Skupmy się jednak na Krakowie. Docierające do mnie z wielu stron wieści na temat niewysokiej sprzedaży biletów ostatecznie okazały się grubo przesadzone. Koncert nie był wyprzedany, ale nieliczne pustki zauważalne były wyłącznie na najwyższych trybunach. W obiekcie z całą pewnością znajdowało się jakieś kilkanaście tysięcy osób, a spora część z nich szczelnie wypełniła płytę hali jeszcze przed pierwszym gościem specjalnym, czyli reprezentującym Detroit Child Bite.

Amerykanie wtargnęli na scenę punktualnie o 19:00. Półgodzinny, przekrojowy set zapewnił wgląd w twórczość grupy, operującej na styku metalu, sludge’u i punk rocka. Na szczególną uwagę zasłużył wokalista Shawn Knight, co chwilę wskakujący na głośniki ustawione przed podestem, a nawet lądujący w fosie w celu przybicia piątki z osobami stojącymi przy barierkach.

Wysoce energetyczny występ kwartetu zrobił na mnie niemałe wrażenie licznymi podskokami muzyków, nieskoordynowanymi kopniakami w powietrze, wymachiwaniem gitarami i innymi elementami autorskiego show, które krótko można byłoby określić jako kontrolowany chaos. Child Bite uderzyło więc w zgodzie z punkowym etosem, aczkolwiek brzmienie tego projektu mogło zainteresować również bezkompromisowych metalowców.

Setlista:
Vexed Life
Disposable Hysteria
Death Before Dementia
Swan Song of a Boiled Dog
Glazed in a Skeletal Maze
Pass the Glue
Erect for Dystopia
Blow Off the Omens

Drugie tego wieczoru było Power Trip. Byłem niezmiernie ciekaw, jak Teksańczycy poradzą sobie na żywo z nowym frontmanem, Sethem Gilmorem. Jak się szybko okazało, nie było najmniejszych powodów do obaw, bowiem PT niemalże rozjechało swoimi numerami wszystkich zgromadzonych. Tak właśnie powinien wypaść każdy dobry zespół crossover/thrash!

Słynne Executioner’s Tax (Swing of the Axe) popłynęło z głośników już jako drugi utwór setlisty, a krakowska publiczność sprawnie oddawała całą moc nadawaną ze sceny. Nawołujący do otwierania circle pitów gitarzysta Nick Stewart za każdym razem otrzymywał dokładnie to, o co prosił, aż w końcu na płycie pojawiły się dwie pokaźnych rozmiarów ściany śmierci. Wówczas headbanging artystów rozkręcił się na dobre. Gilmore zagrzewał publikę do moshowania, natomiast drugi gitarowy Blake Ibanez z lekkością wymiatał kolejne solówki. Instrumentalnie nie było zresztą się do czego przyczepić, ponieważ egzekwowane z niesamowitą precyzją ultra szybkie riffy nie pozwalały złapać oddechu. Prawdę mówiąc, nie zdziwiłbym się, gdyby ktoś mi powiedział, że to właśnie Power Trip wypadło tego dnia najlepiej. Amerykanie z Dallas są w nie lada formie, którą z przyjemnością sprawdzę ponownie, gdy tylko nadarzy się ku temu stosowna okazja.

Setlista:
Soul Sacrifice
Executioner’s Tax (Swing of the Axe)
Firing Squad
Hornet’s Nest
Nightmare Logic
Drown / Crucifixation
Waiting Around to Die
Manifest Decimation

