Utwór rozpoczyna się elektronicznym rytmem oraz skandowanym hasłem „One Wish, One Glory, One Soul”. W dalszej części kompozycja łączy rapowane partie i gitarowe riffy Jean-Ken Johnny’ego, sekcję rytmiczną basisty Kamikaze Boya i perkusisty Spear Riba oraz melodyjny wokal Tokyo Tanaki. Całość uzupełniają partie scratchy przygotowane przez DJ Santa Monicę.

Teledysk do singla „One”

„One” powstał także jako hymn japońskiej drużyny piłkarskiej Cerezo Osaka. Zespół chciał stworzyć utwór, który będzie mógł być wspólnie wykonywany przez zawodników i kibiców, budując pozytywną atmosferę oraz motywując drużynę do walki o zwycięstwo.

Jean-Ken Johnny wyjaśnia:

„Kamikaze Boy jest wielkim fanem piłki nożnej, podobnie jak ja. Przed napisaniem tego utworu Cerezo Osaka nie radziło sobie zbyt dobrze w rozgrywkach, dlatego klub chciał przygotować nową piosenkę, która dodałaby drużynie otuchy.

Chcieliśmy stworzyć utwór, który łatwo będzie wspólnie skandować. Nie tylko zawodnikom, lecz także kibicom, aby wywołać pozytywną atmosferę i wzbudzić entuzjazm potrzebny do walki o zwycięstwo.”

MAN WITH A MISSION i sportowe współprace

Nie jest to pierwsza sportowa współpraca w dorobku MAN WITH A MISSION. Zespół przygotowywał wcześniej muzykę związaną między innymi z reprezentacją Japonii w rugby oraz zawodami X Games.

Twórczość japońskiej formacji pojawiała się również w filmach, serialach telewizyjnych, produkcjach anime i grach komputerowych. Grupa łączy rockowe oraz metalowe brzmienie z elektroniką, rapem i melodyjnymi refrenami.

Nowy etap działalności MAN WITH A MISSION

„One” jest pierwszą z serii nowych premier zapowiedzianych przez MAN WITH A MISSION na 2026 rok. Singiel ukazał się po intensywnym okresie koncertowym, podczas którego zespół występował w Azji, obu Amerykach, Wielkiej Brytanii i pozostałej części Europy.

W kolejnych miesiącach formacja będzie kontynuować działalność koncertową, występując na najważniejszych letnich festiwalach w Japonii. Na grudzień zaplanowano również japońskie koncerty zespołu w roli głównej gwiazdy.

Artykuł Nowy utwór MAN WITH A MISSION został hymnem Cerezo Osaka pochodzi z serwisu KVLT.

Marilyn Manson udostępnił premierowy utwór„Front Toward Enemy”, będący drugim singlem promującym nadchodzący album „One Assassination Under God – Chapter 2”. Pre-save wersji cyfrowej oraz pre-order wersji fizycznej nowej płyty jest dostępny pod tym linkiem.

Po niedawnej publikacji pierwszego singla zwiastującego nowe wydawnictwo, amerykański artysta powraca z kolejnym utworem.„Front Toward Enemy” kontynuuje mroczne i agresywne brzmienie, które Manson prezentuje na materiale przygotowanym z myślą o swoim dwunastym albumie studyjnym, „One Assassination Under God – Chapter 2”

Przy okazji premiery singla ogłoszono również specjalną edycję winylową albumu o nazwie „The Claymore”. Nazwa nawiązuje do charakterystycznego napisu znajdującego się na minach przeciwpiechotnych M18 Claymore: „Front Toward Enemy”. Wydanie będzie ograniczone do zaledwie 1800 egzemplarzy na całym świecie.

Posłuchaj nowego singla „Front Toward Enemy”

Obejrzyj klip do „Exit Wound”

Tracklista płyty „One Assassination Under God – Chapter 2”

1. Unalive
2. Don’t Answer The Door
3. Front Toward Enemy
4. All The Vilest Things
5. None Of The Suns
6. Lucifer’s Teardrop
7. The Arsonist
8. Exit Wound
9. Enantiomorph

Artykuł MARILYN MANSON prezentuje singiel „Front Toward Enemy” z albumu „One Assassination Under God – Chapter 2” pochodzi z serwisu KVLT.

Utwór po raz pierwszy wybrzmiał na żywo podczas ubiegłorocznej trasy Catacombs, gdzie spotkał się z bardzo entuzjastycznym przyjęciem publiczności. Od tamtej pory fani z niecierpliwością wyczekiwali jego oficjalnej premiery.

