„Lieflower” to utwór skupiony na tematyce braku moralności i dążenia do celu bez zważania na koszty. Tytuł odnosi się do maskowania niebezpiecznych intencji pod pozorem nieskazitelności. Tekst analizuje sytuację osób o silnej pozycji społecznej, których jedynym mechanizmem sprawiedliwości pozostaje własne sumienie. Muzycznie kompozycja opiera się na chwytliwej, rockowej strukturze.

„To numer o ludziach idących po trupach do celu. Pod maską kwiatuszka kryje się coś niebezpiecznego. Jeśli w społeczeństwie ktoś ma na tyle mocną pozycję, że jest bezkarny, jego własne sumienie jest jedynym, co może mu wymierzyć sprawiedliwość” – o utworze „Lieflower” mówi Bartosz Kulczycki (wokal/klawisze Hypnosaur).

Nowa płyta “Afterlife” ukaże się 26 maja 2026 r.

Artykuł Rock’n’rollowy HYPNOSAUR ujawnia drugi singiel z nadchodzącej płyty „Afterlife” pochodzi z serwisu KVLT.

“Nie Polecam” to dziesięć rockowo-stonerowych utworów i pierwszy album pochodzącego z Bielska-Białej zespołu Fanga. Ich muzyka to klasyczny rock’n’roll o gęstym i brudnym brzmieniu oraz polskie teksty, które mówią zarówno o problemach społecznych, jak i osobistych. Nad miksami i masteringiem płyty pracował Michał Wasyl w Okolitza Studio (Flapjack, Anthem, Luxtorpeda).

Inspiracje płyty “Nie Polecam” są bardzo szerokie i zróżnicowane. Fanga czerpie z klasyki rocka i bluesa przez pustynny amerykański stoner aż do aktualnych, nowoczesnych brzmień. Chcąc dobrze uchwycić ducha swojej muzyki, zespół skupił się na analogowym brzmieniu, dlatego duża część wyposażenia w studio pochodziła z lat siedemdziesiątych.

Tracklista:
01. Nie polecam
02. Opętany
03. Precz
04. Płoniesz
05. Niewolność
06. Astro-Naughty
07. Bunt
08. Bez Obaw
09. Kalifornia
10. Do Widzenia

Artykuł FANGA: premiera płyty „Nie polecam” pochodzi z serwisu KVLT.

Muzykę na album zarejestrowano w kilku studiach:

• gitara w Okolitza Studio (Luxtorpeda, Flapjack)
• perkusja w Heavens Sound Studio
• bas i wokal: HUGEstudio (Grief Circle, Formis, Czort)

natomiast finalny miks i mastering dokonano w poznańskim Okolitza studio we współpracy z Michałem Wasylem (Anthem, Flapjack).

Nie tak dawno, zespół wypuścił teledysk do utworu „Opętany„.

Artykuł Rockowa FANGA prezentuje klip do singla „Opętany” pochodzi z serwisu KVLT.

Te wyliczenia (pobieżne, bo do tego CV można dorzucić jeszcze sporo punktów) są o tyle istotne, że na albumie Nomad słychać muzyczny eklektyzm, różnorodność i techniczną biegłość – ta zaś wynika z lat doświadczeń i scenicznego oraz studyjnego obycia. W tekstach przewijają się różne osobiste doświadczenia, a Richie dzieli się tymi refleksjami ze szczerością. Jednocześnie z różnych elementów udaje się zbudować bardzo spójny album. Jest tu i hard rockowa siła (Cheap Shot, On the Table), przebojowość i soulowe zacięcie (These Doors), pasja, techniczny popis i rytmiczny luz muzyki fusion, blues rockowa autentyczność, a nawet folkowa ballada zaśpiewana tylko z gitarą we własnych dłoniach (This Is a Test). Richie nie miesza jednak wszystkich swych inspiracji w każdej piosence, pozwala słuchaczowi na emocjonalną zmianę intensywności muzycznych doznań. Czasem jest tak, że artyści próbują różnych rzeczy, by przypodobać się jak największej liczbie słuchaczy. Tutaj mamy do czynienia z naturalnym ekstraktem własnych przemyśleń. Płyta jest krótka (niespełna 35 minut), ale dzięki temu dostajemy esencję twórczych możliwości Kotzena – nie ma na Nomad ani jednego numeru, który byłby wypełniaczem. A uwieść może tutaj każda piosenka, w zależności od naszego nastroju i preferencji, choć najbardziej usatysfakcjonowani będą miłośnicy tradycji.

