W warstwie tekstowej od początku dominują nawiązania do literatury science fiction. W czerwcu 2022 światło dzienne ujrzał zrealizowany w duchu DIY debiutancki album. Od tego czasu zespół aktywnie koncertuje. Grudzień 2022 roku przyniósł nagrany w żywieckim Sound Stone Studio singiel „Droga 2023” oraz zmianę na stanowisku perkusisty. Kolejny rok to nie tylko kolejne koncerty, ale i praca na nowymi utworami. Nagrane w Heaven’s Sound Studio EP „Return to Jupiter” ukazało się 2 lutego 2024 i przynosi odpowiedzi na pytania o związek starożytnych ruin, dalekiego kosmosu i wysokiego napięcia. W połowie roku kontrolę nad niskimi częstotliwościami przejmuje Asia.

Początek roku 2025 to powrót do regularnych koncertów oraz premiera EP „Swamp Lake City„. Poszukiwania Riffowego Graala trwają.

Tak zespół komentuje swoje nadchodzące wydawnictwo: „Dwa utwory, które towarzyszą zespołowi niemal od samego początku przybierają na tej EP swoją ostateczną formę. Wychodząc od stoner rocka przemierzamy układ słoneczny i stajemy oko w oko z gotyckim horrorem„.

Muzykę na EPkę zarejestrowano w 2024 roku, natomiast za miks i mastering wydawnictwa odpowiada Roch Gablankowski. Okładkę stworzył gitarzysta zespołu – Mateusz Węgrzynkiewicz. Premiera EPki zaplanowana jest na 2 lutego 2025 roku i ukaże się w formie cyfrowej (pre-save) oraz na płycie CD.

Dzisiaj na kanale 666MrDoom odbyła się premiera singla „The Giants Awaits„.

Tracklista:
1. The Giant Awaits
2. Miasto Wśród Bagien

sol

Artykuł Polskie stonerowe trio VOLT RITUAL prezentuje singiel z nadchodzącej EPki pochodzi z serwisu KVLT.

Tematyka utworu opiera się na zagadnieniach marazmu i cierpienia ludzkości, które jest przedstawione przez metaforyczne obrazy zniewolenia, rozpaczy i mentalnego upadku. Ludzie przedstawieni są jako bezradne ofiary własnych myśli i przekonań, które prowadzą ich do wewnętrznej destrukcji i ogólnego upadku. Utwór porusza tematy utraty nadziei i wewnętrznej destrukcji, ale zawiera również motyw przetrwania i przezwyciężenia wewnętrznych ograniczeń, sugerując możliwość osiągnięcia lepszego stanu bytu mimo przeciwności. Jest to refleksja na temat ludzkiej kondycji, zwracającą uwagę na problemy psychiczne, społeczne i duchowe, z którymi ludzie muszą się zmierzyć.

Artykuł HERESY DENIED prezentuje nowy singiel „Lifeless Silhouettes” pochodzi z serwisu KVLT.

Czteroosobowa grupa z Krakowa dała się poznać światu pod koniec 2018 roku, wydając swój debiutancki album „Abyss EP„. Ich dotychczasowy dorobek artystyczny wzbogacają metalcore’owe interpretacje popularnych przebojów, takie jak „Sweet But Psycho” – Ava Max [2019] oraz „Flowers” – Miley Cyrus [2023], a także najnowsze autorskie single z 2023 roku: „Let’s Go W!LD„, “The First Nail” oraz “Without Control”. Dwa ostatnie z nich są owocem współpracy z amerykańskim producentem Matt’em Thomas’em, czego finałem jest kolejny mini album “Dead End”, którego premiera miała miejsce 5 kwietnia 2024.

Przez kilka lat aktywności, My Own Abyss zagrali dziesiątki koncertów, dzieląc scenę m.in. z takimi zespołami jak Paledusk, Space Of Variations, The Materia, The Sixpounder czy Virgin Snatch. 19 kwietnia 2024 zespół wyruszył w Polskę, by na trasie pt. “Dead End Tour” promować swoje najnowsze wydawnictwo.

Music na najnowsze wydawnictwo została zmiksowana i wyprodukowana przez Matt’a Thomas’a, masteringu dokonał Joel Wanasek w JTW Recording (Carnation, Machine Head, Dååth). Okładkę stworzył Woeismel, a edycji poddał ją Mikołaj Mędrala. EPka została wydana 5 kwietnia 2024 roku w formie cyfrowej oraz na płycie CD, która jest dostępna w sklepie internetowym zespołu.

