Już wkrótce DYMNA LOTVA zagra dwa wyjątkowe koncerty w Polsce, łącząc siły ze szwedzkimi black metalowcami z Mörk Gryning, dla których będą to pierwsze koncerty w Polsce. Obydwa koncerty otworzy lokalny, black metalowy zespół Vae Solis.

Koncerty odbędą się:
07.11.2026 – Kraków, Klub Zaścianek (wydarzenie)
08.11.2026 – Warszawa, Voodoo Club (wydarzenie)

Artykuł DYMNA LOTVA na koncertach w Krakowie i Warszawie pochodzi z serwisu KVLT.

W trwającym siedem minut nagraniu zespół mierzy się z kulturą milczenia, która chroni sprawców kosztem osób, które przetrwały przemoc. Bezkompromisowy i głęboko niepokojący utwór „Schweigen” stanowi wyzwanie dla systemu, który przedkłada własną reputację nad ludzkie życie. Kompozycji towarzyszy mroczny, zapadający w pamięć teledysk.

Brzmienie NIDARE definiują chwytliwe, melodyjne, a zarazem wymagające riffy, łączące elementy atmospheric black metalu, screamo i post-metalu. Całość dopełnia perkusja oparta na szybkich partiach typu „blast beat”.

Artykuł Post-black metalowy NIDARE zapowiada nowy album singlem „Schweigen” pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwsze pytanie miało być inne. Jednak w związku ze śmiercią Cronosa zapytam: czy Cronos był dla Was ważną inspiracją, czy raczej postacią należącą przede wszystkim do historii metalu? Słuchaliście Venom, czy może bliższy jest Wam nieco młodszy metal?

Nikita Kamprad: Śmierć Cronosa to bez wątpienia ogromna strata dla całej sceny metalowej. To postać, której znaczenia nie sposób podważyć.

Jeżeli jednak chodzi o bezpośredni wpływ na moją twórczość, muszę przyznać, że nigdy nie miałem szczególnie silnej więzi z muzyką Venom. Znam oczywiście kilka utworów i doskonale rozumiem miejsce tego zespołu w historii metalu. To właśnie od albumu „Black Metal” swoją nazwę zaczerpnął cały gatunek i do dziś wiele osób uważa Venom za jednego z jego ojców.

W moim przypadku był to jednak raczej zespół o ogromnym znaczeniu historycznym niż bezpośrednie źródło inspiracji przy komponowaniu muzyki dla Der Weg Einer Freiheit.

Jakich więc zespołów współtworzących początki black metalu słuchacie i czerpiecie z nich inspiracje? Czy może raczej inspirują Was nowsze zespoły?

Nikita Kamprad: Muszę to rozdzielić na dwa okresy. Kiedy zaczynałem swoją przygodę z black metalem, ogromny wpływ wywarły na mnie zespoły takie jak Emperor, Dissection czy wczesne Dimmu Borgir. To one ukształtowały moje spojrzenie na muzykę i były ważne przy tworzeniu pierwszych materiałów Der Weg Einer Freiheit.

Pierwsza fala black metalu nigdy nie była mi aż tak bliska. Być może jestem po prostu za młody. Nie doświadczyłem bezpośrednio nawet drugiej fali, ponieważ miałem wtedy około dziesięciu lat. Na początku lat dwutysięcznych odkryłem jednak Emperor, a „Anthems to the Welkin at Dusk” do dziś pozostaje jednym z moich ulubionych albumów wszechczasów.

Obecnie nadal od czasu do czasu wracam do tych płyt, ale znacznie częściej szukam czegoś nowego. Jest dziś tak wiele muzyki do odkrycia, że inspiracja może przyjść z zupełnie nieoczekiwanej strony. Niedawno słuchałem eksperymentalnego albumu elektronicznego jednego z muzyków Daft Punk. Składał się głównie z elektronicznych szumów i kilku melodii, ale natychmiast pobudził mnie do pracy nad własnymi pomysłami. Słuchanie bardzo różnorodnej muzyki zawsze inspiruje mnie w taki czy inny sposób.

Jesteście po sezonie festiwalowym. Zagraliście chyba na dziesięciu festiwalach. Czy to był ciężki okres? Lubicie festiwale? Który z nich był dla Was najlepszy?

Nikita Kamprad: Sprawdziłem to dokładnie na naszej stronie. W tym roku zagraliśmy dziewięć festiwali. Dla nas to mniej więcej średnia liczba: ani szczególnie duża, ani mała.

Wystąpiliśmy na kilku naprawdę dużych imprezach, między innymi na Mystic Festival w Polsce, gdzie zagraliśmy po raz pierwszy. To ogromny festiwal i wspaniale było wreszcie się tam pojawić, zwłaszcza że wcześniej słyszeliśmy wiele opowieści o jego lokalizacji na terenie starej stoczni. Niesamowite wrażenie robią te potężne żurawie stoczniowe, górujące nad terenem festiwalu. Tworzą niepowtarzalną scenerię i nadają temu miejscu wyjątkowy charakter. Zagraliśmy również na Alcatraz Open Air i Brutal Assault.

Jednym z najważniejszych dla mnie momentów był jednak pierwszy występ w Stanach Zjednoczonych, na Maryland Deathfest. Publiczność w tym kraju czekała na nas bardzo długo, a my równie długo staraliśmy się doprowadzić ten wyjazd do skutku.

