energia i kapitalne riffy w połączeniu z bardzo dobrym charczącym wokalem. Jedna z lepszych pozycji w tym roku.

05. Wo Fat „Midnight Cometh”. Stoner rockowe trio powróciło z krążkiem pełnym starych, rasowych momentów. Miło przenieść się do lat 70. dzięki ich muzyce.

06. Metallica „Hardwired..To Self Destruct”. W moim przypadku, kiedy jestem ich wiernym fanem od lat najmłodszych, ciężko obiektywnie spojrzeć na ten materiał. Jednak po wielu przesłuchaniach uznaję, że udała im się ta płyta. Minusem jest to, że jest ciut przydługa.

07. Organek „Czarna Madonna”. Jeden z najlepszych polskich artystów wrócił z drugą płytą, która przebija debiut. Tak trzymać i nie puszczać.

08. Furia „Księżyc Milczy Luty”. Pierwsze moje spotkanie z tą kapelą i od razu wielka miłość. Jest to tak nietypowe i inne, że musi znaleźć się w top 10 tego roku.

09. Meshuggah „The Violent Sleep Of Reason”. Tytani chorych dźwięków powrócili ze świetnym albumem. Jak zwykle słucha się ich muzyki kapitalnie.

10. ARRM „ARRM”. Polski projekt, który nieźle namieszał na polskiej scenie. Mamy polskich Pink Floydów.

Naird

Dobra. Z podsumowań pozostałych redaktorów wiecie już, że Gojira była spoko, Furia też, a i może ktoś odważny (albo nierozważny) wymienił Metallikę. Ja też mógłbym wspomnieć o The Body, Oranssi Pazuzu czy Zeal & Ardor, które mnie w tym roku urzekły. Zamiast tego przygotowałem dla Was listę albumów z tego roku, które mogły Wam umknąć, a jednak warto je poznać. Jedne bardziej znane (bo recenzowane na dużych portalach), inne wcale – mam nadzieję, że znajdziecie tu coś dla siebie.

01. Tanya Tagaq „Retribution”. Przyznam się wprost, że nie znam się na typach „alternatywnych” metod śpiewania, takich jak śpiew alikwotowy albo gardłowy, więc ciężko byłoby mi napisać recenzję tego albumu, w której opisałbym wszystkie niuanse. Ale to, co ze swoim wokalem wyprawia Tanya Tagaq, jest po prostu niewyobrażalne i jeszcze niedawno nie wiedziałem, że ludzkie gardło jest zdolne do wydawania takich dźwięków. Choć sam podkład mógłby równie dobrzeć znaleźć się na którejś z płyt Björk, tak klimat niektórych utworów jest bardziej gęsty i przerażający niż na niektórych albumach metalowych. Niski gardłowy ryk, skrzek, szczekanie, tubalne charczenie, ludowe, natchnione zaśpiewy Inuitów (do której to grupy etnicznej Tanya Tagaq należy). Odkrycie roku.

02. Street Sects „End Position”. Dotychczas jedynymi sonicznymi terrorystami, których mogłem słuchać z przyjemnością byli goście z Death Grips. W tym roku do tego elitarnego grona dołącza Street Sects za sprawą fenomenalnego End Position. To nie jest przyjemny spacer z pudelkiem w słoneczny dzień, ani picie whiskey na ganku, obserwując swoje krowy pasące się na prerii. To ostra jazda naprzód w głąb szaleństwa. Próbujesz się trzymać, ale dłonie masz zdarte do krwi. Próbujesz się wydostać, ale nie ma drzwi. Próbujesz zatrzymać muzykę, ale jest tylko opcja replay – jeszcze raz i jeszcze.

03. Big Ups „Before A Million Universes”. Nie można raczej mówić o modzie na noise rocka, bo wątpię, aby w najbliższej przyszłości miało to się jakoś bardziej rozprzestrzenić na większą skalę. Jednak od pewnego czasu trochę więcej zespołów odwołuje się do spuścizny hałasu (dla przykładu Ken Mode i Metz, żeby daleko nie szukać). Niewielu jednak udaje się to tak dobrze, jak Big Ups. Raz wrzucają słuchacza w jazgotliwy chaos, raz nastrojowo tworzą przed nim klimat najgorszej patologii, w której GG Alin ochoczo by się wytarzał. W kategorii brudu top roku.