Po tak udanych występach gości specjalnych zadowolenie przyszło na długo przed headlinerem. Niemniej oczekiwania wyłącznie narastały. Gdy zgasły światła, usłyszeliśmy nagranie In Heaven, czyli piosenki wykonywanej przez Radiator Lady z filmu Głowa do wycierania zmarłego niedawno Davida Lyncha. Następnie kurtyna z napisem Pantera opadła, a grupa rozpoczęła, zupełnie jak w Atlas Arenie w 2023 roku, od mocarnego A New Level, wzmocnionego dodatkowo salwami pirotechniki. Generalnie krakowska setlista uległa jedynie drobnym zmianom w stosunku do tej z Łodzi, identyczna była też kolejność pierwszych ośmiu zagranych utworów. Phil Anselmo, Rex Brown i wspólnicy w postaci Zakka Wylde’a na gitarze oraz Charliego Benante za bębnami uderzyli potężnym Mouth For War, Strength Beyond Strength, rewelacyjnym Becoming, kultowym I’m Broken oraz pędzącym na złamanie karku Suicide Note Pt. II. Powtórka z rozrywki? Jasne, ale w Krakowie akustykom udało się ukręcić znacznie mocniejsze brzmienie niż to kojarzone z pamiętnym Metal Hammer Festivalem. Dźwięk wypracowany w „Tauronie” dostarczył satysfakcji, a przede wszystkim przywołał ducha Pantery znanej z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Nie chodzi bynajmniej wyłącznie o poziom głośności; Zakk Wylde podkręcił przester na swoich wzmacniaczach, zbliżając się naprawdę blisko soundu nieodżałowanego Dimebaga, zaś bębny Benantego nastrojono nie do odróżnienia od tych Vinniego Paula. To niewątpliwie zmiany na lepsze, bo zapewniają dodatkowy cios.

Anselmo nie szczędził publiczności pochwał, mówiąc do mikrofonu, iż wszystkie koncerty, jakie dotychczas zagrał w naszym kraju, były niesamowite. Wypowiedzi wokalisty nie sprowadzały się wyłącznie do kurtuazji, ponieważ radość z reakcji Polaków na kolejne hity Pantery wyraźnie mu się udzielała. Polacy moshowali, rozkręcali circle pity, wznosili pięści w powietrze, a także nie oszczędzali kręgosłupów w synchronicznym headbangingu. I tak przez niespełna półtorej godziny, zanim wszystko na dobre dobiegło końca. To nie wszystko: na długo przed końcem setu Phil nazwał zgromadzonych w obiekcie fanów najlepszą publicznością na całej europejskiej trasie. Kopnął nas zaszczyt, ale jeden z tych w pełni zasłużonych.

Całkiem długo frontman udowadniał niedowiarkom kunszt w przygotowaniach do tournée, rycząc swoje charakterystyczne partie bez fałszowania. Niestety tylko do czasu. Czyste wokalizy This Love zostały bowiem przez niego totalnie zaorane i nie pomogło nawet słyszalne obniżenie stroju gitary Zakka. Cóż, Anselmo nie młodnieje, zaś w Krakowie słychać to było chwilami aż za dobrze. Wówczas mój początkowy zachwyt jego aktualnymi możliwościami nieco przygasł. Równie kiepsko wypadło zestrojone horrendalnie nisko Cowboys From Hell. Słynny riff rozpoczynający numer brzmiał niemalże sludge’owo, a przez to bez energii.

Mój nastrój uległ poprawie po pełnym emocji, znakomitym wykonaniu Floods, podczas którego na telebimach pokazywano urywki materiałów wideo z czasów świetności grupy. Nie zabrakło oczywiście całego mnóstwa ujęć braci Abbott. Phil zaznaczył zresztą już wcześniej, iż wszystko, co robią, robią dla Dimebaga i Vince’a. Wizualizacje rzęsistego deszczu oraz burzy z piorunami zadbały o zbudowanie nastrojowego klimatu, zaś Wylde z odpowiednim pietyzmem potraktował niezapomnianą solówkę Dime’a.