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jak skomplikowane jest granie w Stanach Zjednoczonych. Osoby występujące w ramach profesjonalnej działalności koncertowej muszą uzyskać odpowiednie wizy dla artystów, a cały proces może trwać nawet rok. Wiele zespołów decyduje się więc na przyspieszone rozpatrzenie wniosku, co oznacza dodatkową opłatę w wysokości około 2000 dolarów, niezależnie od podstawowych kosztów. Sama wiza kosztuje około 1500 dolarów na osobę, więc w przypadku całego zespołu i ekipy robi się z tego ogromna suma.

Musieliśmy również dokładnie sprawdzić wymagania i przygotować obszerną dokumentację. Amerykańskie urzędy oczekują dowodów potwierdzających status artysty, dorobek i sukces komercyjny. Trzeba więc wykazać, że jest się uznanym wykonawcą i przedstawić uzasadnienie przyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Po złożeniu dokumentów i opłaceniu procedury pozostaje jeszcze wysłanie paszportów do ambasady, oczekiwanie na wklejenie wiz i ich terminowy zwrot. To jeden z najtrudniejszych elementów całego przedsięwzięcia, ponieważ loty trzeba zarezerwować, a wyjazd zaplanować, nie mając całkowitej pewności czy dokumenty wrócą na czas.

Być może właśnie dlatego ten koncert był tak szczególny. Miałem wrażenie, że zarówno scena, jak i sala były wypełnione energią. Bardzo dobrze wspominam także pozostałe festiwale. W tym roku cały wysiłek organizacyjny zdecydowanie się opłacił.

W najbliższym czasie rozpoczynacie niemałe tournée, obejmujące aż szesnaście koncertów. Czym takie koncertowanie różni się od festiwali? Który rodzaj kontaktu z widownią wolicie? Czy na koncertach klubowych jest dużo mniej publiczności niż na festiwalach?

Nikita Kamprad: To dwa zupełnie różne światy. Jeżeli nie jesteś główną gwiazdą dużego festiwalu, większość publiczności nie przychodzi wyłącznie dla ciebie. Ludzie chcą przeżyć całe wydarzenie, zobaczyć główne gwiazdy i inne zespoły oraz po prostu dobrze się bawić.

Festiwale pozwalają jednak dotrzeć do nowych odbiorców. Na Mystic Festival pod sceną było około tysiąca osób, a na Summer Breeze nawet około dziesięciu tysięcy. Wielu z nich prawdopodobnie wcześniej nas nie znało. Dla zespołu to szansa na zrobienie dużego kroku naprzód.

Od strony organizacyjnej festiwale są bardziej wymagające. Zmiany na scenie są bardzo krótkie, trzeba szybko rozstawić sprzęt i polegać na ekipie technicznej. Ponieważ większość kwestii technicznych przygotowuję sam w swoim studiu, przed wejściem na dużą scenę zawsze zastanawiam się, czy wszystko zadziała. To bywa stresujące.

Podczas własnej trasy jest zupełnie inaczej. Przyjeżdżamy do klubu wcześnie, spokojnie rozstawiamy sprzęt, robimy próbę dźwięku, jemy kolację, rozmawiamy ze znajomymi, a czasem udaje się nawet zdrzemnąć przed koncertem. Potem wychodzimy na scenę przed ludźmi, którzy kupili bilet specjalnie po to, aby zobaczyć nas.

Właśnie to cenię bardziej. Jeżeli grasz dla dwustu osób, które przyszły posłuchać twoich utworów, czujesz z nimi silniejszą więź. Na dużym festiwalu publiczność może być oddzielona od sceny szeroką fosą dla fotografów, a w małym klubie pierwsza osoba stoi czasem dwadzieścia centymetrów od ciebie. Szczerze mówiąc, wolę tę bliskość.

Czy na któryś z koncertów tej trasy czekacie szczególnie? Jeśli tak, to na który i dlaczego?

Nikita Kamprad: Naprawdę bardzo czekam na koncerty w Polsce i nie mówię tego tylko dlatego, że rozmawiam z polskim dziennikarzem. W ostatnich tygodniach udzielaliśmy wielu wywiadów polskim mediom i spotkaliśmy się z bardzo dużym zainteresowaniem.

Polska nigdy nie była krajem, w którym przyciągaliśmy szczególnie liczną publiczność. Na naszym ostatnim klubowym koncercie w Warszawie było chyba około osiemdziesięciu osób. Mam jednak wrażenie, że teraz sytuacja się zmieniła. Być może pomógł nam występ na Mystic Festival, dzięki któremu dotarliśmy do nowych słuchaczy. Jestem bardzo podekscytowany perspektywą większych koncertów w Polsce.

Nasze pierwsze spotkanie miało miejsce właśnie przy okazji koncertu w Polsce, 28 marca 2016 roku w klubie Garage w Tarnowie. Graliście wtedy z Harakiri for the Sky i The Great Old Ones w ramach Into the Abyss #5. Pamiętasz ten wieczór?

Nikita Kamprad: Oczywiście. To było nasze pierwsze spotkanie i chyba żaden z nas nigdy go nie zapomni. Od tego czasu minęło już ponad dziesięć lat, dlatego tym bardziej wiele dla mnie znaczy, że nadal wspierasz zespół i że znów możemy porozmawiać przy okazji kolejnej polskiej trasy.

