Formację zastąpili bydgoscy The Howling Eye i to od ich występu rozpoczęłam swoją zabawę podczas tego wieczoru. Kapela zaprezentowała psychodeliczno-elektryzującą mieszankę stonera, rocka, funku i post rocka. Wydaje mi się, że jak dotąd nie było takiego gatunkowego miszmaszu podczas Post Mortem. Choć muzycznie nie były to w pełni moje klimaty, to pozostałam na sali zaintrygowana sceniczną oprawą oraz energią, jaka biła ze sceny od tria. Bawiłam się naprawdę całkiem nieźle. Zresztą sądząc po reakcjach publiki, nie mam wątpliwości, że występ The Howling Eye przypadł uczestnikom koncertu do gustu. Pomimo takiego miksu różnych dźwięków oraz nastrojów w kompozycjach, wszystko brzmiało spójnie i przyjemnie. Aż dziwne, że ta nazwa umknęła mi na naszej lokalnej scenie.

Kolejni na scenie pojawili się Panowie z poznańskiego Tarpan. To była dawka porządnego sludge/post metalu w czystej postaci. Konkretne i mocne brzmienie wypełniło malutką salę koncertową. Muszę przyznać, że nagłośnienie było nieco lepsze w porównaniu do poprzednich edycji. Zaprezentowana setlista była mocnym uderzeniem podczas tego wieczoru w NRD. Potężne brzmienie Tarpan nie dawało chwili oddechu, a głowa samoczynnie kołysała się potakująco w rytm muzyki.

A na sam koniec wisienka na trocie w postaci duńskiego Sunken. Fakt, kapela raczej mało znana, ale czuję, że to się może wkrótce zmienić. Sama wcześniej nie miałam styczności z muzyką zespołu, ale materiał z debiutu zatytułowanego Departure całkowicie zawładnął każdym moim zmysłem na żywo. Atmospheric black metal w wydaniu Duńczyków przywodził mi na myśl po części Agalloch, a po części Panopticon. Emocjonalny krzyk wokalisty tworzył idealną harmonię razem z liniami melodycznymi gitary prowadzącej. Było melancholijnie, było refleksyjnie i przede wszystkim było pięknie, czyli wszystko, co w klimatycznym blacku być powinno. Ludzie pod sceną reagowali entuzjastycznie i ciepło przyjęli zagranicznych gości podczas ich koncertu. Pomimo tego że muzycy zagrali bis, czułam ogromny niedosyt. Kompozycje Sunken tak bardzo przypadły mi do gustu, że z trudem przyjęłam do wiadomości zakończenie całego show. Zdecydowanie czekam na więcej materiału od Panów!

I tak kolejna edycja Post Mortem za nami. Kolejna, która pozwoliła mi poznać masę dobrej muzyki – i za to bardzo cenię sobie ten mini-festival. Nadal utrzymuję się w przekonaniu, że mogę jechać w ciemno, nie znając żadnego zespołu, a na pewno nie będę się nudzić. Co prawda tym razem zestawienie zespołów nie przebiło kilku poprzednich koncertów z tego cyklu, ale ostatnia kapela bardzo podbiła moją ocenę tego wieczoru na duży plus. Tradycyjnie – wyczekuję wiosennej odsłony Post Mortem. Do zobaczenia!

Autorem zdjęć jest Paweł Wygoda (Made of Light). Więcej zdjęć do obejrzenia tutaj.

Artykuł Post Mortem #8 – Toruń (31.10.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Niestety, obowiązki szarej rzeczywistości uniemożliwiły mi tym razem punktualne przybycie na miejsce. Z tego też powodu trudno jest mi cokolwiek napisać o występie pierwszej kapeli, czyli toruńskiego Angrrsth. Praktycznie występ Panów kończył się w momencie, kiedy wchodziłam do sali koncertowej, która swoją drogą już wtedy była wypełniona niemal po brzegi.