Krótkie bisy rozpoczęto od Fucking Hostile, by następnie sprawnie przejść do Yesterday Don’t Mean Shit, jednakże oba te „czady” straszliwie ucierpiały na problemach z wokalem Anselmo, gdyż udawało mu się wydobyć wyłącznie pojedyncze słowa wyrwane z fraz. I to by było na tyle. Po odstawieniu instrumentów nastąpiło długie pożegnanie z publiką, a na zegarach wybiła 22:30. Niespełna półtoragodzinny set pod względem długości moim zdaniem był zupełnie w sam raz, bo brutalna muzyka Pantery serwowana w nadmiarze mogłaby po prostu zmęczyć. Tak czy inaczej, każdy, kto tego wieczoru nie dotarł do Tauron Areny Kraków powinien żałować. W końcu otrzymaliśmy jeszcze lepszy występ niż ten z 2023 roku, a przecież i tamten był całkiem udany. Chwilowe problemy z głosem Phila można mu częściowo wybaczyć, ponieważ jak wcześniej wspomniałem, przez około połowę setu wszystko było w należytym porządku. Być może zaszkodziły mu europejskie mrozy? Pozostawiając to pytanie oczywiście bez odpowiedzi, uprzejmie donoszę, iż Pantera wciąż daje radę, a zrewitalizowany skład grupy niewątpliwie okrzepł. Pod względem koncertowania warto dać mu więc szansę również w niedalekiej przyszłości, chociaż prywatnie nie życzyłbym sobie, by wydawał nową muzykę bez wkładu Dime’a i Vinniego.

Setlista:
In Heaven (nagranie: piosenka z filmu Głowa do wycierania Davida Lyncha)
A New Level
Mouth for War
Strength Beyond Strength
Becoming (zakończone outrem cytującym Throes of Rejection)
I’m Broken (zakończone outrem cytującym By Demons be Driven)
Suicide Note Pt. II
5 Minutes Alone
This Love
Floods
Walk (wraz z Child Bite)
Domination / Hollow
Cowboys From Hell

Fucking Hostile
Yesterday Don’t Mean Shit

Artykuł Pantera, Power Trip, Child Bite – Kraków (04.02.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Przypomnijmy, że zespół miał wystąpić w katowickim Spodku wraz ze Slayerem, Cradle of Filth i Static-X w ramach trasy Tattoo The Planet w 2001 roku. Międzynarodowe tournée odwołano wówczas z powodu ataku terrorystycznego na wieże World Trade Center. Kolejnego występu Pantery w Polsce nie udało się zabookować. Niespełna dwa lata po wydarzeniach z Nowego Jorku grupa została rozwiązana, a w 2004 roku doszło do tragicznej śmierci Dimebaga Darrella. Przez ponad dekadę media spekulowały o pomyśle zatrudnienia gitarzysty mającego wesprzeć oryginalne trio. Zostać miał nim Zakk Wylde, prywatnie bliski przyjaciel Darrella. Niestety, wszelkie próby wznowienia wspólnej działalności trojga muzyków blokowane były przez brata Dimebaga, czyli bębniarza klasycznego składu Pantery – Vinniego Paula. Trwało to aż do nagłej śmierci perkusisty w 2018 roku. Słynny kwartet reprezentuje dziś więc tylko połowa oryginalnego składu: legendarny Phil Anselmo za mikrofonem oraz basista Rex Brown. Muzycy postanowili wskrzesić słynną markę po to, by grać koncerty w hołdzie dla braci Abbott (tak brzmi prawdziwe nazwisko Darrella i Paula). Szeregi aktualnej inkarnacji grupy uzupełnili wspomniany wyżej słynny Zakk Wylde oraz równie popularny Charlie Benante, będący na co dzień bębniarzem Anthrax.

Występ reaktywowanej Pantery poprzedziły sety pionierów sludge’u z Crowbar oraz hardkorowców z Hatebreed. Na deskach Atlas Areny zagościła także mocna, krajowa ekipa w postaci Flapjack oraz Illusion, a także Subterfuge i Atan. Nie zdążyłem niestety na żaden z polskich zespołów, meldując się na sali koncertowej łódzkiego obiektu dopiero na sam początek setu Crowbar.

