Witch Fever

Bush

Volbeat

Organizatorem wydarzenia było Live Nation.
Autorem zdjęć jest karpiu.

Artykuł Volbeat, Bush, Witch Fever – Warszawa (13.10.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Za produkcję Si Vis Pacem, Para Bellum odpowiada frontman Seether, Shaun Morgan. Nad miksem czuwał Matt Hyde (Deftones, Slayer, Behemoth).

Parę tygodni wcześniej grupa udostępniła pierwszy singiel z albumu, Dangerous.

Tracklista:
01. Dead And Done
02. Bruised And Bloodied
03. Wasteland
04. Dangerous
05. Liar
06. Can’t Go Wrong
07. Buried In The Sand
08. Let It Go
09. Failure
10. Beg
11. Drift Away
12. Pride Before The Fall
13. Written In Stone

Źródło: blabbermouth.net

Artykuł Seether: nowy singiel z płyty Si Vis Pacem, Para Bellum pochodzi z serwisu KVLT.

W sieci udostępniono już dwa utworu z tego albumu. Posłuchajcie Flowers On A Grave oraz obejrzyjcie klip do Bullet Holes, który został został wykorzystany w filmie Jack Wick: Chapter 3 – Parabellum.

W czerwcu zespół ma zamiar zagrać koncert w Warszawie, wszystkie szczegóły znajdziecie w tym artykule.

Tracklista:
1. Flowers On A Grave
2. The Kingdom
3. Bullet Holes
4. Slaves
5. Blood River
6. Quicksand
7. Send In The Clowns
8. Undone
9. Our Time Will Come
10. Crossroads
11. Words Are Not Impediments
12. Falling Away

źródło: blabbermouth.net, https://genius.com/

Artykuł Wkrótce premiera nowej płyty zespołu Bush pochodzi z serwisu KVLT.

09.06.2020 – Warszawa , Klub Proxima (wydarzenie)

Przedsprzedaż biletów startuje 6 marca o godzinie 11:00 w serwisie Biletoman.

Źródło: Winiary Booking

Artykuł Londyński Bush już niebawem odwiedzi Polskę pochodzi z serwisu KVLT.

Ostatnie ich dzieło zawiera sześć utworów, które trwają razem niepełne 29 minut. To trochę krótko, przyznacie. Sama długość tego wydawnictwa, bez zapoznania z zawartością powoduje pewien niedosyt. Czy taki skromny krążek zasługuje na miano płyty? Cóż… sam nazwałbym to mini albumem, ale nie będę czepialski.

Pokrótce opowiem Wam o każdym numerze z Czerni. Wszystko rozpoczyna kawałek tytułowy, który mówi o sile ukrytej w każdym z nas. Muzycznie jest w nim energia i siła groove’u oraz wciągająca melodia refrenu. Pryzmat jest najcięższym i jednocześnie najszybszym utworem tego krążka. Kolejny W obliczu końca posiada leciutką nutkę orientalnej melodii oraz jeden z najbardziej absorbujących tekstów. W szczególności jedna z fraz przykuwa uwagę, mianowicie – „Diabeł stał się bogiem”. Numer ten trafnie opisuje jak to typowy szaraczek ma w głębokim poważaniu to, co dzieje się w dzisiejszym świecie. Iluzjana to jedyna ballada tego krążka. Muszę przyznać, że tym dziełem chłopaki z Venflon wyryli swymi dźwiękami ścieżkę w mojej pamięci, która nie zostanie tak szybko zapomniana. Jedynym niedostatkiem w tej kompozycji jest brak urozmaicenia, aż się prosi o jakiś bridge, a nie tylko standardową konstrukcję zwrotka-refren, zwrotka-refren. Jednak niedosyt ten ciut rekompensuje finalna solówka. Jeden to mała odskocznia od całości o charakterystyce bluesowej. No i na koniec – Początek, który połączyłbym z Czernią, pierwszym trackiem tego krążka, gdyż posiada podobny klimat.

Ogólnie rzecz ujmując krążek jest dobry, bez zbędnych achów i ochów. To kawał dobrze skomponowanej muzyki w obrębie gatunków, które wymieniłem wyżej. Mogłoby oczywiście być lepiej, gdyby całość trwała dłużej, a kompozycje byłyby ciut bardziej nieszablonowe. Także Czerń jest płytą w sam raz dla tych, którzy lubią nowoczesne, mało urozmaicone, wręcz mainstreamowe podejście do grania metalu.