Muzycznie „Easy Street” to bardziej stonowane oblicze Queens of the Stone Age. Kompozycja opiera się na akustycznej gitarze, psychodelicznych syntezatorach oraz pulsującej sekcji rytmicznej. Pod spokojną powierzchnią utworu kryją się jednak charakterystyczna dla zespołu surowość oraz ironiczne poczucie humoru. Gościnnie pojawia się Nikki Lane, której wokal inspirowany stylistyką Wandy Jackson ciekawie kontrastuje z melodyjną partią Josha Homme’a.

O nowym singlu Josh Homme mówi:

„To zabawna piosenka – trochę jak uderzenie w nerw łokciowy. Śmieszy, bo boli, a boli, bo jest śmieszne. Jest poważna, ale jednocześnie zabawna. Nagraliśmy ją tak, jak nagrywa się demo – bez metronomu, zostawiając wszystkie pomyłki. Tempo raz przyspiesza, raz zwalnia, klaskanie nie jest idealne, ale też nie jest złe. A właśnie takie niedoskonałe klaskanie wnosi do utworu coś ludzkiego, czego nie da się podrobić.”

Muzyk dodaje:

„Nie chodzi wyłącznie o lekkość czy żart. Chodzi o pogodzenie się z niedoskonałością własnego życia. Ta piosenka – podobnie jak życie – tkwi w błędach. To właśnie jej niedoskonałości są jej największą siłą.”

Premierze singla towarzyszy także oficjalny teledysk wyreżyserowany przez Tony’ego Wolskiego i Christophera Gruse’a, powstały na podstawie pomysłu Josha Homme’a. W klipie wokalista próbuje uciec przed grupą ekscentrycznych postaci, w które wcielają się pozostali członkowie zespołu. Wśród nich pojawiają się między innymi Juggalo, galeriany Święty Mikołaj, fan skórzanych strojów oraz elegancki kowboj prowadzący miniaturowego konia. Surrealistyczna historia prowadzi do nieoczywistego finału będącego hołdem dla outsiderów.

Za produkcję „Easy Street” odpowiadają Josh Homme oraz Michael Shuman.

Posłuchaj „Easy Street” na platformach streamingowych

Nowy singiel jest dostępny do odsłuchu na najpopularniejszych platformach streamingowych https://qotsa.lnk.to/easystreet

Klip do singla „Easy Street”

Artykuł QUEENS OF THE STONE AGE prezentują nowy singiel „Easy Street”. pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy singiel „Don’t Stop Tonight” oparty został na autentycznych wydarzeniach. Jak podkreśla zespół, utwór dokumentuje noc pełną chaosu, używek i niekontrolowanej eskalacji wydarzeń, bez prób ich romantyzowania czy komentowania z dystansu. Zamiast tego słuchacz otrzymuje surowy zapis autodestrukcyjnej spirali rozgrywającej się w czasie rzeczywistym.

Pod względem muzycznym kompozycja stawia na bezpośredniość i energię. To dynamiczny, punkowo zorientowany numer oparty na agresywnej sekcji rytmicznej i nieustannym pędzie. Centralnym punktem utworu jest wokalno-instrumentalny dialog pomiędzy Christianem Hollem Buhlem a Günesem Svarre Kocakiem. Chropowaty wokal i akustyczna gitara pierwszego kontrastują z czystszą manierą śpiewu i ekspresyjnymi partiami elektrycznej gitary drugiego. Co ciekawe, ślady do utworu zarejestrowano w mniej niż dwie godziny, świadomie rezygnując z późniejszego wygładzania brzmienia.

„Don’t Stop Tonight” zapowiada trzeci album grupy zatytułowany „Now Then Always Forever / Forever Always Then Now”. Wydawnictwo zostało podzielone na dwa rozdziały:

• „Now Then Always Forever” (utwory 1–10) – premiera 4 września 2026 roku,
• „Forever Always Then Now” (utwory 11–20) – premiera 26 marca 2027 roku.

Całość zwieńczy wydanie limitowanego podwójnego winyla, zaplanowane również na marzec 2027 roku nakładem Massive 92.

Choć materiał nie był początkowo planowany jako album koncepcyjny, z czasem przybrał taką formę. Na przestrzeni dwudziestu utworów słuchacz ma przejść przez tematykę pokusy, eskapizmu, nadmiaru, wyparcia, nadziei, utraty oraz ostatecznej akceptacji. Jak opisuje zespół, jest to historia przemiany i przebudzenia wieku średniego, a nie opowieść o klasycznym kryzysie wieku średniego.

Za produkcję materiału odpowiadał Flemming Rasmussen, laureat nagrody Grammy i jeden z najbardziej cenionych producentów w historii metalu. Nagrania powstały w legendarnym Sweet Silence Studios, a Rasmussen znany jest przede wszystkim ze współpracy z Metalliką przy albumach Ride the Lightning, Master of Puppets oraz …And Justice for All.

Artykuł DEAD STAR TALK prezentuje „Don’t Stop Tonight”. Trzeci singiel zapowiadający podwójny album pochodzi z serwisu KVLT.

