Premiera takiego obszernego wydawnictwa skłoniła mnie do wspomnienia kilku chwil ze swoich pierwszych doświadczeń z zespołem. Były one dosyć opóźnione, bo zainteresowanie zainicjowała dopiero płyta Phobos. Nagrany już po śmierci Piggy’ego krążek niekoniecznie zaliczany jest przez fanów do klasyki, jednak ja, „nieskażony” wcześniejszą działalnością Voivod, zakochałem się w albumie momentalnie i uwielbiam go do dziś. Choć nie szokował już tak jak wczesne płyty w latach 80., to uważam, że w czasie, gdy świat poznał Aenimę zespołu Tool, Phobos stanowiła znakomity ruch w kierunku odświeżenia wizerunku i odpowiednią reakcję na zmieniający się świat.

Do starszych rzeczy sięgnąłem natomiast stosunkowo niedawno, jakieś siedem, może osiem lat temu. Mój przyjaciel z uporem maniaka puszczał War and Pain na imprezach i siłą rzeczy zachęcił mnie do dawna odkładanej „lektury”. Nie wiem, czy jest ktoś, komu udało się w pełni oraz skutecznie określić styl Voivod jednym słowem ani nawet zdaniem. Miks thrashu, punku i progu brzmi co najmniej zabawnie, no bo jak to tak, żeby punk i progresja mogły występować w jednym miejscu. Coś w tym jednak jest, a muzycy nigdy nie przejmowali się określeniami i robili swoje, dochodząc wręcz do momentu, kiedy można było określać Voivod tym zespołem, który można kochać, albo nienawidzić. Przez lata byli brzydkim kaczątkiem na scenie thrashu, kochani przez artystów i wymieniani często jako ich inspiracje, ale niekoniecznie słuchani przez miliony metalowców. Zmienia się to na szczęście z upływem lat i obecnie twórczość Kanadyjczyków docenia się znacznie bardziej – to cieszy.

Forgotten in Space odsłuchałem chronologicznie i w bardzo krótkim czasie, by mieć świeży ogląd całości. Wszystkie albumy zostały zremasterowane, dzięki czemu brzmią świeżej i dynamiczniej. Różnica względem oryginałów jest zauważalna, ale nie budzi niezadowolenia. Zadbano o utrzymanie
charakteru 35-letnich płyt; nie posunięto się do stworzenia krystalicznie brzmiących perełek. Z trójki „pełniaków” moją faworytką zdecydowanie jest Killing Technology, którą wyróżnia najbardziej futurystyczna atmosfera i progresywny materiał. Rrröööaaarrr w tym zestawieniu brzmi najbardziej zwierzęco, pchając muzykę Kanadyjczyków w kierunku Motörhead i Venom, co także ma swoje plusy, ale nie porywa mnie jak bardziej „progowe” dźwięki. Dimension Hatröss z kolei odbieram jako połączenie złożoności Killing Technology i szaleństwa dwóch pierwszych płyt Voivod.

Dla maniaków jednakże, znających regularne albumy na wskroś, dopiero bonusy będą największą wartością. Pierwszym kąsek to Dimension Hatröss – the Demos wydany na pięknym niebiesko-białym splatterze, który, zgodnie z tytułem, zawiera nagrania w wersjach demo. Można je przesłuchiwać bez końca, szukając różnic względem finalnych kompozycji. Płyta ma ciekawy, wręcz live’owy feeling, co w połączeniu z trochę mniej czytelnym od ostatecznej wersji brzmieniem daje nową jakość. Kolejnym ważnym dodatkiem jest podwójny winyl No Speed Limit Weekend Live ’86 z upamiętnionym koncertem w Montrealu. Krążek ten raczy m.in. utworami War and Pain, Fuck Off and Die czy Nuclear War. Upamiętnia on ówcześnie towarzyszącą zespołowi energię, co czyni go, moim zdaniem, obowiązkowym elementem do sprawdzenia; niedoskonały brzmieniowo występ daje pełny obraz koncertów lat osiemdziesiątych, bez przekłamań i udoskonalania ścieżek. Trzecim, acz nie ostatnim bonusem jest Chaosmöngers DVD, który zawiera wiele materiałów archiwalnych: krótki dokument, wywiady, nagrania z koncertów, urywki z backstage’u, cały koncert z Chicago z 1988 roku oraz dodatkowy zapis koncertu z festiwalu World War III z 1985 roku w formacie audio. Jakby tego było mało, box oferuje również bogatą w fotografie książkę z historią opowiedzianą przez Awaya, perkusistę zespołu. Przedstawia ona początki Voivod i jego rozwój. Ostatni bonus stanowi dysk USB w kształcie Körgulla, dodatek tyleż cieszący oko, co praktyczny – zgrano nań wszystkie materiały audio w formacie MP3, dzięki czemu można odtworzyć je w samochodzie czy wgrać na telefon.