Artykuł VENFLON – „Czerń” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Nisko, melodyjnie, bez nadęcia, ale instrumentalnie na bogato i z polotem – tego się spodziewałam, a jeszcze więcej otrzymałam. Przede wszystkim kolejny raz podkreślę, jak bardzo cenię zespoły, które w worku kilku lansowanych i nieco ramowo ograniczanych gatunków znajdują to, co najciekawsze i tworzą od początku po swojemu swój specyficzny, rozpoznawalny styl. Sunnata nie boi się ani ciężaru sludge, ani brudu grunge, ani dronowych przesterów i riffów na nutę stoner/doom, a przy tym tak zgrabnie wszystko ze sobą łączy, że zupełnie nie mam zamiaru przypinać im jakiejkolwiek metki – oni grają właśnie po „sunnatowemu”. I to jest wspaniałe! W przypadku Outlands na pewno odczuwam niewielkie pokłosie rezygnacji z ciężaru na rzecz pozornie mniej skomplikowanych kompozycji. Ale spokojnie, dzieje się na tym albumie o wiele więcej niż można przypuszczać. Zdecydowanie największą zaletą tego wydawnictwa jest odpowiednie wyważenie ciężaru i pewnego mistycyzmu czy – jak niektórzy zwykli ich określać – grunge’owego szamanizmu. Drastyczniej zmiany stylistyki nie ma, gitary nadal brzmią diabelnie nisko, bas Michała Dobrzańskiego przecudownie się wygina, a perkusja Roberta Ruszczyka stanowi swego rodzaju kręgosłup, który podtrzymuje całość, aby nie rozlała się za bardzo po najróżniejszych acz bardzo przyjemnych wariacjach. Jest jednak coś, co niezwykle miło mnie zaskoczyło. Wokale! No, no, Panie Szanowny Szymonie Ewertowski, Pan żeś się wspiął właśnie na wyżyny! Do tego wokalne backgroundy Adriana Gadzimierza genialnie uzupełniają pewną manieryczność Szymona w stronę legendarnego Layne’a Stayleya. Panowie wyraźnie (dosłownie i w przenośni) rozśpiewali się i rozbudowali brzmienie na Outlands, czego rezultatem są najlepsze jak do tej pory utwory w historii zespołu w postaci singlowego Outlands, dynamicznego Ascender i totalnego dla mnie, ostatniego Hollow Kingdom. Cały album świetnie buja, żyje. Każdy utwór ma w sobie jakąś tajemniczość, opatuloną specyficzną aurą, stopniowanie napięcia i punkty kulminacyjne, które płyną swoim określonym torem, przy czym wszystko razem wydaje się przemyślane i dopracowane. Jeśli mam się na siłę przyczepiać, najmniej myślami zapuszczam się w trzeci utwór Scars, który zaskakuje trochę żywszym tempem, jednak zakończenie z niepokojącą atmosferą i przyspieszeniem rodem z klimatu We Die Young Alice In Chains momentalnie przywraca mnie na właściwą ścieżkę zachwytu nad płytą. Gdyby zaś zamarzyło mi się wysnuwać domniemania inspiracji, którymi Panowie posłużyli się nagrywając Outlands, oprócz wspomnianych AiC dosłuchuję się nawet zaginanej psychodelii w stylu wczesnego Soundgarden czy riffowania gdzieś po środku soundu Electric Wizard. Sunnata jednak pozostaje bez dwóch zdań Sunnatą w swoim własnym, wyśrubowanym nie do końca pod linijkę genialnym brzmieniu.

Na koniec słowo o opracowaniu wydawnictwa. Okładkę zdobi piękna grafika Macieja Kamudy, która oddaje w pełni meandryczny klimat pieśni Outlands. Album został zarejestrowany w Monochrom Studio, a nad miksami i masteringiem czuwał nieoceniony Haldor Grunberg – kłaniam się nisko w pas po kostki. Brzmieniowo nie mam absolutnie nic do zarzucenia. Takiej produkcji nie jeden może pozazdrościć!

Podsumowując wszystkie „za” i prawie zero „sprzeciwów”, nie rozpisuję tematu na więcej części pierwszych, pozdrawiam Państwa serdecznie i radzę zaufać moim przewidywaniom – Sunnata ma obecnie wszystko, aby ruszyć na podbój największych scen, albo Waszych wnętrz (niepotrzebne skreślić). Życzę im tego z całego czarnego serca!

 

Artykuł SUNNATA – „Outlands” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Przed Seether zaplanowane były aż dwa supporty w postaci  Sons of Texas i LTNT. O ile pierwszego koncertu nie udało mi się zobaczyć, tak drugi pozytywnie mnie zaskoczył. Brytyjskie trio o dziwnej nazwie LTNT zagrało bardzo dynamicznie i żywiołowo w tonacji rockowej z przytupem, w stylu przypominającym Biffy Clyro. Wokalista i gitarzysta w spodniach w kosmos (piękne!) robił, co mógł, aby publika trochę się poruszała, energicznie zachęcając do włączenia się w ten rockowy wir. Z pewnością polecam zespół sprawdzić i i zapoznać się co mają do powiedzenia.

