Mötley Crüe od 45 lat pozostają jednym z najważniejszych zespołów hardrockowych świata. Grupa sprzedała ponad 100 milionów albumów, zgromadziła blisko 10 miliardów streamów i stworzyła klasyki gatunku, takie jak „Kickstart My Heart”, „Home Sweet Home” czy „Live Wire”. W 2026 roku zespół świętuje 45-lecie działalności trasą The Return Of The Carnival Of Sins Tour oraz wyjątkową reedycją swojego debiutu.

Mötley Crüe świętują 45 lat albumu Too Fast For Love

Z okazji 45. rocznicy wydania przełomowego debiutu Too Fast For Love, Mötley Crüe przygotowali limitowaną edycję deluxe albumu. Wydawnictwo ukaże się 30 października nakładem BMG i będzie najobszerniejszą odsłoną krążka w historii.

Album Too Fast For Love, pierwotnie wydany własnym sumptem w 1981 roku, uznawany jest za jeden z najważniejszych debiutów w historii hard rocka i jedno z wydawnictw, które pomogły zbudować scenę glam metalową Los Angeles lat 80.

Co znajdzie się w boxie?

Limitowany box set deluxe zawiera m.in.: oryginalną wersję Leathür Records z 1981 roku, wersję Elektra Records z 1982 roku, koncertowe nagrania z Perkins Palace z 1982 roku, niepublikowane wcześniej dema z marca 1981 roku, replikę kasety demo, replikę singla 7”, 100-stronicową książkę ze zdjęciami oraz kolekcjonerskie dodatki.

Tracklista limitowanego box setu deluxe z okazji 45. rocznicy „Too Fast For Love”

1981 Leathür Records Version LP & CD (tylko w boxie)
Side A
1. Live Wire
2. Public Enemy #1
3. Take Me To The Top
4. Merry-Go-Round
5. Piece Of Your Action
Side B
1. Starry Eyes
2. Stick To Your Guns
3. Come On And Dance
4. Too Fast For Love
5. On With The Show
1982 Elektra Records Version
Side A
1. Live Wire
2. Come On And Dance
3. Public Enemy #1
4. Merry-Go-Round
5. Take Me To The Top
Side B
1. Piece Of Your Action
2. Starry Eyes
3. Too Fast For Love
4. On With The Show
Live At Perkins Palace 1982 2LP (tylko w boxie)
Side A
1. Take Me To The Top
2. Looks That Kill
3. Public Enemy #1
Side B
1. Starry Eyes
2. Piece of Your Action
3. Shout At The Devil
4. Red Hot
Side C
1. Merry-Go-Round
2. Running Wild In The Night
3. Hotter Than Hell
Side D
1. Live Wire
2. Knock ‘Em Dead, Kid
3. Helter Skelter
March 1981 Demo (tylko w boxie)
Side A
1.Nobody Knows What It’s Like To Be Lonely
2. Public Enemy #1
Side B
1. Take Me To The Top
2. Tonight
3. Stick To Your Guns
Stick To Your Guns/Toast Of The Town 1981 7” Single (tylko w boxie)
Side A
1. Stick To Your Guns
Side B
1. Toast Of The Town
Original Demo Cassette 1981 (tylko w boxie)
Side A & B
1. Public Enemy #1
2. Take Me To The Top
3. Stick To Your Guns
4. Toast Of The Town

Formaty wydania

• Deluxe Box Set 45th Anniversary zawierający:
  • 1 LP na czarnym winylu – zremasterowana, 10-utworowa wersja wydana przez Leathür Records z 1981 roku,
  • 1 LP na czarnym winylu – zremasterowana, 9-utworowa wersja wydana przez Elektra Records z 1982 roku,
  • 2 LP na czarnym winylu – rzadkie nagrania koncertowe z legendarnych występów w Perkins Palace z 1982 roku,
  • 1 LP na czarnym winylu – pierwsza w historii sesja studyjna zespołu, zarejestrowana w marcu 1981 roku,
  • 100-stronicowa książka w twardej oprawie zawierająca rzadkie i wcześniej niepublikowane fotografie zespołu z początków działalności,
  • Replika oryginalnej kasety demo,
  • Replika oryginalnego singla 7-calowego,
  • CD z 10-utworową wersją Leathür Records z 1981 roku,
  • Replika plakatu,
  • Książeczka z tekstami utworów (lyric book)
• CD
• LP
• Wersje kolekcjonerskie dostępne u wybranych partnerów detalicznych.