Jedyne, co mogę napisać w ramach podsumowania, to kilka słów zachęty do zaoszczędzenia pieniędzy na Forgotten in Space. Boksy od BMG nie należą do tanich – za jakość niestety trzeba płacić
– ale w to wydawnictwo bez dwóch zdań upchano „maksa”, więc jest ono warte każdej złotówki. Wydawnictwo niewątpliwie spodoba się starym fanom Voivod, ale inwestycji nie pożałują też ci, którzy chcieliby tę markę lepiej poznać – taka historia w pigułce, czy może raczej w pudełku. Piękne winyle w formatach splatter i swirl cieszą wzrok, a jakość dźwięku rozgrzewa serce. Dla metali nieposiadających gramofonu BMG przygotowało również paczkę z płytami CD w nieco łatwiejszej do przełknięcia cenie.

Artykuł VOIVOD – „Forgotten in Space” Box Set (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Koncert został zarejestrowany podczas trasy koncertowej promującej płytę Ace of Spades i krótko po wydaniu okazał się wielkim hitem sprzedażowym – jako jedyna płyta koncertowa w historii wskoczyła na miejsce pierwsze UK Charts. Drużyna Lemmy’ego świętowała w ówczesnym czasie największe sukcesy, a że była to grupa zdecydowanie koncertowa, to innej drogi dla takiego stanu rzeczy nie było. Co zabawne, muzycy nazwali płytę przewrotnie, gdyż trasa nie obejmowała występu w dystyngowanym Hammersmith Arena, a nagrania pochodzą z gigów mających miejsce w City Hall w Newcastle i Queen’s Hall w Leeds. Trasa ta była właśnie tą, dzięki której zespół zasłużył sobie na miano najgłośniejszego zespołu na świecie.

Głównym daniem wznowienia jest oczywiście album oryginalny z odnowionym brzmieniem. Nowy remaster, mówiąc kolokwialnie, Was skosi. Zaletą Motorhead zawsze był prawdziwy sound, bez zbędnego ulepszania cyfrowego, wrzasków i oklasków publiki, co często zdarza się na wielu albumach koncertowych (że nie wspomnę o tych z gatunku „na żywo, ale w studio”). Wersja No Sleep Till Hammersmith – 40th Anniversary Edition zdecydowanie podbija walory koncertu, ścieżki brzmią mocniej, soczyściej. Album, który można nazwać live the best off, pozbawiony jest słabych momentów.

Bonusami do dania głównego są (uwaga) niepublikowane wcześniej koncertówki. W tym przypadku jest to pełen koncert z Newcastle City Hall 1981, wzbogacony o utwór Iron Horse z soundchecku z 1980. Są to spore ciekawostki i bez wątpienia poradziłyby sobie również jako oddzielny album. Świetna rzecz, warto sprawdzić.

