Moonstone (stoner doom, Kraków) – monolit z małopolskiego, który potrafi w zmiany pola grawitacyjnego za pomocą dźwięku. Zaprezentują swoje nowe dzieło w postaci pierwszego LP na żywo, więc warto sprawdzić o co chodzi.

PowerPlant (stoner psychedelic grunge, Szczecin) – atak radioaktywnego gruzu w eleganckim północnym wykonaniu. Znani z Soulstone Gathering oraz Smoke Over Warsaw panowie od niedawna grają instrumentalnie i przenoszą do hyperprzestrzeni tuż po wejściu pierwszego riffu.

28.12.2019 – Kraków, Cyrki (wydarzenie) + secret band
29.12.2019 – Katowice, Drzwi Zwane Koniem (wydarzenie) + secret band
30.12.2019 – Poznań, BaRock Club (wydarzenie) + Smokes of Krakatau
03.01.2020 – Szczecin, Pralnia (wydarzenie) + TBA
04.01.2020 – Oliwa, Paszcza Lwa (wydarzenie) + Aleph

Bilety w cenie 20 zł dostępne będą na bramce.

Artykuł Trasa The New Stoner Moon Rising pochodzi z serwisu KVLT.

Kompozycje tego krążka kryją się pod intrygującą nazwą – not even demo. Składają się na nie cztery instrumentalne utwory, które zamykają się w półgodzinnym czasie, co myślę brzmi całkiem godnie, czyż nie

Ten warszawski stonerowo-psychodeliczny zespół powstał w 2016 roku, a już w następnym wypuścił 10 sierpnia recenzowany album. Ślady nagrano w Laboratorium Studio, i muszę przyznać – zrobiono to profesjonalnie. Brzmienie jest przestrzenne i klarowne, w sam raz na psychodeliczną przejażdżkę.

Numery są raczej spokojne, płyną powolutku do przodu, tylko gdzieniegdzie zaskakują lekkimi zawirowaniami. Cała czwórka tworzy spójną całość. Słuchając tego dema, bez namysłu używam funkcji repeat na swoim odtwarzaczu. Pomimo że znam te numery dosyć dobrze (demo przesłuchałem chyba ze 20 razy), to nigdy nie zauważam, kiedy krążek się kończy, a kiedy zaczyna. Zadymiona atmosfera stoner rocka, jaką udało się osiągnąć warszawiakom, tworzy iluzję jednego wielkiego utworu. Pejzaż ten unosi swoimi dźwiękami wysoko, sennie zabierając w wewnętrzny świat marzeń – not even demo świetnie nadaje się jako soundtrack do oderwania się od rzeczywistości.

Czy jest w tym wszystkim jakiś minus? Tak. Niestety. Czego naprawdę mi w tej muzyce brak, to porządnego jebnięcia. Pojawiają się co prawda jakieś cięższe riffy w drugim kawałku, ale to za mało. Brak. Brak… Jednak ostatecznie słuchanie „nawet nie dema” było dla mnie przyjemnością.

Na koniec chciałbym się zwierzyć Wam, czytający te słowa: jestem osobą, która lubi wiedzieć, czego słucha. A o Moontoy niewiele się dowiedziałem. Wszystko w tym zespole jest enigmatyczne, nawet tytuły utworów not even demo. Oto one, ustawione chronologiczne – 4,7,6,5. I to by było na tyle.

Moontoy na Facebooku.

Artykuł MOONTOY – „not even demo” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Osobiście nie szukam w muzyce „czegoś nowego” (bo i nie wiem, czy to jeszcze możliwe, aby odkryć coś, czego jeszcze nie było), dla mnie ważne jest to, czy dźwięki do mnie trafiają, czy wywołują emocje i czy po ostatnim utworze mam ochotę włączyć play raz jeszcze. W tym przypadku tak właśnie jest. Wybór mało oryginalnego gatunku, w jakim poruszają się Włosi, nie jest dla mnie minusem, ba, uważam, że to zakotwiczenie w latach 70 z jednej, i w latach 90 z drugiej strony, jest największym atutem tego krążka!

Stellar Prophecy jest płytą bardzo przebojową i łatwo wpadającą w ucho. Jest też spójna i zwarta, mimo że same piosenki można podzielić na kilka grup. Są mocne, soczyste uderzenia (Electrify, It`s Time To Die), sporo jest grania wolniejszego i cięższego (Woman, pyszna końcówka Keep The Secret), znajdzie się także miejsce dla pobudzających wyobraźnię podróży w przestrzeń pozaziemską (najdłuższe w karierze Golden Widow oraz The Travel)
Ale dość gadania- klikajcie poniżej i sami sprawdźcie jak pięknie potrafią zabrzmieć Black Rainbows.

Artykuł BLACK RAINBOWS – „Stellar Prophecy” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Pochodzące z przepięknej i zielonej Kornwalii trio, proponuje znaną i popularną wśród włochatej młodzieży, muzykę łączącą doom i stoner metal. Oczywiście wszystko w oparach dymu i hektolitrach wypitego piwa, które prawdopodobnie podczas tworzenia materiału było nadużywane, co zaprocentowało materiałem miałkim i wtórnym. Otwierający utwór „Velocirapture„, którego riff w żaden sposób nie zapada w pamięć, w zasadzie daje świadectwo całej płyty, nie ratują jej także końcowe efekty dźwiękowe, które imitować miały chyba podróż w przestrzeni kosmicznej. Ciekawiej jest w kawałku „Hunted On Hoth” gdzie zespół bawi się trochę dynamiką i tempem. „Cloven Hooves, Horns & Wings” proponuje całkiem zgrabny riff i w końcu ciekawy aranż, niestety dobre wrażenie psuje wokal Alexa Wyld’a. Zbyt na siłę,  każda nuta zaśpiewana w ten sam sposób i to na całej płycie. Słuchając „Spaceous Cretaceous” nie można pozbyć się wrażenia, że gdyby była to płyta instrumentalna, to brzmiała by o niebo lepiej (mogli wziąć przykład od kolegów z Belzebonga).

Długo zabierałem się za napisanie kilku słów o tej płycie, bo nic mądrego nie przychodziło mi do głowy, powielanie patentów znanych już od wczesnych płyt Black Sabbath, czy późniejszych gigantów stoner/doom takich jak Electric Wizard czy Sleep, jednym przychodzi z łatwością, innym z wielkim trudem. Niestety w przypadku Cybernetic Witchcult w grę wchodzi tylko opcja druga. Płyta was zmęczy, nie zapamiętacie żadnego z niej motywu i stracicie 50 minut z życia. Warto poświęcić je na „Dopesmoker” wspomnianych Sleep…

https://www.youtube.com/watch?v=I_X4xJ29DOQ

Autorem recenzji jest Tom Wolf

Artykuł CYBERNETIC WITCHCULT – „Spaceous Cretaceous” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.