Pre-order oraz niepublikowane dotychczas wersja demo utworu

Przedsprzedaż wydawnictwa już trwa i jest dostępna pod tym linkiem. Po raz pierwszy w historii wersja Too Fast For Love – Leathür Records Version trafi również do serwisów streamingowych. Fani mogą już posłuchać niepublikowanego wcześniej demo „Nobody Knows What It’s Like To Be Lonely” z marca 1981 roku.

Premiera zaplanowana jest na  30 października 2026.

Artykuł MÖTLEY CRÜE świętują 45-lecie albumu „Too Fast For Love” pochodzi z serwisu KVLT.

TONY IOMMI to bez wątpienia legenda metalu, ale mimo to ciągle jest aktywnym muzykiem. W przerwach w działaniu Black Sabbath wydawał też solowe albumy. Teraz dwa z nich, nagrane z legendarnym wokalistą Deep Purple – Glennem Hughesem, wytwórnia BMG wyda ponownie i po raz pierwszy pojawią się one na winylu.

Współpraca między dwoma ikonami muzyki – gitarzystą Black Sabbath Tonym Iommim i angielskim muzykiem Glennem Hughesem rozpoczęła się w połowie lat .80 tych. Hughes jest najbardziej znany z grania na basie i śpiewania w hard rockowym zespole Trapeze oraz w trzecim i czwartym wydaniu składzie Deep Purple, śpiewał także w Black Sabbath na albumie Seventh Star w 1986 roku. Był to dwunasty album w dyskografii grupy, choć w swoim zamyśle miał to być solowy album Tony’ego Iommi’ego. Jednakże naciski wytwórni doprowadziły do tego, że został on wydany pod szyldem Black Sabbath featuring Tony Iommi. Pomimo tych zawirowań, album był komercyjnym sukcesem i znalazł się na brytyjskiej liście Top 30. Potężny, soulowy wokal Glenna idealnie wpasował się w unikalny styl grania Iommiego i mimo, że lata ‘80-te były czasem mocnych perturbacji dla Black Sabbath, to stało się jasne, że współpraca Iommi – Hughes będzie kontynuowana.

Stało się tak dopiero w 1996 roku, kiedy obydwaj muzycy nagrali utwory na album nazwany później The 1996 Dep Sessions. Płyta została zrealizowana w studio DEP International Studios w Digbeth w Birmingham w Wielkiej Brytanii. To były nagrania demo i nie zostały one ukończone ze względu na to, że w tamtym czasie Black Sabbath powrócił w oryginalnym składzie. Jednakże te utwory zaczęły krążyć wśród fanów jako bootleg pod nazwą Eighth Star.  Żeby temu przeciwdziałać, sesja została wydana oficjalnie w 2004 roku.

Po albumie Forbidden wydanym w 1995 roku Black Sabbath jako zespół został zawieszony. Więc jak tylko Tony i Glenn zaczęli znów ze sobą pracować w 1996 roku ich kreatywność i ambicja pozwoliła im odejść od dźwięków spod szyldu Sabbath i pójść w nowym kierunku. Rezultatem ich pracy było potężne i nowoczesne podejście do klasycznego rockowego grania z mocnym wokalem Glenna połączonym z monumentalnymi riffami Iommiego. Te osiem utworów brzmi dziś tak świeżo jak wtedy kiedy je nagrano. A dzisiaj zostaną one po raz pierwszy wydane na winylu w limitowanej wersji kolorowej – będzie to kolor określony jako ‘prześwitujący czarny lód’.

Oficjalne wydanie The 1996 Dep Sessions w 2004 roku było dla Tony’ego i Glenna impulsem do powrotu do współpracy. I tak, w 2005 roku ukazał się trzeci album w solowej dyskografii Iommiego zatytułowany Fused. Płyta została zrealizowana w studio Monnow Valley Studios w Walii. Jej brzmienie było najcięższe ze wszystkich wcieleń Iommiego. Jest przepełniona potężnie stąpającymi, monumentalnymi riffami, które były swoistym uchyleniem kapelusza dla całego świata metalu przez tego który go stworzył. Fused brzmiał całkowicie nowocześnie w odniesieniu do ówczesnych realiów ciężkiej muzyki i nadal broni się po latach. Znów głos Glenna szybował lekko nad ciężkimi niczym trzęsienie ziemi riffami Iommiego. Produkcją i mixem zajął się amerykanin – Bob Marlette, którego lista artystów, z którymi pracował to nazwiska takie jak Rob Zombie, Alice Cooper czy Sheryl Crow. Płyta była sukcesem i zadebiutowała na 34 miejscu listy Billboard Top Heatseekers.