Biorąc pod uwagę, że Richie sam zaśpiewał i zagrał na wszystkich instrumentach (z drobną pomocą zaproszonych gości), skomponował materiał, napisał teksty i wyprodukował te piosenki, efekt jest naprawdę dobry. Zwłaszcza, że słychać biegłość w każdej zagranej partii. Bardzo chciałbym, żeby takiej muzyki więcej znajdowało się w radio – przebojowość i chwytliwość idzie tu bowiem w parze z jakością. Owszem, nic nowego, nic zaskakującego, ale jednak ze znanych, różnorodnych elementów Kotzen ulepił jedną z tych płyt, na które warto zwrócić w tym roku uwagę. Świetna muzyczna podróż, w której przewodnikiem jest szorstki, zadziorny, ale zmysłowy głos Richie’ego oraz dobre muzyczne pomysły, wykonane z feelingiem.

Artykuł RICHIE KOTZEN – „Nomad” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Przyznam bez owijania w bawełnę, że żadna z przewidzianych kapel nie stanowiła wcześniej przedmiotu mojego zainteresowania, kierowany więc na wpół ciekawością, na wpół chęcią pożytecznego spędzenia piątkowego popołudnia, podjąłem – pozbawioną większych oczekiwań – decyzję o uczestnictwie w omawianym gigu.

Pierwszy slot piątkowego wieczoru należał do reprezentantów Warmii z Secfremist. Ufając informacjom z przedkoncertowych zapowiedzi, oczekiwałem występu zespołu death metalowego, szybko jednak przekonałem się, że grupie (zarówno wizualnie, jak i muzycznie) dużo bliżej do black metalowej hordy, ukierunkowanej na lanie ze sceny strumieni siarki i smoły. Potencjał drzemiący w muzyce kapeli jest duży, właściwemu przekuciu go na wrażenia sceniczne przeszkadzała jednak trochę niemrawa postawa frontmana zespołu, który sprawiał wrażenie bardzo onieśmielonego, by nie powiedzieć zagubionego w akcji. Całkowity brak konferansjerski i uporczywe uciekanie od nawiązania najmniejszego nawet kontaktu wzrokowego z publiką, spotęgowały niełatwe warunki temperaturowe klubu, przez które dzielnie uszykowany corpsepaint wokalisty rozmazał się niemal całkowicie już w pierwszej połowie koncertu. Na szczęście w sukurs zespołowi przyszła niezrażona tego wieczoru publika, która dopingowała Secfremist praktycznie przez cały czas trwania występu. Odczucia po ostatnim dzwonku miałem mieszane, ostatecznie przeważyły jednak te pozytywne.

Wraz z drugim koncertem wieczoru przyszedł czas na zmianę klimatu, Damage Case zaprezentował bowiem wysokooktanowy, ukierunkowany na oddanie jednoznacznego hołdu Motörhead, thrash’n’rollowy cios pod oko, dzięki któremu z miejsca zrobiło się pod sceną Kombinatu Kultury dużo skoczniej i radośniej. Pochodzące z Tczewa trio muzyków nie ukrywało swojego zabawowego stosunku do prezentowanej treści, frontman zespołu hojnie sypał żartami, beztrosko popijając browara i szczerząc się przy tym od ucha do ucha. Nie zabrakło autoironicznego skomentowania dość skromnej frekwencji (koncertowi nie pomógł niewątpliwie odbywający się jednocześnie na zewnątrz miejski festiwal Skyway), ciętych dialogów z fanami, czy nawet dedykacji dla żeńskiej części publiczności. Luzacko, bez napinki i dużą dozą dystansu, czyli dokładnie tak, jak być powinno.

