Akt I: Auðn

Jak to bywa przy koncertach organizowanych przez LHS, wszystko przebiegło ze szwajcarską precyzją. O godzinie 20:30 na scenę wyszedł Auðn – black metalowy kwintet z lodowo-wulkanicznej Islandii. Panowie przyodziani w czarne garnitury rozpoczęli koncert „z wysokiego C”, i w zasadzie w całości zaprezentowali kawałki z najnowszej płyty Farvegir Fyrndar. W pełni rozumiem zamysł, ale osobiście trochę szkoda, bo debiutancki krążek z 2014 roku jest równie wyśmienity. Od samego początku narastała gęsta i mglista atmosfera. Nie grają oni zwykłego, klasycznego black metalu rodem z północnych krain. Jest tutaj sporo skandynawskiej depresji, jak i zimnego klimatu. Z każdą sekundą muzyka wciągała  głębiej, Tutaj nie było miejsca na szalone pogo. Chłonąłem muzykę, stojąc niemal w bezruchu. Smutek zawodzącego głosu wokalisty i ponura atmosfera wręcz wylewała się z instrumentów.. Raz prezentowane utwory atakowały ostrym łomotem i szalonymi blastami, a innym razem wprowadzały w posępny nastrój ,który znów się zmieniał pod wpływem ścian pięknego hałasu na koniec.
Kapelę znam niemal od czasu jej powstania i spodziewałem się, że to będzie bardzo dobry występ, ale nie aż tak!

To był „piekielnie zły” koncert.

Akt II: The Great Old Ones

Zespół ten miał już przyjemność obcowania z polską publicznością, jednak dla mnie koncert był „tym pierwszym”. Czytałem w sieci sporo pozytywnych opinii o tym zespole, jednak po zawieszonej wysoko poprzeczce przez Auðn uznałem, że Francuzi mieli niemałe zadanie do wykonania. The Great Old Ones ciosał swoje postno-czarne metalowe nuty, przy czym doskonale wybijała się w tym występie głęboko brzmiąca gitara basowa. Do połowy koncertu nie czułem do końca ich muzyki, jednak do momentu, kiedy zespół zagrał kawałek w wersji instrumentalnej (tytułu niestety nie znam), który mnie pozamiatał doszczętnie. Kapitalnie wypadł fragment zagrany przez trzech gitarzystów, których pozornie różne linie melodyczne gitar łączyły się w piękną, świdrującą umysł melodię. Utwór następny był istnym sonicznym atakiem. To był dość mocny punkt ich występu, i gdyby grali ową kompozycję nawet 30 minut, wcale bym się nie obraził. Ogólnie koncert ocenię jako poprawny. Brakowało mi tutaj nutki szaleństwa i „efektu wow”.

Akt III: GAAHLS WYRD

Kiedy na scenę wszedł sam Gaahl, publika zamarła. Wokalista rozpoczął misterium melorecytacją, po czym muzycy zaserwowali muzyczną masakrę, grając utwór Steg zespołu Trelldom. Proste, zapętlone black metalowe riffy z jednostajną perkusją. Całość wprowadzała w totalny trans. Gitarzyści grali dość stagnacyjnie, bez większych czy zauważalnych ruchów scenicznych przez dłuższą część utworu, po czym dali upust prawdziwemu szaleństwu. Wokal Kristiana dodawał magii utworom. Mocny, męski głos w specyficznym stylu: raz czysty i deklamujący, raz złowieszczy, ziejący siarką i mrocznymi demonami, a niekiedy w opętańczo-psychodelicznej manierze. Zespół w setliście wymieszał kompozycje hord Trelldom, Gorgoroth i God Seed, a podczas odgrywanych utworów takich, jak niemal balladowej Sign of an Open Eye oraz diabolicznego Carving a Giant (obydwa zespołu Gorgoroth) można było uświadczyć przysłowiowych ciar. Kiedy zespół zagrał kawałki zespołu God Seed: Aldrande Tre, From the Running of Blood, Lit, Alt Liv oraz This From the Past (niegdyś wałkowane przeze mnie niemiłosiernie), wtedy już było ciężko spokojnie ustać. Móc usłyszeć te numery na żywo, to dla mnie coś niesamowitego. Wspomnieć jeszcze muszę o dwóch utworach, które w wersji koncertowej bez dwóch zdań zniszczyły publikę: Incipit Satan, który wokalnie był wspomagany przez fanów, oraz zapowiedziany z niesłychaną gracją i delikatnością Prosperity and Beauty, który dopełnił black metalowego szaleństwa tego wieczoru. To była totalna destrukcja – idealna kompozycja na dobicie rzeszy fanów czarnego metalu.

