Smith/Kotzen

Tabula Rasa

Artykuł Smith/Kotzen, Tabula Rasa – Warszawa (02.03.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

W kolejnych coverach wystąpią różne składy muzyków. W przyszłości do projektu mają dołączyć między innymi Kim Thayil (Soundgarden), Alissa White-Gluz (Arch Enemy), gitarzysta Joe Satriani oraz perkusista Kenny Aronoff.

Mark Menghi o powstaniu projektu:

Wspominam to i myślę: Czy naprawdę poprosiłem Joe Satrianiego o instrumentalną reinterpretację jednego z najwspanialszych współczesnych utworów wokalnych, jakie kiedykolwiek nagrano?« albo: »Co ja sobie, kurwa, myślałem, prosząc wielkiego Kima Thayila o ponowne nagranie jednego z jego własnych klasycznych utworów Soundgarden?

Każdy z muzyków biorących udział w projekcie dostrzegł tę wizję i zrozumiał, że chodzi o oddanie hołdu nie tylko inspirującemu muzykowi, ale także wspaniałemu mężowi, ojcu i mężczyźnie.

Nie ma jednego konkretnego momentu w historii, który doprowadziłby do powstania tego projektu. To ciąg wydarzeń, które doprowadziły do powstania KING ULTRAMEGA i ewoluującej twórczości, mającej na celu oddanie hołdu głosowi pokolenia.

Richie Kotzen komentuje:

„Say Hello 2 Heaven” to jeden z tych utworów, które wykraczają poza gatunek czy epokę – trafiają w sedno uniwersalnej wrażliwości. Nie zastanawiałem się nad tym, jak je zinterpretować na nowo – skupiłem się po prostu na oddaniu emocji. Grałem na gitarze i śpiewałem, oddając hołd utworowi i jego dziedzictwu. Jestem zaszczycony, że mogę być częścią hołdu o tak wielkiej wadze.

Mark Menghi o utworze:

Kiedy dowiedziałem się, że King Ultramega rozwinie się w swego rodzaju projekt, „Say Hello 2 Heaven” był jednym z pierwszych utworów, które wybrałem (z Charliem) ze względu na przesłanie tekstowe. „Temple of the Dog” był (i pozostaje) hołdem dla zmarłego, wspaniałego Andrew Wooda z Mother Love Bone. Jednak przesłanie tekstowe w „Say Hello 2 Heaven” uderza, gdy pomyśli się o tym, jak Chris napisał o przedwczesnej śmierci Andrew, a my ponad 30 lat później oddajemy hołd Chrisowi piosenką o jego przedwczesnej śmierci. To, delikatnie mówiąc, emocjonalny rollercoaster.

Charlie Benante mówi:

Byłem wielkim fanem Mother Love Bone i pamiętam, jak byłem w biurze Lonn Friends w RIP Magazine, kiedy zadzwonił do niego z informacją o śmierci Andrew Wooda. Byłem z tego powodu bardzo załamany. Uwielbiałem tę płytę i myślałem, że to będzie kolejny wielki hit. To było bardzo smutne. Przewińmy do przodu. Jestem w trasie koncertowej i ktoś z naszego managementu wjechał do autobusu i wiedział, że kocham Mother Love Bone. Dali mi przedpremierowy egzemplarz Temple of the Dog. Nigdy nie zapomnę pierwszego razu, kiedy ją usłyszałem, bo puściłem ją i pierwszą piosenką było „Say Hello 2 Heaven” i to było magiczne… Piosenka jest niesamowita, ale Chris w niej śpiewa… wszystko, co w nią włożyłem, to była czysta miłość. Nie Love Bone, po prostu czysta miłość. Kiedy nadeszła pandemia i zacząłem tworzyć te wszystkie piosenki i prosiłem znajomych, żeby do tego dołączyli, „Chloe Dancer/Crown of Thorns” było wielkim hitem. „Say Hello 2 Heaven” to kolejny utwór, który po prostu poczułem, że muszę zrobić, i kiedy rozmawiałem z Markiem (Menghi) o tym, to też zasugerował. „Say Hello 2 Heaven” to prawdopodobnie jedna z moich ulubionych piosenek wszech czasów i cieszę się, że mieliśmy okazję ją nagrać. Mam nadzieję, że wszyscy uznają, że oddaliśmy jej sprawiedliwość.

