Ciężko w jakiś jednoznaczny sposób szufladkować muzykę, którą znajdziemy na I, debiutanckim albumie grupy, jaki ukazał się w listopadzie ubiegłego roku. Pewnie palnąłbym głupotę i zranił czyjeś wewnętrzne, eksperckie poczucie muzycznego łatkowania, więc umownie przyjmijmy, że Fraktale grają psychodeliczny jazz. Co najlepsze – w zupełnie różnych odsłonach, bo zespół praktycznie bez najmniejszych problemów skacze sobie między stylistyką, w jaką wkłada swoje dźwięki. Otwierający materiał Fakir mógłby z łatwością pojawić się na ścieżce historii kryminalnej z orientalnym smaczkiem, muzycy genialnie budują nastrój opowieści z suspensem i momentami dają prawdziwy upust drzemiącej w nich energii. A to dopiero początek! Motywem przewodnim Nemezis jest barowo-deszczowa aura, w której wspomniany jazz zostaje poddany kolejnej halucynogennej wariacji. Kolejne numery są próbą zmierzenia się z nieco bardziej podniosłym, mógłbym rzec, że nawet cięższym tematem. Utwór Mantra od samego początku idzie zdecydowanym, czasami zbyt jednostajnym krokiem, ale w rezultacie zostaje popchnięty, by mógł do końca płynąć na chwytliwym, bluesowym wręcz motywie. Nastrój zmienia się w zadymiony noir i trans, niemiecki mrok i chłodny ton –  Nokturn w pogrzebowym tempie wodzi nas fenomenalnym saksofonem Bartka Szumilasa, natomiast pozostali kapitalnie podsycają emocje, jakie są budowane coraz to mocniejszym i bardziej otwartym, niezależnym, swobodnym, wygodnym, frywolnym, niegrzecznym, popisowym sposobem gry. Wieńczący album Enceladus Dreams to imponująca i przemyślana mieszanka space rocka i fusion, którą radzę spróbować ocenić samemu i poszukać w niej jeszcze większej ilości miszmaszów. 

Młodzi i zdolni! Fraktale grają słuchaczowi na nosie, nerwach i emocjach. I to trochę taka zabawa w kotka i myszkę, instrumentalna gierka, muzyczna szarpanina, w której czterech facetów za wszelką cenę chce pokazać, że jazz nie musi być dla wybranych, a każdy może znaleźć w nim coś dla siebie, nawet gdy codziennie obraca się w zupełnie innych klimatach. Cieszę się, że zostałem od razu przekonany.

Ocena: 7,5/10

Fraktale FB

Artykuł FRAKTALE – „I” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.