Czekamy również na występ w Kolonii. Dla naszego basisty Alana, który tam mieszka, będzie to niemal koncert w rodzinnym mieście, więc przyjdzie wielu jego znajomych.

Śledzę Wasz rozwój od dawna i wydaje mi się, że promocja „Innern” jest największą kampanią promocyjną Waszego albumu w dotychczasowej historii zespołu. Z czego to wynika?

Nikita Kamprad: Myślę, że masz rację. Mam wrażenie, że dzięki „Innern” zespół wszedł na nowy poziom. Wystarczy spojrzeć na koncerty, które zagraliśmy po premierze płyty. Na Mystic Festival, Alcatraz Open Air czy Brutal Assault zdarzało się, że ludzie nie mogli już wejść do namiotu lub sali, ponieważ miejsca były całkowicie wypełnione. Również nasza ubiegłoroczna trasa klubowa była największą, jaką kiedykolwiek zagraliśmy.

Nowy album i towarzyszące mu koncerty wyraźnie zwiększyły naszą rozpoznawalność. Oczywiście właśnie do tego dąży każdy zespół: nie chcesz zrobić kroku wstecz ani przy nowej płycie, ani podczas kolejnej trasy. Jednocześnie nigdy nie wiadomo, czy kolejny materiał trafi w oczekiwania słuchaczy. Nam tym razem się udało. Mam nadzieję, że przy następnym albumie zrobimy kolejny krok naprzód.

„Innern” jest już na rynku od ponad roku. Jaki jest odbiór tej płyty przez publiczność i media? Jak po roku oceniacie swoje dzieło? Czy jest już coś, co chcielibyście na tej płycie zmienić?

Nikita Kamprad: Szczerze mówiąc, nadal jestem z tej płyty bardzo zadowolony. Proces jej powstawania był długi, ale satysfakcjonujący od początku do końca: od komponowania, przez preprodukcję, właściwe nagrania, miks i mastering, aż po promocję i premierę. Tym razem wszystko ułożyło się bardzo dobrze. Nie widzę dziś żadnego elementu muzycznego ani produkcyjnego, który chciałbym zmienić.

Nie o każdym naszym albumie myślę w ten sposób. W przypadku niektórych płyt nie byłem po czasie w pełni zadowolony z miksu, wokali albo gitar. Tak jest na przykład ze „Stellar”, choć to bardzo osobiste odczucie, a wiele osób uwielbia ten album. Nadal jestem z niego dumny, lecz dziś być może zrobiłbym pewne rzeczy inaczej. W przypadku „Innern” jest odwrotnie: obecnie nie zmieniłbym niczego. Może za dziesięć lat spojrzę na niego inaczej.

Reakcje mediów także były bardzo dobre. Nie natknąłem się na wiele negatywnych recenzji, ale jeśli takie się pojawiły, to w porządku. Muzyka jest czymś osobistym, a nasz rodzaj black metalu nie jest dla każdego. Czasem przeszkodą bywa już sama długość utworów.

Fani docenili jednak nasz powrót do dłuższych form. Pierwszy utwór trwa ponad dziewięć minut, drugi ponad dziesięć, a cały album ma tylko sześć kompozycji. Trudno wybrać z niego pojedynczy utwór na singiel. Uważam, że należy słuchać go jako całości. Trzeba usiąść, założyć słuchawki i poświęcić mu około czterdziestu pięciu minut. Bardzo cenię, kiedy słuchacze chcą poświęcić mu ten czas i odkrywać nie tylko muzykę, lecz także teksty. To znaczy, że zrozumieli nasze intencje.

Który utwór lubicie najbardziej?

Nikita Kamprad: To zmienia się cały czas, ale obecnie wskazałbym „Eos”, ponieważ właśnie ten utwór najbardziej lubię grać na żywo.

Według mnie „Innern” to płyta wybitna, a w moim podsumowaniu ubiegłego roku zajęła pierwsze miejsce. Którą z nich polecilibyście komuś, kto nie zna twórczości Der Weg Einer Freiheit?

Nikita Kamprad: Wybrałbym nasz debiutancki album „Der Weg Einer Freiheit”. Kiedy patrzę na całą dyskografię, widzę bardzo liniowy rozwój naszej muzyki: od pierwszej płyty aż po „Innern”. Każde kolejne wydawnictwo wnosiło coś nowego.

Na „Stellar” zaczęły pojawiać się czyste wokale, a na „Finisterre” wprowadziliśmy pierwsze brzmienia i tekstury syntezatorowe. Debiut pokazuje najbardziej surową, podstawową wersję Der Weg Einer Freiheit, taką, jaka istniała w 2009 roku. „Innern” reprezentuje współczesne oblicze zespołu, które nadal zachowuje nasze korzenie: blasty, melodyjne riffy, krzyk oraz inne tradycyjne elementy black metalu.

Jeżeli ktoś pozna debiut i „Innern”, będzie mógł sobie wyobrazić, jak brzmią albumy znajdujące się pomiędzy nimi.

Skąd wziął się pomysł na instrumentalną wersję „Innern”? Planujecie wydać ją fizycznie? Przy okazji: czym różni się „Finisterre III” z albumu oryginalnego od wersji na wydaniu instrumentalnym?