Wcześniej kapela udostępniła:

– w składzie Joe Satriani, Mark Menghi oraz Kenny Aronoff – Be Yourself

Mark Menghi o utworze:

’Be Yourself’ był zdecydowanie najtrudniejszym utworem do reinterpretacji. Na ostatecznym nagraniu (naszej wersji) jest wiele warstw, wiele subtelnych zawiłości, a do tego kto, do cholery, przy zdrowych zmysłach zamieniłby idealnie niesamowity utwór AUDIOSLAVE z najbardziej niesamowitym wokalem w cholernie odświeżony instrumental?

– w składzie William DuVall (Alice In Chains), Bill Kelliher (Mastodon), Mark Menghi (Metal Allegiance) oraz Charlie Benante (Anthrax, Pantera) – cover zespołu Soundgarden – Rusty Cage. Klip stworzył Costin Chioreanu. Kompozycja pochodzi z albumu Badmotorfinger z 1991 roku.

William DuVall komentuje:

Po prostu poddałem się mojej miłości do utworu i ogromnemu szacunkowi dla Chrisa. Ponieważ instrumentalny utwór, który nadesłali Bill, Charlie i Mark, był tak bliski oryginałowi, uznałem, że najlepiej będzie, jeśli również ja będę się w tym trzymała. Ponownie, powodem mojego udziału było po prostu podjęcie ciekawego wyzwania, kiedy tak wiele części świata było zamkniętych. Nie miałem żadnych myśli ani ambicji związanych z tym projektem poza opublikowaniem go w mediach społecznościowych pięć lat temu. Ale jeśli to wydawnictwo może pomóc w dalszym rozwoju dobrej pracy MusiCares, to jestem za.

Theresa Wolters, tymczasowy dyrektor wykonawczy MusiCares dodała:

Głos i obecność Chrisa Cornella znaczyły tak wiele dla wielu, w tym dla nas wszystkich w MusiCares. On i jego bliscy od dawna podkreślają wagę naszej pracy, a to niezwykle ważne, że jego dziedzictwo jest kontynuowane w projekcie, który łączy, uświadamia i daje nadzieję społeczności muzycznej.

Artykuł Supergrupa KING ULTRAMEGA przedstawia nowy klip pochodzi z serwisu KVLT.

Te wyliczenia (pobieżne, bo do tego CV można dorzucić jeszcze sporo punktów) są o tyle istotne, że na albumie Nomad słychać muzyczny eklektyzm, różnorodność i techniczną biegłość – ta zaś wynika z lat doświadczeń i scenicznego oraz studyjnego obycia. W tekstach przewijają się różne osobiste doświadczenia, a Richie dzieli się tymi refleksjami ze szczerością. Jednocześnie z różnych elementów udaje się zbudować bardzo spójny album. Jest tu i hard rockowa siła (Cheap Shot, On the Table), przebojowość i soulowe zacięcie (These Doors), pasja, techniczny popis i rytmiczny luz muzyki fusion, blues rockowa autentyczność, a nawet folkowa ballada zaśpiewana tylko z gitarą we własnych dłoniach (This Is a Test). Richie nie miesza jednak wszystkich swych inspiracji w każdej piosence, pozwala słuchaczowi na emocjonalną zmianę intensywności muzycznych doznań. Czasem jest tak, że artyści próbują różnych rzeczy, by przypodobać się jak największej liczbie słuchaczy. Tutaj mamy do czynienia z naturalnym ekstraktem własnych przemyśleń. Płyta jest krótka (niespełna 35 minut), ale dzięki temu dostajemy esencję twórczych możliwości Kotzena – nie ma na Nomad ani jednego numeru, który byłby wypełniaczem. A uwieść może tutaj każda piosenka, w zależności od naszego nastroju i preferencji, choć najbardziej usatysfakcjonowani będą miłośnicy tradycji.