Wraz z występem „gwiazdy wieczoru” imprezowa zwrotnica na powrót przestawiona została na black metalowe tory, jednak w odróżnieniu do otwierającego Secfremist, widać było po Horns otrzaskanie w boju i sceniczną pewność siebie. I wszystko byłoby w najlepszym porządku, gdyby szła za tym jeszcze fala jakichś wznioślejszych koncertowych wrażeń, których niestety mocno mi w ostatnim występie wieczoru zabrakło. I nie mam tu na myśli konkretnego jego elementu, bo na pozór wszystko w sztuce Zielonogórzan się zgadzało, sumarycznie jednak pozostałem w jej trakcie w zasadzie niewzruszony. Może to zespołowa forma dnia, może moje nastawienie.. ciężko wyrokować, faktem jest, że nie załapałem podczas koncertu momentu, w którym zacząłbym nadawać z zespołem na zbliżonych falach. Tego na szczęście nie można powiedzieć o publice, która mimo zauważalnego przerzedzenia, nadrabiała braki w liczebności szczerym entuzjazmem.

Horns Metal Night nie zdołał może wyrwać mnie z butów, jednak dzięki kilku solidniejszym momentom, nie okazał się też czasem straconym. Niekiedy tyle wystarczy.

Artykuł Horns Metal Night – Toruń (23.08.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Piledriver ma za sobą cztery albumy studyjne. Wydawszy pod koniec 2018 roku ostatni z nich, Rockwall, formacja ruszyła w styczniu 2019 w europejską trasę koncertową, pokrzyżowaną przez Covid-19. Wirus zebrał żniwo także wśród zespołu – w 2020 roku zmarł klawiszowiec Rudi Peeters. To jemu zadedykowano krążek, którego wydaniem zajęły się BobMedia Distribution i Rockwall Records.

Na szczęście – i jakby przezornie – podczas trasy promującej Rockwall sfilmowano trzy koncerty: w Herne (Niemcy), w Minehead (Wielka Brytania) oraz w Zwolle (Holandia). Efektem tych nagrań są trzy płyty CD z muzyką na żywo, DVD i Blue-ray z zarejestrowanymi występami oraz z bonusami w postaci alternatywnych ujęć i wideoklipów. Całość spakowano w elegancki zestaw z krótką książeczką i plakatem o wymiarach 595 × 360 mm. Warto także wspomnieć, że każdy z tych koncertów ma unikalny przebieg, np. na niemieckim pojawiło się najwięcej kawałków, których później nie zagrano.

Piledriver prezentuje chwytliwą propozycję klasycznego rocka z bluesowym klimatem, ale nie zabraknie też hardrockowych uderzeń. Zespół potrafi mocniej szarpnąć za struny i uderzyć w bębny, solowe elementy również wprowadzają swoistą melodykę do tej gitariady. Partie basu wypadają charakterystycznie, wyraźnie i stylowo. Na myśl przychodzi mi żart, skądinąd trafny, że Piledriver jest do tańca i do różańca. Na przykład utrzymane w rytmie klasycznego rock’n’rolla utwory Caroline, Don’t Waste My Time czy Bye-Bye, Johnny brzmią bardzo motorycznie, rzekłbym: tanecznie. Z kolei Hi oraz Down Down to próba przyśpieszenia i dynamiczniejszego uderzenia, choć, oczywiście, bez przesady – zgodność z obraną stylistyką musi być. Roll Over Lay Down wprowadza natomiast lekko zawadiacki klimat, podczas gdy Mystery Medley wpada w balladowy ton. Z kolei Draw the Line, Stomp! albo One For the Rock realizują rasowe hardrockowe granie: mocne, ale melodyjne i nieco mroczne. Wokale i męskie chórki są typowo dla tego stylu ochrypłe i wielogłosowe, ale dzięki swoim liniom melodycznym wpadają w ucho, zachęcając do śpiewania. Całość uzupełniają stylowe klawisze, często o brzmieniu pianina lub organów Hammonda.