Only Sons to projekt poszukujący, czy po prostu zespół, który nie umie stać w miejscu? Zaczęliście od stonera, potem nastąpiła zmiana w stronę mieszanki prog rocka z hard rockiem, a nowa płyta to jak dla mnie retro/hard rock.

Początkowo rzeczywiście szliśmy w kierunku stonera, ale po jakimś czasie okazało się, że miks naszych upodobań muzycznych wyznaczył inną drogę. Mając za grunt sentyment do lat 90. i fascynację całą paletą przedstawicieli gatunków: heavy metal, grunge i hard rock, oczywiste dla nas stało się, że Only Sons nie będzie zespołem poruszającym się w wąskiej stylistyce. Nasz debiut ‘Love, Drugs, Treachery and Deceit’ jest tego najlepszym dowodem. Fundamentem są tu tłuste riffy, chwytliwe melodie, przebojowe refreny – a wszystko zwieńczone balladą. A z tym – jak to określiłeś – retro/hard rockiem, to chyba Cię lekko poniosło. Próżno szukać w naszej muzyce i image’u wspólnych cech z tą stylistyką. Nie mamy też w arsenale gitar, wzmacniaczy czy (ogólnie) sprzętu, który by to potwierdzał. Bliżej nam do lat 90. i teraźniejszości. Od zawsze tak było. Ale wiem do czego pijesz… i coś czuję, że pewnie wypłynie to w dalszej rozmowie.

Kiedyś byliście bardziej stonerowi – dziś jesteście dużo bardziej ‘piosenkowi’. Czy to świadoma, wykalkulowana zmiana w celu zaistnienia w rozgłośniach radiowych, czy może tak po prostu wyszło?

Zawsze byliśmy piosenkowi. Wynika to z naszej natury, mianownik jest wspólny. Aż trudno uwierzyć, że wciąż wszyscy jesteśmy jednomyślni w kwestii kierunku muzycznego i tego, jak postrzegamy nasz zespół. Tę zgodność potwierdza – bądź co bądź – stały (od ponad 6 lat) skład. W 2021 roku doszło do przetasowania.

Wtedy w różnych odstępach czasu odeszli: Andrzej Nowak – wokalista, Adrian Piątek – gitara i Rob Cook – perkusista. Zastąpili ich: na gitarze Łukasz Kursa i na bębnach Wiktor Palik.

Jeśli tworzenie muzyki poza satysfakcją i szczerą radością z koncertowania przynosi wymierne efekty, to jest to jak najbardziej zasłużona nagroda i należy ją przyjąć z pokorą. W końcu chyba o to chodzi, żeby dotrzeć z muzyką jak najszerzej i znaleźć odbiorców, którzy podzielają twój twórczy entuzjazm i identyfikują się z twoim przekazem.

Gdybyś miał opisać punkty styczne oraz największe różnice między Only Sons z 2018 a 2026 roku, to będą to…?

Punktem stycznym niezmiennie jest wspomniana radość z tworzenia muzyki i granie na żywo. Różnica leży w pracy u podstaw – zwyczajnie jesteśmy bogatsi o cały bagaż złych praktyk i doświadczeń. Dziś jesteśmy zespołem świadomym… Nie mamy czasu na głupoty i rozdrabnianie się. To się dzieje tu i teraz, pracujemy nieustannie nad tym, aby osiągnąć cel, jaki sobie obraliśmy, i nad każdym innym aspektem bycia zespołem z ambicjami.

W Only Sons wykluczamy kult jednostki, zabronione są rządy i praktyki autorytarne. Wszystko dzieje się w oparciu o przyjacielskie relacje.

Wokaliści w Only Sons zmieniają się dość często – czy to znaczy, że szukacie idealnego głosu, czy raczej wciąż zmienia się to, czym ten zespół ma być?

Mieliśmy jednego wokalistę Andrzeja Nowaka od 2017 do 2021. Potem wskoczył na chwilę Ricardo Caetano, z którym zagraliśmy na kilku festiwalach, jednak to nie było “to”. Przez prawie 4 lata szukaliśmy właściwego głosu, właściwej osoby, robiliśmy ciągłe przesłuchania. Tym razem to musiał być ktoś na maksa pewny – idealny głos, frontman i po prostu fajny facet. Ostatecznie w 2024 roku, kiedy byłem już w Taraban, zaprezentowałem nasze nowe utwory Bali – materiał mu się spodobał, nagrał kilka próbek. Wtedy było już jasne, że to jest nasze brakujące ogniwo.

W ten sposób 2024 roku wokalista przeszedł z Taraban do Only Sons, a teraz i Ty odszedłeś z kapeli Krisa. Nie boicie się, że słuchacze zaczną narzekać i osądzać, że staliście się kopią Taraban?

