Serwowany przez Brytyjczyków progresywny rock jest na pierwszy rzut ucha bardzo przystępny i lekkostrawny. Nie znajdziemy tu rozległych, wielowątkowych kompozycji, w których zagubimy się po pierwszych dwóch minutach. Na ośmiu utworach o łącznej długości czterdziestu minut znajdziemy esencję brzmienia i nostalgię, jaką niosą ze sobą dźwięki gitar, basu i perkusji. Instrumentalnie wszystko jest bardzo piękne i selektywne, aczkolwiek jeśli ktoś interesuje się bardziej progresywnym rockiem, z pewnością dojdzie do wniosku, że wokal Bruce’a Soorda jest wręcz bliźniaczo podobny do głosu Stevena Wilsona, lidera Porcupine Tree. Nie jest to jedyna konotacja z kultowym już zespołem, ponieważ na perkusji zarówno w jednym, jak i drugim gra Gavin Harrison. Na szczęście pomimo skojarzeń zespół przez ponad dwadzieścia lat kariery wyrobił sobie własną markę, co wyraźnie udowadnia na nowym albumie. Płyta zaczyna się bardzo onirycznie utworem Put It Right, aby następnie przejść w dynamiczną polirytmię w utworze Rubicon. Filozofia o nieodwracalnym przekraczaniu granic w życiu każdego człowieka jest tu podana jak na dłoni. Podczas pierwszych odsłuchów płyty It Leads To This miałem wrażenie, że pomimo tego, że utwory trwają po mniej więcej 4-5 minut, to swego rodzaju oszczędność przekazu i „oddech” zawarty w każdej piosence rozciąga je przynajmniej dwa razy bardziej. Dzieje się tu coś, co bardzo lubię słyszeć w kompozycjach: każdy instrumentalista jest maksymalnie skupiony na swojej partii, ale finalnie i tak zespół brzmi jak jeden organizm. Dodam jeszcze, że The Pineapple Thief, choć raczej łatwo przyswajalny, przemyca w dźwiękach i słowach odpowiednią dozę tajemnicy, którą każdy ze słuchaczy powinien odkryć indywidualnie. Jest miejsce na światło, na mrok i klimat. Utwory emanują pięknymi treściami i zabierają nas w fascynującą drogę. Jest to muzyka na tyle wielowymiarowa, że będzie dobrze korespondowała z każdym stanem, w jakim znajduje się odbiorca. Całość kończy się smakowitym, akustyczno-elektrycznym utworem To Forget, po którym polecam każdemu kilka minut ciszy i przemyśleń na temat tego, czego właśnie doświadczył.

Album It Leads To This jest dla mnie jak soundtrack do samotnej wędrówki przez pustoszejące miasto w promieniach zachodzącego słońca. Jak pierwsze i zarazem ostatnie spotkanie obcych sobie ludzi na ulicy. Jak szept w półmroku bliskiej nam osoby. Prawdziwa poezja dźwięków, emocji i progresywny rock na miarę XXI wieku. „Złodziej Ananasów” dowiózł bardzo dobrą płytę.

Artykuł THE PINEAPPLE THIEF – „It Leads To This” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Trzeba zatem nieco się oswoić z taką koncepcją, dla niektórych być może nieco kiczowatą, zbyt wydziwianą, nazbyt napuszoną, ale jednak z każdym przesłuchaniem odkrywającą przed słuchaczem więcej sekretów. Lirycznie obcujemy z kontynuacją wątków zawartych na pierwszym albumie Greków, Illusions In Infinite Void (nie oznacza to jednak, że nieznajomość debiutu w czymś przeszkadza), a zatem kapela ponownie zaprasza na wędrówkę po odległych galaktykach, przedstawia awanturnicze wyprawy do niezbadanych zakątków wszechświata, zmagania się z kosmiczną tyranią etc. Fabularnie dostajemy rasową space operę, która po zamknięciu w ramy dłuższego opowiadania śmiało mogłaby znaleźć się na łamach takich amerykańskich magazynów jak Astounding Stories, które przed dekadami zabierały czytelników w świat pulpowej fantazji.