04. Sarah Neufeld „The Ridge”. Bierzemy melodyjną odnogę współczesnej muzyki poważnej, dodajemy do tego wyraźną sekcję rytmiczną ze świetną perkusją, a niekiedy pozwalamy też na wokal, którego delikatne dźwięki rozchodzą się gdzieś w tle. Mieszamy wszystko dokładnie i mamy The Ridge. Sarah Neufeld zachowała idealną proporcję pomiędzy wymienionymi powyżej składnikami i stworzyła album, przy którym można zamknąć oczy i wyciszyć się, oddając się płynącym miarowo dźwiękom.

05. Daniel Romano „Mosey”. Dobra, przyznawać mi się – dla ilu z was country to najgorsza cepelia, który niech sobie wybrzmiewa raz do roku w Mrągowie (które to najlepiej na czas trwania festiwalu otoczyć drutem kolczastym i kordonem wojskowym), ale nie poza nim? No to mili Państwo tutaj mamy do czynienia z country najczystszego sortu, które nie ma na swoją obronę mroku King Dude’a ani ekstatycznego natchnienia Wovenhand. Ma za to niebywałą szczerość, która urzeka od pierwszych dźwięków. Country zdolne do wywołania w słuchaczu określonych obrazów. Przed nami preria, gdzieś w oddali pasą się nasze krowy. W dłoni ściskamy mocno dubeltówkę, plujemy do spluwaczki i poprawiamy kapelusz. To był dobry dzień.

06. REMOTE „Resilient”. Naprawdę solidny mathcore. Czy to nie wystarczy za rekomendację? Świetne noisowe wstawki. Idealne proporcje post-hardcore’a i sludge. Odwaga do grania „niczego nowego” i zarazem umiejętności, aby zagrać to naprawdę dobrze. Zespół już teraz zasługuje na znalezienie się na tej liście, ale liczę na jeszcze więcej w przyszłości.

07. Kurushimi „Kurushimi”. Tak naprawdę na tej liście mogłaby znaleźć się większość płyt od Art as Catharsis – małego australijskiego wydawnictwa, które wiele swoich albumów oferuje na bandcampie w opcji „Name your price”. Czemu postawiłem na Kurshimi? Tak między nami, to głównie dlatego, że lubię jazzcore, bo choć w tym gatunku zostało już powiedziane naprawdę wiele, to jednak za każdym razem znajdą się artyści, którzy mają coś do dodania. Szalone akcje w stylu poczciwego Pain Killer (nie, nie tego od Judas Priest, a od Zorna). Są. Klimatyczny, niepokojący drone? Jest. Połamany groove? Jest. Co zatem zaskakuje i ciekawi? Artystom udało się stworzyć atmosferę, w której słuchacz wyłapuje niepozorne dźwięki, drobne motywy oderwane od całości, które zaczynające żyć własnym życiem w rozedrganej tkance utworu (CO TO ZA GRAFOMANIA?). Płyta, która wciąga.

08. Tzusing „A Name Out Of Place Pt. III”. Tzusing jest jednym z artystów, którzy pokazują, że da się tworzyć coś świeżego, grając techno (I NIE TO TECHNO UMCA UMCA SPOD WESOŁEGO MIASTECZKA, A TAKIE NIECO INNE). Niecodzienny dobór dźwięków, nieoczywisty rytm, który raczej wprowadza w medytacyjny trans niż porywa do tańca. Najnowsza część A Name Out Of Place wydaje się najbardziej refleksyjna ze wszystkich i choć brakuje tutaj solidnych bangerów, to zamiast tego otrzymujemy kwaśną podróż po mechanicznej dżungli.

09. Muscle and Marrow „Love”. Jeśli nie rozumieliście zachwytów nad nowym Oathbreakerem, bo emocjonalność tamtej płyty wydawała wam się wymuszona i sztuczna, to sprawdźcie „Love”. A i jeśli Rheia była dla was zbyt ciężka, gdy zespół w pełni oddawał się metalowym igraszkom, to sprawdźcie „Love”. Klimat, nastrój i wyraźne emocje, których nie zdołała zagłuszyć nawet niezbyt udana produkcja. Nie pamiętam, kiedy ostatnio słuchałem płyty z takim przejęciem.

