Tracklista:
01. Chevrolet
02. As I Roved Out
03. It’s a Beautiful Day Today
04. Soul of a Man
05. Ticket Taker
06. I Never Will Marry
07. Higher Rock
08. Too Far from You
09. Everybody’s Song
10. Gospel Plough

Artykuł ROBERT PLANT, SUZI DIAN oraz SAVING GRACE udostępniają streaming nowego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej artysta z formacją udostępnili klip do numeru Everybody’s Song.

Artykuł ROBERT PLANT oraz SAVING GRACE przedstawiają nowy utwór pochodzi z serwisu KVLT.

Być może ta właśnie część książki wydaje się najciekawsza, a zatem moment terminowania u mistrzów, który doprowadził pojętnego czeladnika do laurów. Case zręcznie przenosi nas w samo sedno skifflowego szaleństwa i rozkwitu brytyjskiej sceny w połowie lat 60-tych. Poznajemy tu Page’a, jako ambitnego młodzieńca, który wspiera w studiu nagraniowym takich tuzów, jak The Kinks, The Who, Tom Jones i Them, a nawet doradza muzykowi The Beatles. Kto z tej współpracy był zadowolony? Kto na nią utyskiwał, i z jakich powodów? Możliwość znalezienia odpowiedzi na te pytania, to jeden z głównych argumentów, dla których warto sięgnąć po książkę.

Udaje się Case’owi w sposób intrygujący uchwycić dalszą karierę muzyka w The Yardbirds i trudne początki Led Zeppelin, kiedy nie wszyscy potrafili jeszcze w pełni docenić geniusz i innowacyjność serwowanej przez Page’a, Planta, Jonesa i Bonhama muzyki. Autor w obrazowy sposób potrafi ująć w słowa to, co przecież niewysławiane z natury, czyli istotę siły muzyki. Na szczęście nie popada w egzaltację, doceniając klasę swojego bohatera, potrafi dostrzec jego ograniczenia, jednocześnie rysując portret gitarzysty bez odrywania go od pejzażu szalonych lat 70-tych, bowiem cała czwórka – i wielu im podobnych – żyła wówczas w dziwnej, specyficznej izolacji od bieżących spraw tego świata, czasami nawet bez świadomości ich istnienia (…) Nieobce były im jedyne w swym rodzaju pochlebstwa, byli też świadkami (czy wręcz przedmiotem) dalece posuniętych przykładów ludzkiej pobłażliwości i wdzięczności. Ich dorosłe życie przebiegało w niegasnącym blasku bezprecedensowych sukcesów. Sukcesów, które prowadziły też to załamań i nałogów, a Johna Bonhama do ostatecznej zguby.

Jednak choć Case pisze o karierze Zeppelinów oraz późniejszych solowych dokonaniach Page’a solennie i rzetelnie, to i bez większego polotu. To bardzo poprawna biografia, do której ciężko się o coś przyczepić, jednocześnie brak jej szalonego, nieskrępowanego rysu, w której dziennikarz muzyczny jest też kreatorem, spiera się z rzeczywistością, stawia śmiałe tezy, polemizuje zaś z tymi narzuconymi przez innych. W tej konfrontacji z muzyczną wielkością ciekawie wypadają wątki z pozoru poboczne, ale łączące się doskonale z postacią Jimmy’ego Page’a; najlepszym przykładem jego fascynacja ezoteryką i postacią Aleystera Crowleya. Fascynacja, dodajmy, twórcza i inspirująca, jednocześnie przynosząca groźne i nieprzyjemne konsekwencje, czego przykładem atak nożownika – podczas jednego z koncertów szaleniec wtargnął na scenę, chcąc ukarać gitarzystę za bratanie się z „siłami ciemności”.

Być może po lekturze Dobrych czasów, złych czasów czułem pewien niedosyt. Z drugiej jednak strony (jak zauważa sam Case, niejako w samo usprawiedliwieniu): Najbardziej specyficznym wkładem Jimmy’ego Page’a do legendy o nim samym jest otaczająca go, równie legendarna tajemniczość. Szkoda, że tego woalu przykrywającego legendę nie udało rozwiać się mocniejszym podmuchem, ale w kategorii rzetelnych „pogłębiaczy” rockowej wiedzy ta biografia się sprawdzi. Zwłaszcza, że została uaktualniona o dopiski z późniejszych lat, skreślone ręką tłumacza, Tomasza Szmajtera. Nieocenioną z kolei skarbnicą wiedzy jest zamieszczony na końcu książki dodatek, w którym przedstawione zostały zwięźle muzyczne kolaboracje Page’a.

