Płytę otwiera Watch You Fall, rozpoczynający się od kilkusekundowego, energicznego kostkowania, po którym następuje krótka melodia przechodząca w zwrotkę przesyconą wysokimi dźwiękami, uzupełnioną wokalem, zawierającym pierwiastek głosu Laiho z Children of Bodom. Perkusja przyśpiesza, a zagrywkowy cykl trwa i powtarza się przez cały utwór. Podobnie mało ciekawym utworem jest Reflection, którego struktura jest wyrównana i nudząco standardowa. Drugą część EP-ki zajmują utwory nieco lepsze.  Riff zawarty w Severed rzeczywiście sprawia, że mamy ochotę unieść ręcę i troszkę nimi pobujać. Znajdziemy też więcej gitarowych popisów, oczywiście w żaden sposób nie wykraczających poza wydeptany okrąg tworzenia solówek – tych prostszych, jednakże przyjemnych. Kończący płytę Enemy in The Mirror wydaje się utworem najlepszym spośród całej czwórki, najprawdopodobniej za sprawą nagromadzenia wcześniej wymienionych patentów – najbardziej podoba mi się w nim krótka gitarowa harmonia dobiegająca uszu zaraz po pierwszej zwrotce.

Enemy in the Mirror to materiał na wskroś standardowy, ociekający melodyjkami. Nużący skrzek irytuje, ale po kilku chwilach niknie i zupełnie przestaje się na niego zwracać uwagę. Plusem debiutu Finów jest produkcja, wszystko razem się styka i brzmi dobrze. Fanom brzmień melodeathowych może zasmakować i zaspokoić głód, mnie nie podchodzi zupełnie i wolę łazić głodny.

Artykuł RUINS OF HUMANITY – „Enemy in the Mirror” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.