Wspominam o macierzystej formacji Belgów nieprzypadkowo, bo black metal zaprezentowany na The Wretched and the Vile niesie w sobie znaczne pokłady death/doom i sludge’owych naleciałości, które słychać zarówno w sposobie konstruowania riffów, brzmieniu, jak i dusznej oraz ciężkiej jak tona gruzu atmosferze.

Jednocześnie bardzo sprawnie wychodzi Flamandom żonglowanie tempami i przeplatanie intensywnych momentów ze średnimi/wolnymi fragmentami, które mocno ze sobą kontrastują. Słychać to wyraźnie choćby w Mayhem and the Goat, który po nawałnicy dźwięków w pierwszej połowie (notabene chętnie usłyszałbym ten nr na żywo, potencjał koncertowy ma naprawdę spory) przeistacza się w powolny, toczący się posępnie walec.

W obu obliczach Rituals of the Dead Hand prezentują bardzo przyzwoity poziom, nie wyważający w żadnym wypadku gatunkowych drzwi z ościeżnicami, z drugiej strony absolutnie nie stanowiący dla ewentualnego słuchacza straty czasu. Solidna średnia zachowana.

* skład grupy uzupełnia Ief Peeters, będący także w przeszłości sesyjnym muzykiem wspomnianego Hemelbestormer.

Artykuł RITUALS OF THE DEAD HAND – „The Wretched and the Vile” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela zaprezentowała kompozycje De Gnijdige i Wij, Hoeren Van Lucifer.

Tracklista:
1. The Restless Doomed
2. Wij, Hoeren van Lucifer
3. Ius Cruentationis
4. Mayhem and the Goat
5. De Gnijdige
6. Stigma Diabolicum

Artykuł Nowe video grupy RITUALS OF THE DEAD HAND pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwszy album belgijskiego Rituals of the Dead Hand jest bowiem naprawdę porządnym kawałkiem bluźnierstwa z pogranicza doom, death i black metalu. Przez czterdzieści minut i pięć numerów potrafi zapewnić prawdziwy rollercoaster doznań, od wzruszeń po ciche krwawienie w kącie. Za wydanie odpowiada Dunkelheit Produktionen.

Rzekliśmy już, że Blood Oath jest zacne, wypada powiedzieć jeszcze, dlaczego. Pewnym wyznacznikiem może być to, że zwykle rzeczy dość wolne i melodyczne raczej średnio mi leżą, a taki właśnie Rituals of the Dead Hand jest. A leży mi jak diabli. Stylistycznie najczęściej dominuje w nim doomowaty black, choć pojawia się sporo naleciałości z innych rejonów. Z pewnym (pozytywnym, żeby nie było) zaskoczeniem przyjąłem na przykład stąpający walec kojarzący się trochę z sludge’owatą śmiercią na Sworn, idealny do machania głową. Rozwija się on w świetne wokale i nabiera później nieco postnego posmaczku, co ukuwa z nieco wcale porządny trans. Przez dłuższy czas będzie mi po głowie hulał także główny riff z They Rode By Night, bardzo upiorny i świetnie wykorzystujący zabawę natężeniem. Dodajmy do tego dużo wątków deathowych, kozacką solówki, wiadro jadu, oraz mocarne rozwinięcie, i mam już swojego faworyta.

To nie koniec atrakcji. Blood Oath jest płytą zróżnicowaną, i to w najlepszy, bo sensowny, sposób. Tak więc Bonderkuil po nastrojowym początku przyniesie nieśpieszny i lodowaty motyw-moloch, z którego chłód i przestrzenność wprost biją. Co ważne, jego melodyjność nie jest przesadzona i cukierkowa, a dyskretne efekty (jak na przykład delikatne skrzypce) dodają mu tylko smaku. No i jest kończący The Scourge z Burzumowymi klawiszami i majestatyczną agonią w zakończeniu. Czujecie się przekonani?

Jeśli jeszcze się wahacie przed odsłuchem, warto będzie nadmienić o fenomenalnym brzmieniu albumu. Dostojne, brzmienie zaskakuje jednocześnie zimnem, pięknem, czystością dźwięku i słyszalnością basu. Do tego w paru momentach panowie pobawili się samplowaniem oraz efektami w masteringu, także dającymi świetne efekty.

Co tu dużo mówić, bierzcie i słuchajcie tego wszyscy, albowiem Rituals of the Dead Hand wyskoczyło z fantastycznym debiutem. Kategorycznie warto będzie dodać tę nazwę do listy obserwowanych.

Rituals of the Dead Hand na Facebooku

Artykuł RITUALS OF THE DEAD HAND – „Blood Oath” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.