Nikita Kamprad: Pomysł wyszedł od naszego basisty Alana. „Xibalba” była drugim utworem ukończonym instrumentalnie jako demo nowego albumu, ale ostatnim, do którego dodaliśmy wokale. Przez wiele miesięcy istniała więc wyłącznie w wersji instrumentalnej. Alan tak bardzo się do niej przyzwyczaił, że po dodaniu wokali usłyszał właściwie nową kompozycję. Nie lepszą ani gorszą, po prostu inną. Zasugerował więc, abyśmy wydali pierwotną wersję.

Początkowo myśleliśmy o jednym utworze, ale później zdecydowaliśmy się udostępnić cały album w wersji instrumentalnej i sprawdzić, jak zareagują słuchacze, a także jak sami odbierzemy tę muzykę bez wokalu.

Nie ograniczyłem się do wyciszenia ścieżek wokalnych. W nowym miksie mocniej wyeksponowałem poszczególne instrumenty oraz charakterystyczne elementy utworów, między innymi niektóre przejścia perkusyjne. Kiedy znika wokal, zwykle znajdujący się w centrum miksu, wyłania się zupełnie nowy świat instrumentów.

W przypadku „Finisterre III” nie musiałem właściwie niczego zmieniać, ponieważ już na oryginalnym albumie jest to krótki utwór instrumentalny. W obu wydaniach brzmi więc tak samo.

Reakcje były bardzo pozytywne. Ludzie lubią zanurzać się w muzyce bez wokalu. Słyszałem nawet, że niektórzy zasypiają przy tej wersji. To trochę zabawne, ale zrozumiałe: ciągły krzyk raczej nie pomaga zasnąć, a wydanie instrumentalne może działać uspokajająco.

Jeżeli chodzi o wydanie fizyczne, decyzja nie należy do nas. Prawa do „Innern” ma wytwórnia, a ona musi ocenić ryzyko i przewidywaną sprzedaż. Szczególnie w przypadku winyla uznano je za zbyt duże. Sami chętnie przygotowalibyśmy takie wydanie, ale obecnie nie mamy takiej możliwości. Zgodnie z naszą umową dopiero po dziesięciu latach będziemy mogli sami zdecydować o fizycznym wznowieniu.

Jakie są Wasze pozostałe plany wydawnicze na najbliższy czas? Macie już coś w szufladzie?

Nikita Kamprad: W 2017 roku wydaliśmy „Finisterre”, prawdopodobnie jeden z najważniejszych albumów w naszej historii. Dla wielu osób był to pierwszy kontakt z Der Weg Einer Freiheit. W 2027 roku minie dziesięć lat od jego premiery, dlatego album doczeka się wznowienia.

Z jubileuszem będzie jednak związane również wyjątkowe wydawnictwo. Nie mogę jeszcze zdradzić szczegółów, ale przedstawi ono fanom, a także osobom, które jeszcze nas nie znają, nowe wersje utworów z „Finisterre” oraz kompozycji z innych etapów działalności zespołu. Intensywnie pracujemy nad tym, aby projekt ukazał się w przyszłym roku.

Jesienią planujemy także kolejną trasę. Mogę więc zapewnić, że coś nowego na pewno się pojawi.

Dziękuję Ci za rozmowę.

Artykuł DER WEG EINER FREIHEIT: „Szczerze mówiąc wolę tę bliskość” pochodzi z serwisu KVLT.

Nowa kompozycja zajmuje siódme miejsce na trackliście wydawnictwa. To posępny i melancholijny utwór, którego ważnym elementem jest rozbudowana gitarowa solówka. Tekst przedstawia zmęczonego wędrowca mierzącego się ze zwątpieniem, zdradą oraz ciężarem własnych błędów w obliczu nadchodzącej zimy.

Teledysk do „Hollow Hearts On The Trail To Eden”

Na „Riders of the Setting Sun” zespół rozwija brzmienie budowane przez ostatnią dekadę. Do charakterystycznej dla siebie muzyki wprowadza elementy post-punku, amerykańskiego folku oraz rock and rolla, wykonując kolejny krok poza scenę ekstremalnego metalu, z którą początkowo był kojarzony.

Po raz pierwszy za produkcję albumu Wayfarer odpowiadał Ben Chisholm, znany ze współpracy z Chelsea Wolfe. W nagraniach i miksie uczestniczyli również James Barone z Beach House oraz Iver Sandøy z Enslaved.

Na płycie pojawią się także zaproszeni goście. W utworze „Perdition’s Crossing” wystąpił David Eugene Edwards, w „Casey’s Last Ride” zaśpiewała Kelly Schilling, a w kompozycji „Grey Country” pojawił się Munly J Munly. W zamykającym album utworze „Prairies Of Babylon” udział wzięła Midwife.

Okładka autorstwa Tony’ego Stelli

Oprawę graficzną „Riders of the Setting Sun” stworzył Tony Stella, artysta znany z prac związanych ze światem plakatu filmowego. Okładka albumu należy do ostatnich dzieł przygotowanych przez Stellę przed jego śmiercią w 2026 roku.

Wayfarer i wytwórnia Vesperian podkreślają, że możliwość współpracy z artystą była dla nich zaszczytem.