Cytując organizatorów z wydarzenia na Facebooku: „Prymitywna energia dalekiej Północy krzyżuje się tu z diabolicznym szamanizmem, sprawiając, że koncert grupy trudno będzie wymazać z pamięci”, zgadzam się w 666%!

Wielkie hails! dla Left Hands Sounds oraz Iron Realm Production za ten koncert.
Zarówno im, sobie, jak i innym maniakom czarnego metalu w 2018 roku życzę więcej takich misteriów.

Autorką zdjęć jest Monika Wawrzyniak.

Artykuł Gaahls Wyrd, The Great Old Ones, Auðn – Wrocław (13.12.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Od uczestników Metalowej Wigilii dowiedziałem się, że reprezentanci melodyjnego młodego black metalu Au – Dessus zebrali stosunkowo małą publiczność, a ich występ był wyważony i dopracowany. Niestety z przyczyn niezależnych ode mnie nie mogłem zobaczyć ich setu.

Do Morthusa, jako kolejnego rozgrzewacza, nie było mi spieszno. Ich debiutancki Over The Dying Stars nie wyrwał mnie z fotela, co miało przełożenie na nastawienie, i tym samym sceptycyzm wziął górę – dotarłem na sam koniec ich koncertu. Lecz to, co zobaczyłem zrobiło na mnie ogromne wrażenie, przecierałem oczy ze zdumienia. Mocarny i energiczny death metal starej próby. Sam zespół energicznie wił się po scenie. Publiczność odbiła piłeczkę – coś zaczęło się iskrzyć. Z żalem w sercu i pokorą, że nie byłem na całym gigu Morthusa, poszedłem w kierunku baru. Bo nic nie łagodzi skołatanych nerwów, jak złoty napój z pianą na dwa palce.

Wreszcie przyszedł czas na Furię, która wypełniła Progresję po brzegi. Trudno się dziwić, bo ich najnowsze dzieło Księżyc Milczy Luty to znakomity przykład na to, że można jeszcze inaczej, autentycznie, po polsku zdefiniować black metal. Ekscentryczny Nihil ze swoim spokojem w połączeniu z eklektycznym klimatem, wywołanym przez brzmienie czarcich kamratów, zgotował iście emocjonalny i klimatyczny koncert. Zamknąłem oczy i słuchałem. Czułem, że Furia porwała mnie w inną czasoprzestrzeń. Czy na black metalowym koncercie wypada odpłynąć? Bardzo cenię ten zespół, i kto jak kto, ale właśnie Oni mają głęboko w czterech literach bycie prawdziwym metalowcem. I okazało się, że nie byłem jedynym, który pozwolił się zespołowi zaczarować. Oni potrafią. Bardzo dobry występ. Furia to zespół, który trzeba po prostu zobaczyć.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”541″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Przerwa techniczna, wzbudzająca trochę kontrowersji, minęła jak z bicza strzelił. Większość spędziła ją, stojąc w kolejce do baru czy merchu. Ilość ludzi była na tyle ogromna, że kolejka do stoiska Mayhem i Watain urastała do rangi obrazków z czasów komunizmu, ale mimo wszystko zdeterminowani wykupywali płyty i koszulki w ekspresowym tempie.

Już przed czasem pojawienia się Watain na scenie, zająłem możliwie jak najlepsze miejsce w szeregu gapiów. Tłum gęstniał z każdą kolejną chwilą. Zespół pojawił się na deskach klubu. Ich występ w całości poświęcony był Casus Luciferi i choć brakowało kawałków z innych płyt zespołu, to wiedziałem, że akurat tego wieczoru nie miałem na co liczyć. Było jak być powinno, i to bez rozbudowanej scenografii, szczątków jakichś zwierząt, pirotechniki. Muzyka zrekompensowała brak wizualnych ulepszaczy. Wszystko w punkt, bez cienia niedosytu: niesamowicie złowieszczy black metal zagrany z siłą rażenia broni jądrowej. Watain pokazał klasę.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”542″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”30″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Mayhem niestety okazał się rozczarowaniem. Pomijając już sam fakt nagłośnienia, które nie do końca pozwalało cieszyć się muzyką, przekombinowany efekt zadymienia sceny był na tyle nieczytelny, że stojąc na środku płyty – nic nie było widać. Czyżby działanie zamierzone? Jednak publiczność, która wychodzi w czasie koncertu, coś oznacza. Gwoździem do trumny był smutny, trochę symboliczny widok osoby wychodzącej w koszulce Mayhem. Ja zostałem, ale z gorzkim smakiem rozgoryczenia w ustach, bo formacja nie udźwignęła swojej własnej legendy. I w taki sposób skończyła się dla mnie Metalowa Wigilia 2016. Świetna inicjatywa, dobra organizacja, z stosunkowo dobrym nagłośnieniem. Wrócę tu za rok.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”542″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”30″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”default” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Autorką zdjęć jest Kara Rokita.