Tak zespół komentuje najnowsze wydawnictwo: „Dead End to mini album, który jest głębokim przeżyciem skrajnych emocji. Opowiada historię wewnętrznego konfliktu między umysłem a sercem, który wykiełkował w człowieku w wyniku przebywania w toksycznym środowisku. Presja otoczenia, narzucająca swoje zepsute normy, prowadzi podmiot liryczny do niekontrolowanych czynów, które miały przynieść mu spokój i poczucie ulgi. Jednakże efekt okazał się odwrotny – jego działania tylko zwiększyły w nim negatywne emocje, z którymi na koniec dnia pozostaje sam.”

Poniżej prezentujemy odsłuch EPki oraz klip do tytułowego utworu „Dead End„.
Muzykę tego zespołu polecamy fanom takich kapel jak Bring Me The Horizon, Killswitch Engage, As I Lay Dying.

Tracklista:
1. Without Control
2. The First Nail
3. Dead End

Artykuł MY OWN ABYSS (metalcore) wydał nową EPkę „Dead End” pochodzi z serwisu KVLT.

Za proces rejestracji, miksu i masteringu odpowiedzialny jest Maciej Karbowski z Nebula Studio. Zdjęcie na okładce zrobiła Wiktoria „Księżycolica” Odziomek, a pracy nad layoutem podjął się Adam Bejnarowicz (Muzykografika).

Czwarty album przedstawia różne spojrzenia na temat religijnego fanatyzmu. Burning in Heaven, Melting on Earth kwestionuje ofiarę indywidualnego ja, ogólne poczucie powierzenia swojego życia eterycznej istocie reprezentowanej przez ludzi z ciała, kości i grzechów oraz omawia konsekwencje takiego postępowania. Przechodzimy przez nasze życie, kierując się ślepą wiarą i fałszywymi przywódcami, trzymając nasze cele poza zasięgiem, aż umrzemy z przekonaniem, że nadszedł czas, podczas gdy w rzeczywistości już dawno minął. Osoba, która podąża tą ścieżką, nigdy nie wniesie pełnego wkładu w społeczeństwo i nigdy nie będzie w stanie zdrowo podzielić się swoją miłością. 

Zapraszamy do odsłuchu nowego singla singla Black Serpent oraz wcześniej udostępnionego Crows.

Tracklista:
1. Crows
2. God Emperor of Dune
3. A Million Lives
4. Black Serpent
5. Völva (The Seeress)
6. Way Out

Artykuł Sunnata: premiera singla Black Serpent pochodzi z serwisu KVLT.

Za proces rejestracji, miksu i masteringu odpowiedzialny jest Maciej Karbowski z Nebula Studio. Zdjęcie na okładce zrobiła Wiktoria „Księżycolica” Odziomek, a pracy nad layoutem podjął się Adam Bejnarowicz (Muzykografika).

Czwarty album przedstawia różne spojrzenia na temat religijnego fanatyzmu. Burning in Heaven, Melting on Earth kwestionuje ofiarę indywidualnego ja, ogólne poczucie powierzenia swojego życia eterycznej istocie reprezentowanej przez ludzi z ciała, kości i grzechów oraz omawia konsekwencje takiego postępowania. Przechodzimy przez nasze życie, kierując się ślepą wiarą i fałszywymi przywódcami, trzymając nasze cele poza zasięgiem, aż umrzemy z przekonaniem, że nadszedł czas, podczas gdy w rzeczywistości już dawno minął. Osoba, która podąża tą ścieżką, nigdy nie wniesie pełnego wkładu w społeczeństwo i nigdy nie będzie w stanie zdrowo podzielić się swoją miłością.

Zapraszamy do odsłuchu singla Crows.

Tracklista:
1. Crows
2. God Emperor of Dune
3. A Million Lives
4. Black Serpent
5. Völva (The Seeress)
6. Way Out

Artykuł Sunnata zaprezentowała singiel z nowej płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Oba zespoły dzieli pół świata, ale łączy uwielbienie dla starego, obskurnego metalu i pełne oddanie sprawie, jeśli chodzi o intensywność przekazu. Impure Spirits Of Destruction zawiera po trzy utwory od obu grup, w tym po jednym, który jest intrem do zasadniczej części. Zakorzenione w symfonice Intro od Empheris zwiastuje złowieszczą nawałnicę brutalnych dźwięków, gotowych zmieść z powierzchni ziemi wszystko, co napotka na swej drodze. I rzeczywiście – warszawiacy poruszają się w rozbujanej, wybuchowej miksturze black i thrash metalu, mającej swe korzenie w twórczości Venom, Bathory czy Hellhammer. Dodają do tego trochę speedu, odrobinę melodii i garść solówek, przenoszących klimatem w lata 80. Kompozycyjnie obu utworom blisko do takich grup jak Desaster czy Destroyer 666, ale brzmieniowo mamy do czynienia z totalnym oldschool’em.