10. A Tribe Called Red. Nie. To żaden błąd ani dziennikarska wtopa, że pomyliło mi się i A Tribe Called Quest zapisałem nieco inaczej. Koniec sprostowania. Długo zastanawiałem się nad umieszczeniem tutaj tej płyty – nawet nie dlatego, że jej styl może nie trafić w gusta większości czytelników Kvlt (a bo to elektronika, a bo tam gdzieś rap, albo dubstep niekiedy), ale dlatego, że jest bardzo nierówna. Niektóre utwory są naprawdę świetne, niektóre naprawdę słabe. Zdecydowałem się polecić Wam ten album, bo warto przedrzeć się przez kawałki niewarte uwagi, aby dotrzeć do smacznych kąsków. Elektroniki wymieszanej z muzyką natywnych Amerykanów – i podobnie jak w przypadku Zeal & Ardor mieszanka ta wydaje się mało strawna, ale to właśnie w momentach, gdy muzycy nie boją się mieszać stylów zespół brzmi najlepiej. Naprawdę żałuję, że niekiedy zabrakło im odwagi albo dobrych pomysłów.

PS. Obczajcie rzeczy od Instant Classic, jeśli jeszcze nie znacie tej wytwórni. Naprawdę dużo dobra.

Joanna Pietrzak

Nie dostosuję się i numeracja mojego top10 płyt 2016 będzie zupełnie przypadkowa. Raz, że nie sposób umieścić danego wydawnictwa stricte na miejscu pierwszym czy ostatnim, to sprawa umowna. Dwa, raczej nie stawiam siebie w roli krytyka dzieł, przy których mdleć można. Zmieniam zdanie co 5 minut, dziś czuję post-metal, jutro prog-rocka, a djentem czy crossoverem z jakimś jazzowaniem nigdy nie pogardzę. Wybranie tylko, lub aż, 10 pozycji mocno nadwyręża zwoje mózgowe na koniec tego dziwnego roku. Ale od czego jest dzisiejsza technika i te wszystkie statystyczne narzędzia…. 🙂 Poniżej wyróżnione wydawnictwa, których najchętniej słuchałam w 2016 roku:

01. Tides From Nebula „Safehaven”. Jestem niekwestionowanym narkomanem post-rockowym. Potrzebuję wyciszenia, potrzebuję zadumy, odprężenia i tego wszystkiego, co TFN mi w tym roku zaserwowała. Ani świetnie oceniane Russian Circles z „Guidance”, ani If These Trees Could Talk z bardzo dobrym „The Bones of a Dying World”, nie gościły w moim nośniku muzyki tak często, jak rodzima formacja. 

02. Riverside „Eye of the Soundscape” . Płyta, która zaskoczyła mnie….w całości! Nie od dziś śledzę i kocham poczynania grupy, toteż składak w postaci „Eye…” wydawał się bardziej gratką dla fanów aniżeli pełnoprawnym wydawnictwem. Tymczasem od początku płyty i genialnego wyważenia elektroniki, po zakończenie w postaci tytułowego utworu przyprawiające o ciarki…Tej płyty trzeba słuchać w spokoju i „dla siebie”. 

03. Obscure Sphinx „Epitaphs”. Zrozumiałam o co chodzi w fenomenie tej grupy dopiero po koncercie w warszawskiej Proximie. Wielebna – ta kobieta to demon i anioł w jednym. Do tego genialne tło w postaci konkretnych riffów, ciężkiej perkusji i te cholernie dobrze poskładane kompozycje. Miód nad miody na moje serce.

04. Sunnata „Zorya”. Jako dziecko grunge’u wyłapałam zakamuflowane nuty przypominające Alice In Chains, jak z mrocznego zakątka psychodelicznej fantazji Layne’a Staley’a. Ale Panowie dają coś więcej i na swój specyficzny, czarny sposób. Moje tegoroczne odkrycie! …no na pewno jedno z ważniejszych.

05. Norma Jean „Polar Similar”. Płyta podsunięta przez z-cę Naczelnego dała mi porządną dawkę energii zaserwowanej na modłę amerykańskiego, trochę przewidywalnego, ale przemyślanego łomotu. I te ryki, i te połamane perkusje. Tak…me love it!

06. Blindead „Ascension”. Tak, jestem jedną z tych, co to obaw przed tą płytą mieli milion. Niepotrzebnie i trochę głupio. „Ascension” jest nowym rozdziałem dla trójmiejskich blindeadowców, ale to, co mają najlepsze, pozostało – piękne kompozycje, przemyślany koncept i ekspresja na koncertach, aż żyły pulsują. I „nowy” Pan Piotr ma oczy wariata – to bardzo dobry zwiastun.