Kolejni zaprezentowali się białostoczanie z Death Has Spoken. Ich muzyka skłoniła mnie do pozostania pod sceną do samego końca setu zespołu. Wciągające dźwięki melodyjnego doom/death metalu idealnie trafiły w moje muzyczne preferencje. Muzycy potrafili jednocześnie konkretnie przyłożyć miażdżącymi motywami w średnich tempach, jak i wprowadzić nieco lekkości poprzez ciekawe riffy gitary prowadzącej. Generalnie wszystko, co w doom/death metalu powinno być na swoim miejscu, zagrane na naprawdę porządnym poziomie. I zgodnie z zapowiedziami wokalisty ostatni kawałek To the Darkness of the North, faktycznie powiał chłodem blackowej Skandynawii, pozostając jednocześnie chyba najżywszą kompozycją tego wieczoru. Po występie nie pozostało mi nic innego jak zaopatrzyć się w fizyczną kopię debiutu kapeli.

Also With Razors nazwałbym „najgłośniejszym” zespołem tego wieczoru. Załoga z Tczewa zaserwowała tłumowi pod sceną eksplodującą mieszankę sludge, hardcore’u i noise’u. Zapowiedź organizatora na stronie wydarzenia – „zostawią krew, zęby na scenie i nie będą się mizdrzyć do publiczności” – nie pozostawia praktycznie nic do dodania. Zespół zaprezentował połamane dźwięki – od motywów spokojnych, wyciszających po totalne szaleństwo na scenie. Wszystko okraszone wizualizacjami na ekranie w tle za zespołem. Całość brzmiała co najmniej intrygująco, choć przyznam szczerze, że chyba jednak wolałabym skonsumować muzykę Also With Razors w samotności swoich czterech ścian.

Podczas siódmej edycji nie zbrakło również żeńskiego pierwiastka. I mam tutaj na myśli poznański LØVTE. Nie wiem dlaczego, ale gdzieś w podświadomości wciąż miałam przeczucie, że będzie to coś na kształt Obscure Sphinx. Być może właśnie poprzez damski wokal, aczkolwiek kapela zaprezentowała zgoła inne dźwięki z pogranicza post-hardcore’u i post-metalu, które średnio przypadły mi do gustu. Chyba głównie przez rozjazd wokalu z muzyką, a przynajmniej takie odniosłam wrażenie. Nic więcej nie jestem w stanie napisać, bo pomimo szczerych chęci, wyszłam z sali po pierwszych dwóch kawałkach.

Hegemone wrócili po sześciu edycjach ponownie na Post Mortem. Tym razem już z nowym materiałem, który właśnie tego dnia miał swoją premierę. Drugi krążek We Disappear zrobił na mnie piorunujące wrażenie (recenzja do poczytania tutaj), więc tym bardziej oczekiwałam ich występu. Pomimo obaw o klubowe nagłośnienie, nie zawiodłam się. Może momentami czyste wokale Kuby ginęły w natężeniu pozostałych instrumentów, ale nie zaważyło to w znacznym stopniu na odbiorze koncertu. Nie dałam rady ustać w miejscu. Emocje towarzyszące wersji studyjnej zostały jeszcze mocniej podbite koncertem na żywo poprzez ekspresję muzyków. Kapela zagrała cały materiał z nowej płyty, wplatając w setlistę XXXIX z poprzedniego wydawnictwa, czyli kompozycję która nieodłącznie kojarzy mi się z jej koncertami. Swoją drogą takie zestawienie idealnie zobrazowało różnicę w charakterze między dwoma albumami Hegemone. Widać i słychać było, że nie tylko ja byłam pod wrażeniem ostatniego występu tego wieczoru.

To, czego oczywiście nie zabrakło na Post Mortem #7, to jak zawsze różnorodność. Myślę, że spokojnie każdy mógł znaleźć i tym razem coś, co trafiła w jego gusta. Do tego podczas tej edycji (porównując do tych, na których miałam okazję być) muzycznie zespoły wypadły naprawdę odpowiednio ciężko, niespokojnie i klimatycznie. Tym samym podbiły swoimi występami tę burzową aurę na zewnątrz, więc chłodny deszcz po wyjściu z klubu pomógł ostudzić pokoncertowe podekscytowanie.

Autorem zdjęć jest Stefan Paul.