Podobnie, choć bardziej złowieszczo wita nas Death Invoker. Peruwiańczycy brzmią jeszcze bardziej prymitywnie i hołdują tej samej stylistyce, co Empheris, choć w specyficznej, południowoamerykańskiej odsłonie. Ich muzyce bliżej do wyziewów Blasphemy, wściekłości pierwszej płyty Sarcofago, a w najbardziej rozszalałych momentach zbliżają się do black metalowego opętania wczesnego Beherit. W obu utworach słychać wszystko, co stanowi sól tego typu grania – szalone tempa, wokal z grobu, mieszankę riffów, którzy wszyscy znają na wylot. Czuć w tym odrobinę jedynego w swoim rodzaju latynoskiego szału, ale grobowe brzmienie i wyraźna intensywność muzyki kojarzy się z nieokrzesaniem sceny australijskiej.

Krótko, mocno, intensywnie, prosto w twarz. Tak jak powinno być. Wszystko się zgadza. Z drugiej strony, takich albumów jest na świecie na pęczki. Niemniej dla maniaków starej, pierwotnej, metalowej brutalności Impure Spirits Of Destruction będzie wodą na młyn.

Artykuł EMPHERIS/DEATH INVOKER – „Impure Spirits Of Destruction” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Znów mam do czynienia z ciekawą dawką niezwykłej surowizny i prymitywizmu w wykonaniu polskiego zespołu. Stilleben to jedna wielka szarzyzna, choć kojarząca się bardziej z industrialnymi przedmieściami, niż lasem i polem. Kompozycje oscylują wokół średnich temp, są przesiąknięte depresyjnymi, snującymi się gitarami i wypakowane spokojnymi, wygrywanymi na pojedynczych strunach motywami. Ponury, deszczowy klimat kreowany przez oszczędne gitary potrafi zmienić się na jeszcze bardziej przygnębiający, jeśli zespół postanowi przyśpieszyć. Natrafimy na kilka opętanych fragmentów rodem z najciemniejszej jaskini, które świetnie przenikają się ze spokojniejszymi momentami i fragmentami pozbawionymi perkusji. W najbrutalniejszej odsłonie kojarzy się to nieco z francuskim Kruel Kommando, choć brzmienie łodzian nie jest aż tak przesycone złem i brudem. Duszne, rozwleczone momenty przywodzą na myśl Defuntos, ale posępna melodyka i szara atmosfera każe skierować wzrok na Agalloch.

Wydawnictwo choć króciutkie, to jednak zostaje w głowie już po pierwszym odsłuchu, a klimat jaki generuje, nie pozwala szybko się z nim rozstać. Panowie świetnie wbili się w kanony depresyjnego black metalu, dodali trochę rozdzierającej melodyki, i jedynego w swoim rodzaju ducha opuszczonych i zdewastowanych przestrzeni miejskich. I to za sprawą samych instrumentów, bo dopiero po którymś z rzędu odsłuchu dotarło do mnie, że na Stilleben prawie nie ma wokalu. Prawie nie znaczy, że wcale, bo demoniczne zawodzenia w trzecim utworze potrafią podnieść sierść na karku.

Sugeruję zawarcie znajomości z demówką Fadheit, zwłaszcza że w Polsce ogólnie mało kto tak gra. Niech to będzie odskocznia od głównego nurtu rodzimej sceny, a także przedsmak większej przygody. Ptaszki ćwierkają, że jeszcze w tym roku pojawi się kolejne wydawnictwo grupy i prawdopodobnie będzie to pełny album. Czekam z niecierpliwością.

Artykuł FADHEIT – „Stilleben” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Już poprzedni album pokazywał, że grupie zaczyna być trochę ciasno w piwnicy, do której sama przed laty wlazła. Oldchoolowość muzyki przestała być celem samym w sobie, zaczęły się nieśmiałe zmagania z dłuższymi formami i przemycanie gitarowych jazgotów i dysonansów. Zespół ostrożnie uchylał drzwi, za którymi czaiły się nie do końca zbadane obszary i stawiał nieśmiały krok, by zerknąć, co tam się ciekawego dzieje. Było to dla niego na tyle intrygujące doświadczenie, że teraz postanowił te drzwi wykopać, wejść na pewniaka i dokładnie się rozejrzeć.