Dla sprostowania – obaj odeszliśmy z Taraban niemal w tym samym czasie, czyli jesienią ubiegłego roku. Muzycznie i stylistycznie Only Sons i Taraban to dwa zupełnie różne twory. Tutaj właśnie wrócę do Twojego pierwszego pytania.

W sytuacji, gdy muzycy udzielają się w różnych zespołach jednocześnie ciężko jest uciec od skojarzeń, to w pełni zrozumiałe. Ci sami muzycy, tworząc dla równoległych projektów, nie stają się nagle innymi ludźmi. Niektórzy mają tak unikalny styl, że po pierwszych nutach wiesz, kto gra czy na gitarze czy na innym instrumencie. Z wokalem jest jeszcze prościej, więc oto jesteśmy. Pozwolę sobie jeszcze zauważyć, jak odmienne partie nagrał Bala dla obu zespołów. W Only Sons można usłyszeć jego zupełnie nieznane dotąd możliwości wokalne

Jasne. Ale jednak… Wasza nowa płyta mocno mi się kojarzy z ostatnimi dokonaniami krakowskiego Tarabana. Nie macie wrażenia, że zaczynacie wchodzić sobie w podobną przestrzeń?

Przeciwnie. Nie moglibyśmy się bardziej różnić… można się zaśmiać, jak najbardziej.

Zarówno ja, jak i Bala, współtworzyliśmy materiał ‘Oath’ zespołu Taraban i ‘Through The Night Again’ Only Sons. Wystarczy, że wokal jest wspólny dla tych dwóch wydawnictw. Moje gitary, część aranży, riffy i solówki – tego nie przeskoczymy. Każdy ma swój styl i, chcąc nie chcąc, będzie to słychać. Zaś muzycznie oba materiały powstawały w różnych odstępach czasu, nie graliśmy wtedy ze sobą. Są też zupełnie inne brzmienia, strojenie instrumentów i samo podejście do komponowania. Nie będziemy wchodzić sobie w drogę, obiecuję.

Nowa płyta “Through the Night Again” ukazała się po 7 latach. Dlaczego musieliśmy tak długo na nią czekać?

Przede wszystkim z braku właściwej osoby, która stanęłaby za mikrofonem.

Pracowaliśmy nad płytą przez tych parę lat. Było sporo mieszania w aranżach, odrzucania pomysłów, później dodawania nowych; aż w pewnym momencie, kiedy mieliśmy ogólny zarys całości, zaczęliśmy sobie zadawać jedno zasadnicze pytanie: “Kto nam to zaśpiewa?”. Reszta historii jest już znana. Głęboki oddech, ogromna ulga i mamy to.

Jak był plan, założenia programowe do nowej płyty? Jak wygląda praca nad nowymi piosenkami? Co musi się stać, aby dany kawałek dostał zielone światło „to leci na płytę”?

W pierwszej kolejności musi być głód tworzenia. Nigdy nie potrafiłem pisać na zawołanie. W tej materii nie znoszę presji czasu, nie zapisuję też większości riffów czy całych utworów. Przez długie lata przy pracy nad muzyką po prostu wyrzucałem do kosza to, co mi się nie podobało lub nie pasowało (zwłaszcza z Redemptor, ale o tym innym razem)… W przypadku ‘Through The Night Again’ zdecydowaliśmy się na sześć utworów, które zamknęły się w 33 minutach. Podzieliliśmy się z Łukaszem po połowie – trzy utwory moje i trzy jego. Tak wyszło.

Co nie znaczy, że przez tych 7 lat napisaliśmy tylko tyle muzyki. Tym bardziej, że udzielaliśmy się w tym czasie w innych zespołach.

Niedawno zaglądałem do wczesnych szkiców i jest tam drugie tyle, czyli sześć utworów, których nigdy nie wykorzystaliśmy. Ponownie mieszane: i moje, i Łukasza. Wydaje mi się, że to szczególna sytuacja, kiedy duet gitarzystów jest tak zgodny.

Potrafimy się pożreć o głupoty, ale nigdy o muzykę. Do “zielonego światła” dla piosenki, która wchodzi na płytę daleka droga. Tutaj angażuje się już cały zespół. Reszta składu filtruje to, co słyszy, podsuwa swoje pomysły i aranże w ramach swoich funkcji w zespole. Bywa tak, że wszyscy jesteśmy zgodni, a czasem wręcz odwrotnie – stoimy w miejscu. Natomiast żeby otrzymać finalny obraz albumu, to już  inna historia. I to bywa prawdziwa droga przez mękę. Na szczęście rekompensatą za nadszarpniętą psychikę jest odsłuch gotowego albumu.

