Pierwszy krążek death metalowców z Krainy Wielkich Jezior można podsumować w skrócie jednym sloganem: niewiele ponad 35 minut krwawego świniobicia. Metal zaserwowany przez czwórkę Amerykanów w niczym nie przypomina makabrycznych kanibali, niesmacznych tortur, rozkładających się trupów bądź porozwalanych ciał ofiar wojennych. To czysta patologia, piwnica pełna brudnych narzędzi do zadawania bólu, a także wszystko to, co mogliśmy zobaczyć w filmach Roba Zombiego czy przeczytać w niektórych książkach Edwarda Lee. Pogarda, okrucieństwo, zdeprawowanie. To wszystko w akompaniamencie naprawdę świetnej muzyki! Bo choć mogłoby się wydawać, że na Pig’s Blood odnajdziemy pierwotny i zwierzęcy death metal, to pamiętajmy, że tacy drapieżnicy mają asa w rękawie. W przypadku bestii z Wisconsin jest to wielowątkowość kompozycji i, nie bójmy się tego powiedzieć, niesamowicie dobrze dobrane brzmienie. There Will Be No Law czy Taste the Fucking Poison  są moim zdaniem najmocniejszymi akcentami tego krążka i świetnie udowadniają, czym jest pochwała brzydoty. Rzężące gitary w asyście niezwykle tłustej i pełnej perkusji, świetnie komponują się z bestialskim głosem, a raczej rykiem Eliisa. Przesłuchując album kilka razy z rzędu, naprawdę ciężko mówić o zmęczeniu bądź nudzie. To kolejny dowód na to, jak człowiek jest uległy wobec tego, co złe, w najbardziej dobrym znaczeniu tego słowa.

Rodzice od zawsze powtarzali mi, że na świecie są tylko dwie pewne rzeczy: śmierć i wzrost podatków. Gdyby choć trochę interesowali się patologicznym death metalem, to z pewnością dodaliby trzecią prawdę objawioną. Mianowicie mowa o tym, że po przesłuchaniu debiutanckiego albumu Pig’s Blood nic już nie będzie takie samo.

Ocena: 9/10

Artykuł PIG’S BLOOD – „Pig’s Blood” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Na Reign of Terror dostajemy  potężną dawkę mocarnego i pozbawionego jakichkolwiek kompromisów metalu, który z powodzeniem można postawić obok amerykańskiej śmietanki brutalnego grania. Utwory, niczym bokserskie sierpy, uderzają prosto w twarz swoim ciężarem, ale co najważniejsze – nie dostajemy tutaj niepotrzebnej gonitwy. Oczywiście jest szybko, czego dowodem są imponujące umiejętności zasiadającego za perkusją Ardnta, ale na całe szczęście dostajemy moment, by złapać oddech. Bębny, jak wojenne armaty, uderzają bezlitosnymi seriami, które raz po raz rozgrywane są w zupełnie odmiennym tempie. Przykładami mogą być chociażby Built on Traditions, Battle Scars czy każdy inny numer, który został napisany przez zachodnich sąsiadów. Germański kwartet do perfekcji opanował komponowanie koncertowych monumentów, nie zapominając o najważniejszym: nie wytrącać słuchacza ze skupienia. Ile to już razy miałem okazję rezygnować z dalszego odsłuchu płyty przez zwyczajne zmęczenie i dekoncentrację? Ciężko powiedzieć. Z trzecim długograjem Acranius nie mam tego problemu, bo wszystkie utwory są na tyle krótkie i odpowiednio stonowane, iż nie ma możliwości, by ziewnąć lub z niecierpliwością czekać na kolejną kompozycję. Słuchając materiału, czas mija naprawdę szybko, jednocześnie pozostawiając wrażenie niedosytu (a może by tak jeszcze raz zgrzeszyć i posłuchać tej patologii?). Wyprzedzając jednak fakty, Reign of Terror nie jest niczym zaskakującym. To po prostu umiejętnie i bez zbędnego ciśnienia zagrany death metal, który nie stroni od romansów z hard- i grindcorem. Szukających innowacji odsyłam do innej rzeźni. Zapraszam natomiast wszystkich pasjonatów tortur pokroju Job for A Cowboy, No Zodiac czy Vulvodynia.

Niemcy co prawda nie odkryli koła na nowo, ale nie ukrywam, że słucham tego albumu już któryś raz z rzędu i nie jestem w ogóle zmęczony. Acranius mądrze operuje brutalnością i imponującą techniką gry, unikając niepotrzebnej nudy czy pompatyczności. Jak dla mnie, to bardzo udane rozpoczęcie roku w światowym death metalu. Sprawdźcie Reign of Terror, jeżeli lubicie amerykańską szkołę łojenia w nowym stylu.

Ocena: 7,5/10

Artykuł ACRANIUS – „Reign of Terror” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

W momencie gdy pierwszy raz przesłuchałem Starspawn wiedziałem, że ten krążek zagości w moich uszach na dłużej. Zespół od pierwszego kawałka porywa nas swoim niebywałym stylem. Deathowcy z Denver prezentują nam bardzo wyrafinowane połączenie brzmienia grobowego i hołdującego starej szkole miażdżenia kości z niezwykle ujmującymi, a nawet i przenikającymi nasze wątłe ciała instrumentalnymi fragmentami. Weźmy przykładowo wspomnianą pierwszą część Vitrifikation Of Blood, która przez całe 13 minut  ani razu nie daje nam odpędzić się od tego jak wiele się tu dzieje. Muzycy z łatwością bawią się swoimi instrumentami i pędząc w sam środek tej kosmicznej otchłani, pokazują prawdziwy muzyczny absolutus. Death metalowy wszechświat czy nawet uniwersum śmierci.  Całości towarzyszy niebywale wisielczy klimat, rodem ze zbliżającej się apokalipsy. Niekiedy patetycznie, czasami i nostalgicznie. Co więcej, jest tu też smród siarki rodem z lat 90′, gdzie trup dopiero zaczął się rozkładać i śmierdzieć.  W takich Chaoplasm czy numerze tytułowym, można z pewnością wrócić pamięcią do klasyków z tamtego okresu. Sam czasami mam wrażenie, że płyta mogłaby z powodzeniem wyjść w czasach początków Gorguts czy wczesnego Death. Inna sprawa, że zespół zdołał w raptem pięciu kompozycjach zawrzeć tak pełną rozmachu podróż po wielu różnych muzycznych światach. Chyba jedyne do czego mógłbym się przyczepić w tym albumie to właśnie to, że jest za krótki. Niewiele ponad 35 minut death metalu pozwala wybrać się na planetę, w której kvlt agonii stanowi główną religię. To zadziwiające w jak krótkim czasie można tak szybko dokonać prawdziwego, muzycznego tornada niezwykle przemyślanych dźwięków.

Niemniej zachęcam do sprawdzenia debiutanckiego albumu Amerykanów z Blood Incantation. Jakkolwiek dziwnie to brzmi, ale to bardzo świeży powiew śmiercionośnej stęchlizny. Zatem wznieśmy w górę ręce i weselmy się, że death metal potrafi jeszcze naprawdę zaskoczyć!

Artykuł BLOOD INCANTATION – „Starspawn” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.