Ano jedno co trzeba powiedzieć, to że reszta tego wydanego własnym nakładem krążka jest bardzo spójna z jego początkiem, pomimo faktu, że muzycy wędrują z klimatami od Sasa do lasa. Mamy więc w tej postindustrialnej apokalipsie utwory ostre i bardzo blackowe (Sfrawd Dica), jak i klimatyczne i melancholijne (Recuring Dreams). Choć i tu trzeba wziąć niezłą poprawkę, gdyż zmiany tempa i klimatu w utworach zdarzają się co kilka chwil. Ledwie okrzepniesz w przesterowanej gitarowo perkusyjnej połajance, a tu bach – partia klawiszy brzmiąca mi jak alternatywne intro do Fallouta.

Chyba każdy z utworów ma w sobie coś niesamowitego. Jak choćby piękne partie wokalne a’la Ave Maria w utworze Earth. Albo anathemowe klimaty w Vita Somnium Breve, zwłaszcza w partiach gitarowych i wokalnych. Albo pokręcona i chora do szpiku stylistyka w utworze Call of Madness, który jest tak okropny, że aż niesamowity – na pewno nie piękny, ale bardzo ciekawy. Albo kolejny za nim dysonujący zupełnie ze swoim poprzednikiem Frei im Traum. Delikatny, nostalgiczny, powolny i leniwy, ale z podskórnym przyspieszonym tętnem odzwierciedlonym przez wyciszone, ale szybkie partie perkusyjne. Albo podobny w klimacie Till Dawn Redeems Me, tyle że może bardziej nostalgiczny dzięki partiom smyczkowym.

Reasumując, album ma przynajmniej tyle twarzy, ile jest w nim utworów. W czterdziestu minutach muzycy ukryli tyle różnych uczuć, że niejedna kapela w całej swojej dyskografii by tego nie ogarnęła. A wszystko to jest doskonale przemyślane. Album pomimo skrajnych różnic pomiędzy utworem pierwszym i ostatnim wydaje się spójny niczym Crimson Idol WASPu czy inny koncept-album. I aż strach pomyśleć, że to dopiero pierwsze (nie licząc EPki z zeszłego roku) pełnowymiarowe dzieło Austriaków.

Recuring Dreams to nie jest album dla wszystkich. Nie spodoba się ani blackowym purystom, ani przywiązanych do post-blackowej estetyki słuchaczom. Natomiast wszyscy ci, którzy poszukują w tym gatunku wszystkiego, co nietypowe i niesztampowe powinni zachwycić się Frustowym graniem. Może i nie ma na tym albumie hitów, które będziemy śpiewali pod prysznicem, ale ten debiut to krążek, który otwiera oczy niedowiarkom i to na zupełnie nowe pola muzyki industrialno-post-metalowej.

Artykuł FRUST – „Recuring Dreams” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.