Na Encyklopedii Metallum widnieje informacja, że Bartosz Gabriel jest odpowiedzialny za przygotowanie masteringu pod winylowe wydanie. Jednak jak dotychczas nie ujawniliście, czy i kiedy ukaże się na wosku nowa płyta. Co się musi wydarzyć, aby tak się stało? Osobiście nie kupuję każdego wydawnictwa na winylu, ale Wasza płyta bardzo przypadła mi do gustu i mogłaby naprawdę fajnie zabrzmieć na gramofonie.

Tak, Bart Gabriel przygotował mastering pod wydanie na winylu. Z tego miejsca chciałem mu bardzo podziękować. Nie jest to pierwszy raz, ponieważ Redemptor – Agonia na winylu to również mastering Barta Gabriela.

Będzie też takie wydanie dla Only Sons. Szykujemy piękną oprawę, będzie cymesik. Za wcześnie na szczegóły, ale pracujemy nad tym.

Dlaczego na promocyjnym zdjęciu członkowie zespołu wyglądają niemalże jak bracia bliźniacy? (śmiech)

Tak się dobraliśmy, co poradzisz. Bracia z innych matek, a jednak jeden się wyróżnia – gargantuiczny, potężny basista – Kamil. Ma same koleżanki. You ask him!

Wasze wydawnictwa ukazują się własnym sumptem od samego początku. Czy to wynika z sytuacji, że coraz trudniej znaleźć wydawcę w naszym kraju, czy może uważacie, że lepiej to wszystko sobie sami ogarniecie?

Jedno i drugie. Bycie sterem i okrętem daje niezależność i jeśli się wie, jak to robić, to można tylko zyskać. Warunkiem jest przede wszystkim granie koncertów – dużo.

Tak też było przez pierwsze dwa lata naszej działalności. Teraz zaliczamy restart i znowu będziemy grać dużo już tej jesieni.

Będąc szczerym, wracamy po kilku latach, więc mamy coś do udowodnienia. Czasy się zmieniły – trzeba budować zasięgi w social mediach. Już nie wystarczy tylko grać na żywo i mieć świetny materiał.

Decyzja o samodzielnym wydaniu płyty, a także wyprodukowaniu merchu zespołu zapadła dość późno, ponieważ prowadziliśmy wtedy rozmowy z paroma wydawcami.

Moglibyśmy mieć z górki, gdybyśmy się zdecydowali na rozwiązanie typu “ok, masz tu naszą płytę, nic nie chcemy, tylko ją wydaj”. Tyle, że to nie jest rozwiązanie dla nas.

Uznaliśmy, że jesteśmy w stanie więcej sami dla siebie zrobić, wydając własne pieniądze. W końcu za nagrania i miksy audio, jak i późniejsze nagrania i miksy video, zapłaciliśmy my. A to już żadna różnica dorzucić jeszcze trochę kasy i zrobić wszystko samemu.

Dlatego, kiedy mamy w zespole pięciu doświadczonych ludzi, możemy sobie na to pozwolić. Nie jest to łatwe, ale nikt nie mówił, że będzie. Powoli przecieramy nowe szlaki.

Czyli można się spodziewać profilu na TikToku w celu kręcenia zasięgów? (śmiech).

Nie wykluczam. Gdybyś mnie zapytał, czy zrobię to z Redemptorem, na pewno powiedziałbym: “nie”.

W Only Sons jest więcej luzu?

Profil zespołu Only Sons jest – co by nie mówić – bardziej “dla ludzi”. Z tą muzyką można dotrzeć do zupełnie innej publiki.

A co musiałoby się stać, abyście się zdecydowali na współpracę i podpisanie papierów z wytwórnią? Deal z labelem siedzącym w “waszym” gatunku, np. Heavy Psych Sounds ?

Powiem Ci przy następnej płycie. W tej chwili nie ma to żadnego znaczenia.

Jesteśmy na etapie ciągłej pracy nad promocją naszego nowego albumu.

Tworzycie jakościową muzykę, ale nie jesteście turbo znanym zespołem, mając na fanpage’u niewiele ponad 1,5 tysiąca fanów. Za to zagraliście już na naprawdę fajnych festiwalach w naszym kraju. Czy ten przywilej to efekt Twoich znajomości na scenie i w branży muzycznej?

W Only Sons rolę managera pełnił Andrzej Nowak do momentu odejścia z zespołu. Był w tym bardzo skuteczny. Ja przejąłem pałeczkę dopiero teraz przed wydaniem “Through The Night Again”. Była to dla mnie naturalna kolej rzeczy, ponieważ praktycznie od zawsze zajmowałem się sprawami organizacyjnymi w zespołach, w których grałem. Gdyby lajki i suby szły w parze z występami na festiwalach czy trasach, to obawiam się, że o wielu zespołach już dawno byśmy zapomnieli.