Przedsprzedaż The 1996 Dep Sessions i Fused pod tym linkiem.

Wcześniej opublikowano utwór Gone.

Artykuł TONY IOMMI: muzyczna zapowiedź wznowień albumów z Glennem Hughesem pochodzi z serwisu KVLT.

Po ponad trzydziestu latach wytwórnia Universal Music, we współpracy z Geffen Records i na licencji UMG Recordings, odważyła się położyć rękę na legendarnym albumie. Wydawnictwo to urosło do potężnego molocha, dzięki liczbie bonusowych nagrań na nim zamieszczonych, jest ich aż 63. Liczba extrasów zależna jest od wybranej wersji. Pełna lista dostępna jest w wersji Super Deluxe Edition CD, której nie miałem okazji mieć w rękach. Nie obmacałem również żadnej z LP. Na potrzeby recenzji otrzymałem 2CD Deluxe Edition, czyli podwójne digipacki zawierające po jednej 24-stronicowej książeczce i po 13 nagrań bonusowych. Może to nie najbardziej upasiona wersja, ale materiału jest i tak sporo do przyswojenia. Po kolei.

Bardzo, z całych sił, starałem się, by nie podejść do remasteru z uprzedzeniem. Zadanie to nie było łatwe, bo czy można ulepszyć ideał? Byłem pewny, że nie i że nie ma mowy, by nowo zmiksowane ścieżki miały szansę brzmieć lepiej niż ukochana, słuchana na milion sposobów wersja oryginalna. Możliwe nawet, że liczyłem na porażkę, by móc skarcić za ruszanie klasyki, ale z całą pokorą muszę pochylić czoła. Dokonałem porównań krążków jeden do jeden i wniosek jest oczywisty. Nowe wersje brzmią lepiej, nie jest to może diametralna różnica, ale całość w odbiorze jest wręcz krystaliczna. W pierwszym odczuciu miałem wrażenie, że album stracił na sile, że został nazbyt wygładzony, ale prawda jest taka, że nowa wersja nadrabia dynamiką. Świetnym przykładem są tu utwory Live and Let Die i November Rain z jedynki i Enstranded oraz Civil War z dwójki. Porównanie dokonane na tych kompozycjach ukazuje poziom progresu brzmieniowego, bardziej przychylnie patrząc na nowe wersje. Kompozycje te są bardzo złożone, bogate w środki, i wersje 2022 silniej wypychają wszystkie atrybuty i brzmienia instrumentów. Weźmy na przykład orkiestracje w Live and Let Die – są tu potężniejsze i bardziej selektywne. Nie mam zamiaru negować oryginału, jest piękny i kocham go, jednakże – z całym szacunkiem – okazuje się, że z nowym spojrzeniem, nowymi rozwiązaniami technologicznymi i szerszą wiedzą udało się nadać nową jakość, wypolerować złoto, by dać doskonalszy połysk.

Co do krążków uzupełniających bonusami oryginalne playlisty, to temat jest ciekawy. W 26 kompozycjach dodatkowych znalazły się same wersje live, w których możemy odnaleźć ciekawostki w stylu wykonów z Lennym Kravitzem, coverów The Rolling Stones, Hendrixa, głównego tematu z Ojca Chrzestnego czy prób śpiewania Izzy’ego Strandlina i Duffa McKagana. Ciekawostką może być też solo perkusyjne Mata Soruma, którego bym nie podejrzewał o ciągotki do podwójnej stopy. Wszystkie te bonusy nigdy wcześniej nie były upubliczniane i uważam je za sporą ciekawostkę. Wielu starych fanów (w tym ja) żyło w idealnym świecie koncertowych popisów w stylu tego z Wembley, a tu można zaobserwować małe błędy, gorsze dni Axla, improwizacje. Dużo smaczków i ciekawostek.

Sądzę, że jeżeli taki zatwardzialec jak ja, zabetonowany Use Your Illusion lover, dał radę z pochylonym czołem przyznać, iż nowa wersja jest warta grzechu, to duża część Was może dojść do podobnego wniosku. Remastery mają zawsze wielu oponentów, rozumiem to. Albumy to nie tylko brzmienie, to odczucia i wspomnienia związane z odsłuchami oryginalnych wersji. Jest to bogaty zbiór emocji, które na stałe wsiąkły w kartki wkładek i wbiły się w rowki płyt. Odsłuch nowych wersji jednak to nie zdrada przeszłości, na mojej półce będą koegzystowały oba wydawnictwa i jestem pewny, że odsłuchy rozłożą się po równo na każde z nich, więc polecam przebić się przez własne przyzwyczajenia i sprawdzić wydawnictwo nie tylko dla bonusów, ale też dla głównego dania, bo zaprawdę powiadam, Use Your Illusion jest albumem potężnym, ponadczasowym i progresywnym dla hard rocka.