Artykuł Metalowa Wigilia – Warszawa (17.12.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Dwa lata trzeba było poczekać na występ amerykanów w legendarnym, katowickim Spodku. Alter Bridge w roli headlinera pojawił się 16 listopada.

Zawsze miałam szczęście do koncertów w Spodku, mam sentyment do tego miejsca, zwłaszcza po gruntownym remoncie przekonuje mnie do siebie niezwykłą architekturą i dobrą akustyką. Niestety okazało się, że zawsze musi być ten pierwszy raz , kiedy legendy upadają. Wróćmy jednak do chronologii.
Wieczór rozpoczął Like a Storm z Nowej Zelandii przy dość jeszcze pustawej sali. Nieco ponad półgodzinny występ, rozruszał całkiem przyjemnie, oczekujących na gwiazdę , zwłaszcza gdy zagrali TNT – AC/DC a frontman sforsował barierki  i ku zaskoczeniu ochrony wylądował wśród fanów. Fotografom bardzo urozmaicił kadry australijski instrument didgeridoo, na którym grał Chris Brooks podczas wykonywania Love the Way You Hate Me. Nie sposób odmówić zespołowi energii i fajnego kontaktu z publiką, zwłaszcza, że byli później dla nich dostępni. Chętnie pozowali do zdjęć, rozdawali autografy i rozmawiali.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”459″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”12″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]Przyszedł czas na, co tu dużo gadać, legendę początku lat 90, czyli Living Colour. Kiedy miało dojść do ich indywidualnej trasy w Polsce jakiś czas temu, okazało się, że w Poznaniu nie było chętnych na ich koncert, który w końcu odwołano. Bardzo chciałam ich zobaczyć na żywo, więc trafiła się dobra okazja na spotkanie z ich muzyką. Ja miałam bardzo przyjemne odczucia, ale zupełnie rozumiem zniesmaczenie i częsty komentarz o przynudzaniu.  Jestem pewnie z innej półki niż większość małolatów pod sceną, dla mnie głos Coreya Glovera i gra jego kolegów , alternatywnych hip-hopowców,  pozwoliła mi, na sentymentalny powrót do przeszłości.  Miło było usłyszeć Elvis Is Dead, Glamour Boys czy Cult of Personality, a na zakończenie absolutnie doskonałą wersję Should I Stay or Should I Go – The Clash. Bardzo dobry występ!

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”460″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”18″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]
Wszyscy bywalcy koncertów dzielą się na tych, którzy dobrze się bawią i na tych którzy roztrząsają każdy najdrobniejszy szczegół tego co działo się na scenie. W jakim kawałku kto się pomylił, jaka wersja była bliższa, czy była gorsza , czy dorównywała oryginałowi z płyty, czy też totalnie ją przerobiono. Tym razem ani jedni ani drudzy niestety nie mogli się skupić na swojej zwyczajowej roli. To co się wydarzyło na koncercie gwiazdy obaliło dobre imię Spodka jako nienagannej technicznie hali koncertowej. Jedna legenda upadła, druga zdążyła się narodzić. Zespół Alter Bridge, po kłopotach technicznych z którymi mocowano się przez prawie cały ich występ mógł ze spokojem przerwać go i ogłosić, że niestety w takich warunkach nie będą dalej grać. Publiczność skupiła się na wsparciu dla zespołu, oddając im całą swoją fanowską duszę aby zostali mimo wszystko i zagrali dla nich cały set .
Nie będę wymieniała po kolei wszystkich zaistniałych incydentów technicznych które się zdarzyły. Najważniejsze, że Myles z kolegami wytrzymali na scenie i usłyszeliśmy wszystko to, co każdy miłośnik grupy chciał w tym dniu usłyszeć, z każdej płyty Alter Bridge.
Na Show Me a Leader  był już absolutny szał, a widownię opanowały biało-czerwone piłki , nie usłyszeliśmy niestety The Last Hero, który wypadł z set listy, prawdopodobnie z powodu problemów z dźwiękiem. Większa część widowni i tak była zadowolona – Ach, zobaczyć Mylesa i umrzeć…. – dało się słyszeć tu i ówdzie. Malkontenci powiedzieli by, że przychodząc na widowisko dźwiękowo-wizyjne chciałoby się wyjść zaspokojonym w pełni.  Myślę, ze jednak tych drugich nie było, ani jednego…. bo dla Watch Over You zagranego akustycznie i zaśpiewanego przez Mylesa, warto było przeżyć te kataklizmy techniczne.  Wzruszenie do łez.
Tego wieczoru w Spodku nikt nie zapomni, ani my, ani „ONI”.  Nie zapomina się przecież cierpliwej , wyrozumiałej i wspierającej -najlepszej publiczności świata – patrz „MY”, oraz – najlepszego wokalisty świata – zimnokrwistego, bo opanowanego i uroczego zarazem  – patrz Myles Kennedy.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”461″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]tekst: Justyna „justisza” Szadkowska
zdjęcia: Wiktoria Wójcik