Pre-order „Riders of the Setting Sun”

Album „Riders of the Setting Sun” ukaże się 20 listopada 2026 roku w wersji cyfrowej oraz licznych formatach fizycznych. Przedsprzedaż wydawnictwa jest już dostępna tutaj.

Dostępne wydania albumu

• limitowany CD Digipak,
• limitowana kaseta z przezroczystą pomarańczową obudową i kolorową wkładką typu J-card,
• czarny winyl z książeczką LP i paskiem OBI,
• limitowany picture disc w wycinanej okładce, z książeczką LP i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 500 egzemplarzy,
• „high noon heat” LP na czerwonym winylu ze złotym, metalicznym splatterem, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 700 egzemplarzy wyłącznie w Europie,
• „prairie twilight” LP na pomarańczowo-czerwonym winylu typu merge, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 700 egzemplarzy wyłącznie w Ameryce Północnej,
• „glowing embers” LP na pomarańczowo-złoto-czarnym winylu typu splatter, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 500 egzemplarzy wyłącznie w Ameryce Północnej,
• „barren plains” LP na przezroczystym winylu z czarno-żółtymi elementami, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 300 egzemplarzy wyłącznie w europejskim Bandcampie i sklepie internetowym Vesperian,
• „exit wound” LP na czerwono-białym winylu typu splatter, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 300 egzemplarzy wyłącznie w amerykańskim Bandcampie,
• „Grand Mesa dawn” LP na żółtym winylu z czerwonym wzorem typu ink spot, z książeczką LP, plakatem i paskiem OBI, dostępny w nakładzie 300 egzemplarzy wyłącznie za pośrednictwem francuskiego Frozen Records.

Tracklista „Riders of the Setting Sun”

01. The Dusklands (04:58)
02. Perdition’s Crossing (03:59) feat. David Eugene Edwards
03. Black Roses & Early Graves (04:45)
04. Casey’s Last Ride (04:07) feat. Kelly Schilling
05. Fell Spur (02:52)
06. Grey Country (05:35) feat. Munly J Munly
07. Hollow Hearts On The Trail To Eden (05:35)
08. Prairies Of Babylon (05:15) feat. Midwife

Artykuł WAYFARER prezentuje nowy singiel „Hollow Hearts On The Trail To Eden” pochodzi z serwisu KVLT.

Formacja zapowiedziała swój czwarty album studyjny zatytułowany „Vyraj„. Wydawnictwo miało premierę 7 sierpnia 2026 roku nakładem Prophecy Productions. Nowy materiał jest kolejnym dużym krokiem w artystycznym rozwoju DYMNA LOTVA. Choć fundamentem brzmienia grupy pozostają black metal i post-black metal, na „Vyraj” zespół jeszcze mocniej sięga po doom, heavy i progressive metal, elektronikę, gotycki mrok oraz elementy białoruskiego folkloru.

Koncepcyjną osią albumu jest tak zwana białoruska etnoastronomia. W słowiańskich wierzeniach rozgwieżdżone niebo wiąże się zarówno z podróżą, jak i zaświatami. Tytułowy „Vyraj” oznacza mityczną krainę, do której ptaki odlatują na zimę i gdzie dusze zmarłych odnajdują ostateczny spoczynek. W tej symbolice zespół splata dawne legendy z doświadczeniem przymusowej emigracji, utraty domu i pragnieniem powrotu.

Premiera płyty „Vyraj” w formie cyfrowej

Nagrania, goście i creditsy

Na albumie „Vyraj„pojawiło się grono zaproszonych muzyków reprezentujących różne oblicza sceny metalowej i dark ambientowej.

• Aaron Stainthorpe (High Parasite, ex-My Dying Bride) – wokale w utworze „The Boat Of Despair”
• Ingvarr (Schreigarm) – wokale w utworze „Return My Coffin Home”
• Déhà (Wolvennest) – fretless bass w utworze „Return My Coffin Home”
• Deanna F. – harfa w utworze „Veha”
• Andrii „Deicider” Sovgar – chórki w utworze „Bu Samoje”
• Miraslava Palynskaya oraz Jan Palynski – dziecięce partie wokalne w utworze „Veha”
• Velzevul – dodatkowe wokale oraz efekty dźwiękowe (FX) w utworze „Return My Coffin Home”
• chór Balbuta w utworze „Bu Samoje”: Andrii „Deicider” Sovgar, Jan Mačuĺski, Aliaksandr Čarnuha, Jauhien, Mikita

Wizualna strona wydawnictwa również została silnie powiązana z główną ideą albumu. Zdjęcia wykorzystane na potrzeby okładki i książeczki albumu powstały podczas nocnej sesji w wymierającej białoruskiej wsi, z której pochodzą przodkowie wokalistki Nokt. Fotografie wykonano przy rodzinnym cmentarzu w czasie roju Perseidów, co bezpośrednio łączy oprawę graficzną z motywem gwiazd, śmierci, pamięci i drogi do mitycznego Vyraju.

Sesja nagraniowa albumu została zrealizowana w kilku studiach w Polsce. Partie perkusji nagrano pod okiem Piotra Nowaka w Studio Młyn w Bycinie, wokale zarejestrowano z pomocą Pavla Sinili w warszawskim Everest Studio, natomiast nagrania gitar i basu odbyły się w Hata Studio w Warszawie, gdzie za ich realizację odpowiadał Jauhien.