Artykuł GUNS N’ ROSES – „Use Your Illusion I & II” (1991/2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Premiera wydawnictwa zaplanowana jest na 11 listopada. W Polsce będą dostępne następujące formaty: Super Deluxe Seven-CD + Blu-ray, 4LP, 2LP, 2CD oraz 1CD. W każdym wydaniu Use Your Illusion I & II po raz pierwszy w historii zostały na nowo zremasterowane z zarejestrowanych w wysokiej rozdzielczości 96kHz 24-bitowych nagrań z oryginalnych taśm, półcalowych analogowych masterów. Każda z wersji będzie dostępna także w serwisach cyfrowych.

Trzeci i czwarty album studyjny w dorobku zespołu, wyczekiwany przez fanów na całym świecie, ukazały się oryginalnie 17 września 1991. Po olbrzymim sukcesie Appetite For Destruction i G N’ R Lies, zespół stanął przed wyzwaniem nagrania płyty, która dorówna poprzednikom. Gunsi nie tylko spełnili te oczekiwania, ale i zaskoczyli wszystkich, wydając nie jeden, a dwa pełnoprawne albumy. Po premierze, Use Your Illustion I znalazła się na drugim miejscu, a II – na szczycie Billboard 200. W ciągu dwóch godzin od premiery sprzedano ponad 500 tysięcy egzemplarzy płyt, a w tygodniu premierowym kolejno 685 tysięcy i 770 tysięcy I i II.

Na Use Your Illusion I trafił cover Paula McCartneya Live and Let Die, hit z top 10 Don’t Cry oraz utwór, który według dziennikarzy NPR jest „najbardziej klasyczną ze wszystkich hard-rockowych power ballad”, hymn lat 90. i niekwestionowany hit MTV, November Rain. Ten ostatni dotarł do 3. miejsca Billboard Hot 100 i spędził 30 tygodni w zestawieniu. Klip stał się natomiast pierwszym teledyskiem z lat 90., który przekroczył miliard wyświetleń na YouTube. Obecnie zbliża się już do drugiego miliarda. November Rain w reedycji ukaże się w nowej wersji, nagranej premierowo w 2021 roku z 50-osobową orkiestrą, w aranżacji laureata Grammy i nominowanego do Emmy kompozytora Christophera Lennertza.

W trackliście Use Your Illusion II pojawiły się m.in. hit z Top 50 najpopularniejszych singli You Could Be Mine (hit ścieżki dźwiekowej do filmu Terminator 2), Civil War (4. pozycja na Billboard Mainstream Rock Airplay chart), słynny cover Boba Dylana Knocking On Heaven’s Door oraz alternatywna wersja Don’t Cry ze zmienionym tekstem.

Use Your Illusion I & II w wersji Super Deluxe Seven-CD + Blu-ray zawiera imponującą liczbę 97 utworów, w tym 63 (!), których nie wydano nigdy wcześniej. W wersji Super Deluxe fani mogą znaleźć również grafikę z zastosowaniem iluzji optycznej, prezentującą obie wersje okładki oraz koncertówkę Live In New York, zarejestrowaną 16 maja 1991 w Ritz Theatre. Był to jeden z trzech koncertów zorganizowanych jako przygotowanie do trasy koncertowej Use Your Illusion. Na scenie pojawił się gitarzysta Izzy Stradlin, Don’t Cry zostało zagrane w swojej pierwotnej wersji, a nieodżałowany Shannon Hoon z Blind Melon zaprezentował się w chórkach. Do boksu dołączono także Live In Las Vegas z Thomas & Mack Center 25 stycznia 1992, zmiksowane na nowo z oryginalnych wielościeżkowych taśm i z udziałem nowego gitarzysty Gilby’ego Clarke’a. Blu-ray dołączony do boksu to cały koncert Live In New York zremasterowany z 35mm taśmy do jakości 4k UKD, 1080p 24 fps HD z dźwiękiem Dolby Atmos, Dolby TrueHD 5.1 surround oraz PCM 48kHz 24-bit stereo. Na wydawnictwie znalazł się także koncertowy klip You Could Be Mine. Po raz pierwszy koncert z tej ery zespołu został wydany w całości w wersji audio i wideo.
Do wersji Super Deluxe dołączono także 100-stronicową książkę w twardej oprawie, z niepublikowanymi zdjęciami, pamiątkami i archiwalnymi dokumentami, replikę ulotki fanklubu Conspiracy Inc. z kartą członkowską, replikę newslettera fanklubu z ery 1991/1992 Use Your Illusion, 10 litografii z dwoma różnymi obrazkami, które zmieniają się w zależności od umieszczenia w dołączonych niebieskich lub czerwonych kopertach, siedem printów 8×10 cali, cztery repliki backstage passów z Use Your Illusion Tour, replikę biletu z koncertu w Ritz Theatre (z uwzględnieniem pomyłki na oryginalnych biletach, gdzie podano datę 15 maja zamiast 16 maja) oraz nowy poster zespołu.