Artykuł Alter Bridge, Living Colour, Like A Storm – Katowice (16.11.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Perypetie, jak to na show docierałem, nie są ważne z punku widzenia tej relacji, dlatego je pominę. Historia nas interesująca zaczęła się, gdy przekroczyłem próg progresywnej Noise Stage. Pokręciłem się, popatrzyłem, w końcu zająłem miejscówkę w miejscu spokojnym, z dobrym widokiem i tylko przypadkiem znajdującym się tuż obok baru, i zacząłem czekać na otwierający show Boris the Blade. Wiązałem z nimi całkiem duże nadzieje, ich nagrania podobają mi się dużo bardziej niż te Carnifexowe ( o czym niedługo). Skoro płyta kosi to koncert powinien być masakryczny, prawda? Anu, prawda, powinien być. Tylko szkoda, że nie był. Zaczęło się niewiele po czasie i za pomocą gangsta bitów. Co prawda nie jestem aż takim ulicznikiem by skojarzyć, co to za nuta (zauważyliście, że spora ilość muzyki „popularnej” składa się właśnie z jednej do czterech nut?), niemniej brzmiała całkiem prawilnie. Co od razu wywołało szczere i masowe ładafaki na twarzach publiki. Które chwilę później zniknęły, razem z pierwszymi nutami Spawn of Agony. U nich zniknęły, u mnie się pojawił. No co jest, gruwa, gdzie podziała się cała moc? Gdzie jest energia z kawałków? I, przede wszystkim, gdzie pojawił się tamten pyszny wokal? Zamiast niego usłyszałem… cholera, muszę to powiedzieć, usłyszałem porażkę. Co prawda, już wcześniej miałem wrażenie, że Human Hive jest poprawiany, ale nie że aż tak. Dodajmy do tego zagłuszające myśli perkę i bas. Choć, jak tak patrzyłem na ludzików pod sceną, to im się podobało. Przez kolejne Desolation, The Human Hive, Malevolent, aż to kończącego Like Wolves publika bawiła się lepiej i lepiej. Duża w tym zasługa samych muzyków, którzy grali może słabo, ale już ruszali się jak trzeba. Szczególnie wokal pokazywał prawdziwą deathcore’ową, wkurwioną i wulgarną klasę. Chłopaki połomotały przez circa pół godziny i ustąpili miejsca kolejnym w kolejce.

A kolejne w kolejce było meritum. Znaczy, meritum dla mnie. Wiele bandów gra ciekawie, ale mało który tak ciekawie jak kalifornijskie Fallujah. Ci goście w niesamowity sposób miksują deathcore z post-rockiem, tworząc niesamowicie atmosferyczną i ociekającą zajebistością mieszankę. Czekałem na ich koncert jak poroniony. I wiecie co? Warto było. Półgodzinny maraton zachwyconego stania i patrzenia rozpoczął Starlit Path. Tu już nie było problemów z nagłośnieniem, każdy element leżał niesamowicie dobrze. Zarówno partie niskie, jak i wysokie melodie były świetnie słyszalne, wokal i perkusja tak samo. Do tego na żywo nabiera to niesamowitego groove’u. Aż chce się bujać. Na początku trochę mi to przeszkadzało, ale po krótkim czasie przestało. Fallujah zaprezentowała cały przekrój swojej działalności. Cerebral Hybridization, Saphire, wszystkie największe hiciory były. Zaprezentowali też nowy utwór z nadchodzącej płyty, Abandoned. I nawet gdyby wokalista go nie zapowiedział, dałoby radę poznać, że jest nowy. Tak bardzo pozytywnie odstaje od reszty. Koncert-marzenie, a gdy zagrali mój ulubiony Dead Sea, którego za cholerę bym się nie spodziewał, byłem kupiony. Jedyną wadą takich występów jest to, że muszą się kiedyś skończyć.