Headliner pojawił się na deskach Progresji punktualnie o godzinie 22.00. Set rozpoczęli najnowszym singlem z płyty Poison The Parish pt. Stoke On Fire i od początku coś zaczęło zgrzytać. Głupie mam te uszy, ale niestety gitary (wymieniane przez technicznych odpowiednio do utworów) Shauna Morgana najzwyczajniej w świecie nie stroiły, co szczególnie było słychać w krótkich zajawkach pomiędzy utworami. Dziwne to, bo wokalnie nie mam nic Shaunowi do zarzucania, za to instrumentalnie czasem coś w tych moich uszach zabolało. W miarę realizacji setlisty niewiele się poprawiło. Najlepiej wypadły sztandarowe hity, tj. akustycznie zagrany Broken (podczas wykonu ktoś nawet wyciągnął zapalniczkę! „gimby nie znajo”), Words As Weapons czy Fine Again. Zespół najwyraźniej musiał się rozkręcić, bo im dalej, tym utwory brzmiały lepiej. Za to publika rozkręcania nie potrzebowała i ona była prawdziwą gwiazdą tego wieczoru. Fani pokazali muzykom Seether, jak doskonale znają ich repertuar, i jak zespół doceniają. Natomiast od strony formacji kontakt był znikomy. Nie znam zwyczajów Seether, ale krótkie „thank you”, bez jakiegokolwiek przywitania, bez reakcji na skandowanie, oklaski, to trochę skąpo. Właściwie tylko basista Dale Stewart okazywał radość obcowania z polską publiką w ogóle. Przy Fake It zrobiło się już jednak tak gorąco, że nawet Morgan wydawał się to zauważyć. Późno. No cóż, pewnie taki styl. 

Na koniec słowo o samym koncercie jako całości. Nie do końca koncert Seether spełnił moje oczekiwania. Przeboleję brak kontaktu z publiką, wybaczę brak bisów, pogodzę się z brakiem profesjonalnych zdjęć z tego koncertu, a fałsze instrumentalne pozostawię bez komentarza. Seether wystąpili we czwórkę, wraz z gitarzystą wspomagającym, jednak nie porwali mnie ani repertuarem, ani sposobem jego wykonania. Mimo wszystko cieszę się, że mogłam zobaczyć zespół na żywo, bowiem jest to jeden z ostatnich cieni dawnej fascynacji post-grungem, więc okazja może długo się nie powtórzyć. Dzięki Go Ahead, dzięki Progresja, pozdrawiam chłodniej Seether.

Setlista:

Stoke the Fire
Gasoline
Truth
My Disaster
Nobody Praying for Me
Rise Above This
Broken
Country Song
Words As Weapons
No Jesus Christ
Fine Again
Let You Down
Fake It
Betray and Degrade
Remedy

Artykuł Seether – Warszawa (27.09.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Album Poison The Parish to przede wszystkim kawał dobrego brzmienia, nad którym czuwał sam Shaun Morgan. Liczyłam więc na znaczące zmiany, polot. Ostatecznie jest dość zachowawczo, w większości bez dłuższych frywolnych zagrywek, ale materiał w całości smakuje. Każda nutka spełnia swoją określoną rolę, każdy dźwięk wydaje się na miejscu, żadnych wydziwionych przesterów, żadnej prowizorki. Jest za to ciężej w ogólnej ocenie płyty. Niemal stonerowo brzmią najdłuższy Emotionless i zimny, ostrzejszy, singlowy Let You Down. Przedpremierowe zajawki to zresztą mocna strona tego albumu. Zarówno Stoke The Fire ze świetnym refrenem, jak i Nothing Left, gdzie jest i krzyk, i skojarzenia z Coreyem Taylorem, wpadają w ucho i kuszą melodyjnością. Nie zachwyca mnie jednak lżejsza seetherowa poprawność. Utwory takie, jak Betray And Degrade czy mocno średni Saviours szybko nudzą i uciekają gdzieś w otchłań takich samych podobnych do siebie utworów rockowych. Podobnie sprawa wygląda z numerem Count Me Out ze wstępem kojarzącym się ze starą, poczciwą Nirvaną. Za to jeśli pójść w tę stronę grungem zacienioną, totalnie wpada w mój przedział gustu Take a Minute, który niskimi, mozolnymi gitarami może przypominać smoliste brzmienie Alice In Chains. Zwykle nie było mi po drodze z balladową odmianą Seether, ale tym razem doskonale się odnalazłam, szczególnie przy Sell My Soul, którą mogę swojsko nazwać po prostu fajną piosenką z ładnymi solówkami i przyjemną gitarą akustyczną w tle. Od razu na myśl przychodzą mi Synowie Anarchii i ich gangsterski, motocyklowy żywot; właściwie cała płyta weszłaby w taki klimat.