Wydanie 4LP, dostępne wyłącznie na muzyka.sklep.pl to opakowanie gatefold premium z wkładką 12×12 cali i masterem obu albumów. Na Use Your Illusion I znalazła się nowa wersja November Rain (2022 Version) z 50-osobową orkiestrą. Jedynka to LP w kolorach żółtym i czerwonym, a dwójka to winyl niebieski i fioletowy. Bonusem do tego wydawnictwa jest mata-zootrop do gramofonu, która podczas obrotów zachwyca niesamowitym efektem wizualnym.
Wersje 2CD Deluxe Edition obu płyt to remastery oryginalnych albumów, dodatkowe utwory – w przypadku I są to November Rain (2022 Version) czy Always On The Run (Live in Paris – 6/6/92) z gościnnym udziałem Lenny’ego Kravitza, a w przypadku II – Mama Kin & Train Kept A Rollin’ (Live in Paris – 6/6/92) z gościnnym udziałem Stevena Tylera i Joe Perry’ego z Aerosmith. Do obu płyt dołączono 24-stronicowe książeczki.
2LP 180g to czarne woski z grafiką 12×12 cali, remasterami oryginalnych albumów i nową wersją November Rain (2022 Version) na jedynce.

Use Your Illusion I & II w wersjach 1CD to oryginalne remastery albumów z November Rain (2022 Version) w trackliście oraz 16-stronicowymi książeczkami w pudełku jewel case.

Artykuł Universal Music wznawia albumy Guns N’ Roses pochodzi z serwisu KVLT.

Conception został założony przez Tore Otsby’ego, znanego z późniejszej twórczości w Ark. Jego zamierzeniem w 1989 roku było granie thrash metalu, ale krótko po złożeniu podstawowego składu stało się jasne, że Conception sięgnie w bardziej eksperymentalne rejony. Na krótko przed sesją nagraniową debiutu skład zasilił wokalista wykształcony w klasycznym śpiewie, Roy Khan (potem Kamelot). W takim składzie muzycy nagrali płytę, która odświeżyła twarz prog rocka, mieszając go z metalem i flamenco, i wyprzedzając jednocześnie na przykład Dream Theater (debiut płytowy w 1992 roku).

Osobiście bardzo mnie cieszy ta reedycja, Conception w naszym kraju nie jest tak popularny, jak powinien, i mam nadzieję, że wznowienia to zmienią. Jak na swój gatunek, The Last Sunset jest przede wszystkim albumem przebojowym. Pomimo upływu lat słucha się go znakomicie, a jednocześnie ma się uczucie obcowania z czymś wyjątkowym. Jego nietuzinkowy charakter nie wygasł z upływem lat i nawet lekko staromodne rozwiązania na pewno nie brzmią archaicznie, a tylko nadają kompozycjom klasycznego szlifu. Jest to bezprecedensowy przypadek, że trzydziestoletni album potrafi zaskoczyć, oczarować, a wręcz zawstydzić obecne, młodsze kapele (nie wiem jak Was, ale mnie dzisiejsza scena prog męczy zjadaniem swojego własnego ogona, przez co zasługuje raczej na miano retro niż prog). Weźmy taki War of Hate, odznaczający się bardzo zgrabnym miksem ciężaru, melodii i flamenco – przecież on w swoich czasach musiał zabijać i zaskakiwać na ówczesnej scenie metalowej, kiedy gatunki były dużo bardziej odrębne niż dziś. Przykładów można podać wiele. Conception ze swoją The Last Sunset położył silne podwaliny pod późniejszy boom na prog metal i scena ta bez Norwegów nie byłaby taka sama. Odważę się nawet pójść krok dalej: słyszę tu kilka rozwiązań, które bardzo, ale to bardzo kojarzą mi się z końcówką działalności Chucka Schuldinera, czyli z dwoma ostatnimi albumami Death i debiutem Control Denied. Mam wrażenie, że Conception mogło być inspiracją dla mistrza i niech to będzie zachętą dla fanów metalu spoza nurtu stricte progowego.