07. KoRn „The Serenity of Suffering”. Szaleniec Jonathan Davis w najlepszej od lat formie! Dobra, nic nowego, nic odkrywczego, ale KoRn powrócili do korzeni, pokazali swoje kornowe, ostre pazury i brzmią tak, że same nogi rwą się do dygania. Przebojowo, ciężko, bez wzruszeń, ale z przytupem.

08. Organek „Czarna Madonna”. Nie będę się rozpisywać (choć bardzo bym chciała) nad fenomenem tej płyty. Tu się wszystko zgadza i co najbardziej mnie wzrusza: polski język – piękny język i Organek wie, jak dotrzeć tekstami do Twojego najdalszego zakątka w duszy. Jest drugie dno, było milion przemyśleń. Definitywnie wywarł na mnie wrażenie.

09. Wardruna „Runaljod – Ragnarok”. Żeby było jasne – daleko mi z sympatią do tych wszystkich folkowych zapożyczeń, wzniosłych mruczeń i zgadywania, co to za instrument w danym utworze. Jednak Einar i jego Wardruna przeformatowali mój pogląd na takie łączenia. Nie mogłam się oderwać od tego wydawnictwa długi, długi czas.

10. TesseracT „Polaris/Errai”. Z wydawnictwem „Polaris” miałam do czynienia w 2015 roku, jednak tesseracty dorzucili jeszcze 4 numery do wersji tzw. Errai i na nowo mieliłam materiał djentowych połamańców, które w konsekwencji okazały się wcale nie połamane. W tym roku w końcu wzięłam też korepetycje (dzięki Naird) ze znajomości zmian wokalistów w tejże formacji – najpierw był 1, potem ten 2 i 3, wrócił 1, potem był 4….Anyway, na mikrofonie znów czaruje fantastyczny Dan Tompkins, którego możliwości i barwa głosu wyjątkowo na mnie działają. „Polaris/Errai” jest być może najsłabszą płytą tesseractów, nie zmienia to jednak faktu, że po 70 przesłuchaniu wciągnęłam się i uwielbiam z nią odpływać. 

Emilia Sosińska

Rok 2016 spłodził kilka płyt moich ulubionych zespołów. Część z nich upodobałam sobie do tego stopnia, że ujęłam je w moim podsumowaniu. O reszcie (przykładowo Deftones „Gore” i Neurosis „Fires Within Fires”) zapomniałam po dwóch, trzech odsłuchach. W moim top 10. nie zmieściły się z kolei katowane przeze mnie znakomite albumy „Magma” od Gojiry oraz „For A Voice Like Thunder” Rotting Christ. Nie znajdziecie tu również żadnej polskiej płyty. Furii nie zdążyłam przesłuchać – czekam na odpowiednią atmosferę, z nowym Blindeadem nie polubiliśmy się.
Rok 2016 kojarzyć będzie mi się przede wszystkim z po raz pierwszy widzianymi na żywo: Ignite oraz Amorphis, jak również z fenomenalnym występem Crippled Black Phoenix. 

