Znajdziemy tu co prawda wrzaskliwe, wydarte z trzewi wokale i intensywne, chłodne riffy, ale nie brak też bardziej atmosferycznych rozwiązań, klimatycznych poszukiwań, ociupiny elektroniki, fajnej klawiszowej roboty. Węgrzy w tym przodują, wychodząc mocno poza ramy blacku, nie bojąc się poeksperymentować – choćby w dosyć kontrastowy, ale i udany sposób, łącząc melodyjne, oszczędne wstawki z mocniejszymi dźwiękami. Moondweller jest tu może bardziej konserwatywny w strukturze kompozycji (ściany gitarowych dźwięków ubrane w posępne riffy, klasyczniej brzmiące pasaże syntezatorów i charakterystyczne dla blacku chłodne melodie), ale Rosjanie też umiejętnie potrafią budować wciągający nastrój, a przede wszystkim – podobnie jak Hænesy – nie dusić swej propozycji w przyciężkawych aranżach, ale otwierać ją na dźwiękową, kosmiczną przestrzeń.

Niemniej ważny jest też tekstowy koncept. O ile black metalowe zespoły najczęściej zstępują do dna piekieł i grożą stamtąd zaostrzonym szponem niebiosom, o tyle Hænesy i Moondweller przywołują ogrom, trwogę, smutek, piękno czyhające w kosmicznej pustce i kruchości ludzkiej egzystencji wobec ogromu wszechświata. Pewnie znajdziemy zespoły, które robiły to jeszcze bardziej sugestywnie, ale niespełna pół godziny muzyki na Earth and Space to dość, by dać się wciągnąć w ten muzyczny świat.

No i gdzie znajdywać głębszą czerń, niźli pośród odległych galaktyk? Udany split, który muzycznie i lirycznie stawia na pewną kosmiczną, nieco uduchowioną atmosferę. Śmiało można poprosić o więcej, bo pojawia się na tym wydawnictwie kilka rozwiązań, które aż proszą się o rozwinięcie i kontynuację.

Artykuł HÆNESY / MOONDWELLER – „Earth and Space” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.