Co do brzmienia zremasterowanej płyty, mi się jej słucha świetnie. Piękny, soczyście niebieski winyl nadaje nowego życia albumowi, nie przeładowując go nowoczesnością. Brzmi mocno, przestrzennie i nadal lekko staromodnie, co jak wspomniałem dodaje mu szlachetności. Atutem jest tu też umieszczenie wszystkich bonusów na ostatniej stronie (D) płyt winylowych, dzięki czemu, jeżeli mamy ochotę posłuchać tylko głównego albumu, wystarczy nie włączać ostatniej części. Jestem w stu procentach pewny, że często będę do The Last Sunset wracał.

Artykuł CONCEPTION – „The Last Sunset” (1991/2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Tym razem trafiła do mnie wydana oryginalnie w 1975 roku płyta Sabotage brytyjskiej legendy Black Sabbath. Wytwórnia wznowiła ją z datą 11 czerwca bieżącego roku, co daje aż 46 lat istnienia albumu na rynku. Wynik to niemały, tym bardziej że z pewnością spora część czytających te słowa (i je piszący) jeszcze nie sięgnęła tego wieku, więc nie da się inaczej podejść do tego albumu jak z wielkim respektem i szacunkiem. BMG zadbało o dwie wersje wydawnicze, czyli tradycyjnie o winyl i CD. Wersja winylowa obejmuje trzy duże placki i 7 EP, a CD cztery srebrne płyty. Znajduje się na nich oryginalny, pełny album zremasterowany w 2020 przez Andy’ego Pearce’a i Matta Worthama, dwualbumowy koncert zawierający utwory zebrane podczas North American Tour z 1975 roku, oraz singiel Am I Going Insane przygotowany na japońskie wydanie. Wszystko to opakowane w twarde, kartonowe pudło z bonusami w postaci postera, tourbooka i rzetelnie przygotowanej historii albumu/książeczki, zawierającej wiele wycinków z gazet, okładek wydawnictw z różnych krajów, wypowiedzi muzyków i dziennikarskich not, czym był BS w latach 70. Ja mam do dyspozycji wersję Super Deluxe Edition CD, nie wątpię, że dla wielu winyl posiada więcej magii, a muzyka Black Sabbath powstając w erze analogu po prostu na nim brzmi najlepiej, ale odsłuchując wersję nieco bardziej modernistyczną, czerpię z tego wiele radości. Muzycznie album Sabotage nie należy do ulubionych wśród Sabbath maniacs, u mnie również nie stoi na podium, ale paradoksalnie znajdują się na nim aż trzy utwory, które mogę zaliczyć do grona tych najlepszych: Hole In the Sky, Children of the Universe i mniej znany The Writ. Nie da się ukryć, że jako całość płyta posiada odmienny feeling od tego, czym był zespół na początku kariery, muzyka tu jest znacznie szybsza i „pogodniejsza” od doom metalowych, ciężkich hymnów z debiutu czy Paranoid. Bez wątpienia wpływ na ten stan rzeczy miały zmieniające się czasy i pozycja zespołu, Black Sabbath nie był już zespołem, który mógł żywnie robić to, na co ma ochotę, tylko potężną maszyną, zarabiającą potężne pieniądze, plus utrzymującą sztab ludzi. Ich płyty po prostu musiały się sprzedawać. Sabotage stał się kompromisem pomiędzy presją otoczenia a rozwojem muzycznym czwórki instrumentalistów. Nowe brzmienie remastera nie różni się jakoś diametralnie od klasycznego, jest może nieco bardziej dynamiczne i podciągnięte, ale nie powinno kłóć w uszy fanów pierwszych wydań. Utrzymuje odpowiedni charakter lat 70., mógłbym go jedynie określić mianem bardziej skutecznego, uderzającego z siłą w narządy słuchu.

Co do krążków bonusowych, dwa zwierające nagrania live dla niektórych fanów staną się daniem głównym, ponieważ utwory znajdujące się na nich w znakomitej większości do tej pory nie były nigdzie publikowane. Jakość nagrań może nie ma tak potężnego brzmienia jak album koncertowy The End, ale absolutnie niczego mu nie brakuje. Słychać, że Black Sabbath w tamtym okresie był machiną koncertową, której po prostu nie sposób było zatrzymać. Bardzo podobają mi się także wstawki, w których Ozzy między utworami zagaduje publikę i – jak na niego – prowadzi bogatą konferansjerkę.