01. Crippled Black Phoenix „Bronze”. To istna petarda! Justin Greaves i współtwórcy sprawnie przenoszą muzykę lat 70. na współczesne czasy. Najnowsze wydawnictwo „Bronze” to składowa ponurości i melancholii z pozytywnym zabarwieniem w tle. Trudno przejść mi obojętnie obok siódmego utworu-coveru Turn to Stone, który przenosi w czasie, a także przestrzennej kompozycji Winning A Losing Battle o hipnotyzującej aranżacji. Na grudniowym koncercie w warszawskiej Progresji zespół spotęgował energię swoich nowych utworów, potwierdzając przy tym swoją wyjątkowość.
02. Djevel „Norske Ritualer”. Djevel to tacy trochę black metalowi przebierańcy. Mimo iż nie są „trve”, umiejętnie wyciągnęli z black metalowego wora najbardziej chwytliwe motywy, tworząc zgrabne dźwięki. Nowy Djevel wciąż trzyma poziom. Ciekawym urozmaiceniem jest akustyczny przerywnik przypominający ulverowe utwory na Kveldsfanger. Najmocniejszy punkt albumu: Doedskraft Og Tri Nagler.
03. The Vision Bleak „From Wolf to Peacock”. Być może muzyka na „From Wolf to Peacock” jest za mało mroczna dla prawdziwych gothów, a zbyt cmentarna dla pozostałych odbiorców. Charakteryzuje ją jednak pewna przebojowość, która zmusza do ponownego odsłuchania. Najmocniejszy punkt albumu: Into the Unknown.
04. Opeth „Sorceress”. Nie jestem fanką całej dyskografii Opeth. Przemawiają do mnie zaledwie ich dwa ostatnie wydawnictwa. „Sorceress” to szalenie ciekawa płyta, którą odkrywam do dziś. Najmocniejszy punkt albumu: tytułowe Sorceress.
05. Hierophant „Mass Grave”. Krótka, przepełniona metalową ekspresją płyta. W sam raz na szybkie odreagowanie stresu. Nowy wokalista sprawił, że muzyce Włochów bliżej do death metalu niż crustu. Najmocniejszy punkt albumu: tytułowe Mass Grave. 
06. Balance Interruption „Door 218”. Saksofon w black metalu? To się sprawdza! Ukraińcy stworzyli dzięki niemu niezwykły klimat. Do tego wyraźnie słyszalny bas i sroga perkusja wyróżniają płytę na tle innych tegorocznych. Najmocniejszy punkt albumu: Incubatum Conveyor.
07. Raging Speedhorn „Lost Ritual”. Trudno uwierzyć, że muzycy z Raging Speedhorn, którzy zaczynali „wieki temu” od nu-metalu, nagrali tak dojrzałą płytę utrzymaną w sludge/stoner-owej stylistyce. Tutaj przybijająca powolność miesza się z dziką prędkością. Aż dziwne, że mało szumu jest wokół ich muzyki. Najmocniejszy punkt albumu: Bring Out Our Dead.
08. Katatonia „The Fall Of Hearts”. Katatonia tworzy albumy nieprzerwanie na wysokim poziomie. Ten ostatni przemawia do mnie bardziej niż jego dwa poprzedniki. Urzeka bowiem ciekawą aranżacją – rozbudowaną jak na Katatonię. Intrygująca – tak w jednym słowie mogłabym opisać muzykę na „The Fall Of Hearts”. Najmocniejszy punkt albumu: Sanction.
09. Einherjer „Dragons of the North XX”. Co prawda to nic nowego, a zaledwie odświeżenie płyty sprzed dwudziestu lat, ale za to z jaką klasą! Utwory z ich pierwszej „długograjki” stały się żywsze, a przede wszystkim zyskały porządne brzmienie. Skandynawski klimat grupy urzeka. Najmocniejszy punkt albumu: Dreamstorm.
10. DevilDriver „Trust No One”. Poprzednie dwie płyty zespołu wiały nudą. Tegoroczna osiągnęła wysoki poziom słyszany ostatnio na „The Last Kind Words” (2007). „Trust No One” obfituje w powalającą rytmikę, zabójcze solówki i perkusję oraz wpadającą w ucho melodię podaną w metalowym stylu, z jakich znany jest DevilDriver. Najmocniejszy punkt albumu: This Deception.

Marta „Kometa” Stock

Na samym początku nie sądziłam, że zdołam wybrać 10 albumów do tegorocznego podsumowania. I jakby nie patrzeć prawie mi się nie udało, bo jednak dziesięć to zdecydowanie za mało. Uwaga! Pierwsze dwa albumy zgodnie z rangą, przy kolejnych nie potrafiłam jednoznacznie rozsądzić należnego miejsca poszczególnym płytom, dlatego poleciałam alfabetycznie.