Wyraźnie słychać, że panowie mają rock’n’roll we krwi. Na scenie czują się swobodnie, więc typowe dla rockowej choreografii wygibasy nie są im obce. Czuć od nich moc i energię. Chociaż materiał pochodzi z sprzed kilku lat, słuchając go, mam wrażenie, jakbym podróżował w przeszłość, właśnie do lat 80., kiedy w Polsce można było usłyszeć zagranicznego rocka.

Artykuł PILEDRIVER – „Live in Europe – The Rockwall-Tour” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Muzycy grający w Hypnosaur to artyści związani z takimi grupami jak Jane Doe, The Assblasters, Saint Hex, Toxxxik Flash.

Debiutancka płyta „Doomsday” została nagrana w Mustache Ministry Studio przez Marcina Klimczaka, a mix zrobił Haldor Grunberg z Satanic Audio (znany ze współpracy z m.in. Behemoth, Me And That Man, Doperlord). Dzięki wytwórni Revenge of the Bat Records wydawnictwo dostępne jest na limitowanym 180 gramowym winylu i na wszystkich platformach streamingowych. Okładka to dzieło znanego grafika, Rafała Wechterowicza, który tworzył dla takich artystów jak Ozzy Osbourne, Slipknot, Anthrax, Ghost, Mastodon czy Behemoth.

Muzyka Hypnosaur to wypadkowa inspiracji każdego z muzyków, bo „Doomsday” to wspólne dzieło całego zespołu. Muzyki z tego albumu nie da się zaszufladkować – chyba że ogólnie powiedzieć o niej rock’n’roll. Na „Doomsday” nie ma dwóch takich samych utworów, a zespół mówi: „lubimy jak jest głośno i do tego mrocznie, ale najważniejsze żeby muzyka chwytała, bujała, a refreny muszą zostawać w głowie„.

W ramach promocji płyty, w sieci ukazał się teledysk do tytułowego utworu Doomsday oraz Circle.
Poniżej znajdziecie również odsłuch płyty.

Artykuł Rock’n’rollowy HYPNOSAUR prezentuje płytę „Doomsday” pochodzi z serwisu KVLT.

Aby w pełni uświetnić 40. rocznicę wydania tego albumu-działa z arsenału Motörhead, zostanie on wydany w nowych wydaniach deluxe. Pojawią się: książeczki okładkowe w twardej oprawie dla wersji podwójnego CD i potrójnej winylowej, zawierające zremasterowany album studyjny, niepublikowane wersje demo oraz pełen koncert transmitowany przez Radio Clyde z 18 marca 1982 roku. Znajdą się tam także: historia powstania albumu oraz wiele niepublikowanych zdjęć. Dostępne będą także limitowane wydania: niebiesko-czarne zakręcone winyle z samym albumem studyjnym. Premiera tego wyjątkowego wznowienia odbywa się dzisiaj – 23 września 2022 roku dzięki wytwórni BMG (pre-order).

Po nagraniu albumu, a przed trasą promocyjną, zespół borykał się z problemem czym zastąpić i 'przebić’ wielki bombowiec, z którego obecności na scenie słynęły koncerty Motörhead. Pomysł filmu przyszedł wraz z legendarną już sesją zdjęciową. Nick Mead stworzył wideo, które klimatem było mieszanką filmów grozy, horrorów typu B i Monthy Pythona.
Kręcony w lasach Hertfordshire film pokazuje zespół ubrany w średniowieczne zbroje i noszącym na głowach hełmy zrobione na wzór ‘maskotki’ zespołu, czyli bojowej świni – Snaggletooth, a na dłoniach mają założone żelazne rękawice: tytułowe Iron Fist… Podróżują po ciemnym lesie wypełnionym alkoholem i bronią, w którym giną rycerze i królowie, a opłakują ich przerażone białogłowy.
Krótki film miał być wstępem koncertów Motorhead na trasie Iron Fist. Oryginalnie nagrywano je z zamiarem połączenia z utworem Gustava Holsta „Mars, Bringer Of War„, teraz wydane zostanie jako tło do wcześniej niewydanego instrumentalnego demo Ripsaw Teardown.