BMG kolejny raz wykonało bardzo dobrą pracę. Czasy mamy takie, że wszystko kosztuje i to wydawnictwo nie jest najtańsze, ale jeżeli się już zdecydujecie na zakup, to nie powinniście żałować. Box zawiera dużą dawkę muzyki i fajne w moim uznaniu bonusy. W jednym pudełku dostajemy małą historię albumu Sabotage i pełny wgląd w Black Sabbath z 1975 roku w pięknym, solidnym packingu. Cóż można chcieć więcej w tym temacie.

Artykuł BLACK SABBATH – „Sabotage” (1975/2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Wróćmy do wznowienia proponowanego przez BMG. Trafiła do mnie wersja Super Deluxe Edition z pięcioma płytami winylowymi 180 gram w czarnym kolorze, każda z inną okładką. Do płyt wytwórnia dorzuciła czterdziestostronicową książkę w twardej obwolucie z wszelakimi suwenirami z okresu powstawania płyty, wypowiedziami muzyków i oczywiście archiwalnymi zdjęciami, a ostatnim z elementów jest spory plakat do singla Snowblind. Całość spakowana jest w solidne, twarde pudełko.

Szczerze przyznaję, że ciężko mi określić, czy dla maniaków Sabbath głównym daniem będzie sam oryginalny album Vol.4, który nawiasem mówiąc brzmi z placuszka jak złoto. Każdy fan ma go już obstukane do granic możliwości, a dwa dyski z tak zwanymi extrasami są arcy-kuszące. Dyski nazwane Alternative Takes, False Starts & Studio Dialogue i Outtakes, New Mixes to wszelakiego rodzaju materiał pozostały z sesji nagraniowej płyty i nigdy wcześniej nieupubliczniony. W skład tych krążków wchodzą nieudane próby nagrań, alternatywne wersje utworów, a nawet rozmowy muzyków. Wszystkie te nagrania zmiksował sam Steven Wilson (Porcupine Tree) i nie jestem w stanie ocenić jak wspaniałe to musiało być uczucie, by móc grzebać przy takich archiwach.

Ostatnimi z muzycznych bonusów są dwa krążki, zawierające zbiór nagrań koncertowych z roku 1973 zagranych w Wielkiej Brytanii. Wytwórni udało się zebrać aż 15 kompozycji i solo gitarowe z okresu promowania Vol.4, które po obróbce brzmią świetnie. Pokazują w jak dobrej kondycji koncertowej był zespół, a nawet zdaje się, iż w tamtych latach Ozzy był dużo bardziej rozgadany. Do playlisty trafiło wiele oczywistych hitów, dla przykładu podam tytuły takie jak War Pigs, Sweet Leaf, Into the Void, Paranoid i Children of the Grave.

Albumy Black Sabbath do chwili obecnej doczekały się wielu wznowień, zapewne jeszcze kilka powstanie w przyszłości. Na dzień dzisiejszy wersje BMG różnią się od wcześniejszych swym rozmachem i skrupulatnością wykonania. W przypadku Vol. 4 mamy do czynienia z materiałem, który największą wartość będzie stanowił dla kompletnych maniaków kapeli. Nie potrafię stwierdzić jak często będę wracał do dysków z nieudanymi i alternatywnymi wersjami utworów, aczkolwiek uważam je za rzecz ciekawą, wartą posiadania. Do albumu w oryginalnej wersji bez wątpienia będę wracał często, takie albumy po prostu nie mają prawa się nigdy znudzić.

Artykuł BLACK SABBATH – „Vol.4” Super Deluxe Edition” (1972/2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Zacznijmy od oprawy wydawnictwa. Do recenzji otrzymałem wersję bogatszą, klasyczny jewel case ubrany został w atrakcyjny sleeve wykonany z matowego kartonu. Pierwsze, co się rzuca w oczy, to front zdobiący płytę, obraz stworzony jest przez Dagmarę Pakos, a Paweł Ozon przygotował odświeżony layout. Jego kosmogeniczny charakter wzbudza niepokój i przyciąga uwagę. W środku gruba książeczka, która jest równie atrakcyjna, co trudna do wydostania bez jej uszkodzenia. Nie ma nic za darmo, więc zalecam wzmożoną ostrożność. Zawartość książeczki jest bardzo bogata, poza słowem od zespołu można w niej znaleźć masę fotek i posterów z imprez granych przez Damnable, które mogą niezorientowanym w temacie nakreślić jaką pozycję kapela miała w końcówce lat 90. i na początku 00.