O tym, że coś mocno drgnęło, możemy się przekonać jeszcze przed odsłuchem. Po raz pierwszy w historii grupy pojawia się kolorowa okładka. Rażąca czerwień, zalatująca Danzigiem czcionka tytułu, odrobina zieleni… Kolejny szok pojawia się, gdy spojrzymy na listę utworów – Throneum i kilkunastominutowe kolosy? A jednak. I wcale nie jest to forma, która go przerasta. Duszne mielenie na gitarach i puchnąca od stęchlizny perkusja, które rozpoczynają album, zwiastują, że będzie tu sporo transu. Alpha: Soulside-Space-Stream to podany na mocnej dawce kwasu hołd dla prapoczątków death i black metalu. Dość standardowy początek zamienia się w hipnotyzujący strumień dźwięku uszytego z prostych form. Kilka riffów, tu i ówdzie przetkniętych krótkimi solówkami, bębny z wyraźnym, szamańskich sznytem, grobowy wokal. Niby nic, ale wystarczyło wszystko zapętlić, pomieszać, najprostsze formy rozciągnąć i dodać trochę rozedrgania w gitarowym szumie, by wywołać efekt obcowania z czymś niemal kosmicznym. Nie znaczy to, że zespół wysyła słuchacza w nieznane – to ciągle jest piwnica, być może bardziej śmierdząca, duszna i brudna niż kiedykolwiek wcześniej. Zespół czuje się w niej doskonale, ale dla lepszych wrażeń zapewnił sobie szeroki dopływ powietrza. Niekoniecznie świeżego, nawet niekoniecznie atmosferycznego. Grunt, że mieszanina gazów jest gęsta, zawiesista i działająca na percepcję. Zespół z lubością bierze potężnego bucha i chwilę trzyma w płucach. Dwa krótkie, zupełnie różne interludia świadczą o tym, że efekty mogą być zatrważające – atak następuje już na wydechu. Delta: Self-Appointed-Grandeur to black metalowy szał, dodatkowo pobudzony death’owymi elementami, ale prawdziwy odjazd następuje w okolicach trzeciej minuty, kiedy to na mroczne wyciszenie wjadą żeńskie zawodzenia. Robi się na tyle ciekawie, że już do końca numeru trzeba siedzieć jak na szpilkach, bo nie wiadomo, co nas może spotkać. Przeplatają się tu grobowe, czysto death metalowe pochody, doom metalowe naleciałości, trochę czarnych galopad i piekielne inkantacje na tle dysharmonicznych gitar. W międzyczasie kilka razy sprawdzałem, czy to na pewno nadal płyta Throneum, a tu jeszcze jedno interludium i kolejny dłuższy numer, który skupia w sobie wszystko to, co działo się wcześniej. Zeta: Archangel-Lucifer-God to już wiwisekcja death metalu przeprowadzona przez upalonego diabla.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że Throneum poczuł się w nowym miejscu jak w domu. Oczywiście nie jest to teren całkowicie obcy i z gruntu nieznany. Zespół porusza się w nim bez skrępowania, odważnie spogląda w każdy zakątek i dostarcza słuchaczowi kapitalnych wrażeń. Chciałbym, żeby został w tym obszarze dłużej i zajrzał nie tylko w każdy kąt, ale pod każdy kamień. Jestem dziwnie spokojny, że znalazłby rzeczy, z których zbudowałby numery, jakich nie spodziewalibyśmy się w najśmielszych przypuszczeniach.

Artykuł THRONEUM – „Oh Death… Oh Death… Determinate, Preach And Lead Us Astray…” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Storm of Steel to pięć utworów, które nie tylko tekstowo dotykają wojny. Wybuchowa mieszanka death i black metalu w pancernej odsłonie przenosi nas na pole bitwy, w której wszystko, co żywe, zostaje starte na proch. Phosphorus The White wita nas odgłosami marszu piechoty, a potem następuje napad w postaci rwanego, szybkiego, death metalowego ataku. Numer szybko zamienia się w black metalową nawałnicę, której nie powstydziłby się Dark Funeral, czy Marduk z czasów przełomu wieków. Wojennej atmosfery dodaje wokal, który perfekcyjnie przechodzi od głębokiego, piekielnego growlu do przeraźliwego skrzeku, i w każdej z tych odsłon ukazuje potężną siłę, ale prawdziwy klimat albumu tworzą wplecione sample w postaci odgłosów wojny – pochody żołnierzy, przeładowywanie broni, wybuchy czy fragmenty przemów dowódców. Od tych ostatnich rozpoczyna się właściwa część La Fin D’Une Belle Epoque, który przygniata na przemian nawałnicą blackowych riffów i spokojniejszymi, wyraźnie death metalowymi fragmentami. Te ostatnie pachną nieco nowszymi odsłonami Gorefest czy Benediction, ale warszawski kwartet umiejętnie ogniskuje ich feeling w lufie karabinu. Lekkie rozprężenie czuć w rozbujanych momentach Mustard Gas, które są równoważone przez wściekłe strzały z armaty drugiej fali black metalu. Dzieło zniszczenia wieńczy We Are Dying Here, zainspirowany heavy metalem, dociążony przez niemal bestialskie riffy i rozpędzone gitarowe tremola.