Rzeczywistość jest taka, że w naszym środowisku muzycznym wszyscy się znają. Dzięki temu nieraz jest łatwiej, co nie zmienia faktu, że chętnych też jest wielu. To samo tyczy się prasy: wywiady, recenzje, radio itd. O to trzeba zadbać samemu. Nie wszystkie drzwi są otwarte, ale trzeba zapukać.

A jak z Twojej perspektywy wygląda opcja grywania na zagranicznych festach? Slot na takim uznanym Desertfest to byłoby coś!

Właśnie o to w graniu chodzi. Koncerty, a zwłaszcza festy są najlepszą częścią tego wszystkiego. Zawsze się cieszę na kolejne występy na żywo. Wszyscy chcemy grać, ile wlezie, póki nas to cieszy.

Na przełomie wieku polskie zespoły chętnie nagrywały na swoje płyty czy grały na żywo covery. Zauważyłem, że na przestrzeni ostatnich 20 lat mocno się od tego odchodzi, chcąc maksymalnie promować swój autorski materiał. Covery jakich piosenek chciałbyś wypuścić? Behemoth czy Graveyard?

Uważam, że covery są spoko. Kiedyś mieliśmy z naszym perkusistą Wiktorem cover band. W setliście koncertowej było ponad 40 utworów wielu znanych i stylistycznie różnych zespołów. Z założenia graliśmy wszystko, co nam się podobało w latach 70.–90. od Kansas czy Journey, po Genesis, Van Halen, Queensryche i Ozzy’ego.

Myślę, że z Only Sons prędzej czy później sięgniemy po jakiegoś klasyka, a może nawet kilka.

Mam na myśli bardziej granie coverów przez Only Sons, bo osobiście mocno nie przepadam za stricte cover/tribute bandami. Chodzi mi bardziej o to, jak metalowy szlagier zabrzmiałby w stylistyce OS.

Właśnie może nie metalowy, a jakiś zupełnie nieoczywisty? I może nie po angielsku? Chodzi to za nami od dawna. Nie wykluczamy też akustycznych setów. Raz się to wydarzyło i bardzo nam się spodobało. Wtedy też zagraliśmy trzy covery: Alice In Chains, Down i Stone Temple Pilots. Mamy więc już jakiś background.

To co teraz planujecie z Only Sons?
Z rzeczy zaplanowanych na ten rok, to wydanie płyty na LP i 20 koncertów od października do grudnia. Info o trasie z Blindead 23 krąży od jakiegoś czasu w social mediach. Druga trasa będzie miała miejsce chwilę później, jest już klepnięta i za chwilę będzie o niej głośno.

Artykuł DANIEL KESLER (Only Sons): „Nie moglibyśmy się bardziej różnić” pochodzi z serwisu KVLT.

A Perfect Circle powraca z nową muzyką, prezentując niespodziewanie singiel „Starless”. To pierwsza premierowa kompozycja zespołu od dłuższego czasu i zarazem jeden z najważniejszych sygnałów powrotu formacji kierowanej przez Maynarda Jamesa Keenana i Billy’ego Howerdela.

Nowy utwór ukazał się 27 maja 2026 roku i zapowiada kolejny rozdział w historii zespołu. Co istotne, „Starless” to nie cover King Crimson, lecz w pełni autorska kompozycja, utrzymana w charakterystycznym dla grupy klimacie łączącym alternatywny rock z mroczną, refleksyjną atmosferą.

Teledysk „Starless” – zobacz klip

Nowemu singlowi towarzyszy oficjalny visualizer, który można obejrzeć poniżej.

Nowy utwór po latach przerwy

„Starless” to pierwszy nowy utwór zespołu od czasu albumu „Eat the Elephant” z 2018 roku, a jednocześnie dopiero drugi premierowy materiał w ostatnich latach – po singlu „Kindred” z 2024 roku. Produkcją zajął się sam Howerdel, natomiast miks przygotował Matty Green (znany ze współpracy z U2 czy Florence + The Machine). Za perkusję odpowiada powracający do zespołu Josh Freese.

Brzmieniowo utwór balansuje między ciężkimi, gitarowymi fragmentami a bardziej subtelnymi, atmosferycznymi partiami, zachowując charakterystyczną dla A Perfect Circle dynamikę i emocjonalną głębię.

Powrót przed trasą koncertową

Premiera „Starless” nie jest przypadkowa – utwór ukazał się tuż przed startem pierwszej od ośmiu lat trasy A Perfect Circle po Europie i Wielkiej Brytanii.

Zespół rozpocznie koncerty 3 czerwca w Londynie, a nowy materiał ma pojawić się również w setliście nadchodzących występów.

Limitowane wydania singla

„Starless” doczeka się także fizycznego wydania – utwór ukaże się jako limitowany singiel na 7-calowym winylu.

Nowy singiel A Perfect Circle dostępny jest już w serwisach streamingowych.