Artykuł GEORGE CASE – „Jimmy Page. Dobre czasy, złe czasy” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

I bardzo słusznie. Fanatycy wszechstronnego rockowo-metalowego brzmienia Led Zeppelin zdążyli raczej przyzwyczaić się do tego, że Plant już dawno spuścił z tonu i nie goni ani za duchami z przeszłości, ani za bieżącymi trendami. Nie powinno to przeszkadzać tej części fanów Zeppsów, którzy uważają ich III za najlepszy krążek. Brytyjczyk w swojej karierze solowej zgłębia bowiem folkowe tradycje, zostawiając hard rockowy styl daleko w tyle. O ile jego albumy z lat osiemdziesiątych wpisywały się w charakter tej dekady, przynajmniej jeśli chodziło o bardziej popowy wizerunek dawnych rockowych rozbójników, tak począwszy od 1993 roku jego twórczość zaczęła zwalniać tempo.

Album Carry Fire to drugie wydawnictwo Planta wspieranego przez kolektyw The Sensational Space Shifters, choć tym razem nazwa ta nie została wymieniona na okładce płyty. Grupa eksploruje tereny znane z poprzedniego krążka Lullaby and the Ceaseless Roar, podążając szlakami wyznaczonymi przez bogate i różnorodne instrumentarium. Usłyszeć tu można inspiracje tradycyjną muzyką brytyjską, ale też klimatami bliskowschodnimi, do których wielokrotnie powracał Plant (również w towarzystwie Page’a) już po rozpadzie Led Zeppelin. Historia styka się tu jednak ze współczesnością, czego najlepszym przykładem jest tytułowy utwór Carry Fire, w którym muzyka arabska spotyka delikatne syntezatory. Znaleźć tu można kompozycje szybsze i weselsze, jak chociażby Bones of Saints, ale też melancholijne ballady – Season’s Song czy Dance With You Tonight. Oficjalny singiel promujący najnowsze wydawnictwo Złotego Lwa, Bluebirds Over the Mountain to numer odbiegający od pozostałych swoim dynamizmem i eksperymentowaniem z klawiszami i samplami. To zdecydowanie jeden z ciekawszych momentów na tym krążku, tym bardziej że gościnnie występuje w nim wspaniała Chrissie Hynde, znana z buntowniczego zespołu The Pretenders, który swoje lata świetności miał w latach osiemdziesiątych. Najnowsze dzieło Planta i spółki zawiera też motywy inspirowane brzmieniem Zeppelinów, które przejawiają się przede wszystkim w kompozycjach The May Queen (przypominającej stary numer Friends ze wspomnianej III), a także New World… (tu brzmienie gitary odsyła słuchacza do czasów Physical Graffiti). Całość zwieńcza utwór Heaven Sent, silnie, moim zdaniem, inspirowany powojennym amerykańskim jazzem.

Nowe dziecię Roberta Planta to bardzo szeroki przekrój gatunkowy. Może nie jest to wiekopomne dzieło, nie zapisze się w historii muzyki jako odkrywczy album. Nie o to tutaj chodzi. Dojrzali artyści z takim statusem mogą przecież pozwolić sobie na zgłębianie tego, co im naprawdę w danym momencie w duszy gra. Nie można wymagać od Planta kolejnego ciosu, jak jego słynne wejście podczas Immigrant Song. Uważam się za fanboja Zeppsów i z uwagą śledzę to, co dzieje się w obozach trójki muzyków, którzy w ciągu trzynastoletniej historii grupy przetarli szlaki nowych gatunków, tworząc z bluesa podwaliny heavy metalu. Nie czekam jednak na ich reunion, choć wspaniale byłoby zobaczyć ich jeszcze raz na scenie. Dobrze, że po śmierci Johna Bonhama ani Plant, ani Page, ani też Jones nie złożyli broni i każdy dalej gra to, co czuje. Akurat ten pierwszy najlepiej czuje się w klimatach okołofolkowych, a skoro wychodzi mu to bardzo składnie, to czemu miałby światu udowadniać, że jest inaczej? Carry Fire można kupować w ciemno. Rewelacyjna odskocznia od ciężkiego brzmienia. Dojrzały i wysublimowany album.

Artykuł ROBERT PLANT – „Carry Fire” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.