Na pierwszy strzał publiczności zaprezentował się białostocki kwartet Starsabout. Panowie bez większych finezji wprowadzili nastrój bardzo „niedzielny” – spokojny, kołyszący wokal, melodyjnie, może trochę oniryczni. Kwartet promował swój debiutancki album „Halflights” i o ile publiki nie porwał, to jednak zainteresowanie zebranych dało się zauważyć.

Drugi band zwrócił szczególnie moją uwagę – Fobia Inc., również z Białegostoku. Tym razem solidna dawka post-rockowych, a momentami  nawet progresywnych dźwięków, bez wokalu, za to z gitarowym zacięciem. W moim odczuciu na pierwszy plan wysuwał się gitarzysta Paweł Dziedziul – świetne prowadzenie utworów. Zabrakło jednak solidniejszej perkusji. Gdyby tak Panowie podpatrzyli jak to się robi np. u Casey, byłoby o wiele ciekawiej. Na repertuar złożyły się kawałki z ostatniej wydanej płyty „Astral Seasons”. Wyjątkowo ślicznie zabrzmiał utwór zapowiedziany przez drugiego gitarzystę Łukasza Kamińskiego pod tytułem…„Ślicznie”. Muzycy rozkręcili się naprawdę dopiero w dwóch ostatnich numerach „Uranus, The Sky is Our Sight” oraz „Solstice„, i wtedy poczuć można było prawdziwy post-rockowy klimat! Niestety bywało, że coś zgrzytało – albo akustyk, albo odsłuch, jednak o niedociągnięciach zapomniałam przy ostatnim secie. Warto śledzić poczytania Fobii Inc. – techniki może trochę brakuje, ale wszystko wskazuje na to, że może być tylko lepiej.

Last, but not least na scenie pojawił się zespół Signal to Noise Ratio. I tu się dopiero zadziało. Już sam stage look był interesujący – styl na lata 70., wokal po polsku, klawisze rodem jak u Franka Zappy (przesadzam, ale to pierwsze skojarzenie), kolorowy ekran z kwiatkami w tle… Jakby trochę starsze dzieci-kwiaty postanowiły poeksperymentować z klasycznym rozumieniem melodii i wprowadziły trochę brudu, szczyptę improwizacji i potężny podmuch psychodelii. Wszystko tu stało do góry nogami. Utwory zmieniały się niejednokrotnie jak parabole. Momentami było wręcz mrocznie, ciężko i dusząco, co mocno kolidowało z przesympatycznym, ciepłym wokalem. Jeśliby przetłumaczyć nazwę zespołu, tj. „stosunek sygnału do szumu”, będzie ona doskonale kompatybilna z ich twórczością. Po całym zagranym materiale jedyne co przychodzi mi na myśl, to klasyczny mindfuck. Nie mam pojęcia, czy wrócę kiedykolwiek do słuchania muzyki tego trio w domowym zaciszu (i tu chyba tautologia), ale z pewnością zapamiętam ten koncert na bardzo długo.

I ostatnia rzecz, chyba najbardziej cały klimat niedzielnego eventu oddała reakcja publiki – nie było gadaniny, szeptania, narzekań czy stuków butelek. Zasłuchani, potakujący, a czasem zdziwieni i uśmiechnięci, z głowami w Chmurach.

Autorkami zdjęć są Wiktoria Wójcik oraz Joanna Pietrzak.

Starsabout

Fobia Inc.

Signal to Noise Ratio

Artykuł Signal to Noise Ratio, Fobia Inc., Starsabout – Warszawa (19.06.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Ostatnimi czasy zrobiła się, także u nas, ogromna moda na łagodne post-rocki, kręcące się klimatem i aranżacjami gdzieś w okolicach God is an Astronaut czy sleepmakeswaves. I, szczerze mówiąc, zaczyna mnie już ten wysyp nieco irytować, bo co za dużo, to niezdrowo. „Kucharze” z Krakowa proponują za to coś innego, jest dużo ciężej i masywniej brzmieniowo, bliżej tu już do Pelicana, zaprawionego psychodeliczną nutką. Na O składają się zaledwie cztery kompozycje, a jedną z ogromnych zalet tego wydawnictwa jest fakt, że każda stara się błyszczeć czym innym. Nie są to oczywiście rzeczy z zupełnie innej bajki, to jak najbardziej spójny album, ale w każdym utworze muzycy zdają się na co innego kłaść nacisk. A dzięki temu jest to płyta, której bardzo dobrze słucha się w całości.

Tak więc mój faworyt, Dead Horse, bodajże najcięższy akcent na płycie, stawia na mocarny, transowy, zapętlony riff i powolny, wbijający w ziemię rytm. A żeby nie było zbyt monotonnie, to dostajemy kosmicznie brzmiące eksperymenty gitary prowadzącej, a w pewnym momencie pojawiają się…dęciaki. I pasują, a klimat jest fenomenalny. Z kolei otwierający płytę King Tukan II to zupełnie inna historia. Szybki i połamany, prowadzony przez szalejący, dudniący bas, później odrobinę zwalnia, przemieniając się w ścianę dźwięku z dziko przesterowaną gitarą. Te utwory to absolutne mistrzostwo, dwa pozostałe, w moim odczuciu, odrobinę odstają. Ale tylko odrobinę i poziom nadal jest cholernie wysoki.

Najdłuższy utwór na O, czyli Fly Like a Bird Die Like a Fly, jest po prostu…no właśnie, zbyt długi. Rewelacyjnie łączy łagodny początek z gitarowym zgiełkiem i odjazdem, które następują gdzieś w połowie, fantastycznie się rozpędza i narasta. Pod koniec miałem jednak wrażenie, że kompozycja odrobinę się rozlazła, ponownie wracając w lżejsze rejony. Natomiast najbardziej niepokojący kawałek zostawiono na sam koniec. Niespokojne, urywane riffy na których opiera się Flying Sharks Sleeping Tardigrades (ta nazwa…) kreują dość złowrogi klimat. Słucha się nieźle, ale jednak pod koniec wkrada się pewna monotonia, której wcześniej zupełnie nie czułem.

Na koniec: brzmienie. Jak dla mnie – niemal perfekcyjne. Takie gitary w Dead Horse to sama poezja. Również duży plus za potężny, wyeksponowany bas, który miażdży tak, jak powinien, a nie gdzieś tam sobie pierdzi w tle.

O ma coś, czego wielu albumom tego rodzaju często brakuje – tożsamość. To nie są tylko profesjonalnie zagrane utwory, co to niby można posłuchać i jest całkiem miło, ale jednym uchem wleci, a drugim wyleci. Wystarczy jedno/dwa przesłuchania i motywy z O chodzą za człowiekiem i siedzą w głowie. Oj, będzie się do tego wracać.

Bardzo smaczni i dobrze przyprawieni ci ludzie. Aż się robi apetyt na jeszcze jedną porcję.

Artykuł THE GENTLE ART OF COOKING PEOPLE – „O” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.