01. Obscure Sphinx „Epitaphs”. Redakcyjni koledzy po wypuszczeniu Nothing Left byli dość sceptycznie nastawieni. Mimo tego podświadomie wiedziałam, że ten materiał skosi mnie równie mocno, jak „Void Mother”. Nie pomyliłam się. Słuchałam tego albumu w kółko, do urzygu, kolokwialnie rzecz ujmując, a wciąż mi nie zbrzydł. Dla mnie to płyta kompletna. Koncertowo broni się na szóstkę, nawet z plusem.
02. King Dude „Sex”. Pierwotnie to Król Koleś miał zająć pierwsze miejsce. Pierwotnie byłam od początku do końca oczarowana tym wydawnictwem. W pewnym momencie „Sex” zaczął odkrywać przede mną swoje nieliczne wady. Na szczęście nie tak duże, aby przysłonić ten bardzo silny gothic rockowy klimat, który ujął mnie od pierwszych dźwięków. I trzeba przyznać, że jak na takie tempo wypuszczania nowego materiału, King Dude jakościowo nie zawodzi.
03. Alcest „Kodama”. Po dość słodkiej, ale bardzo urokliwej poprzedniczce, Francuzi znów zdecydowali się na krok w stronę połączenia pięknych, hipnotyzujących nut z emocjonalnymi i żywymi tempami oraz krzykami, czyli to, co w Alcest cenię najbardziej.
04. ColdWorld „Autumn”. Zdecydowanie bardziej przyswajalne dla mnie od „Melancholie2”. Pełen wrażliwości i rozpaczy podanej w nowy oraz nieoczywisty jak dotąd na Georga Börnera pod szyldem tego właśnie projektu. I skrzypce – one skradły tutaj moje serce całkowicie.
05. Darkher „Realms”. Lubię takie przypadkowe spotkania z nową muzyką. Jeden z najbardziej udanych długogrających debiutów 2016. Muzyka pełna niepokoju, tajemniczość, eteryczności, ale przede wszystkim mrocznej kobiecości. Bogatość emocji, pomimo prostoty, minimalizmu kompozycji – to Wisseneberg osiągnęła w sposób idealny na „Realms”.
06. Epica „The Holographic Principle”. Jak miło, że po genialnym “The Quantum Enigma”, Holendrzy nie zwalniają tempa. Wręcz przeciwnie – uderzają ponownie z jeszcze większym impetem, z nowymi pomysłami, siłą i mocą, a jednocześnie zawierają całą kwintesencję swojej twórczości. Zgodnie z powiedzeniem „stara miłość nie rdzewieje”, tak moje uwielbienie dla Epiki również.
07. Forndom „Dauðra Dura”. Tutaj podobnie jak z Darkher – przypadek, który poskutkował męczeniem tej płyty prze kolejne tygodnie. Nie będę też ukrywać, że dodaję tutaj Forndom z osobistych powodów. Ta muzyka towarzyszyła mi w bardzo ważnym momencie mojego życia. Tak, to zdecydowanie najmniej obiektywnie dołączona pozycja w tym zestawieniu. Niemniej neofolkowe dźwięki z całą pewnością się bronią i zasługują, aby się tutaj znaleźć.
08. Gojira „Magma”. Do ostatniej chwili nie byłam pewna, czy umieszczę tutaj to wydawnictwo. Początkowo zupełnie nie rozumiałam zachwytów oraz hiper pozytywnych recenzji. Dałam jednak muzyce Francuzów szansę. To był długi i trudny proces zrozumienia, ale każde kolejne przesłuchanie coraz bardziej mnie przekonywało. Coś wreszcie zaskoczyło. Pojęłam oryginalność „Magmy” oraz jej odmienność.
09. KoRn „The Serenity of Suffering”. Coś zupełnie odmiennego od całej reszty elementów tego podsumowania, ale nie mogłam się powstrzymać. Jak to ktoś ujął – to znów Korn, którego da się słuchać. Tak, jak odpuściłam sobie z czystym sumieniem poprzednie albumy, tak w tym przypadku coś mnie tknęło, żeby ten sprawdzić. I nie, nie żałuję. Z przyjemnością i sentymentem „The Serenity of Suffering” przeniosło mnie do szczeniackich czasów buntu.
10. The Vision Bleak „The Unknown”. To była pierwsza płyta w tym roku, która wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Chwytliwość kompozycji, wyważony ciężar, atmosfera baśniowej grozy. Pomimo prostoty, muzycy dopracowali każdy detal, co sprawia, że często z chęcią powracam do tego albumu, gdy potrzebuję czegoś ciężkiego, ale nie skomplikowanego.

Wybranie dziesiątki (a na pewno miejsc 3-10) przy tej ilości tegorocznych premier było naprawdę trudnym wyzwaniem. Stąd jeszcze na koniec wymienię pozostałe płyty, które według mnie zasługują chociażby na wspomnienie: Blindead „Ascension”, Esben and the Witch „Older Terrors”, Fuath „I”, If These Trees Could Talk „The Bones of a Dying World”, Mist of Misery „Absence”, Saor „Guardians”, The 69 Eyes „Universal Monsters”, The Lost Sun „Spectral Voice From Newborn Star”, The Pretty Reckless „Who You Selling For” (my guilty pleasure).

