Okazuje się, że ta płyta to nic innego, jak angielska wersja szóstego albumu załogi, której początki sięgają zamierzchłych czasów Związku Radzieckiego. Żeleznyj Potok proponuje solidną dawkę nowoczesnego thrashu z intrygującymi, ocierającymi się o awangardę naleciałościami. Otwierający album utwór tytułowy miażdży szybkim tempem i wściekłym riffem, ale szybko zwalnia, serwując po drodze akustyczny fragment i gitarowy szał  pachnący kanadyjskimi inspiracjami. Tych ostatnich jest więcej, i często kojarzą się z odjazdami jakie serwował Voivod pod koniec lat 80. Słychać to mocno choćby w Dark Lord, wolnym walcu, mieszającym wpływy kanadyjskiej legendy z elementami hard coru’a i nowoczesną, amerykańską melodyką. Chain Of Times (…Touching Emptiness) można by uznać za brakujący element ostatniej płyty Anthrax i byłby to jeden z jej jaśniejszych punktów. Death’s Mystery rozpoczyna się niezwykle mocno i bardzo thrashowo, ale po drodze serwuje niespodziankę w postaci wycieczki na nowojorską scenę hc, z bagażem w postaci klasycznego, heavy metalowego riffu. Niebagatelne wrażenie robi gitarowe solo pod koniec utworu, które swą złożonością i przemyconą melodyką bardzo zgrabnie wymyka się wszelkim próbom standardowej kategoryzacji. Dark Rivers to już nic innego jak najlepsze wątki z Dimension Hattros w nowym przekładzie, niepozbawionym dawki melodii i ozdobionym wprost obłędnym solem na tle zupełnie nie-thrashowych, gitarowych motywów. I trzeba przyznać, że brzmi to naprawdę bardzo świeżo, bez zadęcia i siłowania się na coś nowego. Równo, do przodu, bez oglądania się na to, czy akurat wychodzi coś oryginalnego. I tym podejściem Rosjanie bezapelacyjnie wygrywają. Wystarczy grać tak jak serce dyktuje, dołożyć niebagatelne umiejętności techniczne, zmysł kompozycyjny, który złapie w czytelne ryzy nieszablonową ilość wszelkich smaczków i mamy kapitalny, metalowy album. Osadzony w thrashu, eksplorujący jego różne oblicza, zahaczający o awangardę, a jednak ciągle mocny, solidnie chłostający i pozostawiający słuchacza z opadniętą z wrażenia szczęką. Bez cienia przesady. Jeśli ktoś ma wątpliwości, czy w tym gatunku można wymyślić jeszcze coś, co nie będzie na dłuższą metę pachniało banałem i wpisze się w ambitne oblicze metalu (bez gatunkowego podziału) to wystarczy posłuchać zamykającego album Bloody Rain. A jeśli ktoś ciągle nie wierzy, że mamy do czynienia z czymś naprawdę dużym, to instrumentalny, absolutnie fantastyczny Xenomorph powinien pozbawić go wszelkich złudzeń.

Szkoda tylko, że ten album przejdzie bez echa. Mało komu znana nazwa, nieduża wytwórnia i niebyt szerokie działania marketingowe prawdopodobnie zepchną płytę w niebyt. Boleję nad tym, bo zdecydowanie życzyłbym sobie więcej takich wspaniałości jak Żeleznyj Potok Najlepszy, szeroko rozumiany thrash jaki słyszałem od lat.

Artykuł ŻELEZNYJ POTOK – „Mystic” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.