Crowbar

Kirk Windstein, mimo upływu lat, nadal sprawia wrażenie człowieka nienadgryzionego zębem czasu. Kondycja koncertowa jego zespołu jest powalająca! Pomimo, że niekwestionowany lider nowoorleańskiego Łomu kilkukrotnie zwracał się do publiczności informując, że pełnienie obowiązków wokalnych jest aktualnie dla niego szczególnie wymagające – muzyk zachorował i nabawił się problemów z gardłem – nie odnotowałem żadnych problemów związanych z mocą czy stabilnością jego strun głosowych. Grupa obchodzi aktualnie trzydziestolecie swojego drugiego albumu, zatytułowanego po prostu Crowbar. W Atlas Arenie usłyszeliśmy cztery kompozycje z tego krążka, a były to rozpoczynające koncert High Rate Extinction, drugie w kolejności Fixation, Negative Pollution i nieśmiertelne All I Had (I Gave). Z ostatniego longplay’u zespołu, wydanego w ubiegłym roku Zero and Below, zagrano Chemical Godz oraz It’s Always Worth the Gain. Nie zabrakło także doskonałego Planets Collide, w trakcie którego Windstein uronił w Łodzi niejedną łzę – było to wyraźnie widoczne na telebimach. Nie wiem wprawdzie, jaki był tego konkretny powód, ale Kirk tego dnia był nieco wycofany w kontakcie z publicznością. Zwrócił się do nas kilkukrotnie, ale przez większą część koncertu pozostawał statyczny i milczący. Ważne, że nie wpłynęło to na walor wykonawczy grupy; Crowbar w swojej setliście postawił przede wszystkim na kompozycje mające wgnieść w ziemię bądź zmiażdżyć słuchacza. Cel ten osiągnął bez trudu. Na koniec dodam, że w jednym z numerów gościnnie na gitarze zagrał Bobby Landgraf, czyli techniczny Rexa Browna, muzyk zespołu Honky i były członek supergrupy Down, który zastąpił w niej na kilka lat… Kirka Windsteina.

Setlista:
High Rate Extinction
Fixation
I Feel the Burning Sun
Chemical Godz
Negative Pollution
The Cemetery Angels
It’s Always Worth the Gain
All I Had (I Gave)
Planets Collide
Like Broken Glass

Hatebreed

Po kilkunastominutowej przerwie na scenie Atlas Areny pojawili się amerykanie z Hatebreed. Ekipa z Bridgeport natychmiast zaczęła trząść obiektem w posadach. Niezależnie od wykonywanego utworu, na płycie tworzyły się mniejsze i większe młyny pochłaniające coraz to nowe osoby, a w trakcie refrenów hardcore’owego evergreenu, jakim bez wątpienia jest Destroy Everything, skakało kilkuset fanów jednocześnie. Słynny Jamey Jasta nie był w Łodzi w idealnej kondycji wokalnej, ale niewielkie problemy głosowe nadrabiał wygenerowaną ze sceny energią. Frontman ani na chwilę nie pozostawał w bezruchu, biegając i skacząc po podestach, zachęcając zgromadzonych do skandowania. Koncert oparto głównie o numery z klasycznych już krążków Perseverance, Supremacy i The Rise of Brutality. Bez zaskoczeń, ale też bez rozczarowań; czterdzieści pięć minut spędzonych z Hatebreed minęło szybko, a grupa znakomicie podołała zadaniu rozgrzania słuchaczy przed headlinerem Metal Hammer Festival.

Setlista:
Live for This
A Call for Blood
A Stroke of Red
This Is Now
Perseverance
Empty Promises
Destroy Everything
Smash Your Enemies
Proven
Looking Down the Barrel of Today
As Diehard As They Come
Tear It Down
To the Threshold
I Will Be Heard

Pantera

Przygotowania do tego występu trwały pół godziny, bo zespół korzysta z towarzyszących mu elementów scenografii, a także rozbudowanej pirotechniki. Nim sprawdzono światła i rozstawiony sprzęt, nad głowami zgromadzonych rozwieszono gigantyczną płachtę zakrywającą scenę wielkim, czerwonym logo zespołu. Następnie, z głośników poleciało nagranie Regular People (Conceit), a na telebimach pojawił się krótki montaż starych wygłupów oryginalnego składu Pantery. Cieszy fakt, że grupa od samego początku występu nie pozostawia wątpliwości, iż Anselmo, Brown i koledzy grają koncerty przede wszystkim po to, aby uhonorować dziedzictwo ich zmarłych przyjaciół oraz usatysfakcjonować oddanych fanów.