Artykuł A PERFECT CIRCLE powraca z nowym singlem „Starless” pochodzi z serwisu KVLT.

Krótko o zespole

Muse to jeden z najważniejszych zespołów współczesnego rocka alternatywnego. Grupa powstała w latach 90. w Anglii, a jej skład tworzą Matt Bellamy, Chris Wolstenholme i Dominic Howard. Na koncie mają liczne nagrody, w tym Grammy, oraz multiplatynowe albumy i spektakularne trasy koncertowe. Ich ostatnia płyta, „Will of the People” (2022), była kolejnym numerem 1 na listach sprzedaży.

Nowy singiel „Hexagons”

Utwór „Hexagons” to najnowsza zapowiedź nadchodzącego albumu. Numer został ujawniony po globalnej akcji promocyjnej, w której fani odkrywali fragmenty utworu ukryte w różnych miastach świata. Muzycznie to rozbudowany, synth‑rockowy kawałek z charakterystycznym dla Muse rozmachem i kosmiczną atmosferą. „Hexagons” wpisuje się w motywy nowej płyty – eksplorację kontaktu z nieznanym i tematów egzystencjalnych.

Wcześniej do sieci trafiły trzy single promujące nadchodzący album, które możecie posłuchać poniżej.

Szczegóły nowej płyty „The Wow! Signal”

Nowy album Muse zatytułowany„The Wow! Signal” ukaże się 26 czerwca 2026 roku nakładem Warner Records. Nagrania odbyły się w londyńskim Abbey Road Studios oraz Red Room Studio w Los Angeles (USA), a za produkcję odpowiada zespół we współpracy z Danem Lancasterem (Bring Me The Horizon, Blink 182) i Aleksem Von Korffem (U2, Lady Gaga).

To konceptualne wydawnictwo inspirowane słynnym sygnałem radiowym z 1977 roku, który według niektórych naukowców może sugerować istnienie pozaziemskiej inteligencji.

Formaty wydania oraz pre-order

Album można zamówić w przedsprzedaży (pre-order). Nowa płyta ukaże się w kilku wariantach:

• wersja cyfrowa,
• CD,
• kaseta,
• winyl:
  • standardowy czerwony winyl – najszerzej dostępna wersja,
  • półprzezroczysty mleczny winyl – ekskluzywna wersja dla Amazon,
  • Indie Exclusive (galaxy marble) dostępna na fnac,
  • Store Exclusive Collector’s Edition – najbardziej rozbudowana wersja:
    • swirl winyl w kolorze czerwono‑czarno‑białym
    • 20‑stronicowa książeczka
    • duży plakat (ok. 60×60 cm)
    • specjalne opakowanie (tzw. foil „space bag”)

Tracklista:

1. The Dark Forest
2. Nightshift Superstar
3. Shimmering Scars
4. Cryogen
5. Be With You
6. Hexagons
7. The Sickness in You & I
8. Unravelling
9. Hush
10. Space Debris

Artykuł MUSE wyda nowy album „The Wow! Signal”. Singiel „Hexagons” już dostępny pochodzi z serwisu KVLT.

Podesłałem kumplowi, który zęby zjadł na hardcore’owej scenie (grając to tu, to tam, a częściej szalejąc na gigach) z adnotacją: sprawdź, bo dobre. „Fajne, taki stary Dezerter„, odpisał. Pewnie! To skojarzenie wydaje się dość oczywiste, choć niekoniecznie najbliższe i zamykające dysputę. Bowiem Benzyna wybrzmiewa też apokaliptyczną, zimnofalową nutą starej Siekiery z Budzym w składzie, czasem nawet mocniejszym, może wręcz metalowym, ale nieszablonowym riffem (dukkha). Wczesny Queens of the Stone Age czy Mudhoney też się kłania.

Jednak nie myślcie sobie, że mamy tu do czynienia z jakimś skansenem, pożółkłą pocztówką ze starych dobrych rebelianckich czasów, wysyłaną przez zombiaków, którzy niegdyś próbowali załapać się na przesłuchania do Jarocina. Prezentowana na debiutanckim albumie formuła jest aktualna. Zaroiło się w końcu ostatnio od zespołów grających punkowo, zadziornie, niekomercyjnie. I można Pajaca kultury postawić choćby obok Joy as an Act of Resistance Idles (czemu panowie już tak nie grają?), twórczości naszego Jadu czy bardziej eksperymentalnych wykonawców – Benzyna gra np. wspólne koncerty z recenzowanym przeze mnie na łamach Kvlt Worms Of Senses (to też perełka!). Jakich by jednak porównań nie szukać, udało się muzykom z Zagłębia ze znanych, prostych elementów ulepić coś własnego. Na swoim fanpejdżu piszą: Benzyna to trochę chaosu i nostalgii, sporo kosmicznej energii i antypunkowego wkurwu. Nieczęsto kapelom przydarza się jakaś celna samo-definicja – najczęściej brak perspektywy – a tu proszę.