Damian „Synu” Wiśniewski

01. Furia „Księżyc Milczy Luty”. Pierwszy kontakt z tym krążkiem okazał się niełatwy, skręt w stronę „awangardowego” kombinowania nie był bowiem tym, czego po ekipie Nihila oczekiwałem. Pozostało ekscentrycznie, ale już mniej black metalowo. Kolejne podejścia pozwoliły mi jednak właściwie przegryźć się z tym tytułem, dzięki czemu moja optyka uległa znacznej modyfikacji. Co więcej, mniejsza ilość siarki paradoksalnie wzmocniła pojawiające się pojedynczo black metalowe momenty, pozwalając im kąsać jeszcze mocniej. Świetna płyta.
02. Votum „KTONIK”. Zespół, który kojarzyłem dotąd przez pryzmat „Riverside wanna be”, po sporych zmianach personalnych postawił także na nieco inną stylistykę. Bardziej „zachodnią”, na modłę Katatonii i Anathemy, ale wciąż z pierwiastkiem indywidualności i własnego sznytu. Dodatkowo super przebojowo, ze świetnym brzmieniem i koncertowym power’em na właściwym poziomie. Czekam na kolejny krążek, który mam nadzieję, potwierdzi wysoką formę kapeli.
03. Be’lakor „Vessels”. Ci Australijczycy to dla mnie jeden z najlepszych obecnie zespołów na światowej scenie MDM. Gdy w Europie gatunek zdaje się od dawna jedynie podrygiwać, goście z Antypodów udowadniają, że można tchnąć w tego truposza drugą młodość. Epicko, z rozmachem, przebojowo i mega treściwie. Bardzo mnie ten krążek w tym roku sponiewierał.
04. Cobalt „Slow Forever”. Zmiana na stanowisku wokalisty nie przeszkodziła Cobalt w nagraniu kolejnej zabójczej płyty. W tej muzie namacalnie czuć skwar amerykańskiej pustyni, piasek w zębach, dyszenie wściekłego byka i syk zastygłego w słońcu grzechotnika. Jadowicie i surowo z jednej strony, zadziwiająco przebojowo i chwytliwie z drugiej. Niewątpliwie jedna z najciekawszych płyt zrodzonych w tym roku na amerykańskiej ziemi.
05. If These Trees Could Talk „The Bones of a Dying World”. Moi obecni faworyci na szeroko rozumianej scenie post rockowej. Choć minimalnie gorzej niż na poprzednich wydawnictwach, Amerykanie wciąż zostawiają konkurencję daleko w tyle. Plus zabójcze brzmienie, które sprawia, że krążka można słuchać na okrągło.
06. Metallica „Hardwired… To Self-Destruct”. Kompletnie na tę płytę nie liczyłem. Historie o kolejnych obsuwach w nagrywaniu czy zagubionych ipodach Kirka Hammeta wzbudzały we mnie wyłącznie uśmiech politowania. Tym bardziej zaskoczyła mnie forma, w jakiej pokazali się weseli muzycy największego metalowego przedsiębiorstwa świata. Bo nowa płyta zwyczajnie pełna jest dobrych, przebojowych numerów, odegranych z niezwykłą witalnością i werwą. No i turbo energetyczny Spit Out the Bones. Miodzio.
07. Moaana „Passage”. Śledzę poczynania tej kapeli od udanej EPki i świetnego debiutu, tym ciekawszy byłem tego, co kapela zaprezentuje na nowej płycie. Łagodniej niż ostatnio, bardziej post-rockowo, melodyjnie i „śpiewnie”, lecz wciąż z dużą dawką świetnych pomysłów. Koncertowo nieustannie na poziomie, co zostało w tym roku skrzętnie sprawdzone. Kapela pozostaje w orbicie moich ścisłych zainteresowań w kategorii „młoda Polska”.
08. Above Aurora „Onwards Desolation”. Druga w zestawieniu płyta z krajowego podwórka BM. Choć mocno inspirowana Mgłą, okazała się bardzo udana. Skrajnie pesymistyczna w wyrazie, zimna i surowa, przy tym pełna charakterystycznych tremolowych melodii i specyficznej bleciorowej chwytliwości. Bardzo dobry debiut.
09. Dormant Ordeal „We Had It Coming”. Druga płyta krakowskiego kwartetu poczochrała mnie właściwie od pierwszego przesłuchania. Bardzo dobrze wyważona między technicznym zacięciem (kojarzącym się z „Organic Hallucinosis” Decapitated) i chwytliwością, udowadnia, że młode kapele DM mają w naszym kraju dużo do powiedzenia. Będzie słuchane jeszcze długo.
10. Game Over „Crimes Against Reality”. Retro thrash grany przez Włoskich epigonów tego gatunku urwał mi z początkiem tego roku łeb na wysokości dupy. Niby wszystko już było, ale witalność, bezpretensjonalność i radość grania wypływająca z tej płyty jest naprawdę zabójcza. Plus technika, której szczylom pozazdrościć mogłyby niejedne dinozaury thrashu. It’s a crime against reality!