66

Artykuł Premiera reedycji MOTÖRHEAD „Iron Fist” pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł The Stubs – Warszawa (26.06.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Duża w tym zasługa umiejętnego wykorzystania bogatego instrumentarium. Dziewięcioosobowy skład – oraz liczne grono zaproszonych gości – daje spore możliwości, ale i może generować pewien niezamierzony chaos. Skankan jednak w pełni czerpie z potencjału muzyków, nie szarżując za bardzo w aranżacjach. Piosenki brzmią zatem klasycznie, a jednocześnie nie czuć woni naftaliny. Sekcja dęta, jak na ska przystało, nie jest tylko dodatkiem, tłem, ale w wielu piosenkach podbija energię i zmusza do pląsów. Produkcja w dodatku uwypukla to, co w tej propozycji istotne. Płyta brzmi soczyście, ciepło, wyraziście – na pewno ponadprzeciętnie wobec innych tego typu propozycji. Kolejnym atutem jest pewien eklektyzm, który nie pozwala się nudzić. Oprócz klasycznego ska w duchu The Specials mamy i bardziej popowe podejście w stylu Madness, słoneczne rocksteady, pulsujące reggae (kojarząca mi się z Daabem piosenka Żonie), punkowy sznyt (Chujnia z udziałem śp. Roberta Brylewskiego), rock and rollową moc, a także, co zaskakujące, nieco pastiszowe klimaty rodem z popowo-funkowych lat 70. (Kołysanka dla Dareczka).

Oczywiście trzeba lubić tego typu granie, które i tak najlepiej sprawdza się na koncertach, gdzie łysi w szelkach napędzają pogo, a zakochane pary tańczą – wszyscy zbratani dźwiękiem i chęcią dobrej zabawy. Są tu momenty dobre do wspólnych śpiewów, są radiowe refreny, ale bywa też i nostalgicznie, bo zarys tematów lirycznych jest szeroki. Miks polskich i angielskich tekstów nie przeszkadza – bywa dzięki temu swojsko, a gdy zespół przechodzi na język Szekspira, można ulec złudzeniu, że siedzimy w londyńskim pubie.

Jak wiadomo bourbon, whiskey i gin towarzyszą nam zarówno w chwilach szczęścia jak i smutku. Nowy album Skankana także przynosi różne emocje. Mam jednak wrażenie, że jest przede wszystkim optymistyczny, choć bez młodzieńczej naiwności. Nie oznacza to jednak, że mamy do czynienia z płytą trywialną. Zresztą jak to ska – służyło i służy zabawie, ale przecież nigdy nie było popularne wśród tych, którym zawsze powodzi się najlepiej, wszak rodziło się i ewoluowało wśród ludzi bez oszczędności w szwajcarskich bankach. Oczywiście, że zespół nie odkrywa nowych dróg dla stylu, nie kładzie na łopatki jego mistrzów – ale udało się, jak sądzę, nagrać płytę bez słabej piosenki, z przynajmniej kilkoma doskonałymi numerami koncertowymi.

Dodatkowym atutem jest ładne wydanie albumu. Wiadomo, można posłuchać na Spotify czy Tidal, ale kto sięgnie po wersję fizyczną, dostanie naprawdę solidne wydanie z fajnymi fotkami i eleganckim czarno-złotym etui.

Artykuł SKANKAN – „Bourbon, Whiskey, Gin” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.