Ale jak się umie w słowa, to i opisy wychodzą. Brudne, dziarskie, ale i nośne riffy to jedno. Drugie to teksty. Rzadko można teraz coś ciekawego po polsku usłyszeć, a tu mamy bardzo celne komentarze do naszej rzeczywistości. Zresztą już tytuł albumu zapowiada, że będzie niebanalnie. Choć liryki mają siłę skandowanych komunikatów bijących wprost między oczy, nie brak w nich poetyckiego zacięcia, podanego jednakże z podwórkowym sznytem. Nie na salony to rzecz, ale dla wrażliwców z blokowisk i familoków już tak (i nie tylko tych zagłębiowskich). Posłuchamy o polskiej codzienności, międzyludzkich relacjach, społecznych i politycznych przepychankach, ale bez jednoznacznych deklaracji światopoglądowych – patyk winno się wsadzać w różne mrowiska, dla twórczego dyskomfortu przeróżnych słuchaczy.

Dobrze chyba robi kapeli miks pokoleniowy. Choć w składzie nie brakuje weteranów, zapewne wychowanych na tradycji rodzimej sceny punkowo-hardcore’owej, rozrzut wieku jest spory – Wojtek 'Goły’ Gołębiowski – git., voc., Maciek 'Żuku’ Żukowski – git., Radek Sierakowski – bas, Dawid Lasota – perkusja, Robert 'Jemsu’ Strzała – voc., to ludzie z różnych miast, różnej daty, przynoszący odmienne inspiracje muzyczne.

Nie wiem, czy Benzyna ma plany na podbicie świata, choćby tego undregroundowego. Podejrzewam, że nie. Panowie pewnie cieszą się wspólnym graniem, bez jakichś wyobrażeń o wejściu do Rock And Roll Hall Of Fame. Tym bardziej zainteresujcie się ich propozycją. Komu się już dzisiaj chce pchać ten garażowy wózek? Kibicuję zatem Benzynie, licząc na to, że spotkamy się kiedyś na ich koncercie, choćby był to gig dla kilkudziesięciu oddanych fanów.

Jeśli pisałem chaotycznie, to pozostałem w duchu twórczości Benzyny. Z drugiej strony pamiętajcie, że to tylko garażowa muzyka, inteligentna, ale jednak. Żaden nowy ląd. Skromne dwadzieścia minut z groszem kontrolowanego hałasu. Projekt DIY dla wszystkich, choć nie dla każdego. Jednym pachnie, innym śmierdzi – to też z ich fanpejdża. I znowu trafnie.

Artykuł BENZYNA – „Pajac kultury” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

„hello” to muzyczny zapis dojrzewania i konfrontacji z przeszłością. Wszystkie złe wspomnienia i emocje, które szarpały autorem w młodości, zostały przelane na papier, a potem… odrzucone jako zbyt ckliwe. Dziś, gdy wybrzmiewają na nowo, nie niosą już bólu, lecz spokój i uśmiech do samego siebie. Pierwsza zwrotka została przerobiona z jej oryginalnej wersji, a druga powstała całkowicie od nowa, tworząc pomost między tym, co było, a tym, co jest teraz.

Singiel „hello” jest zapowiedzią wydania debiutanckiego albumu zespołu Pierwszy Śnieg. Premiera płyty zaplanowana jest na 20 marca 2026 r.

Artykuł Alternatywny PIERWSZY ŚNIEG ujawnił singiel „hello” pochodzi z serwisu KVLT.

Debiutancka płyta zespołu Zaułek „W Lustrach Anten” jest przeglądem miejskiej mitologii, zanurzonym w jeziorze najróżniejszych brzmień. Od rockowej surowości, aż do kosmicznej przestrzeni, grupa przeprowadza słuchacza na granicę cywilizacji i dziczy.

Zaułek bierze na warsztat codzienność – osiedlowe historie i nocne powroty do domu, ubierając je w dźwięki, które raz są konkretne i bezpośrednie, a za chwilę nabierają dystansu i odrealnienia. Całość „W Lustrach Anten” oddaje klimat pustych ulic i szumu miasta. Zespół ucieka przy tym od sztywnych, gatunkowych ram.

Dzisiaj – 29 stycznia 2026 roku ukazuje się płyta „W Lustrach Anten„, która jest dostępna na platformach streamingowych oraz na płycie CD.

Tracklista:
1. Zaułek
2. Sny Nocy Letnich
3. Lustra Anten
4. Bangladesz
5. Pandora
6. Szczur
7. Czekaj na mnie
8. Idę (z Safony)

Artykuł ZAUŁEK: premiera płyty „W Lustrach Anten” pochodzi z serwisu KVLT.