Muzycznie zaś dzieje się tu równie wiele i z pewnością nie ma mowy o nudzie. Rdzeń stanowią heavy, speed, thrash metalowe riffy (wiadomo, że granice między stylami są płynne), które czerpią garściami z klasyki lat 80. i 90. Blisko Sacral Rage do takich kapel jak Annihilator, Agent Steel albo Anthrax. Ale to nie jedyne tropy. Już na wstępie (Progenitor) witają nas „kosmiczne klawisze, a wintydżowe dźwięki analogowej elektroniki pojawiają się jeszcze tu i ówdzie, choćby na sam koniec płyty, gdzie mamy wręcz ambientowe wyciszenie. Doskonale te synthowe fragmenty – zagrane i zaaranżowane przez Meriesa P. – wkomponowują się w międzygwiezdny styl zespołu. Żeby tego było mało, to Grecy potrafią uraczyć nas także pop hard rockową melodyką, która przypomina nieco propozycje Ghost (Eternal Solstice). Ciekawe, falsetowe chóralne partie w kawałku Samsara przywodzą na myśl wokalne harmonie Queen, a pewny fragment tej kompozycji wpisuje się nawet w ramy symfonicznego blacku. Są na Beyond Celestial Echoes akustyczne dźwięki gitary, łączące się potem z „floydowskim”, spokojnym, wciągającym nastrojem (instrumentalne Onward to Nucleus). Najlepszym zaś przykładem stylowego miszmaszu zdaje się kilkunastominutowa, obudowana zawartą w książeczce fabułą trzyczęściowo suita, w której zespół opowiedział historię zmagającego się z kosmiczną tyranią Dane’a, a jednocześnie dał upust swoim muzycznym pomysłom. Budzi to oczywiście skojarzenie z takimi płytami jak 2112 Rush, snującymi podobne opowieści z pomocą progresywnych środków.

Znakomicie pracuje na tym albumie sekcja rytmiczna w postaci Spyrosa S. (bas) i Vagelisa F. (bębny) – muzycy potrafią bawić się rytmem i podawać co rusz nieoczywiste zagrywki. Brawa dla Mariosa P., sypiącego jak z rękawa dziarskimi riffami i solówkami. Ukłony też dla Dimitrisa K., który nie boi się pokazać kosmicznej bezdni swojej gardzieli, śpiewając melodyjnie, ekspresyjnie, wpadając w wysokie rejestry. Wszystkie elementy (łącznie z oprawą graficzną), które złożyły się na płytę z pozoru mogą wydawać się przesadzone, dobrane dość dziwacznie. Z pewnością też drugi album jest bogatszy od pierwszego w kompozycyjne pomysły, a muzycy bardziej kreatywni. Zaznaczę, że trzeba mieć dystans do podobnej propozycji, nie zrażać się pierwszym przesłuchaniem, wniknąć nieco głębiej do galaktycznego świata, który rządzi się w przypadku Beyond Celestial Echoes własnymi prawami.

Rzadko już teraz tworzy się podobne koncept-albumy, kuszące jakąś opowieścią, podane na zasadach wymyślonych przez zespół, z przekonaniem, że w tym szaleństwie jest metoda. Grecy z Sacral Rage serwują porządną dawkę oldschoolowych patentów, użytych z progresywnym rozmachem i podanych w pulpowym sosie opowieści science-fiction. Nie tylko dla nerdów, choć jednocześnie nie dla każdego.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł SACRAL RAGE – „Beyond Celestial Echoes” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Kyros ma dość krótką historię, ale skomplikowaną. Były zmiany składu, był kontrakt z wytwórnią, potem zmiana nazwy, wszystko od nowa. Obecnie zespół jest na swoim. Vox Humana to w zasadzie druga płyta grupy, choć pierwsza ukazała się jeszcze gdy zespół nazywał się Synaesthesia. Dlatego jest to jednocześnie debiut. Płyta została w całości ponoć sfinansowana z wpływów, jakie zespół miał z koncertów i sprzedaży merchu, za co kłaniam się grupie, bo to nie jest taka prosta sprawa wziąć wszystko we własne ręce. Tym bardziej, że wydaniem albumu zajęła się niejaka KMG, czyli… Kyros Media Group.