Biorąc pod uwagę, że Richie sam zaśpiewał i zagrał na wszystkich instrumentach (z drobną pomocą zaproszonych gości), skomponował materiał, napisał teksty i wyprodukował te piosenki, efekt jest naprawdę dobry. Zwłaszcza, że słychać biegłość w każdej zagranej partii. Bardzo chciałbym, żeby takiej muzyki więcej znajdowało się w radio – przebojowość i chwytliwość idzie tu bowiem w parze z jakością. Owszem, nic nowego, nic zaskakującego, ale jednak ze znanych, różnorodnych elementów Kotzen ulepił jedną z tych płyt, na które warto zwrócić w tym roku uwagę. Świetna muzyczna podróż, w której przewodnikiem jest szorstki, zadziorny, ale zmysłowy głos Richie’ego oraz dobre muzyczne pomysły, wykonane z feelingiem.

Artykuł RICHIE KOTZEN – „Nomad” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół The Winery Dogs tworzą:

Richie Kotzen (ex-Poison, Mr. Big) – gitarzysta, wokalista
Billy Sheehan (ex-UFO, David Lee Roth) – basista, wokalista
Mike Portnoy (Sons of Apollo, ex-Dream Theater) – perkusista, wokalista

Tracklista:
01. Xanadu
02. Mad World
03. Breakthrough
04. Rise
05. Stars
06. The Vengeance
07. Pharaoh
08. Gaslight
09. Lorelei
10. The Red Wine

Artykuł Nowy klip formacji THE WINERY DOGS pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej artyści zaprezentowali video do utworu Better Days.

Adrian Smith o kawałku:

Better Days to utwór, którym jestem naprawdę podekscytowany. Myślę, że różni się nieco od piosenek na albumie Smith/Kotzen – jest trochę ciężki, ale melodyjny. Grałem riff Richiego i szukałem reakcji i dostałem jedną! To trochę jak scenariusz ‘The Old Grey Whistle Test’ – pojawiła się iskra i zaczęliśmy tworzyć piosenkę od tego momentu. Miałem pomysł, a potem Richie miał pomysł, wracaliśmy i dalej, jak układanie klocków.

Tracklista:
01. Better Days
02. Got a Hold On Me
03. Hate and Love
04. Rise Again (feat. Mike Portnoy)

Artykuł Streaming nowej EPki duetu Smith/Kotzen pochodzi z serwisu KVLT.

Adrian Smith o kawałku:

Better Days to utwór, którym jestem naprawdę podekscytowany. Myślę, że różni się nieco od piosenek na albumie Smith/Kotzen – jest trochę ciężki, ale melodyjny. Grałem riff Richiego i szukałem reakcji i dostałem jedną! To trochę jak scenariusz ‘The Old Grey Whistle Test’ – pojawiła się iskra i zaczęliśmy tworzyć piosenkę od tego momentu. Miałem pomysł, a potem Richie miał pomysł, wracaliśmy i dalej, jak układanie klocków.

Tracklista:
01. Better Days
02. Got a Hold On Me
03. Hate and Love
04. Rise Again (feat. Mike Portnoy)

Artykuł Nowe video duetu Smith/Kotzen pochodzi z serwisu KVLT.

03.04.2021 – Warszawa, Palladium (wydarzenie)

Bilety:
120-140 zł – miejsca stojące
150-170 zł – miejsca siedzące

Bilety można zakupić na:

– https://sklep.knockoutprod.net/ (miejsca stojące)
– https://www.ebilet.pl/ (miejsca siedzące)

W związku ze zmianą terminu bilety można zwracać w miejscu ich zakupu. Posiadane bilety zachowują ważność w nowym terminie wydarzenia.

Osoby, które zakupiły bilety w sklepie Knock Out Productions, proszone są o wysłanie wiadomości na adres mailowy: kasia@knockoutprod.net wraz z informacją o numerze zamówienia.