Artykuł MOTORHEAD – „No Sleep Till Hammersmith” (40th Anniversary edition) (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Jak już nas BMG przyzwyczaiła względem rozmachu swych reedycyjnych wydawnictw, tak i w przypadku Ace of Spades nie jest inaczej. Podstawowa propozycja wypuszczona na CD i winylu zawiera prócz zremasterowanego, oryginalnego albumu po dwa koncerty, wszystko zapakowane w twardy digibook i vinylbox. Specjalny box set za to onieśmiela bogactwem, bo poza „podstawowymi” trzema pozycjami zawiera: 10 calowy vinyl EP z instrumentalnymi wersjami utworów; album The Good, The Broke & The Ugly z utworami ze stron B singli, kompilację koncertów na DVD, komiks The Motorhead Rock Commando, 5 kości do gry zawartej w boksie, limitowany singiel Ace of Spades 7′. Wszystko spakowane w twarde pudełko stylizowane na skrzynkę z dynamitem.

Niestety ja na potrzeby recenzji nie posiadam tego arcybogatego boxu, więc nie opiszę mych wrażeń odnośnie jego wszystkich elementów. Posiadam za to winylowy box regularny, który i tak znacznie wykracza ponad standard typowych wydawnictw. Trzy płyty winylowe, twarda obwoluta, 40 stron przepełnionych archiwalnymi zdjęciami i historią związaną z płytą spisaną przez dziennikarza silnie zaangażowanego w scenę muzyczną lat 70. i 80. Krisa Needsa (magazyn Zig-Zag). Mało? Nie sądzę. Przestudiowanie księgi zajmuje kilka ładnych minut, w których przeleciała mi pierwsza strona dysku zawierającego album Ace of Spades. Nowy mastering wykonany został w sposób uwypuklający rock’n’rollowy charakter muzyki brytyjskiego trio, przez co i tak dynamiczna muzyka dostała dodatkowego kopa (aczkolwiek byłem zmuszony podkręcić bas we wzmacniaczu, by album zagadał tak jakbym tego oczekiwał).

Od strony muzycznej A.O.S jest to dla mnie jednym z bardziej optymalnych krążków w historii Motorhead. Nie wiem czy to tylko moje spostrzeżenia, ale większość płyt tria posiada po 3/4 hitów, a reszta lekko odstaje od reszty. Ace podobno powstawała w trudach, zespół pierwszy raz napotkał problemy z komponowaniem, prawdopodobnie przez ciśnienie otoczenia, gdyż po poprzedzających Overkill i Bomber był już „duży”. W moim uznaniu trudności przełożyły się na jakość, dzięki czemu żadna z kompozycji nie została zaniedbana, a kilka okazało się potężnymi strzałami. W przeciwieństwie do poprzedniczek na Ace of Spades nie ma za wiele nawiązań do bluesa, większość piosenek leci do przodu na łeb na szyję jakby Lemmy i spółka faktycznie chcieli pokazać wszystkim, że są najdzikszym i najgłośniejszym zespołem w ówczesnej historii muzyki. Co bym nie napisał faktem jest, że ten album zapisał się na stałe w księgi nie tylko ciężkiej muzyki, lecz został zauważony przez cały światek show biznesu, co przełożyło się na status złotej płyty i sporą sławę Motorhead.

Do dania głównego BMG udało się dołożyć zapis koncertu z 23 grudnia 1981 roku z Belfastu. Nie jest tajemnicą, że Motorhead był zwierzem koncertowym i Live at Whila Hall niesie ze sobą bardzo wysoką jakość wykonawczo-brzmieniową i jak dla mnie poradziłby sobie jako oddzielne wydawnictwo. Jego setlista nakłada ciężar na utwory z A.O.S, ale nie brakuje również hitów, takich jak Overkill, Capricorn i Bomber. Cieszy mnie bardzo, że przy okazji tego wydawnictwa będę mógł wracać tak samo często do głównego krążka, jak i to tych bonusowych. Podnosi to wartość artystyczną wznowienia i sprawia, że cena może trochę mniej zaboleć po zakupie, bo nie ma co się okłamywać, że pomimo pięknego, dopracowanego produktu, na polską kieszeń wydanie kilku stów to wydatek nadal duży i często wymagający planowania.

Artykuł MOTORHEAD – „Ace of Spades” (1980/2020) pochodzi z serwisu KVLT.

On The Wings

As Night Falls

Arshenic

KEstrella

Artykuł Dark Female Festival- Warszawa (09.03.2019) pochodzi z serwisu KVLT.