Zapodaje zatem owe tematy m.in. na lirze korbowej, hurdy gurdy, skrzypcach, na których zagrała Weronika Plutecka, a te znowu zaczynają się z wolna rozjeżdżać. Dochodzi do tego improwizatorski feeling, który jeszcze bardziej je rozwadnia. W tej jazzowej szkole, przez którą filtrowana jest ludowa tradycja, wyjściowy motyw pojawia się w finale, gdy cała grupa niejako wraca z dalekiej przecież podróży. Ten etno- jazz Joachima Mencla, wzbogacony o brzmienia gitary, na której gra Szymon Mika, perkusji obsługiwanej przez Szymona Madeja, kontrabasu, na którym swoje umiejętności prezentuje Paweł Wszołek, skrzy się mnogością pomysłów i naturalnym, niewymuszonym pięknem. Lider celowo zrezygnował z instrumentów dętych, chcąc zachować właściwe proporcje pomiędzy etnicznymi tradycjami a jazzową improwizacją.

Znakomicie zagrana muzyka, w której ludyczna szkoła przekomarza się z niepokornym, jazzowym szaleństwem. Jednak w całym tym zabiegu zachowuje tak rozpoznawalne, słowiańskie rysy.

Autorem jest Robert Moczydłowski

Artykuł JOACHIM MENCEL QUINTET – „Artisena” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.