Po Fallujah pomyślałem, że w sumie mogę wyjść, bo nic lepszego mnie już nie spotka, ale z redakcyjnego obowiązku zostałem. Within the Ruins to kolejny zespół, który dotychczas mi uciekał. Koncert okazał się dobrą okazją do zapoznania się z ich materiałem, i tu też byłem zadowolony. Co prawda metalcore nie jest moją bajką, jednak WtR prezentuje go w sposób całkiem techniczny i ciekawy, a przede wszystkim słuchalny. Tak więc trochę po ósmej zaczęli grać. Publiczność była tym faktem zachwycona i zaczęła od razu okazywać swoje zadowolenie, ja natomiast zacząłem rozpaczliwie przemacywać wszystkie kieszenie w poszukiwaniu zatyczek do uszu. Nie żeby było źle, po prostu za głośno się zrobiło. Perkusja wytrząsała mi mózg na lewo i prawo, i to nie w tym dobrym sensie. Niemniej ogólnie było spoko. Co prawda nie łyknąłem tego jak na nagraniach, jednak show był udany, choć wydawał się taki troszkę… z rutyny. Nie było szaleństwa (na scenie, pod sceną działo się piekło. Zdaje się, że nawet circle pita pokazali), było dużo techniki, choć miałem wrażenie, że słyszę za dużo dźwięków z komputera. Coś jak częściowy plejbek, choć mogę się mylić. Tak czy siak, zespół zagrał swoje największe hiciory, było Invade, było Feeding Frenzy (tutaj publika ocipiała już krańcowo), było Elite i było (chyba) Versus. Prawdę mówiąc, było tego dużo więcej, ale nie mogę sobie innych przypomnieć. Może to nieznajomość tematu. Może te tematy podobne do siebie po prostu są. Koniec końców, show uznaję za udany, choć jakoś mnie nie poruszył za bardzo. Ale ludzi już tak i gdy po 40 minutach chłopaki zeszli ze sceny, prawie każdy był mokry od potu, zdyszany i szczęśliwy. A headliner dopiero nadchodził.

Carnifex… to jest paradoks. Zespół (dla mnie) na nagraniach całkowicie niesłuchalny i zupełnie bez powera, na koncertach okazuje się być prawdziwym kombajnem. I tak było tym razem. A nawet lepiej, bo w warunkach klubowych Carnifex po prostu niszczy. Gwałci uszy, oczy i w ogóle wszystko, i to tak, że chcesz jeszcze. Goście się nie patyczkują, od samego początku do końca nie zwalniali tempa, serwując swój deathcore w sposób wysoce pyszny. Zaczęli od Dark Days. Nagłośnienie git, choć zdarzały się malutkie problemy, scenika git, światełka mrygały, muzycy grali a Scott Lewis show robił niesamowity. Każdy, chcąc nie chcąc, natychmiastowo wrócił pod scenę. Nie ma, że boli albo że zmęczony, deathcore to nie są śledzie z cebulą. Ludzie przycichają? Scott wyciąga airhorna i zaczyna nim hałasować. Tak, serio. Airhorna. Takie małe gówno zwane również jako hałas w spray’u. Widzieliście kiedyś koncert z airhornami? Bo ja nie. Co tu dużo mówić, to był kolejny świetny show tej nocy. Nie tak dobry jak Fallujah, ale warto było dla niech zostać. Poleciały takie szlagiery jak Hatred and Slaughter, In Coalesce with Filth and Faith, Where the Light Dies, Untill I Feel Nothing, Sorrowspell, Dead But Dreaming, Die Without Hope, Lie To My Face. Coś pominąłem? Ah tak, skończyli oczywiście Hell Chose Me. Myślę, że każdy fan Carnifexów był usatysfakcjonowany. Ja nie jestem a byłem. No i, cholera jasna, airhorny. How cool is that!

Cóż jeszcze mogę powiedzieć, gig bardzo udany. Więcej takich bym sobie życzył. Zdaje się, że i Carnifex, i Fallujah zamierzają rzucić coś w 2016, więc jest szansa, że w następnym roku będzie szansa żeby ich obejrzeć. Co wszystkim polecam. Ja na pewno pojadę.

Artykuł Decade of Despair Tour – Warszawa (16.12.2015) pochodzi z serwisu KVLT.