Do rzeczy. Kyros gra progresywny rock, stąd ten Steven Wilson na początku. Dwupłytowy album Vox Humana męczy mnie i męczy – jest zbyt długi, mało jednorodny, rozbuchany i napakowany nieco sztucznym patosem. A przy tym wszystkim jest w nim też parę ciekawych pomysłów, dlatego jednak mimo powyższych wad przegrzebywanie się przez niego sprawiło mi jakąś dziwną przyjemność.
Przede wszystkim Kyros w swoim komponowaniu wydają się opierać na klawiszach, bo lider zespołu jest klawiszowcem. Daje to często ciekawy efekt, momentami kojarzący się z co lepszymi momentami synthpopu albo new romantic (i proszę się nie śmiać, synthpop i new romantic dały nam mnóstwo fajnej muzyki). Zresztą pierwszy na płycie numer Technology Killed the Kids II jest najlepszym przykładem tego, co na albumie znajdziecie (i moim ulubionym kawałkiem z tej płyty). Nieco rozedrgane, niepewne wokale, rozbudowana do granic możliwości aranżacja, sporo klawiszy, produkcja pełna fajerwerków. A w tym kawałku to już w ogóle, bo gitary są przepuszczone przez elektronikę tak mocno, że mają i powinny kojarzyć się z dubstepem lub innymi gatunkami muzyki elektronicznej. I słusznie, vide tytuł utworu. O ile jednak ten kawałek jest fajny, efektowny, całkiem przebojowy przy całej swojej progresywności, tak potem tego właśnie efektu zaczyna brakować. Zespół szafuje melodiami, ale nie wpadają w ucho. Buduje efektowne aranżacje, ale są tak złożone, że wypadają poza świadomość. Brakuje asa w rękawie, a mimo tego wszystko trzyma się kupy. Co chwilę rozbrzmiewa inne echo: Camel, Riverside, Porcupine Tree, Rush. W Persistence of Perfection znajduję Pain of Salvation. W The Lamb, the Badger & the Bee Dream Theater. W Monster Alphaville, ale sam nie wiem czemu. W Hounds Opeth z okresu Damnation. W The Darkness Grove nieco muzyki filmowej. A to tylko kilka utworów i kilka najprostszych skojarzeń. W ten sposób każdy, kto sięgnie po Vox Humana, będzie mógł odszukać na krążku całe mnóstwo zamierzonych i przypadkowych odniesień, bo album jest pękaty od zapożyczeń i patentów, które już się kiedyś słyszało. Wszystko jest na dodatek tak wyprodukowane, tak wielowarstwowe i wyczyszczone, że gdyby płyta była nie była tak spokojna to mógłby się pod obowiązkami producenta podpisać nawet Devin Townsend.

Niestety z tego samego powodu trzeba mu albumowi poświęcić trochę uwagi. Kiedy słucha się go nieaktywnie zamienia się w jakąś nudną papkę, która leci gdzieś w tle. Nie jest tak, jak z zeszłorocznymi krążkami Haken albo Third Ion, które same odrywają słuchacza od tego, co akurat robi. Kyros wymaga uwagi, bo bez niej przegrywa. Połapanie się w tych wszystkich elektroniczo-delikatno-progresywnych klimatach doprawionych czasami cięższą gitarą wymaga skupienia. Ale może to i lepiej? Może Kyros powstali właśnie po to, żeby przypomnieć nam o tym, jak się powinno słuchać muzyki?

Artykuł KYROS – „Vox Humana” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.