W podsumowaniu wydawnictwo Poison The Parish wypada całkiem dobrze. Seether nigdy nie należeli do czołówki zespołów zgarniających najważniejsze nagrody muzyczne, nie było o nich nadto głośno, nie wychodzili specjalnie poza ustalone ramy swojej twórczości. Tymczasem wydając niniejszy, siódmy w swoim dorobku album, pokazali tak naprawdę najdojrzalszą odmianę siebie samych. Wydawać by się mogło, że na przestrzeni lat powiedzieli już wszystko, że haczyki, które zarzucali kiedyś, dziś już nie zdołają złowić nowych słuchaczy, ale o dziwo jest wręcz przeciwnie. Album okazał się spójny, z kolekcją piosenek, którą zwyczajnie przyjemnie się trawi. Cięższe partie na przemian z lekkimi, wspomagane dobrym wokalem w chwytliwych utworach zdały egzamin. No, może pomimo dwóch czy trzech zapychaczy, które z przymróżeniem oka mogą stanowić po prostu przecinki.

Artykuł SEETHER – „Poison The Parish” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydawać by się mogło, że to wystarczy, aby publiczność kochająca takie klimaty, kupiła debiut Tortugi. Jednak zabieg łączenia stylów nie do końca się udał poznańskim muzykom. Na pierwszy rzut ucha wszystko jest poukładane, lecz już długość niektórych kompozycji wydaje się przesadzona. Brzmienie jest ogólnie na godnym poziomie, lecz momentami miks wymaga lepszej jakości realizacji w studiu.

Tortuga zaczyna się od dość krótkiego intra, by przejść w Imhotep’s Misery, który jest moim zdaniem najlepszym utworem na płycie. Ciężki, masywny i wolny riff rozlewa się jak wezbrane wody starożytnego Nilu. Czuć taki stary, zakurzony klimat dźwięków gitary. Później mamy Slave i słychać wokal, który jest schowany za ścianą delay’a. Nie policzę, ile już kapel w ten sposób nagrywa wokale. Czy nie mamy innych sposobów? Niedoskonałości w ten sposób są ukryte, ciekawe jednak, jak to będzie brzmiało na żywo. Jestem zwolennikiem prawdy w muzyce, a nie ściemniania.

Tortuga trochę ma ambicje na ten Soundgarden, trochę na ten Kyuss, i tak naprawdę słuchacz nie wie gdzie jest, i w którą stronę pójść. Całość jest wymieszana w kotle wolnych partii na cleanie i riffów. Tylko czy to danie ostatecznie jest smaczne i strawne ciężko mi jednoznacznie stwierdzić. Dałem kilka razy szansę tej muzyce i odniosłem wrażenie, że Tortuga jeszcze będzie szukać swojej drogi na kolejnych nagraniach. Fajną sprawą jest fakt, że kapele same działają i robią wszystko w 100% DIY . Jednak na chwilę obecną, widzę masę godzin pracy w sali prób i studiu.

Ocena 6/10

Artykuł TORTUGA – „Tortuga” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Skład Strange Clouds to 2 dwie gitary, bass i perkusja. Pierwsza sprawa, to świetne riffy. Gitarzyści robią robotę od pierwszego numeru Heal The Ghost, a kończąc na bardzo nostalgicznej balladzie The Tempest. Bogactwo ciekawych zagrywek i harmonii szczerze mnie zachwyciło. Panowie wypełniają pewną niszę w polskiej muzyce swoją obecnością.

Skupmy się materiale. Wspomniany wyżej Heal The Ghost, jest idealnym początkiem tego albumu. Kiedy wybrzmiewają ostatnie dźwięki i przechodzą w Black Souls, przychodzi jedna myśl – muzycy zabłądzili gdzieś w Seattle i nie chcą wracać. Doskonale słychać dość oczywiste wpływy Soundgarden i Pearl Jam. Jednak nad wszystkim panuje mimo wszystko oryginalny i niebanalny klimat. Nie zabrakło również większej tzw. przestrzeni w postaci Perdurabo i The Tempest. Jest smacznie, świeżo, momentami eklektycznie, ale równowaga jest zachowana z dopieszczeniem detali.

Być może muzyka na Calm The Storm nie jest zbyt przebojowa i trzeba z nią trochę pobyć, by w pełni docenić jej atuty. Jednak warto się w niej bardziej zagłębić i wsłuchać. Można rzec, że ten materiał jest przysłowiową „ciszą przed burzą”, a w przyszłości możemy spodziewać się samych dobrych rzeczy z Poznania.

Warto czasem pogrzebać i znaleźć tego typu zespoły. W przypadku Strange Clouds, może to być strzał w dziesiątkę, przynajmniej dla mnie. W końcu mam przed sobą materiał, który może być nową siłą na naszym rodzimym podwórku.

Artykuł STRANGE CLOUDS – „Calm Before The Storm” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.