Za oprawę wizualną wydawnictwa odpowiada Jauhien, który przygotował zarówno okładkę albumu, jak i kompletny layout.

Formaty wydania

Album „Vyraj” ukazał się w kilku formatach. Wydawnictwo jest dostępne jako:

• digital,
• CD digipak z 16-stronicową książeczką,
• gatefold LP na czarnym winylu,
• gatefold LP na winylu Jellyfish Galaxy marbled, limitowanym do 300 egzemplarzy,
• artbook 2-CD w twardej oprawie, format 18 x 18 cm, 60 stron, z dodatkowymi zdjęciami, liner notes oraz bonusowym CD zawierającym 8 dodatkowych utworów.

Album „Vyraj„jest dostępny w sprzedaży pod poniższymi adresami: SPKR Store | Prophecy Productions | Bandcamp – Vyraj | Bandcamp – Vyraj Deluxe Edition

Tracklista płyty „Vyraj”

1. Zory
2. Veha
3. The Boat Of Despair
4. Viedźmieragina
5. Niama Darohi
6. Bu Samoje
7. Ustań Za Mianie
8. Return My Coffin Home

Artykuł DYMNA LOTVA: premiera płyty „Vyraj” pochodzi z serwisu KVLT.

Formacja zapowiedziała swój czwarty album studyjny zatytułowany „Vyraj„. Wydawnictwo ukaże się 7 sierpnia 2026 roku nakładem Prophecy Productions. Nowy materiał ma być kolejnym dużym krokiem w artystycznym rozwoju DYMNA LOTVA. Choć fundamentem brzmienia grupy pozostają black metal i post-black metal, na Vyraj zespół jeszcze mocniej sięga po doom, heavy i progressive metal, elektronikę, gotycki mrok oraz elementy białoruskiego folkloru.

Koncepcyjną osią albumu jest tak zwana białoruska etnoastronomia. W słowiańskich wierzeniach rozgwieżdżone niebo wiąże się zarówno z podróżą, jak i zaświatami. Tytułowy Vyraj oznacza mityczną krainę, do której ptaki odlatują na zimę i gdzie dusze zmarłych odnajdują ostateczny spoczynek. W tej symbolice zespół splata dawne legendy z doświadczeniem przymusowej emigracji, utraty domu i pragnieniem powrotu.

Klip do singla „The Boat Of Despair” z Aaronem Stainthorpe’em

Pierwszym singlem promującym „Vyraj” był „The Boat Of Despair”. W utworze gościnnie wystąpił Aaron Stainthorpe, znany z High Parasite oraz wieloletniej działalności w My Dying Bride. Kompozycja sięga do symboliki przeprawy pomiędzy światem żywych i umarłych, a jej klimat dodatkowo podkreśla mroczny teledysk zrealizowany 40 metrów pod ziemią.

Klip do „The Boat Of Despair” został nakręcony w Zabytkowej Kopalni Srebra oraz Sztolni Czarnego Pstrąga w Tarnowskich Górach. Za reżyserię odpowiada Ryncuk Vystarobski.

Klip do singla „Return My Coffin Home” z udziałem Ingvarra

Drugim opublikowanym singlem jest „Return My Coffin Home”, w którym pojawił się Ingvarr z ukraińskiej formacji SCHREIGARM. Utwór został napisany w języku białoruskim i ukraińskim, a jego tematem jest głęboka tęsknota za ojczyzną oraz pragnienie powrotu do domu nawet po śmierci.

W kompozycji wykorzystano tradycyjne białoruskie zaklęcia ochronne oraz odniesienia do ukraińskiej pieśni ludowej „Plyve Kacha Po Tysyni”. Utwór został zadedykowany pamięci Bartka, zmarłego przyjaciela i fana zespołu. Za reżyserię teledysku ponownie odpowiada Ryncuk Vystarobski.

Nagrania, goście i creditsy

Na albumie „Vyraj„pojawiło się grono zaproszonych muzyków reprezentujących różne oblicza sceny metalowej i dark ambientowej.

• Aaron Stainthorpe (High Parasite, ex-My Dying Bride) – wokale w utworze „The Boat Of Despair”
• Ingvarr (Schreigarm) – wokale w utworze „Return My Coffin Home”
• Déhà (Wolvennest) – fretless bass w utworze „Return My Coffin Home”
• Deanna F. – harfa w utworze „Veha”
• Andrii „Deicider” Sovgar – chórki w utworze „Bu Samoje”
• Miraslava Palynskaya oraz Jan Palynski – dziecięce partie wokalne w utworze „Veha”
• Velzevul – dodatkowe wokale oraz efekty dźwiękowe (FX) w utworze „Return My Coffin Home”
• chór Balbuta w utworze „Bu Samoje”: Andrii „Deicider” Sovgar, Jan Mačuĺski, Aliaksandr Čarnuha, Jauhien, Mikita

Wizualna strona wydawnictwa również została silnie powiązana z główną ideą albumu. Zdjęcia wykorzystane na potrzeby okładki i książeczki albumu powstały podczas nocnej sesji w wymierającej białoruskiej wsi, z której pochodzą przodkowie wokalistki Nokt. Fotografie wykonano przy rodzinnym cmentarzu w czasie roju Perseidów, co bezpośrednio łączy oprawę graficzną z motywem gwiazd, śmierci, pamięci i drogi do mitycznego Vyraju.