Przejdźmy do muzyki. Inperdition stanowi ważny punkt zwrotny dla ekstremy. Damnable nie kopiowali niczyjego stylu, bo nie mieli od kogo. Owszem, było już sporo jadących na łeb na szyję grindcore’owych załóg, był też techniczny Suffocation i Tomb of the Mutilated Cannibal Corpse, ale czy przed Damnable ktoś próbował z taką skutecznością połączyć te wpływy w jedno? Ciężko mi powiedzieć. Już przy pierwszym odsłuchu uwagę zwraca podkręcone brzmienie płyty, odświeżone przez Haldora z Satanic Audio (pierwotnie wykręcone było przez klawiszowca Kombii, czyli pana Łosowskiego, a za mastering odpowiedzialny był rozchwytywany w tamtych czasach Grzegorz Piwkowski). Krążek powstał w systemie analogowym, pozbawionym cyfryzacji, dlatego nawet jeżeli dosłyszymy jakiś mały błąd, niedociśniętą strunę czy niedobitą stopę, to na dobrą sprawę niczego nie zmienia. Kawałki tak okrutnie zapier…ją, że nie ma do czego się przyczepić. Brutalność, precyzja i pomysłowość nie pozwoliła się temu materiałowi zestarzeć. Wokale Bayna dewastują słuch, niskie pomruki wzbogacone są o chaotyczne screamy i bardziej czytelne growle. Wokale współpracują w pełni ze skomasowanym brzmieniem gitar, ciężarem riffów i gęstymi partiami perkusji. Bardzo dobrze również wypadają schizofreniczne solówki, pojawiające się co jakiś czas, nie za długie, nie za krótkie. Całość świetnie się przegryza i udowadnia moją tezę, że najlepsze płyty powstały w latach 90. (przynajmniej w sensie tworzenia i rozwijania gatunków).

Dobrze pamiętam utwór Underworld z jakiejś składanki, możliwe, że stworzonej przy okazji promocji Thrash’em All Fest 99. W tamtym czasie nie miałem dostępu do pełnego krążka i młóciłem go do bólu nim dorwałem kasetę z drugim i zarazem ostatnim krążkiem Completely Devoted. Lata mijały, a ja nie miałem okazji wracać do Damnable. Dziś, słuchając Inperdition nie mam żadnych wątpliwości, że nawet gdyby album miał pierwszą premierę w roku obecnym, to nadal deklasowałby konkurencję na poletku death/grind. Słuchając go, nie mogę się wyzbyć uczucia, że obcuję z czymś wyjątkowym, ponadczasowym i wielkim. Ekstremum niewątpliwie zawsze będzie niszowym rzemiosłem, ale to nie przeszkadza, by na jego polu powstawały dzieła genialne. Damnable w moim uznaniu taką płytę nagrał w 1996 roku.

Artykuł DAMNABLE – „Inperdition” (1996/2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Jon Schaffer komentuje: „Ten 30-letni debiutancki klasyk został zremiksowany i zremasterowany na podstawie oryginalnych 2-calowych taśm przez Zeussa i brzmi fantastycznie. Ma nowoczesny akcent i nadal zachowuje dynamikę oryginalnego wydania. To duży krok naprzód pod względem dźwiękowym i wizualnym. Cieszymy się, że płyta ta zyskała również ekskluzywną grafikę, a krwistoczerwona wersja winylowa jest do kupienia pod adresem icedearthmerch.com”

Poniżej możecie posłuchać nowych wersji utworów Written On The Walls oraz Funeral.

Tracklista:
01. Iced Earth (Remaster 2020)
02. Written On The Walls (Remaster 2020)
03. Colors (Remaster 2020)
04. Curse The Sky (Remaster 2020)
05. Life And Death (Remaster 2020)
06. Solitude (Remaster 2020)
07. Funeral (Remaster 2020)
08. When The Night Falls (Remaster 2020)

Artykuł Wkrótce ukaże się reedycja debiutu Iced Earth pochodzi z serwisu KVLT.

Warto wspomnieć, że Grima na swoim koncie ma trzy pełne bardzo dobre wydawnictwa, a ostatnim z nich jest album Will of the Primordial z 2019 roku.

Tracklista (może ulec zmianie)
01. Ancient Will Become (Intro)
02. The Beginning
03. Open The Gates Will Return The Only Cold
04. In Dreams
05. Devotion To Lord
06. The Woods
07. Blood On The Snow

Źródło: Grima Facebook

Artykuł Grima ponownie nagrywa debiutancki krążek pochodzi z serwisu KVLT.