Osoby, które zakupiły bilety w sieci Ebilet proszone są o kontakt z infolinią: tel: (22) 122 80 99

Źródło: Knock Out Productions

Artykuł Richie Kotzen: nowy termin koncertu w Warszawie pochodzi z serwisu KVLT.

05.09.2020 – Warszawa, Palladium (wydarzenie)

Bilety:
120-140 zł – miejsca stojące
150-170 zł – miejsca siedzące

Bilety na koncert są już dostępne w sprzedaży na https://sklep.knockoutprod.net/ (miejsca stojące)

Źródło: Knock Out Productions

Artykuł Richie Kotzen na koncercie w Warszawie pochodzi z serwisu KVLT.

Dzień I

Prog in Park III rozpoczynał się dość wcześnie, na dodatek w piątek. Dzień okazał się obfity w różnego rodzaju muzyczne doznania i strasznie wyczerpujący. Koncerty zaplanowano pod linijkę i bez żadnych dłuższych przestojów, w kolejności: Sermon, Alcest, TesseracT, Fish, Opeth.

Już o godzinie 16.30 na wysoką scenę ulokowaną po lewej stronie za budynkiem klubu Progresja zameldowali się Brytyjczycy z formacji Sermon. Panowie są debiutantami, mieszczą się w ramkach prog metalu, w inspiracjach padają nazwy Opeth czy The Ocean, dodałabym również Tool, a jakże. Krótki występ mogę podsumować bardzo tendencyjnie – koncert był poprawny. Sporo mocniejszych momentów, szczególnie w połączeniu z ciekawym wokalem na modłę Maynarda Keenana, dało powody, aby zainteresować się zespołem. Za najlepszy moment uznaję utwór The Drift, zdaje się najdłuższy z prezentowanych i najbardziej rozbudowany. Gdzieś niestety gubiła mi się perkusja, ale być może te pierwsze nadzieje na wrażenia na pierwszym koncercie były zbyt wygórowane. Panowie promują wydawnictwo Birth of the Marvellous (2019).

Setlista:

The Descend
Festival
The Drift
Contrition
Chasm
The Rise of Desiderata

Zgoła innym repertuarem pochwalili się Francuzi z Alcest. Szybkie przepięcie kabli (naprawdę szybkie!) i w asyście dwóch technicznych natychmiast zainstalowali się na scenie, dość skromnie rozpoczynając set utworem Kodama. Klimat momentalnie zmienił się na korzyść wielbicieli bardziej stonowanej odsłony festiwalu, najchętniej lubujących się w post rockowych/metalowych przetasowaniach. Można było zauważyć pierwsze wymiany publiki pod sceną. Spora część osób sprawdzała propozycje kulinarne z dostępnych food trucków, obserwując koncert raczej z bezpiecznej odległości. Alcest widziałam w akcji już parę razy, toteż jestem zdania, że wolę jednak wersję klubową zespołu. Przy tak wczesnej godzinie koncertu, w blasku słońca i – nie ma co oszukiwać – radosnej atmosferze piątkowego późnego popołudnia trudno było naprawdę poczuć atmosferę ich muzyki. Niemniej koncert uznaję za bardzo dobry, choć z racji oczywistych powodów nieco odarty ze swojej melancholii i oniryczności (najbardziej żal mi pięknego utworu Délivrance, zagłuszonego przez głośne śmiechy z tyłu publiki). Ostatnim wydawnictwem Alcest jest Kodama (2016).

Setlista:

Kodama
Oiseaux de proie
Là où naissent les couleurs nouvelles
Percées de lumière
Délivrance