Sesja nagraniowa albumu została zrealizowana w kilku studiach w Polsce. Partie perkusji nagrano pod okiem Piotra Nowaka w Studio Młyn w Bycinie, wokale zarejestrowano z pomocą Pavla Sinili w warszawskim Everest Studio, natomiast nagrania gitar i basu odbyły się w Hata Studio w Warszawie, gdzie za ich realizację odpowiadał Jauhien.

Za oprawę wizualną wydawnictwa odpowiada Jauhien, który przygotował zarówno okładkę albumu, jak i kompletny layout.

Formaty wydania i preorder

Album „Vyraj” ukaże się w kilku formatach. Wydawnictwo będzie dostępne jako:

• digital,
• CD digipak z 16-stronicową książeczką,
• gatefold LP na czarnym winylu,
• gatefold LP na winylu Jellyfish Galaxy marbled, limitowanym do 300 egzemplarzy,
• artbook 2-CD w twardej oprawie, format 18 x 18 cm, 60 stron, z dodatkowymi zdjęciami, liner notes oraz bonusowym CD zawierającym 8 dodatkowych utworów.

Preorder albumu Vyraj jest dostępny pod poniższymi adresami: SPKR Store | Prophecy Productions | Bandcamp – Vyraj | Bandcamp – Vyraj Deluxe Edition

Tracklista płyty „Vyraj”

1. Zory
2. Veha
3. The Boat Of Despair
4. Viedźmieragina
5. Niama Darohi
6. Bu Samoje
7. Ustań Za Mianie
8. Return My Coffin Home

Artykuł DYMNA LOTVA odsłaniają kolejne karty albumu „Vyraj” pochodzi z serwisu KVLT.

W kwestii zorzowego modus operandi oraz jakości jego wykonania żadnej rewolucji, ani nawet szczególnej ewolucji w gruncie rzeczy nie ma – i bardzo dobrze, bo na polu melodyjnego post-blacku wielkopolski duet wraz z ponownie bębniącym Mateuszem Wróblem naprawdę nie ma sobie równych. Jedynym odstępstwem od tej tezy jest zamykający album The Devil Wears Well – tematycznie odstający od pozostałych kompozycji, trochę thrashowy, trochę satyriconowy (z wyraźnym wskazaniem na black’n’rollową erę Norwegów), po prostu znakomity, niesamowicie nośny i z ogromnym potencjałem headbangingowym. Zaprawdę powiadam wam – będzie to koncertowy killer. Dobrze też wiedzieć, że w takiej estetyce zespół również doskonale się odnajduje. Czy oznacza to więcej tego rodzaju prób w przyszłości? Byłbym na tak!

Pozostałe pięć numerów (sześć, jeśli wliczać trzyminutową trzecią odsłonę instrumentalnej Zorzy) nie odstępują niczym od tego, do czego panowie przyzwyczaili już swoich fanów. Już w otwierającym płytę numerze tytułowym zawarte jest wszystko, co tygryski lubią najbardziej – szybkie tempo, wgniatające w ziemię zwolnienie, chwytliwe melodie i ich podniosły nastrój, dzięki któremu ma się uczucie uczestniczenia w historii epickich rozmiarów. A dalej wcale nie jest gorzej – na pierwszy plan wysuwają się przede wszystkim fenomenalny Against Theocracy (kolejny kawałek, przy którym na samą myśl o koncercie boli mnie kark) i Stormspell z cudownej urody solówką, również My Wounds i Death III nie odstępują na krok od poziomu, którego od ZØRZY można oczekiwać. Cholera, w punkt pasuje tutaj nawet instrumentalna Zorza III, na której drugą odsłonę z Hellven trochę kręciłem nosem. Dużo lepiej od Refura wypada też Amorth, drobne użycie klawiszy tu i ówdzie dodaje całości klimatu, a materiał jest jeszcze lepiej wyprodukowany.

Myślałem, że wiele lepiej niż na Hellven być nie może, a tu proszę! Na Twilight of the Golden Star zespół poprawił drobne mankamenty poprzedniczki i dodatkowo jeszcze bardziej wzmocnił fundamenty swojego sukcesu. Efektem jest najlepsze jak do tej pory wydawnictwo ZØRZY – dające fanom więcej tego samego, ale na jeszcze wyższym poziomie wykonania, kończące się wskazówką, że skład może w przyszłości zawędrować w bardziej black’n’rollowe rejony. Dla mnie bomba, krążek ten jest według mnie bez wad, więc i ocena może być tylko jedna.

