Tracklista:
1. Incensio (Prelude)
2. Re-Incantation
3. Ur-Veneration
4. Non-Domestication: Fall Of Gilgamesh

Źródło: Bestialis, Vendetta Records

Artykuł Streaming nowej EPki zespołu Bestialis pochodzi z serwisu KVLT.

Z każdym kolejnym przesłuchaniem płyta Ritus zyskuje – przebojowość jest tutaj nienachalna, a zgrabne aranżacje, korzystające z chłodnego powiewu lat 80. czynią tę muzykę przynajmniej interesującą. Gitary na albumie, choć bliskie stylistyce pop rockowej, mają w sobie też coś z gotyku w wydaniu chociażby The Mission, a klawiszowe plamy dodają całości uroku i rozmachu (choć malkontenci powiedzą, że pretensjonalności). Sam artysta określa swoją muzykę terminem symphonic dark rock/pop i trudno odmówić tej etykietce pewnej trafności.

Refreny takich kawałków, jak Bluecifer albo Bereft zwyczajnie wpadają w ucho. Growing Colder ma w sobie coś z melodyki i atmosfery co spokojniejszych utworów Type’O’Negative. No właśnie, mimo popowych inklinacji udaje się tutaj przemycić z lekka „nawiedzony” klimat, który niczym szczypta sproszkowanej mandragory dodaje muzyce odrobinę czarnej magii. My Babylon przykuwa uwagę dynamicznym, tanecznym rytmem, w mrocznym, nowofalowym wydaniu. Synth wave’owy, tajemniczy i industrialny Paraphrase płynnie przechodzi w bliski stylistyce Depeche Mode kawałek The Unknown Pleasure. Najbardziej rozbudowany na tym albumie utwór Catharsis (Closing Ceremony), wita słuchacza rozmarzonym wstępem, z którego wyłania się pop rockowa pieśń, przechodząca znowu w ambientowe, minimalistyczne wyciszenie.

Owszem, zdarza się co prawda, że ballada wypada ciut zbyt ckliwie, z refrenem trochę jak dla cierpiących sercowe katusze nastolatków (Glimmer). Momentami brak też wyrazistości – zwłaszcza niektórym zwrotkom. Jednak większość z tych piosenek wypada naprawdę nieźle i jako całościowy koncept po prostu się broni. Mamy tu rzeczywiście do czynienia z albumem, a nie zestawem przypadkowych piosenek.

Ritus ma z pewnością swój klimat, a pełne werteryzmu teksty i również podlana smutkiem, choć przebojowa muzyka, znajdą swoich amatorów. Ci pewnie chętnie będą raczyć się tymi piosenkami ze szklanką wina w dłoni i przy zapalonych świecach. A że nie każdego taka formuła kupi – cóż, jedni wolą horrory w wydaniu gore, drudzy romantyczną, choć tajemniczą posiadówkę u Doriana Gray’a. O przepraszam, Floriana Grey’a.

Oficjalna strona artysty na Facebooku

Artykuł FLORIAN GREY – „Ritus” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.