Z kolei o chwili wytchnienia nie można było mówić w przypadku kolejnego gościa festiwalu, Brytyjczyków z zespołu TesseracT. Tego dnia to właśnie prog metalowy skład przykuł moją uwagę najbardziej. Daniel Tompkins ze swoją 4-oktawową skalą głosu spełnił moje oczekiwania i zatrząsł sceną w taki sposób, że trampki mi spadły. Po prostu. Energia zespołu momentalnie udzieliła się publice, która reagowała dokładnie tak jak frontman sobie tego życzył. Była konferansjerka, nieśmiałe żarty i skandowanie nazwy bandu, oklaski i zejścia Dana do fanów. Zaprezentowany set był bardzo przekrojowy i ukierunkowany na dynamikę, od rozbudowanych numerów z One (2011) (żałuję, że obyło się bez numeru Lament), przez Altered State (2013), Polaris (2015) i ostatni album Sonder (2018). Najbardziej byłam ciekawa sztandarowego Nocturne w wykonaniu Tompkinsa, bowiem utwór pochodzi z płyty zarejestrowanej z innym wokalistą. Ashe O’hara operował nieco inną tonacją, toteż zadanie nie było takie super oczywiste. I tak jak przypuszczałam, co niekoniecznie wygodne partie zaśpiewała publika. Well done, Dan! Well done! Fantastyczny koncert, najbardziej żywiołowy i „połamany” w konstrukcjach, choć pojawiły się głosy niezadowolenia z repertuaru. Cóż, trudno, ja te trampki musiałam zbierać. TesseracT promują obecnie wydawnictwo Sonder (2018).

Setlista:

Concealing Fate, Part 1: Acceptance
Concealing Fate, Part 2: Deception
Of Mind – Nocturne
Luminary
Dystopia
Smile
Juno
King

Pierwsza dłuższa przerwa i scenę nonszalancko przejął tym razem przedstawiciel „odrobinę” starszej generacji – Derek William Dick aka Fish, dla wielu fanów jedyny słuszny wokalista Marillion. Być może popełniam teraz harakiri relacyjne, ale muszę się przyznać, że był to mój pierwszy koncert jegomościa. Na pewno moją uwagę zwróciła prezencja sceniczna Fisha, jego luz, świetny humor, ale i dość zróżnicowana publika – oprócz fanów w wieku moich rodziców, pojawiło się sporo młodych i bardzo młodych pokoleniowo słuchaczy. Mimo że repertuarowo niniejszy koncert najbardziej odbiegał od piątkowego line-upu, to nie dość, że frekwencyjnie zrobiło się pokaźnie gęsto, to do tego entuzjazmu i zwyczajnie ciepłej atmosfery samego występu bynajmniej nie brakowało. Przeciwnie! Jakie było miłe! Cóż, zarówno Fish, jak i Marillion mają w Polsce mnóstwo fanów i to dało się odczuć podczas występu. Bardzo dobry koncert, choć nie w moich gustach, to z przyjemnością obejrzany. W końcu szkocka klasa to jest klasa. Ostatnim albumem Fisha jest A Feast of Consequences (2013).

Setlista:

Big Wedge
Brother 52
Man With A Stick
Just Good Friends
Feast of Consequences
Credo
Vigil
Pipeline
Lucky
Internal Exile
Lavender (Marillion)

Na headlinera zaś przyszło trochę poczekać. Opeth bywa dość częstym gościem naszego kraju, widziałam koncerty niniejszego zespołu parę razy, między innymi w roli gwiazdy pierwszej edycji Prog in Park, toteż doskonale wiedziałam czego się spodziewać. Dokładnie taką samą setlistę zagrali poprzednio, dokładnie na tak samo wysokim poziomie i dokładnie tak samo pięknie czarując zebraną publikę. Nie sądziłam jednak, że usłyszę również dokładnie te same pogadanki o Polsce, żartach z naszym ulubionym wulgarnym przerywnikiem i spożywaniem narodowego napoju wysokoprocentowego. Zróżnicowanie by się przydało, jednak nie sposób było o tym myśleć podczas fantastycznie wykonywanych numerów z nieśmiertelnym Deliverance na finał. Dzień pierwszy festiwalu zakończył się fantastycznie!

Setlista:

Sorceress
Ghost of Perdition
Demon of the Fall
The Wilde Flowers
The Devil’s Orchard
Cusp of Eternity
Heir Apparent
In My Time of Need
The Drapery Falls
Deliverance

Dzień II

Drugi dzień Prog in Park III przywitał niestety słabą pogodą i niewielkimi opadami deszczu, za to frekwencja zdaje się była wyższa. Tego dnia zaprezentowały się ponownie zespoły stanowiące nowinki, jak i te o ugruntowanej pozycji w świecie progowych dźwięków, w kolejności: Bright Ophidia, Soen, HAKEN, Richie Kotzen, Dream Theater.