Tom Wolf

01. Crowbar „The Serpent Only Lies”. Mój ukochany zespół do oglądania na żywo! Kirk Windstein, stary wyga, który w zasadzie stworzył całą scenę NOLA, zaprosił do nagrania tej płyty swojego dobrego kumpla i pierwszego basistę zespołu Todda Strange’a, co zaowocowało najlepszą płytą zespołu od czasu „Equilibrium”! O taki sludge metal nic nie robiłem!
02. Neurosis „Fires Within Fires”. To, że Neurosis jest zespołem unikatowym, to sprawa oczywista. To, że Scott Kelly i Steve Von Till potrafią pisać piękne utwory – również nie podlega dyskusji. Na swojej ostatniej płycie udowadniają także, że ich pomysł na swoisty „neurotyczny” metal nie skończył się. Wręcz przeciwnie, oni się chyba dopiero rozkręcają.
03. Furia „Księżyc milczy luty”. Jedyny taki zespół, który ma gdzieś siebie i swoich fanów. Dla Nihila i spółki liczy się to, co fani i zespół chowają w środku. Ciemne zakamarki duszy, podane wraz zimną muzyką i oryginalną poetyką. Płyta, która dzieli metalowe społeczeństwo, jak Kaczyński Polskę. Jedni ją kochają, inni nienawidzą.
04. Suma „The Order Of Things”. Szwecja to nie tylko death czy black metal, ale także stoner/doom. Suma od lat dzielnie kroczy swoją ścieżką, udowadniając, że z płyty na płytę staje się zespołem coraz to lepszym. „The Order Of Things” tylko tę teorię potwierdza. Znakomita płyta!
05. Mentor „Guts, Graves And Blasphemy”. Flaki, krew, cmentarze i kubeł bluźnierczych pomyj. Jak nigdzie, tytuł tej płyty pięknie charakteryzuje nam muzykę zespołu z Sosnowca. Szwedzkie death’n’rollowe tradycje przekłute na swoją modłę.
06. Entropia „Ufonaut”. Oleśnica dała Polsce Entropię, a Entropia dała Polakom swoją drugą płytę. Płytę na takim poziomie, że nie jeden bardziej doświadczony zespół chciałby mieć tak udaną pozycję w swojej dyskografii.
07. Nails „You Will Never Be One Of Us”. Ta płyta uzurpuje sobie prawo do bycia najbrutalniejszą płytą tego roku. Nie, ona to prawo odbiera pięściami. Bezkompromisowa, szczera i brutalna. Za 10-20 lat będzie płytą pomnikową. Wspomnicie moje słowa!
08. Testament „Brotherhood Of The Snake”. Chuk Billy wraz z zespołem udowodnili, że po wielu latach na scenie nadal potrafią nagrać materiał, który dostarcza nam gęsiej skórki, bez medialnych spekulacji i oczekiwań.
09. Spaceslug „Lemanis”. Słuchając tej płyty odlecicie w najdalsze zakątki stoner/doom metalowych galaktyk. Świetna porcja tego, co brodacze z piwem i fajką lubią najbardziej.
10. Extinkt „Postnuclear Trip To Nowhere”. Krakowski crossover thrash metal, za który odpowiadają muzycy m.in. Terrordome, w post-apokaliptycznej wizji świata, w którym riffy i tempo zwalają z nóg, niczym podmuch w po wybuchu bomby atomowej.

Artykuł Podsumowanie 2016 roku wg redakcji pochodzi z serwisu KVLT.