Usłyszeliśmy intro (pamiętne In Heaven wykonywane przez kobietę z kaloryfera Głowy do wycierania Davida Lyncha), po czym płachta wyjechała ponad scenę w akompaniamencie słupów białego dymu, a zespół uderzył z pełną mocą. Zaczęli od A New Level. Ten numer to bezlitosny cios prosto w twarz i świetny wybór na start setlisty. Spora część zgromadzonej na płycie publiczności ruszyła natychmiast w kierunku zawiązującego się mosh pitu. Po chwili był on już pokaźnych rozmiarów. Anselmo pozwolił sobie na krótkie przywitanie fanów i zapowiedział Mouth of War, które zabrzmiało jeszcze potężniej, dzięki nagłośnieniu, które po szybkich korektach akustyków do samego końca koncertu było rewelacyjne. Trzecie w kolejności Becoming nie pozostawiło już żadnych wątpliwości. Reaktywowana Pantera jest w doskonałej formie, a jej koncerty nie są jedynie zwykłym skokiem na kasę. W Atlas Arenie Charlie Benante tłukł w bębny z taką samą mocą jak niegdyś Vinnie Paul, Zakk Wylde bezkompromisowo egzekwował kolejne riffy Dimebaga, a mocno przesterowany, tłusty bas Rexa Browna spajał instrumentarium Pantery w wydaniu Anno Domini 2023. Dało się zauważyć, że niemłodzi już przecież panowie dają z siebie wszystko, traktując dziedzictwo Pantery z należytym szacunkiem.

Jak ze swoich obowiązków wywiązał się Phil Anselmo? Znakomicie, znacznie lepiej niż mógłbym się tego po nim spodziewać. Słychać było, że wokalista odpowiednio przygotował swoje partie i zabezpieczył struny głosowe przed trasą po Europie. Zarówno partie wykrzykiwane, jak i te śpiewane (w This Love oraz kameralnym coverze Planet Caravan od Black Sabbath) wypadły doskonale. Można pokusić się o stwierdzenie, że Phil jest prawdopodobnie w najlepszej kondycji wokalnej od lat. Występujący boso wokalista był nieco statyczny – to przez problemy z kręgosłupem. Na nagraniu z Instagrama grupy widać było, że w łódzkiej garderobie muzyk spędzał czas na leżąco, odpoczywając na macie. Biorąc pod uwagę, że wokalista jest po pięćdziesiątce, nie spodziewałbym się po nim scenicznych szaleństw. Na plus oceniam również jego trzeźwość (na scenie nie było alkoholu, a jedynie butelki z wodą). Ubrany w t-shirt z twarzą fenomenalnego ukraińskiego boksera Oleksandra Usyka, Anselmo kilkukrotnie przemawiał do zgromadzonych, ciesząc się ze swojej obecności w Polsce i pozwalając sobie na drobne żarty. Nie zabrakło także słów uznania wobec braci Abbott.

Przekrojowa, półtoragodzinna setlista zawierała słynne klasyki Pantery. Oprócz wspomnianych wyżej numerów, usłyszeliśmy m.in.: 5 Minutes Alone, I’m Broken, Cowboys From Hell czy obowiązkowe Walk, którego refreny wsparli wokalnie członkowie Crowbar oraz wymieniony wcześniej Landgraf. Zaprezentowano także mniej popularne kompozycje, mające zadowolić najbardziej oddanych fanów grupy, takie jak Suicide Note Pt. II czy War Nerve z wydanego w 1996 roku The Great Southern Trendkill. W trakcie koncertu za muzykami pojawiały się wizualizacje odnoszące się do albumów grupy oraz, rzecz jasna, braci Abbott. Po bokach zestawu perkusyjnego oraz za Charliem Benante wielokrotnie wystrzeliwały wysokie słupy ognia, stale podnoszące temperaturę obiektu. Zgadzam się z opinią, że rzeczywiście tak mniej więcej mógł wyglądać koncert Pantery w latach 90. ubiegłego wieku. Gdybym miał na coś narzekać, zdziwiła mnie skrócona wersja Domination, która składała się w zasadzie wyłącznie z solówki oraz legendarnego breakdownu. Ponadto, Zakk Wylde zaliczył kilka słyszalnych błędów technicznych w trakcie odgrywania riffów i solówek Dimebaga, ale nie było to nic nadzwyczajnego. Ot, drobne koncertowe potknięcia. Na sam koniec usłyszeliśmy rewelacyjne Yesterday Don’t Mean Shit, po którym Anselmo otulił się wrzuconą na scenę polską flagą. Po wszystkim wokalista zastosował patent znany wszystkim z koncertów Down, śpiewając fragment Stairway to Heaven Led Zeppelin, po czym upuścił mikrofon na scenę.