Na pierwszy ogień ruszyła białostocka formacja Bright Ophidia. Prog metal w wykonaniu rodzimych zawodników okazał się całkiem sporą dawką energii jak na początek festiwalu. Rozbudowane kompozycje, potężna perkusja, dobry wokal – wszystko fajnie na tyle, że chętnie zainteresuję się zespołem od strony studyjnej. Czegoś w tym koncercie oprócz istotnej dynamiki być może mi brakowało, jednak rola otwieracza jest zawsze najbardziej utrudniona, należy to zrozumieć. Najbardziej utkwił mi w pamięci ostatni numer, ciekawie powyginany i pięknie wykrzyczany. Dobra rozgrzewka! Ostatnim wydawnictwem zespołu jest Fighting The Gravity (2017).

Setlista:

Magma
Set Your Madness Free
Stronghold
My Heart Tells Me No

O brakach w przypadku kolejnego gościa festiwalu też jest co powiedzieć, ale już bardziej konkretnie i na szczęście (tylko) w technicznych aspektach. Na koncert Soen czekałam tego dnia najbardziej, a więc oczekiwania miałam co najmniej wysokie. I wszystko byłoby wspaniale, gdyby nie koszmarne podbicie basu i akustyczne wtopy. Nic to jednak. Joel Ekelöf zaprezentował swoje wokalne możliwości od najlepszej strony i robił to z taką lekkością i wyczuciem, jakby wyciąganie długich i wysokich dźwięków nie było niczym wyjątkowym. A przecież było! Panowie zostali świetnie przyjęci przez publikę, pojawiło się tu i ówdzie paru fanów w koszulkach rzeczonych, można było również zauważyć zainteresowanie ze strony starszych uczestników festiwalu. Za najlepszy moment uznaję Lascivious, podczas którego moją uwagę zwróciła świetna praca perkusji. Soen promuje obecnie płytę Lotus (2019) i już na jesieni ponownie wróci na koncert do Progresji. Zdaje się w klubowych warunkach ten zespół może zabrzmieć naprawdę potężnie!

Setlista:

Covenant
Opal
Lascivious
Sectarian
Savia
Martyrs
Lotus

Tak dobrej atmosfery nie spodziewałam się zaś po kolejnym gościu imprezy, Brytyjczykach z HAKEN. Nigdy nie było mi drodze z dokonaniami tych prog metalowców, ale to co zobaczyłam na scenie, to zostanie moje. Atmosfera przebiła poprzedni koncert, ale również nagłośnienie nagle skoczyło o parę poziomów w górę. Za kontakt z publiką rewelacyjnie dbał wokalista Ross Jennings, który przyodział nawet festiwalową koszulkę, ale również wyjątkowo ekspresyjny keybordzista nie pozostawał w tej roli bierny. Co ciekawe przekrojowa setlista HAKEN była chyba najbardziej muzycznie zróżnicowana. Za najlepszy numer tego wieczoru uważam Cockroach King – najdziwniejszy wokalnie i fantazyjnie rozbudowany w konstrukcji. Ostatnim wydawnictwem HAKEN jest Vector (2018).

Setlista:

Puzzle Box
A Cell Divides
Earthrise
Cockroach King
Nil by Mouth
1985

Zaskoczeniem sobotniej odsłony festiwalu okazał się natomiast Richie Kotzen. Obawiam się, że mogłam się nawet zakochać. A prawie popełniłam życiowy, festiwalowy błąd – z racji bardzo oględnej znajomości repertuaru tego Amerykanina (czyt. właściwie żadnej) planowałam opuścić pierwszą połowę koncertu i w tym czasie zasilić organizm trunkiem kraftowym serwowanym w budynku Progresji, jednak w trakcie opuszczania terenu festiwalu w asyście dźwięków Riot zawróciłam się na jednej pięcie. Kotzen dał fantastyczny, żywiołowy i genialnej jakości koncert! Trudno mi wskazać, czy większe wrażenie robiła jego wirtuozerska gra na gitarze elektrycznej czy świetny wokal gdzieś przypominający barwę Chrisa Cornella. Bluesowe Bad Situation, dynamiczne Love Is Blind  czy balladowe Fear ustawiły Kotzena w mojej hierarchii najlepszych koncertowych odkryć na podium. Co za występ!