Trzeba przyznać, że wszystko mija bardzo szybko. Album choć intensywny, momentami nawet przytłaczający, ma w sobie trochę powietrza i słychać, że rzeź, która się odbywa toczy się na szerokich, otwartych przestrzeniach. Muzyka wciąga słuchacza w centrum wydarzeń, ale trudno określić, w jakiej roli go stawia. Od tego typu płyt oczekuję, że zostanę rozniesiony na tyle sposobów, ile pomysłów na niej zawartych. Kompozycyjnie wszystko się zgadza, ale trochę zawodzi brzmienie. Ciężar odpowiedni, ale jest odrobinę za sucho. Gdyby warstwę gitarową wzbogacić większą ilością mięcha, to pewnie byłaby pełnia szczęścia. Po starciu z Coffinwood jestem połamany i wykrwawiony. Przeżyłem, ale będzie towarzyszył mi strach, że zespół wróci, a następne starcie udowodni, że Storm Of Steel było tylko rozgrzewką przed prawdziwą wojną.

Artykuł COFFINWOOD – „Storm Of Steel” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Rolę gnębiciela w tym skrajnie patologicznym środowisku pełni zaskakująco wyważony, starannie przemyślany black metal. Niespecjalnie czuć tu charakterystyczny, polski sznyt, ale to tym lepiej, bo dzięki temu płyta nie traci spójności tekstu i muzyki. Rwące riffy, częste zmiany tempa, harmonijne, trzymane w kompozycyjnych ryzach tremola doskonale współgrają z antyludzką, całkowicie beznadziejną, do bólu depresyjną warstwą liryczną, brutalnie eksponującą piekło życia. Jeśli na te treści, wykrzykiwane brutalnym, przesiąkniętym rozpaczliwą niemocą głosem nałożyć potężne riffy, które dobijają do podłogi, efekt może być tylko jeden – sznur na szyję i stołek spod nóg. Gdy niskie gitary nieśpiesznie mielą na tle wolnego tempa i dochodzi do tego przerażający wokal, to mamy już niemal czysty, muzyczny sadyzm. Tym bardziej okrutny, że zaserwowany na chłodno, czasami wręcz z pietyzmem, z dbałością o każdy cios, w postaci riffu, motywu, czy nietypowego przejścia. Dręczyciele muszą mieć radość z zadawania takiego bólu, bo tu nic nie dzieje się na ślepo. Szał unicestwiania jest dokładnie wyreżyserowany i składa się na spójny, jednoznaczny w wymowie spektakl.

Uczciwie trzeba przyznać, że ten spektakl jest fascynujący w swej wymowie. Ciężko szukać lepszej harmonii między przytłaczającą, betonową odmianą black metalu i tak skrajnie nihilistycznym przesłaniem. Na tej płycie zwyczajnie słychać brzdęk opróżnionych flaszek, ciosy zadawane na oślep przez zamroczonych alkoholem, nienawiścią i poczuciem pustki ludzkich wraków, przewracający się taboret i trzask kręgów szyjnych w pętli sznura. To wszystko się po prostu dzieje.

Bardzo ciekawe jest to, że drugi album zespołu można traktować dwojako – jako nośnik patologii, która odgrywa się za ścianą, i jako suchą kronikę faktów. Bardzo dosłownie i brutalnie napisaną, z wkomponowanymi w muzykę autentycznymi relacjami kobiety dręczonej przez Likwidatora Rodziny czy innej, która była świadkiem pobicia. I co najciekawsze – oba sposoby się wzajemnie w ogóle nie wykluczają.

Fascynująco przerażający album.

Artykuł SZNUR – „Zabić Się Będąc Martwym” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.