Artykuł ZØRZA – „Twilight of the Golden Star” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Fourth Dimensional Dreamscape to szósty album w dorobku tej dowodzonej przez multiinstrumentalistę Camerona Boescha kapeli. Trzon jego grania stanowią elementy zaczerpnięte z szeroko pojętego black metalu: skrzekliwy wokal, nawałnica perkusyjnych blastów oraz charakterystyczny gitarowy przester (tzw. necrosound). Amerykanie starają się go łączyć z tradycyjnym już w post blacku lekkim gitarowym rozmyciem oraz zagrywkami charakterystycznymi dla jazzu. Nie jest to jednak amerykańska wersja White Ward, gdyż jazzowe motywy stanowią tu jedynie tło, służą rozmiękczeniu gitarowo-perkusyjnej ściany dźwięku. Doskonale słychać to w otwierającym album numerze Memoir of a Frail Past. Zastosowano tu zabieg fortepianowego tła, które wychodzi poza ogólną tonację utworu, a łącząc się z gitarą i perkusją, nadaje mu przestrzeni i wprowadza trochę powietrza w dźwiękową strukturę. Owej przestrzeni jeszcze więcej dostajemy w In Reverie’s Embrace. Tutaj momentami klawisze wychodzą na pierwszy plan, tworząc interesujący muzyczny pejzaż. Zdecydowanie bardziej metalowo robi się w Life Thief. W tym utworze gitara jest instrumentem pierwszoplanowym. Trafimy tutaj nawet na fragmenty, gdzie powszechny na albumie blackowy scream przechodzi w death metalowy growl. Co ciekawe, kawałek ten nie traci przez to nic ze swego nostalgicznego charakteru.

Utwory na Fourth Dimensional Dreamscape są długie i co za tym idzie dość rozbudowane. Mimo tego ciężko im zarzucić progresywny charakter, gdyż są oparte na dosyć prostych motywach. Wyjątkiem jest tutaj najdłuższy, prawie czternastominutowy wieńczący album The Optimist. W tym przypadku zmiany tempa i nastroju są bardzo przemyślane i w konsekwentny sposób budują klimat. Jest tam również gitarowa solówka, która nie przyniosłaby wstydu takiemu Dream Theater. Warto zaznaczyć, że nie uświadczymy na tym albumie zbyt wielu shoegazowych motywów, które są stałym elementem współczesnego post-black metalu. Owszem, trafiają się takie momenty, ale stanowią one jedynie subtelną przyprawę, a nie esencję muzyki Nullingroots. Jestem jednak przekonany, że nie zniechęci to fanów tego gatunku i wielu z nich chętnie zapozna się z najnowszą propozycją Amerykanów. Argumentów ku temu nie brakuje.

Artykuł NULLINGROOTS – „Fourth Dimensional Dreamscape” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Stenahoria ukaże się na winylu za pośrednictwem Tartarus Records, na kasecie za pośrednictwem Breathe Plastic i Tartarus Records oraz na płycie CD za pośrednictwem Ardua Music. Premiera wydawnictwa zaplanowana jest na 29.05.2026 (pre-order).

Formacja wypusciła właśnie nową kompozycję promującą nadchodzący album, którą zespół tak komentuje: „W utworze „The Fool on the Hill” zgłębiamy buntowniczą jasność wyboru własnej drogi, nawet gdy świat uparcie nas nie rozumie. Utwór oddaje emocjonalną surowość, która definiuje Stenahorię, przemieniając samotność i upartą nadzieję w źródło siły. Muzycznie równoważy wrażliwość i siłę, uchwycając napięcie między cichą determinacją a intensywną namiętnością. Występ Natalii obnaża to napięcie, ucieleśniając odwagę, by iść dalej, gdy ogarniają nas wątpliwości. „The Fool on the Hill” jest dla tych, którzy widzą inaczej – i nie chcą odwrócić wzroku.„

Artykuł Niderlandzki THE FIFTH ALLIANCE (post-black metal) prezentuje drugi singiel z nowej płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Za VIAMAER stoi Krystian Jurkiewicz, ale sam projekt nie kręci się wokół nazwiska. To raczej forma zapisu stanów, przez które przechodzi człowiek; sposób, w jaki można nadać kształt temu, co nieuchwytne, ale realne. Dźwięk stał się naturalnym narzędziem — miejscem, gdzie emocje nie muszą być dopowiedziane, bo słychać je w melodii, barwie, kontrastach i ciszy między nutami.

Debiutancki album „In lumine lunae” powstawał powoli, przez dwa lata, w rytmie życia — czasem przyspieszonego, czasem rozbitego, czasem zatrzymanego. To nie jest zbiór utworów. To sekwencja stanów, w których teksty po polsku prowadzą intymną narrację, a łacińskie tytuły otwierają całość na głębszy, bardziej symboliczny wymiar.

VIAMAER „In lumine lunae” to emocjonalny, surowy i przestrzenny album łączący blackgaze, post-black metal i shoegaze.

Muzykę na debiutancki albumu skomponował, nagrał, zmiksował i zmasterował Krystian Jurkiewicz. Okładkę zaprojektował Piotr Pryk. Album ukazuje się dzisiaj, 29 stycznia 2026 roku w formacie cyfrowym i płycie CD. Merch jak i muzykę w formie fizycznej można kupić tutaj.

Dzisiaj na kanałach Polish Metal Promotion oraz Metal Worship Promotion odbył się odsłuch płyty.
Album ten polecamy fanom takich kapel jak Alcest, Deafheaven, Lantlôs czy Nyktalgia.

Tracklista:
1. In excitatione terrae
2. In lumine lunae
3. Dimensio mortis
4. Ultra insaniam
5. Liberum arbitrium
6. Haec vox
7. Magna paranoia
8. Smaragdus somnium

Artykuł Dzisiaj blackgaze’owy VIAMAER wydaje album „In Lumine Lunae” pochodzi z serwisu KVLT.