Po wyjściu z Atlas Areny wielokrotnie słyszałem entuzjazm zadowolonych fanów. Uważam, że był on w pełni zasłużony. Pantera zagrała po prostu świetny koncert. Muszę przyznać, że na Metal Hammer Festival jechałem trochę z ciekawości, nieco powątpiewając w potencjał Phila, Rexa, Charliego i Zakka. Cieszę się, że mogłem zweryfikować swoją ciekawość na żywo. Otrzymałem więcej niż mógłbym sobie życzyć i z pewnością pojadę na kolejny polski koncert grupy.

Dodam jeszcze, że organizacja festiwalu pozostawiała niestety sporo do życzenia. Kolejki do jedynego stanowiska z oficjalnym merchem występujących zespołów zdawały się nie mieć końca, a te do stref gastronomicznych były jeszcze dłuższe. Pod tym względem Metal Hammer Festival był bodaj najgorzej zorganizowaną imprezą na jakiej byłem w łódzkiej Atlas Arenie. Drodzy organizatorzy, warto wyciągnąć wnioski z tegorocznej edycji!

Setlista:
Regular People (Conceit) – nagranie audio wraz z wideo o braciach Abbott
In Heaven – intro, nagranie z filmu Głowa do wycierania Davida Lyncha
A New Level
Mouth For War
Becoming
I’m Broken
Suicide Note Pt. II
5 Minutes Alone
This Love
War Nerve
Fucking Hostile
Cemetery Gates – nagranie audio wraz z wideo o braciach Abbott
Planet Caravan
Walk
Domination / Hollow – skrócony medley
Cowboys From Hell
Yesterday Don’t Mean Shit

Zdjęcia autorstwa Pawła Mielko.

Artykuł Metal Hammer Festival – Pantera, Hatebreed, Crowbar – Łódź (05.06.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Okładka bonusu wspaniale koreluje z ilustracją albumu. Wąż powrócił w czarno-białej wersji po małym liftingu. Z kolei układ utworów, które znalazły się na Outtakes nie różni się od ich kolejności na oficjalnym wydawnictwie sprzed dwóch dekad. Tylko w przypadku tytułowego otwieracza mamy do czynienia z nowoczesnym miksem starego materiału – pozostałe numery to albo wersje koncertowe, albo wczesne miksy. Na Outtakes pojawiły się także dwie wersje instrumentalne, dotyczy to numerów 13 Steps to Nowhere i Living Through Me. Szczególnie w tym pierwszym warto przysłuchać się świetnemu współbrzmieniu instrumentarium Pantery. Koncertówki War Nerve, Suicide Note, Pt. 2 i (Reprise) Sandblasted Skin ukazują potęgę zespołu także poza studiem nagrań. Genialne brzmienie udało się wydobyć z wczesnych miksów progresywnego 10’s i melancholijnego Floods. Właśnie do tych dwóch numerów mam wyjątkowy sentyment i muszę przyznać, że nie zawiodłem się na ich wersjach opublikowanych na Outtakes.

Czy można powiedzieć coś złego o reedycji klasycznego już albumu wielkiej Pantery? Nie no, skąd. Dwupłytowe wydanie to chyba dobry pomysł na gwiazdkowy prezent dla każdego fana Phila, Dime’a, Reksa i Vinniego. A nam wszystkim pozostaje czekać do 2020 roku na dwudziestą rocznicę i reedycję ostatniego studyjnego albumu legendy groove metalu.

Artykuł PANTERA – „The Great Southern Outtakes” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.