Artykuł Post Mortem #7 – Toruń (11.05.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Wieczór na scenie rozpoczęli Panowie z ROSK. Mieszanka muzycznych emocji i uniesień, jaką zaserwowali była naprawdę powalająca. Całe spektrum dźwięków od ponurego ambientu, poprzez post-rockowe refleksje, aż po post-black metalową agresję sprawiały, że muzyka ze sceny nie ucichła ani na moment podczas całego występu. Muzycy w pełni poddawali się granym melodiom. Ciekawie wypadało połączenie dwóch wokali, które idealnie się dopełniały. Świetne uzupełnienie całego koncertu stanowiły projekcje rzucane na ścianę sceny. I byłoby idealnie, gdyby nie schrzanione nagłośnienie. Podkręcona gitara basowa oraz perkusja mocno biły po uszach i zagłuszały gitary oraz spokojniejsze partie wokalne, które zupełnie ginęły pod wypływem instrumentów. Naprawdę ogromna szkoda. Niemniej jednak klimat, jaki ROSK tworzą podczas występu, jak i sama muzyka przekonały mnie do tego, abym została do samego końca ich występu.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”772″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”80″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”8″ number_of_columns=”8″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Po przerwie ze sceny dało się słyszeć nieśmiałe post-rockowe nuty. To byli Ayden. Można było odpłynąć w instrumentalne kompozycje z debiutanckiego albumu poznanian zatytułowanego Identity. Nie było to może niesamowicie rewolucyjne czy przełomowe granie, jednak jego odbiór na żywo był w moim odczuciu całkiem przyjemny. Miło było się pokołysać. Moją uwagę przyciągały szczególnie żywsze i ostrzejsze motywy w muzyce Chłopaków. Tym bardziej że nagłośnienie podczas ich występu było już zdecydowanie lepsze. Zdecydowanie na plus wypadło także nawiązywanie kontaktu basisty z publicznością.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”769″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”7″ number_of_columns=”7″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Kolejnym „bezwokalnym” składem tego wieczora na scenie był MOAFT. Alternatywa regresywna, jak sami określają swoją twórczość, w ich wykonaniu na żywo była intrygującym doświadczeniem. Gitary brzmiały bardzo potężnie, rzęsiście i ciężko. Niektóre dźwięki były dosłownie połamane. Do ich niebanalnego brzmienia świetną oprawę stanowiło minimalistyczne oświetlenie – migające białe jarzeniówki. I gdyby nie ponownie skopane nagłośnienie, zostałabym prawdopodobnie na sali przez cały występ. Mimo, że może muzyka MOAFT nie trafiła w 100% w mój gust, to wzbudziła zainteresowanie. Ale i tak wróciłam na sam koniec występu, przywiedziona połączeniem sampli ze słowiańskim śpiewem z ich intrygującymi melodiami.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”770″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”5″ number_of_columns=”5″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Wiosenną edycję Post Mortem zamknął zespół O.D.R.A (chyba najlepiej nagłośniony ze wszystkich). Na sali zrobiło się duszno, ale jednocześnie żywiołowo i energicznie. Stonerowo-doomowe brzmienia z domieszką sludge’u rozruszały ludzi pod sceną. Przyznam szczerze, że nawet i mnie muzyka kapeli z Wrocławia nieco obudziła. Fajnie bujające kompozycje, utrzymane w średnio szybkich tempach z brudnym krzykiem wokalisty na czele, a z drugiej strony trochę monotonne – mniej więcej w 3/4 występu straciłam rachubę, czy dany kawałek już przypadkiem nie był grany przez zespół wcześniej.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”771″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”6″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Przy wcześniejszych relacjach wspominałam, że na Post Mortem prezentują się zespoły w zazębiających się stylistykach, każdy wybiera inne formy prezentacji, a co za tym idzie w odmienny sposób przekazują szerokie spektrum emocji. Nie inaczej było podczas piątej edycji i tej kwestii z pewnością nie można zaprzeczyć. Mimo wszystko gdzieś czuję niedosyt. Zdecydowanie mniej było tym razem kapel, które pozostawiły po sobie wrażenie tego ogromnego „WOW”. Do tego niestety momentami bolące wręcz nagłośnienie – to jednak największy mankament. Ale i tak wrócę na kolejne odsłony, jeśli tylko czas mi pozwoli, bo wiem, że jadąc nawet zupełnie w ciemno, będzie moment, który zaprze mi dech w piersiach.

Artykuł Post Mortem #5 – Toruń (05.05.2017) pochodzi z serwisu KVLT.