Setlista:

Riot
War Paint
Bad Situation
Your Entertainer
Love Is Blind
Doin’ What the Devil Says to Do
Fear
Help Me
Venom

Na finał przyszedł czas na gwiazdę tegorocznej edycji Prog in Park III, czyli Dream Theater. Frekwencja zdaje się podwoiła, fanów w koszulkach z logiem Amerykanów trudno było wyminąć, aby ustawić się w jakimś strategicznie dobrym miejscu pod sceną. Zawsze jednak cieszy widok różnych pokoleń doświadczających koncertu dość wiekowej już grupy, atmosfera była w końcu dość wzniosła, szczególnie pośród starszej części publiki. Od pierwszych dźwięków klimat udzielił się również mnie, choć daleko mi do wielbienia zespołu. Od strony instrumentalnej nie można było nie docenić kunsztu gry muzyków. To, co Panowie wyprawiali na swoich instrumentach warto zobaczyć przynajmniej raz i zrozumieć, że nie bez powodu DT nie traci zainteresowania na przestrzeni tylu lat. Oprócz tej legendarnej i szeroko komentowanej wirtuozerii, prawdziwe okazały się również plotki i obawy o możliwości wokalne Jamesa LaBrie. Niestety. Żeby za długo nie rozwodzić się nad tym wątkiem – najlepsze momenty koncertu uznaję bez jego udziału. Dodatkowym atutem całości występu była fantastyczna gra świateł, dobre nagłośnienie i mocno entuzjastyczne przyjęcie publiki.

Ciekawostką może być fakt, że DT promuje obecnie wydany w tym roku Distance Over Time, jednak na dedykowanych koncertach odgrywa dwudziestoletni album Metropolis pt. 2: Scenes From Memory. Niestety Polskę ten zaszczyt ominął, ale może już w przyszłym roku podczas zapowiedzianego koncertu, na który na pewno wielu fanów czeka (pozdrawiam Wiktor!) będzie można usłyszeć więcej utworów z kultowej płyty aniżeli jeden.

Setlista:

Untethered Angel
A Nightmare to Remember
Fall Into the Light
Peruvian Skies
Barstool Warrior
In the Presence of Enemies, Part I
The Dance of Eternity
Lie
Pale Blue Dot
Bis:
As I Am

To by było pokrótce na tyle. Prog in Park III znów zachwycił, Knock Out Productions stanęli na wysokości zadania, i ponownie nie zabrakło pozytywnych wrażeń, emocji i wspaniałych ludzi, którzy z niekłamaną przyjemnością odwiedzili w lipcowy weekend Warszawę. Podsumowując całość, na pewno warto zwrócić uwagę jak sprytnie i z sensem organizatorzy wymieszali line-up, łącząc stosunkowo nowoczesny prog metal z ugruntowanym prog rockiem, dorzucając szczyptę odmiennych repertuarowo dźwięków. „Zagrało” również samo miejsce festiwalu, które całkiem dobrze spełniło funkcję plenerowej imprezy na szerszą skalę. Prog in Park IV na pewno odwiedzę w przyszłym roku i już nie mogę się doczekać oficjalnego potwierdzenia następnej edycji!

Do następnego!

Autorem zdjęć jest Tomasz Wnorowski

Artykuł Prog in Park III – Warszawa (12-13.07.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

14.07.2019 – Wrocław, Pralnia (wydarzenie)

Bilety:
90zł – przedsprzedaż
100zł – w dniu koncertu

Bilety można zakupić na http://sklep.knockoutprod.net/

Źródło: Knock Out Productions

Artykuł Richie Kotzen na koncercie w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.